Lauren Miller Aplikacja - PDF Free Download (2024)

Spis treści

Dedy kacja

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ 15

ROZDZIAŁ 16

ROZDZIAŁ 17

ROZDZIAŁ 18

ROZDZIAŁ 19

ROZDZIAŁ 20

ROZDZIAŁ 21

ROZDZIAŁ 22

ROZDZIAŁ 23

ROZDZIAŁ 24

ROZDZIAŁ 25

ROZDZIAŁ 26

ROZDZIAŁ 27

ROZDZIAŁ 28

ROZDZIAŁ 29

ROZDZIAŁ 30

ROZDZIAŁ 31

ROZDZIAŁ 32

ROZDZIAŁ 33

ROZDZIAŁ 34

Epilog

Podziekowania

Ty tuł ory ginału: Free to Fall Copy right © 2014 by Lauren Miller Tłumaczenie: Jarosław Irzy kowski Opieka redakcy jna: Maria Zalasa Redakcja: Elżbieta Derelkowska Korekta: Grzegorz Krzy mianowski Projekt okładki: Mariusz Banachowicz Copy right for the Polish translation © Wy dawnictwo JK, 2015 ISBN 978-83-7229-528-6 Wy danie I, Łódź 2015 Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może by ć powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektroniczny ch, mechaniczny ch, kopiujący ch, nagry wający ch i inny ch, bez uprzedniego wy rażenia zgody przez właściciela praw. Wy dawnictwo JK, ul. Krokusowa 1-3 92-101 Łódź tel. 42 676 49 69 fax 42 646 49 69 w. 44 www.wy dawnictwofeeria.pl Konwersję do wersji elektronicznej wy konano w sy stemie Zecer.

Pamięci mojej babci Bei, u której na pewno zdiagnozowano by AZP.

Więcej na: www.ebook4all.pl

ROZDZIAŁ 1

P

rzy szło w zwy kłej białej kopercie, co jednocześnie podkreślało i umniejszało znaczenie jej zawartości. Podkreślało ‒ gdy ż decy zję wy drukowano tuszem na gruby m papierze czerpany m, trochę więc tak, jakby wy ry to ją w kamieniu. Umniejszało ‒ ponieważ nic w ty m zwy czajny m prostokącie nie sugerowało, że kry je on w sobie wiadomość, mającą odmienić ży cie. Tę kopertę przy słano w kwietniu, miesiąc po moich szesnasty ch urodzinach, w jakieś zwy czajne pod inny mi względami środowe popołudnie. Dziewiętnaście i pół godziny później koperta miała na sobie efektowną plamę po kawie i wciąż pozostawała nierozcięta. – Weź przeczy taj – powiedział Beck zza swojego aparatu. Gdy, przy trzy mując spust, wy celował obiekty w w stronę skośnego szklanego dachu, usły szałam raptowny terkot migawki. By ł czwartek, przerwa obiadowa, a my jak zawsze przeczekiwaliśmy ją w saloniku biblioteki publicznej, który w niczy m nie przy pominał ani saloniku, ani biblioteki, prędzej skrzy żowanie szklarni ze stalową klatką. Dochodziło już piętnaście po pierwszej, co oznaczało, że zapewne znów spóźnimy się na piątą lekcję, ale żadnemu z nas się nie spieszy ło. Beck chciał porobić więcej zdjęć, ja by łam zby t rozkojarzona, by my śleć o fakultecie z psy chologii. – I tak wiem, co napisali – odparłam, obracając w rękach kopertę. – Jest cienka 1. Nie dostałam się. – Ty m bardziej trzeba otworzy ć. Beck skierował aparat ku dziewczy nie za kasą stoiska z kawą. Obiekty w się wy dłuży ł, bo robił zbliżenie jej twarzy. Mój najlepszy przy jaciel miał lekką obsesję na punkcie tej dziewczy ny, mimo że jej najwy raźniej nie interesował paty kowaty i trochę namolny nastolatek. – Skoro wiem, co napisali, to nie ma takiej potrzeby – powiedziałam ziry towana. – Poważnie? – spy tał Beck, wreszcie patrząc mi w oczy. Wzruszy łam ramionami. Wy szarpnął mi kopertę z rąk i rozerwał. – Hej! ‒ krzy knęłam, sięgając po nią. Beck już rozkładał list. Wy padł z niego na podłogę znaczek do wpięcia w klapę, wielkości guzika. Patrzy łam, jak toczy się kilkanaście centy metrów, a potem przewraca. Po co mieliby wysyłać znaczek, skoro nie…

– Szanowna Pani Vaughn – usły szałam głos Becka – z przy jemnością informujemy, że została Pani przy jęta do Akademii Theden, rocznik 2032. Bla, bla, bla, reszta się nie liczy, bo SIĘ DOSTAŁAŚ! – Ćśśś – sy knęła kobieta z naprzeciwka, o twarzy wy krzy wionej złością. Wskazała swój tablet. – Jesteśmy w bibliotece. Beck, nie patrząc na nią, skierował obiekty w w jej stronę i zwolnił migawkę. – Przestań! – warknęła. Sięgnęłam po znaczek. By ł okrągły i złoty ; i wy glądał jak coś, co mógłby nosić mój dziadek. Z drugiej strony, nigdy nie poznałam moich dziadków, nie mogę więc uchodzić za znawczy nię ich gustów. Schowałam znaczek do kieszeni żakietu, dla pewności zaciskając na nim palce. Beck wciąż pstry kał foty. – Przepraszam za mojego kolegę – pokajałam się przed kobietą, podając Beckowi jego torbę. – Nie wziął dziś swoich leków. – Najszczersza prawda – przy znał z powagą Beck. Złapałam go za ramię i pociągnęłam do wy jścia. Dopiero kiedy by liśmy na zewnątrz i staliśmy pod zadaszeniem na Piątej Alei, czując na twarzach podmuchy zimnej deszczowej mgiełki, dotarło do mnie: dostałam się, a to znaczy ło, że tam idę. Proces rekrutacji do Theden by ł ry gory sty czny, za to uczęszczanie nie wiązało się z wy datkami. Jeśli już przy znali ci miejsce na roku, sami troszczy li się o całą resztę. O przejazd, zakwaterowanie, czesne, wy ży wienie. Wszy stko to opłacane z wy noszącego trzy dzieści miliardów dolarów funduszu Theden. – Daj mi go – powiedziałam, zabierając list Beckowi. Musiałam to sama zobaczy ć. – Wiedziałem, że się dostaniesz. – Akurat. – Rory, od ósmej klasy chodzisz na kursy do college’u. Edy tujesz hasła w Panoptikonie 2, bo wkurzają cię nieścisłości history czne. – Raz tak zrobiłam! Beck uniósł brew. – Zlinkowane strony liczą się za jeden wpis – zaprotestowałam. – Nieważne. Mówię ty lko, że jeśli jest gdzieś jakiś pewniak do szkoły dla by strzaków, to przede wszy stkim ty. Theden jednak oznaczało o wiele więcej niż ty lko szkołę dla by strzaków. Dwuletni program przy gotowawczy – jedy ny taki w cały m kraju – gwarantował absolwentom dostanie się z marszu do wy branego przez nich college’u, a zaraz potem pracę na szczeblu kierowniczy m. Wy starczy ło ukończy ć szkołę. Co, jak czy tałam, by ło nie lada wy czy nem. I to nawet dla ty ch, który m udało

się do niej dostać. Cała szkoła, mająca ty lko dwustu osiemdziesięciu ośmiu uczniów, zajmowała dwadzieścia cztery hektary w małej mieścinie w zachodnim Massachusetts. Tę broszurę znałam prakty cznie na pamięć. „Uczeń Theden winien mieć niezachwianą pewność, że nasz program stworzony jest dla osoby takiej jak on – głosiła pierwsza strona – ale i rozsądną świadomość, iż sam nie jest w stanie obiekty wnie ocenić swoich zdolności. Dlatego uczeń Theden chętnie podporządkowuje się ry gorowi naszego procesu aplikacy jnego”. Ry gor to by ło właściwe słowo. Cztery eseje po ty siąc słów z limitem czasu, test na inteligencję, dwa badania u psy chologa, rekomendacje od trojga nauczy cieli i jedna do bólu pokrętna rozmowa kwalifikacy jna z członkiem komisji rekrutacy jnej. Ciężka sprawa, ale przecież dostanie się tam by ło jak złota przepustka do ży cia. Gdy by egzaminy nie by ły darmowe, nie mogłaby m się ubiegać o przy jęcie, ale że by ły ‒ zrobiłam to bez skrępowania, nie mówiąc o ty m nikomu poza tatą i Beckiem. Nie miałam „niezachwianej pewności”, że pasuję do Theden, jedy nie drażniące poczucie, że może akurat. – Twój parasol – przy pomniałam Beckowi, gdy wy szedł na deszcz. – E tam! Daj spokój. I tak by ł rozwalony. – Beck, nie możesz tak po prostu zostawić parasola. – Czemu nie? Czy posiadanie parasola za cztery dolary, z dwoma złamany mi drutami jest absolutną koniecznością? – Odchy lił głowę i wy stawił języ k. – Zresztą, nie jestem pewien, czy to, czy m pluje ta chmura, liczy się jako deszcz. – Jesteś za leniwy, by tam wrócić. Beck wy jął swój handheld, zregenerowane Gemini 4. – Lux, czy ja teraz jestem leniwy ? – Nie wiem – odrzekł Lux głosem Becka. Ta aplikacja do podejmowania decy zji weszła na ry nek z fabry cznie zainstalowany m głosem, nikt jednak z niego nie korzy stał. O wiele bardziej czadersko by ło słuchać własnego. – Wiem, że twój parasol jest zlokalizowany u wy lotu Czwartej Alei. Przy twojej średniej prędkości chodu odzy skanie go zajęłoby w przy bliżeniu dwie minuty i dwadzieścia sekund. Chciałby ś pójść tam teraz? – Nie – powiedział radośnie Beck i schowawszy gemini, wy szedł na deszcz. – Ja przy niosę – mruknęłam. Wsunęłam list do kieszeni i pognałam w dół Madison Avenue. Nie ruszy ło mnie specjalnie to, że Beck zostawił parasol. Rzecz w ty m, że skoro Lux wiedział, jak tani by ł ten parasol, jak blisko by liśmy szkoły i jak bardzo się spóźnimy na piątą lekcję, a jednak zasugerował, że Beck powinien zawrócić i go przy nieść – mogło to by ć naprawdę ważne. Rzecz jasna, ten przy pał nie zaczekał na mnie, a w czterdzieści pięć sekund, bo ty le zajął mi

powrót po jego parasol, mżawka ustała. Pomy ślałam, czy nie pobiec za nim, ale na nogach miałam tomsy o gównianej przy czepności, a nie chciałam zrujnować radości z Theden wy łożeniem się na chodniku. Wetknęłam więc w uszy słuchaweczki i wy stukałam swoją play listę, zostawiając Luxowi wy bór tracków. Złapałam Becka kilka przecznic od szkoły, stał na chodniku, szczerząc się do obrazu na wizjerze. Podsunął mi aparat, żeby m też zobaczy ła. To by ła kobieta, najwy raźniej bezdomna, o zapadnięty ch oczach. Patrzy ła prosto w obiekty w. Nie chcę twoich pieniędzy, mówił napis na jej kartonie. Tylko na mnie spójrz, żebym wiedziała, że istnieję. Te słowa i jej wy gląd już same w sobie poruszały, nie przez to jednak zdjęcie by ło tak przejmujące. Także przez ludzi w tle, przechodniów, z oczy ma wlepiony mi w telefony, spieszący ch gdzieś na lunch, w ogóle niedostrzegający ch kobiety z napisem. – Chwilę później przegonił ją gliniarz – powiedział Beck. Szturchnął mnie łokciem, przechodząc do puenty : – Warto by ło odpuścić sobie ten parasol, nie? – Niska cena za takie zdjęcie – przy znałam. – Mógłby m zrobić całą serię takich fotografii – oznajmił podekscy towany, gdy przy spieszaliśmy kroku. By liśmy już dwie minuty spóźnieni na zajęcia. Wy jęłam gemini, żeby sprawdzić przewidy wany czas przy by cia. Dziewięćdziesiąt dwie sekundy na dojście na kampus, kolejne trzy dzieści trzy, żeby m dotarła na fakultet. Patrzy łam jeszcze na wy świetlacz, kiedy usły szałam, jak Beck mówi: – Chodzi mi o to, że nietrudno by łoby znaleźć ludzi ignorowany ch przez bandę idiotów z handheldami. Jak na zawołanie, potknęłam się o wy stający kawałek chodnika. Obrzucił mnie zdziwiony m spojrzeniem. – Serio? Musisz śledzić swoje kroki z dokładnością do milisekundy ? Dojdziemy, kiedy dojdziemy, Rory. Albo nie. Beck miał bardzo ambiwalentny stosunek do swojego handheldu. Naturalnie, uży wał go, ale ty lko do dzwonienia i pisania. Mnie natomiast gemini służy ło do wszy stkiego. Mój kalendarz, moje plany, mój profil na Forum, play listy i książki – wszy stko to pragnęłam mieć pod ręką, zawsze. Potrzebny by ł mi też, oczy wiście, Lux, dzięki któremu moje ży cie szło gładko. Radziłam się tej apki co najmniej ty siąc razy na dzień. W co powinnam się ubrać? Gdzie usiąść? Kogo zaprosić na połowinki? Wszy stkie decy zje, które wy dawały się ważne, i pewnie całe mnóstwo nieistotny ch. Z wy jątkiem Theden. Nie zapy tałam Luxa, czy powinnam tam zdawać, bo za bardzo się bałam, że zaprzeczy. Po powrocie do szkoły rozdzieliliśmy się i poszłam na fakultet. Idąc, przewijałam listę aktualności, dlatego Hershey Clements zauważy łam dopiero, kiedy niemal na nią wpadłam.

– Ty jesteś Rory, tak? Stała pod moją klasą, ciemne włosy miała ściągnięte i skręcone w jeden z ty ch arty sty czny ch węzłów, które ogląda się w pismach kobiecy ch, lecz nigdy nie udaje się ich odtworzy ć. Uży wała cieni do powiek, ale zero maskary, na ustach ‒ ciemnoróżowy bły szczy k. Akurat ty le makijażu, żeby onieśmielić, nie kry jąc przy ty m faktu, że właściwie to się go nie potrzebuje. By ła olśniewająca. I naturalnie opalona. Rodzice Hershey na wiosenne ferie zabrali ją do Dubaju (o czy m wiedziałam, bo choć w realu nigdy nawet nie rozmawiały śmy, z niewy jaśniony ch przy czy n zaprzy jaźniła się ze mną na Forum, skazując na znoszenie bezustanny ch aktualizacji jej statusu, kiedy bawiła za granicą) i wróciła w miniony poniedziałek z tatuażem z henny wokół kostki i karmelowy m poły skiem na skórze, przy pominając całej reszcie, jakie jesteśmy blade, biedne i nieoby te. – Hm, cześć – odpowiedziałam. Przy glądała mi się badawczo, a raczej mierzy ła wzrokiem. Czego chciała? Czegoś chcieć musiała. Hershey Clements nie czekałaby na mnie na kory tarzu, gdy by nie miała w ty m interesu. Dziewczy ny takie jak ona nie rozmawiały z takimi jak ja. U Roosevelta by ła szkolną gwiazdą, czego ja o sobie nie mogłam powiedzieć. Nie to, że by łam jakimś tam wy rzutkiem czy kimś w ty m guście, ale mając za najlepszego przy jaciela chłopaka ty pu „jestem za bardzo cool, żeby by ć cool” i zero rzeczy wisty ch przy jaciółek (śmierć mamy i brak sióstr sprawiły, że moje więzi z kobietami przestały istnieć), nie pretendowałam do ty tułu królowej szkoły. A już to całe „nie jestem pewna, czy cię znam” by ło totalną żenadą. Znała mnie. Od szóstej klasy, rok w rok, spoty kały śmy się na co najmniej dwóch zajęciach. – Przy znam, że to by ł mały szok, kiedy zobaczy łam twoje nazwisko – powiedziała. Hę? – To znaczy, wiem, że się wy mądrzałaś i w ogóle, ale sądziłam, że to przez to, że masz jakby obsesję na punkcie nauki i całego tego kitu. Pogubiłam się, więc Hershey mogła coś jeszcze dodać. – Widziałam, że dostałaś się do Theden – oznajmiła, przewracając oczami, jakby m by ła niełapiącą jej aluzji idiotką. – Widziałaś? Otworzy łam list dopiero dwadzieścia minut temu i nigdzie jeszcze o nim nie napisałam. Czy żby Beck wstawił to na Forum? – No! Apka aktualizuje się codziennie. Po ty godniu od wy słania listu umieszczają twoje nazwisko na liście przy jęty ch. – Jaka apka? Hershey ciężko westchnęła, jakby męczy ła ją interakcja z takim imbecy lem. Z ty lnej

kieszonki dżinsowej miniówy wy ciągnęła handheld. – Aplikacja Theden – wy jaśniła, stukając w ikonkę drzewa, odpowiadającą wzorowi na znaczku w mojej kieszeni. Podsunęła mi telefon, żeby m sama zobaczy ła. – Czekaj, czemu ty masz…? Po wewnętrznej stronie jej przegubu coś bły snęło złotem. Znaczek Theden. Wpięła go w mankiet kaszmirowego sweterka. Nagle zrozumiałam. Spojrzałam jej w oczy. – Też się dostałaś. – Daruj sobie to zdziwienie – odparła. – Nie jestem zdziwiona – skłamałam. – Nieważne. W porządku. I tak mi się zdaje, że to babcia kupiła mi wjazd. Tak się dostał mój tato. Ej, pokaż mi swój telefon. Sięgnęła mi za plecy, wy jęła gemini z kieszeni moich dżinsów. Przy tknęła guzik udostępniania do swojego. – I już – powiedziała, oddając mi telefon. – Masz mój numer. Powinny śmy się teraz przy jaźnić. Już brała za pewnik, że chcę by ć jej przy jaciółką. Potem obróciła się na pięcie, otworzy ła drzwi i wkroczy ła do klasy. 1. W Amery ce list informujący kandy data o przy jęciu bądź nieprzy jęciu na uczelnię czy do innej prestiżowej szkoły jest z reguły stosunkowo gruby, gdy decy zja jest pozy ty wna (zawiera od razu różne formularze i informatory ), natomiast cienki, jeśli ty lko powiadamia o odrzuceniu (wszy stkie przy pisy pochodzą od tłumacza). [wróć] 2. Nazwa tego następcy Wikipedii może stanowić nawiązanie do idealnego więzienia, wy my ślonego przez Jeremy ’ego Benthama (1748-1832), angielskiego prawnika i filozofa uty litary stę. Konstrukcja Panoptikonu miała pozwalać strażnikom na pełną swobodę w obserwowaniu nieświadomy ch tego więźniów, stąd zapewne skojarzenia ze swobodny m dostępem do haseł w sieciowej ency klopedii. To również, wg Michela Foucaulta, sy mbol permanentnej inwigilacji. [wróć]

ROZDZIAŁ 2

N

a sierpień czekałam całą wieczność. Czasem wy dawało mi się, że nigdy nie nadejdzie, że czas zwalnia i w końcu się zatrzy ma. Co gorsza, tak zazwy czaj pogodny tato stał się przesadnie melancholijny i senty mentalny ; wpatry wał się we mnie nad stołem nakry ty m do kolacji jak tatuś z ckliwej telenoweli. Macoszka nie by ła lepsza. Na szczęście oboje pracowali na pełny etat, tato na swojej najnowszej budowie, a przy brana matka w sklepie z czekoladą w Beacon Hill, całe dni więc miałam dla siebie. Niemal każde popołudnie spędzałam z Beckiem, towarzy sząc mu przy wszelkich zadaniach fotograficzny ch wy znaczany ch przez aktualnego mentora. Beck uczestniczy ł w krajowy m programie szkoleń, w ramach którego po dwóch letnich prakty kach w wy branej dziedzinie miał pójść do pracy od razu po szkole, zastępując college dwuletnim stażem, subsy diowany m przez państwo. Otrzy mawszy końcowe tego lata zadanie – udokumentowanie jednego dnia z ży cia jakiegoś mieszkańca Nickelsville, ostatniego namiotowiska spod Seattle – Beck wręcz pękał z radości. By ł to wieczór przed moim wy jazdem i mieliśmy za sobą cały dzień pośród plandek w kolorze f*cksji. Dochodziła siódma, a Beck zrobił już ty siące zdjęć swojego bohatera, niejakiego Ala, którego lewa noga kończy ła się tuż nad kolanem. Zaczy nało się zmierzchać, nie czułam się więc tak swobodnie jak w ciągu dnia. Wy ciszy łam Luxa, ale na wy świetlaczu wciąż migotało: ZNAJDŹ BEZPIECZNIEJSZĄ OKOLICĘ. – Chy ba miałeś zrobić dzień z ży cia? ‒ spy tałam cicho Becka. – Nie noc z ży cia? Powinniśmy już wracać. – Podczas złotej godziny 1? – Beck miał aparat przy oku i robił serię fotek, jak Al rozpala małe ognisko w wiadrze koło swego namiotu. – Rory, przy jrzy j się niebu. To mokry sen fotografa. Skrzy wiłam się. – Fuj! – Wracaj, jeśli musisz – powiedział, nadal schowany za obiekty wem. – Wiem, że idziesz na kolację kolację z ojcem. Miałam wy jechać wczesny m rankiem i tato zaprosił mnie do pizzerii Serious Pie na pożegnalną kolację ty lko we dwoje. Powiedziałam mu, że lepiej by łoby zabrać jeszcze przy braną matkę, uparł się jednak, że pójdziemy sami, zapewniając, że nie poczuje się urażona. Szczerze w to wątpiłam, cieszy ło mnie jednak, że w ostatni wieczór przed wy jazdem będę go mieć ty lko dla siebie. Kari do taty świetnie pasowała, ale moje relacje z nią by ły gorsze niż z nim, rzec można, żadne.

– Nie chcę zostawiać cię tu samego – powiedziałam Beckowi jeszcze ciszej niż przedtem. – Nic mi nie będzie – odpowiedział, wreszcie opuszczając aparat i spoglądając na mnie. – Za jakieś pół godziny i tak się ściemni. No i jest jeszcze ten tam. – Wskazał umundurowanego policjanta siedzącego w samochodzie po drugiej stronie ulicy. – Okej – zgodziłam się, wciąż niepewna. Takich jak my Lux nie bez powodu trzy mał z dala od podobny ch okolic (o ile osiedle dla bezdomny ch można nazwać „okolicą”). – Ale choć odpal Luxa. Lepiej się poczuję, wiedząc, że jest włączony. – Nie – odparł przemiło Beck, znów podnosząc do oczu aparat. Westchnęłam, wiedząc, że tego sporu nie wy gram. Nie warto by ło nawet prosić. Taki właśnie by ł Beck. Nieufny wobec techniki. Lubił zawierzać insty nktowi, kierować się przeczuciem. Mówił, że właśnie to czy ni z niego arty stę. Ja jednak wiedziałam swoje. To, czemu Beck ufał, nie miało nic wspólnego z przeczuciem. Kierował się Zwątpieniem. By liśmy jeszcze dziećmi, gdy zaczął sły szeć ten głos. Wielu z nas go sły szało. Szept w głowie, który nas pouczał, dodawał pewności i przekony wał do wiary w niemożliwe, ponaglając, by iść w przeciwną stronę, niż wskazy wał rozum. Ten „wewnętrzny głos” nie by ł zjawiskiem nowy m – towarzy szy ł ludziom od zawsze – ale neurobiologia rozpracowała go dopiero niedawno, Przez całe stulecia ludzie uważali, że jest dobry, że to przejaw intuicji. Niektórzy nawet nazy wali go „głosem boży m”. Teraz już wiedzieliśmy, że ten „wewnętrzny szept” to nic innego jak spięcie w obwodach mózgu, coś związanego z „przy cinaniem sy naps” i rozwojem płatu czołowego. Przemianowanie go na Zwątpienie by ło elementem strategii marketingowej, cząstką wielkiej kampanii służb publiczny ch, sponsorowanej przez przedsiębiorstwo farmaceuty czne, które wy produkowało tłumiącą go pigułkę. Ta nazwa miała przy pominać ludziom, czy m ten głos naprawdę jest. Że to wróg rozsądku. W przy padku dzieci nie budził niepokoju, by ł efektem uboczny m kluczowej fazy rozwoju mózgu, ustępujący m, jak ty lko osiągnęło się wiek umożliwiający jego ignorowanie. U dorosły ch natomiast stanowił objaw choroby neurologicznej, która, nieleczona, uniemożliwiała podejmowanie racjonalny ch decy zji. Według mnie ‒ kampania marketingowa zrobiła swoje. Ludzie, zgodnie z oczekiwaniami, wy straszy li się. By łam wówczas w piątej klasie i jeszcze sły szałam ten głos. Odkąd zaczęliśmy się uczy ć technik tłumienia – zagłuszania Zwątpienia hałasem i rozry wką, kierowania mózgu ku inny m my ślom, takich tam sposobów – docierał do mnie jednak coraz rzadziej, aż w końcu na dobre umilkł. Tak by ło z większością dzieciaków. Wy rastały z niego jak z jąkania lub lęku przed ciemnością. Czasem jednak działo się inaczej i wówczas dostawało się ety kietkę „nadkreaty wny ” oraz niską dawkę leków przeciwpsy choty czny ch, dopóki głos nie przestał by ć sły szalny. No, chy ba że się by ło Beckiem i odmawiało przy jęcia zarówno ety kietki, jak i tego farmaceuty cznego antidotum.

Wtedy Zwątpienie trzy mało się mocno, a nawet ni stąd, ni zowąd pobrzękiwało tak, że pozornie racjonalny mózg przeczy ł sobie, żeby ty lko spełnić jego ży czenie. Martwiłam się o Becka, o przy szłość, jaka go czeka, jeśli uznają go za przy padek nieuleczalny, ale i znałam jego upór. Beckowi nie sposób by ło przemówić do rozumu. A już na pewno nie wtedy, gdy robił zdjęcia. – Hej, zaczekaj sekundę – usły szałam go, ruszając na przy stanek autobusowy po drugiej stronie ulicy. Kiedy się odwróciłam, szukał czegoś w kieszeni. – To prezent na drogę – powiedział, wy jmując plastikowe pudełeczko z zatrzaskiwany m wieczkiem. Rozpoznałam zdobiące je charaktery sty czne G. Logo Gnosis. Miałam małego fioła na punkcie Gnosis i gadżetów tej firmy, które nie dość, że by ły markowe, sty lowe i pod względem techniczny m niedoścignione, to jeszcze wy kony wano je z materiałów z odzy sku i by ły całkowicie biodegradowalne. – To żelowe słuchawki, o który ch marzy łaś – wy jaśnił Beck, gdy z cichy m trzaskiem otworzy łam pudełeczko. Wgapiałam się w te słuchawki od miesięcy, nie mogąc samej siebie przekonać do zmarnowania stu dolarów na ten sprzęt. – I nie mów, że nie powinienem ty le wy dawać, bo nie wy dałem – dodał, zanim zdąży łam zaprotestować. – To część łupu z sesji modowej, przy której w zeszły m ty godniu pomagałem. Uśmiechnęłam się szeroko. – Najlepszy prezent, jaki w ży ciu dostałam – wy znałam, uściskawszy go. – Teraz możesz mieć jeszcze większą jazdę na punkcie play list – drażnił się ze mną. Sam też jarał się muzy ką, choć nie do tego stopnia co ja. – I lepiej cię będę sły szeć, jak do mnie zadzwonisz – stwierdziłam, wty kając prezenty w uszy. Słuchawki spły nęły w głąb kanalików uszny ch jak stopiony wosk. Już prawie ich nie czułam. – Zakładając, że nie będziesz zby t zajęta, żeby odpowiedzieć – skontrował Beck. – Hej, dla ciebie zawsze znajdę czas. Uśmiechnął się. – Nie daj się, Ro – powiedział jeszcze, obejmując mnie. – I pamiętaj, jeśli wy lecisz, zawsze możesz wrócić i zostać moją asy stentką. – Och, dzięki. – Szturchnęłam go łokciem w brzuch. – A już się bałam, że się za tobą stęsknię. Kiedy spotkaliśmy się wzrokiem, w oczach miał smutek. – Ro, mnie też będzie cię brakowało. Uwiesiłam mu się na szy i i mocno przy tuliłam, a potem znów ruszy łam na przy stanek, mruganiem tłumiąc łzy. – Wy krztuś to wreszcie – powiedziałam do taty. – Wy raźnie szy kujesz jakąś mowę z okazji opuszczenia gniazda rodzinnego przez córkę. No to jej wy słuchajmy.

Właśnie wy kończy liśmy ostatni kawałek pizzy z kiełbasą i koprem włoskim i teraz przeglądałam menu pod kątem deserów, medy tując nad piwem korzenny m z lodami, które Lux niewątpliwie zaraz by mi odradził. Po drugiej stronie stołu tato, wy raźnie czy mś zdenerwowany, miął czerwoną serwetkę. Przy gotowałam się na długą i ckliwą przemowę o zby t szy bkim dorastaniu. Sięgnął po coś, co leżało obok niego. – To od twojej matki – usły szałam, gdy kładł przed mną małe pudełeczko i jeszcze mniejszą kopertę. Jak ty lko zobaczy łam prezent, desery poszły w zapomnienie. Jedy ną rzeczą, jaką miałam po mamie, by ł koc. Według taty pracowała nad nim codziennie przez cały okres ciąży, zdeterminowana, by skończy ć go przed porodem. Za wzór, ręcznie wy haftowany różową nicią, wzięła prostokąt Fibonacciego – serię różnej wielkości kwadratów uporządkowany ch według określonego ciągu matematy cznego, a zarazem współtworzący ch prostokąt. Kwadraty te połączone by ły żółty mi ćwiartkami okręgów, wy szy ty mi jeszcze cieńszą nicią i zbiegający mi się w złotą spiralę, wy kraczającą poza boki prostokąta. Na obu krańcach spirali widniały maleńkie pomarańczowe krzy ży ki wy znaczające początek i koniec. Dziwny to by ł wzór na koc dla małej dziewczy nki, z drugiej strony jednak, nigdy nie tęskniłam za kwiatkami lub moty lkami. Może moja matka to przewidziała? Może jakoś przeczuła, że jej córeczka przedłoży nad nie strukturę, przewidy walność i matematy czną kompletność wzorów Fibonacciego? Nigdy jej o to nie zapy tałam, ponieważ zmarła, ledwie się urodziłam, na dwa dni przed jej dziewiętnasty mi urodzinami. By łam wcześniakiem i wy stąpiły komplikacje, więc lekarze musieli wy konać cesarskie cięcie i chy ba doszło do zakrzepicy ży ły w nodze, a skrzep dostał się do płuc. „Zatorowość płucna”, takie sformułowanie widniało na akcie zgonu, który jako dziewięciolatka znalazłam w pudełku w szafie taty, gdy w Wigilię szukałam prezentów. Popatrzy łam na pudełko, a potem na niego. – Co to znaczy, że od mamy ? – Prosiła, żeby m ci to dał. – Tarmosił brodę, wy raźnie czuł się niezręcznie. – Kiedy powiedziała, że masz mi to wręczy ć? – Chodziło mi o to, kiedy wy stąpiła z tą prośbą, tato jednak zrozumiał inaczej. – W dniu twojego wy jazdu do Theden – powiedział, ważąc słowa. – Co? Nie rozumiem. Skąd mogłaby wiedzieć, że ja…? – Też tam poszła, Rory. – Czekaj, co takiego? Mama by ła w Theden? – Gapiłam się osłupiała, gdy przy takiwał. – Przecież chodziliście do tej samej szkoły. Pobraliście się w dniu, w który m ją ukończy liście. Zawsze mówiłeś… – Wiem, kochanie. Tego pragnęła twoja mama. Nie chciała, żeby ś wiedziała o Theden, dopóki sama nie zdecy dujesz, że tam pójdziesz.

– A co z ty m czy mś w pudełku? – Gdy by ś tam nie poszła, miałem je zniszczy ć, tak samo tę kopertę. Siadłam wy prostowana, ze wzrokiem wbity m w pudełko. By ło jasnoniebieskie z białą pokry wką i nie wy glądało na nowe. Jeden z rogów by ł wgnieciony i karton w kilku miejscach się strzępił. Koperta, niewiele większa od wizy tówki, przy pominała te dołączane do bukietów. – Co w nim jest? – zapy tałam. – Nie wiem – odpowiedział tato. – Prosiła, żeby m nie otwierał, więc tego nie zrobiłem. Dwa dni po twoich narodzinach trafiły do skry tki w banku Northwest. Najpierw sięgnęłam po kopertę. Z przodu by ła czy sta, lecz kiedy ją podniosłam, zobaczy łam na odwrocie odręczne pismo. By ło tam moje imię, niebieskim atramentem, dokładnie w miejscu zaklejenia. Rozpoznałam pismo mamy dzięki wizy tówce, którą przy pięła do koca, przechowy wanego teraz w zapinanej na zamek saszetce w moim stoliku nocny m. Aurora. Nie znosiłam mojego imienia, ty ch twardy ch r, jednak napisane pętlisty m pismem mamy wy dawało się kobiece i delikatne, tak odmienne od jego drukowanej postaci. Zwilży łam języ kiem palec, a potem przy cisnęłam go do wierzchołka pochy lonego A. Atrament nieco się rozpuścił, bo kiedy cofnęłam rękę, na skórze pozostała bladoniebieska plamka. Aż niemożliwe, że by ł to ten sam niebieski kolor, który znajdował się w piórze mojej matki, w piórze, które one trzy mała w ręku i który m pisała, gdy by ła jeszcze tak pełna ży cia. Poczułam, jak w kącikach oczu zbierają mi się łzy, i przegnałam je mruganiem. Atramentowe litery w miejscu zaklejenia koperty przy pomina zapieczętowanie jej woskiem. Można stwierdzić, czy by ła otwierana, bo górne części liter niedokładnie zbiegają się wówczas z dolny mi. Tu litery by ły nienaruszone. Czy mama umieściła moje imię właśnie tam, żeby dać mi do zrozumienia, że słowa w kopercie przeznaczone są ty lko dla mnie? Na my śl o ty m serce mi nieco zatrzepotało. – Otworzy sz ją? – zapy tał tato. Uświadomiłam sobie, że jest nie mniej ode mnie ciekaw zawartości. Wsunęłam kopertę do torebki. – Nie teraz – odpowiedziałam i sięgnęłam po pudełko. Teraz otworzę prezent; kopertę zachowam, by rozkoszować się nią na osobności. Pudełko okazało się lżejsze, niż się spodziewałam, a kiedy podniosłam je ze stołu, zagrzechotało, jakby jego zawartość zsunęła się na bok. Nabrałam tchu i podniosłam pokry wkę. W środku by ł prostokątny wisiorek na srebrny m łańcuszku. Gdy wy jmowałam go z pudełka, tato się uśmiechnął. – Tak my ślałem, że to może by ć właśnie to – powiedział. – Nie miała go na sobie, kiedy u… – Coś trochę go zdławiło, wbił wzrok w blat stołu. – Kiedy się rodziłaś. Zawsze by łem ciekaw, co

z nim zrobiła. – To jej? – spy tałam. Potwierdził skinieniem. – Przy wiozła go z Theden – dodał. Zważy łam wisiorek w dłoni, wpatrując się w wy ry ty na nim dziwny sy mbol. Przy pominał trochę haczy k na ry by, a pod nim widniała trzy nastka. Rok, w który m ukończy ła szkołę. – Co oznacza? – zapy tałam. Tato wzruszy ł ramionami. – Zawsze miałem wrażenie, że coś związanego ze szkołą – oznajmił. – Twoja mama nigdy tego nie wy jawiła. Ale ceniła ten naszy jnik. Chy ba nie widziałem, żeby go kiedy kolwiek zdejmowała. Odłoży łam wisior do pudełka. – Nic nie rozumiem, tato. Dlaczego mama prosiła, żeby ś mnie okłamy wał? Zby t długo się wahał. Zastanawiałam się, czy kiedy kolwiek odpowie. – W Theden coś się stało z twoją mamą – powiedział wreszcie. – Wróciła jakaś inna. – Jak to inna? – Przede wszy stkim ta Aviana, z którą dorastałem, by ła ambitna. Nie chorobliwie. Po prostu miała wielkie marzenia, rozumiesz? Kiedy dostała się do Theden, my ślałem, że o to właśnie chodziło. Że pójdzie tam i już nie wróci. I to by ło okej. Kochałem ją. Chciałem, żeby by ła szczęśliwa. – I by ła? – spy tałam. – Szczęśliwa? – Tak my ślałem. Miała ty ch wszy stkich nowy ch przy jaciół i wciąż rozprawiała o wy kładach. Kiedy na drugim roku nie przy jechała do domu na święta, pogodziłem się z faktem, że pewnie już jej nie zobaczę. Twoi dziadkowie nie ży li, nie bardzo więc miała do czego wracać. – Na jego czole pojawiły się zmarszczki. – A jednak wtedy, mniej więcej na ty dzień przed zakończeniem nauki, pojawiła się u mnie w domu i powiedziała, że rzuciła szkołę. Stwierdziła, że zmieniła zdanie na temat college’u. Nie chciała się już uczy ć. Powiedziała, że pragnie zamiast tego założy ć rodzinę. Potem poprosiła, żeby m się z nią ożenił. Nie spuszczałam z niego wzroku. To w niczy m nie przy pominało historii miłosnej, której wy słuchiwałam, dorastając. O szkolnej parze, która w dniu zakończenia nauki uciekła do gmachu sądu hrabstwa Kings, a miesiąc miodowy spędziła pod namiotem. Tamta wersja miała jakiś sens. Ta tutaj ‒ żadnego. Tato rozumiał, o czy m my ślę. – Twoja matka by ła impulsy wna – odpowiedział. – Nieodparcie impulsy wna. A ja nie by łem w stanie jej odmówić. Uśmiechnął się i skinął na kelnera. Nie udzielił odpowiedzi, której poszukiwałam. Wy jaśnił może, dlaczego ożenił się jako osiemnastolatek, ale nie zdradził mi, czemu chciała tego moja

matka, ani ‒ co by ło jeszcze ważniejsze ‒ czemu porzuciła najbardziej prestiżową szkołę w kraju, i to pod sam koniec nauki. Dlaczego miałaby rezy gnować z przy szłości w imię czegoś, co mogło zaczekać? – I to wszy stko? To już cała historia? Tato chy ba się wahał, jakby nie chciał potwierdzić, ale i nie mógł z czy sty m sumieniem zaprzeczy ć. – Twoja mama nie przy pominała nikogo, kogo znałem – powiedział w końcu. – Miała w sobie… klasę. Wewnętrzny spokój. Nawet kiedy jeszcze by liśmy dziećmi. Niczy m nie przejmowała się tak bardzo, jak my wszy scy. Tak jakby by ła na to odp*rna. Umilkł, a mnie przez głowę przemknęła my śl, że tej cechy po niej nie odziedziczy łam. Kiedy znów podjął wątek, w oczach miał smutek. – Tego dnia, gdy pojawiła się u mnie w domu, wy dawała się… wstrząśnięta. Ale gdy o to zapy tałem, zamknęła się w sobie. – O co mogło chodzić? – chciałam wiedzieć. – Sam po ty siąckroć zadawałem sobie to py tanie – wy znał tato. – Żałując, że nie naciskałem na nią mocniej, by się tego dowiedzieć. My ślałem jednak, że starczy mi czasu. Nie przy puszczałem, że… To niewy powiedziane słowo zawisło między nami. Nie przy puszczał, że ona umrze. A przecież umarła, zaledwie osiem miesięcy później. – Coś się jednak stało – powiedziałam. – Coś musiało się stać. Tato skinął głową. – Coś musiało się stać – powtórzy ł. 1. W fotografii pora dnia po wschodzie lub przed zachodem słońca, gdy emituje ono charaktery sty czne złotawe światło. [wróć]

ROZDZIAŁ 3

O

rzeszki czy precelki? – Precelki. Hershey wy ciągnęła po nie rękę, nie podnosząc wzroku. Lot już trwał, a my siedziały śmy

ramię w ramię w pierwszej klasie (dziękuję, Theden!) i czekałam, aż ona zaśnie, żeby m wreszcie mogła otworzy ć liścik od mamy. Niestety, moją towarzy szkę podróży całkowicie pochłonęło jedno z wielu pism plotkarskich ściągnięty ch przez nią na tablet. Ja tej nocy nie spałam, wciąż my śląc o małej prostokątnej kopercie, o ty m, co zawiera i czy da odpowiedzi, które rozwieją cholerną burzę py tań w mojej głowie. – A pan? Orzeszki czy precelki? – Stewardessa odwróciła się do pasażera po drugiej stronie przejścia. – Orzeszki – wy mamrotał tamten, i stewardessa nachy liła się nad wózkiem. – Och, przepraszam, czy nie wy brałby pan jednak precelków? – Pasażer, Hershey i stewardessa zgodnie utkwili we mnie wzrok. – Mam uczulenie na orzeszki – wy jaśniłam. – Na liście pasażerów nie ma informacji o uczuleniu – zarzuciła mi stewardessa. – Cindy ! – krzy knęła w głąb przejścia. – Masz na liście jakąś alergię? Cindy sprawdziła swój tablet i przy biegła do nas, poty kając się przy ty m o nogę pasażera i o mało nie padając na twarz. Usły szałam parsknięcie Hershey. – Aurora Vaughn, 3B. Orzeszki ziemne. Wy raz twarzy obsługującej nas stewardessy przestawił się z oskarży cielskiego na piąty stopień alarmu pożarowego. Zaczęła wy ry wać pobliskim pasażerom paczki z orzeszkami. – Przepraszam – powiedziałam do sąsiada z drugiej strony przejścia. – Co by się stało, gdy by ś jakiegoś zjadła? – zapy tała Hershey, gdy stewardessa wręczy ła mi torebkę precelków. – Nie jestem pewna – przy znałam. – Jako trzy latka bardzo źle zareagowałam na krakersa z masłem orzechowy m. Pani z pogotowia musiała uży ć EpiPenu 1. – Świrujesz przez to? – dociekała dalej Hershey. – Skoro wiesz, że ty lko jakiś tam wy bór przekąski dzieli cię od śmierci? Popatrzy łam na nią. Mówi poważnie? Kto palnąłby coś takiego? – Nie – stwierdziłam, sięgając po słuchawki. – Nawet o ty m nie my ślę. Nie musiałam. Lux analizował skład pokarmów, śledził reakcje alergiczne i dolegliwości na tle ży wieniowy m u inny ch konsumentów tego samego jedzenia i uprzedzał, że w pobliżu jest ktoś

uczulony na to, co akurat jem, albo że jedzą coś, co może mi zaszkodzić. Uważać musiałam ty lko w zamknięty ch przestrzeniach, bez dostępu do Sieci. Słowem, w samolotach. Włoży łam słuchawki i podkręciłam głośność. Po kilku minutach Hershey odpięła pas bezpieczeństwa i wstała. ‒ Muszę siku – oznajmiła i rzuciwszy mi na kolana swój tablet, przecisnęła się ku przejściu. Jak ty lko poszła, wy ciągnęłam słuchawki i sięgnęłam do torebki po kopertę. Uważając, by nie uszkodzić papieru, wsunęłam paznokieć pod klapkę i delikatnie ją podważy łam. Wewnątrz znajdował się arkusik cieniutkiego papieru welinowego, jakiego dziś już się nie produkuje. Mózg policzy ł napisane odręcznie wersy szy bciej, niż zrobiło to serce, serce zaś, ledwie się z nim zrównało, poczuło, że mu ciężko. By ły ty lko trzy. Bom ich wolnymi stworzył i wolni zostaną, Mimo niewolę grzechu przez siebie obraną, Inaczej musiałbym ich zmienić w ich przyrodzie 2. Odwróciłam arkusik, lecz druga strona by ła czy sta. Ty le w kwestii odpowiedzi na moje py tania. Doszła jeszcze setka nowy ch. – Co to takiego? – Nie zauważy łam, że Hershey już wróciła. – Nic – powiedziałam szy bko, próbując schować arkusik w torebce. Hershey jednak mi go wy rwała. Przebiegła oczy ma słowa. – Dziwaczne – oświadczy ła, oddając mi kartkę, gdy usadowiła się w fotelu. – Z czego to cy tat? – Nie wiem – przy znałam. – To od mojej mamy. – Od razu pożałowałam, że to powiedziałam. Nie miałam ochoty rozmawiać o mamie z Hershey. ‒ Przy szła z listem? Potrząsnęłam głową przecząco. Sama stanowiła list. Odruchowo dotknęłam wisiorka na szy i. Zaskakująco mi ciąży ł. Przez ramię zobaczy łam, że Hershey otwiera swoją wy szukiwarkę GoSearch. – Przeczy taj to jeszcze raz – poleciła. – Bom ich wolny mi stworzy ł… – powtórzy łam i umilkłam, zastanawiając się nad przeczy tany mi właśnie słowami, podczas gdy Hershey je wpisy wała. Kto kogo stworzył wolnym? – Mimo niewolę grzechu, przez siebie obraną… – To z Raju utraconego – przerwała mi Hershey. – Księga trzecia, wiersze od sto dwudziestego czwartego do sto dwudziestego szóstego. – To jakaś sztuka? – Sły szałam o Raju utraconym, ale nic bliższego. – Poemat – odpowiedziała Hershey. – Superdługi i supernudny poemat wy dany w 1667 roku. – Przebiegła wzrokiem tekst na ekranie. – O rany, zastrzelcie mnie. To ma by ć angielski?

– Kto go napisał? – John Milton – powiedziała, stukając paznokciem kciuka w zdjęcie autora, żeby je powiększy ć. Obejrzała dokładniej jego powieki. – Człowiek desperacko potrzebujący blefaroplasty ki. Hershey, już znudzona, znów doklikała się do swoich pisemek. Ja na tablecie znalazłam w Panoptikonie wpis o Raju utraconym i zaczęłam czy tać. Poemat ten, zaliczany do arcydzieł literatury anglojęzycznej, reinterpretuje biblijną opowieść o wygnaniu Adama i Ewy z rajskiego ogrodu. Stuknęłam w link do pełnego tekstu poematu i oczy mi się zaszkliły niemal równie szy bko, jak wcześniej Hershey. Żadna z książek, które czy taliśmy w szkole, nie przy pominała tego tutaj. Program szkolny skupiał się na literaturze współczesnej, na powieściach napisany ch w przeciągu miniony ch dwudziestu lat. Czy takie rzeczy czy tało się w Theden? Paniczny lęk odebrał mi oddech. Co będzie, jeśli nie dam rady ? Zamknęłam oczy i oparłam się o zagłówek. Boże, proszę, niech nie zawiodę. Nie zawiedziesz. Aż mną rzuciło. Ostatni raz sły szałam Zwątpienie latem przed siódmą klasą. Wciąż pamiętałam, co się wtedy ze mną działo; to poczucie spokoju, które na mnie spły wało, ilekroć głos przemówił. Teraz doświadczy łam czegoś zupełnie odmiennego. By łam roztrzęsiona, niespokojna i jakich tam jeszcze określeń można uży ć, żeby powiedzieć, że nie jest ze mną okej. Zwątpienie mogło doty kać ludzi niezrównoważony ch, arty stów i dzieciaków. Jak jednoznacznie wy nikało z wy magań pakietu aplikacy jnego, na pewno nie uczniów Theden. Oceniająca mnie psy cholog co najmniej trzy razy py tała, kiedy ostatnio sły szałam ten głos, a odpuściła dopiero, gdy zadowoliła ją odpowiedź, że ponad trzy lata temu. Gdy by członkowie komisji rekrutacy jnej wiedzieli, co przed chwilą usły szałam, mój poby t w Theden skończy łby się jeszcze przed jego rozpoczęciem. To, między inny mi, wy różniało moją nową szkołę. Nie wy starczało by ć by strzakiem. Musiałeś by ć „odp*rny psy chicznie”. Uodp*rniony na obłęd. To tylko nerwy, powiedziałam sobie. Całe tłumy idealnie zdrowy ch dorosły ch w chwili stresu sły szały Zwątpienie. Niestety, powtarzanie sobie tego ty lko potęgowało mój niepokój. – Powinny śmy zamówić pasujące do siebie kołdry – powiedziała Hershey. Uporała się już z magazy nami i przewijała teraz katalog Anthropologie. – Inaczej skończy my w ty m cały m koszmarny m miszmaszu udający m eklekty czny wy strój klasy cznej akademickiej sy pialni. Co sądzisz o tej? Nadal nie pojmowałam, jak to się stało, że zamieszkamy razem. Według naszy ch pakietów akceptacy jny ch doboru współlokatorów dokony wał program komputerowy, dopasowujący uczniów w oparciu o ich osobowości i zainteresowania. Jako że Hershey i mnie kompletnie nic nie łączy ło, uznałam, że program działa wadliwie. Zmruży łam oczy i spróbowałam skupić się na neonowy m tureckim wzorze na jej ekranie. By ł

okropny. – Może warto zaczekać, aż zobaczy my, jak wy gląda nasz pokój? – zasugerowałam. Hershey popatrzy ła na mnie z politowaniem. – Nie każę ci za to płacić, jeśli to cię martwi. – Nie o to chodzi – powiedziałam spokojnie. – Po prostu wolałaby m coś, przez co nie będę mieć wrażenia, że ktoś potraktował mi oczy wy bielaczem. – To może wziąć stary dżins z odzy sku i pozszy wać jutą? Zignorowałam jej złośliwostkę i znów zajęłam się tabletem. Wciąż miałam na ekranie Raj utracony, toteż przewinęłam go do początku i zaczęłam przedzierać się przez tekst, zmuszając się do czy tania wszy stkich słów. Nic do mnie nie docierało, ale by łam chociaż czy mś zajęta aż do końca lotu. Tej sztuczki nauczy łam się w podstawówce. Dopóki mózg pracuje, Zwątpienie nie przemówi. Wy lądowaliśmy w Bostonie kwadrans przed czasem. Gdy by śmy się pospieszy ły, mogły by śmy jeszcze złapać wcześniejszy autobus na kampus, o ile nie będzie trzeba czekać na walizy. Kiedy gnały śmy na stanowisko odbioru bagażu, odpaliłam monitorowanie podróży i śledziłam wędrówkę naszy ch walizek z samolotowej ładowni na karuzelę. Przy szły trzy dzieści sekund po nas. Moja kłódeczka w kształcie serduszka by ła rozwalona, bo ktoś sprawdzający bagaż nie raczy ł zadać sobie trudu sięgnięcia po wiszący obok kluczy k. Nie zamy kałaby m walizki, ale zamek bły skawiczny by ł skrzy wiony i ząbki się rozchodziły. Przez tę szparę wy łaził teraz rękaw koszulki, brudny po spotkaniu z pasem taśmociągu. Lux radził, by m uży ła drucika w osłonce, wy brałam jednak kłódeczkę. Dostałam ją od Becka na trzy naste urodziny, wraz z pamiętnikiem w sty lu retro. Notesik nie doczekał się żadnego wpisu, za to kłódeczkę w kształcie serca wprost uwielbiałam. Westchnęłam więc i schowałam jej resztki do kieszeni, podczas gdy Hershey mocowała się ze swoją giganty czną walizą od Louisa Vuittona, usiłując ją ściągnąć z karuzeli. Dostało mi się za zlekceważenie Luxa. – Wahadłowiec czternasta trzy dzieści na kampus Akademii Theden odchodzi za trzy minuty – oznajmiły chórem nasze handheldy. Pobiegły śmy na punkt zborny. Kierowca już na nas machał. – Najwy ższy czas – powiedział, gdy wsiadały śmy, po czy m zaznaczy ł nasze nazwiska na swy m tablecie. Hershey naty chmiast wy jęła gemini, żeby wy słać na Forum aktualizację statusu. Wiedziałam, że Beck czeka na wiadomość ode mnie, ale zby t dużo my śli kotłowało mi się w głowie, by m mogła sformułować w miarę sensowny wpis. Rozejrzałam się po ludziach z mojej nowej klasy. Nic w nich nie krzy czało, że są specjalnie utalentowani. Zwy kła grupa szesnastolatków z handheldami w łapkach. Poczułam się rozczarowana. Tak się zamartwiałam, że nie będę miała

z czy m do nich wy startować, że nie wzięłam pod uwagę gorszej alternaty wy. Przez większą część naszej dwugodzinnej jazdy na kampus Hershey siedziała na Forum. Ja włoży łam słuchawki i spoglądałam w okno, słuchając na okrągło Same Day Yesterday i patrząc, jak budy nków coraz bardziej uby wa i w końcu ustępują miejsca drzewom oraz skałom. Drogę wy znaczały wielkie bry ły granitu, jakby śmy przecinali środek góry, zaś tak niezwy kle złotej poświaty słonecznej w ży ciu nie widziałam. Poza masztami sieci – udający mi drzewa, lecz zby t doskonale dopracowany mi, by mogły kogokolwiek zwieść – nie widziało się tu oznak nowoczesności, z który ch sły nęły parki przy rodnicze Seattle. Zero ułatwień na ścieżkach. Zero tramwajów napędzany ch energią słoneczną. Wy dawało się, że czas odpuścił sobie te ostępy lub przy stał na to, że jest niekonsekwentny. Z policzkiem przy ciśnięty m do szy by, pozwalałam obrazom rozjeżdżać się i rozmy wać. Gdy zjeżdżaliśmy w dolinę rzeki Connecticut, już spałam. – Rory – Hershey szturchnęła mnie łokciem. – Jesteśmy na miejscu. Naty chmiast otworzy łam oczy. Autobus wjechał właśnie na kampus. Odwróciłam się, żeby zobaczy ć, jak brama z kutego żelaza zamy ka się za nami, odcinając nas od reszty świata. By ło to bardziej na pokaz niż dla bezpieczeństwa; kamienne mury przy bramie kończy ły się już po kilku metrach. Ale i tak wy glądało to imponująco: gładkie kamienne kolumny i żelazna brama pod wy sokim łukiem ozdobiony m spiralny mi ornamentami. A na środku tego łuku godło Theden, wizerunek drzewa, identy czny z ty m na znaczku, wpięty m teraz w języ k mojego trampka. Podjazd by ł długi, wy łożony czy mś gładkim i szary m, co na pewno nie by ło asfaltem. Górujące nad nim wiązy, rosnące po obu stronach drogi, tworzy ły wy soko nad nią zielony baldachim. Dalej wznosiły się stoki porośnięte lasem tak gęsty m, że aż ginęło w nim światło. Droga skręciła w lewo i właśnie wtedy ją zobaczy łam: Akademię Theden. Tuzin budy nków z czerwonej cegły okalający ch wciąż jeszcze niewidoczny wewnętrzny dziedziniec. Wiedziałam z Panoptikonu, że by ły to ory ginalne budowle wzniesione przez założy cieli Theden w 1781 roku i że architekturę akademii uznawano za jeden z najlepszy ch przy kładów sty lu federalnego. Nie miałam za to pojęcia, jak wielkie wrażenie zrobi to wszy stko na mnie, gdy ty lko miniemy zakręt i ‒ podobnie jak wcześniej budy nki ‒ pojawią się Appalachy, góry spowite lasem niczy m jakimś kokonem. – Łał – szepnęła Hershey, niety powo zapominając o zblazowaniu. Milczały śmy, gdy autobus zjeżdżał na rozległy parking, oznaczony napisem KADRA, i zaparkował na drugiego za rzędem beemek. Przy miejscach parkingowy ch, umieszczone na gruby ch słupkach z kutego żelaza, znajdowały się grawerowane tabliczki z brązu. – To dziekan Atwater – powiedziała Hershey, wskazując na wy sokiego, siwowłosego mężczy znę zamaszy ście idącego przez parking z rękami spoczy wający mi swobodnie w kieszeniach odprasowany ch spodni khaki. – Znam go ze zdjęć taty.

Nasz kierowca zgasił silnik, gdy dziekan Atwater wszedł do autobusu. Miał w sobie coś z dobrodusznego dziadka, a zarazem z wy magającego przełożonego pry watnej szkoły. Witając nas szerokim uśmiechem, przy glądał się otaczający m go twarzom. Na mojej jego wzrok zasty gł na kilka sekund, a w oczach mu coś bły snęło, jakby mnie rozpoznał. Serce mi zabiło. Czy żby znał moją mamę? Wiedziałam, że bardzo ją przy pominam. Choć całkowicie różniły śmy się karnacją, obie miały śmy niemalże kręcone włosy, piegi na policzkach, twarze w kształcie serca i migdałowe oczy. Tato mówił, że jestem od niej wy ższa, na podstawie zdjęć nie sposób jednak by ło tego potwierdzić. Do niego tak bardzo by łam niepodobna, że macoszka zażartowała kiedy ś, iż jestem klonem swojej mamy. Ale tato zaraz wsiadł na nią, że brak jej wrażliwości i nie powinna już nigdy tak mówić. – Oto jesteście! – ogłosił dziekan Atwater, ry tmicznie unosząc pięść. Wokół mnie eksplodowały wiwaty i gwizdy aprobaty. Roześmiał się. – Od dnia, w który m otrzy maliście listy akceptacy jne, na pewno każdemu z was dłuży ł się czas. Mogę was zapewnić, że teraz przy spieszy. Ani się obejrzy cie, a będziecie kończy ć szkołę i zadawać sobie py tanie, gdzie się podziały ostatnie dwa lata. – Uśmiechnął się. – Lub, tak jak w moim przy padku, ostatnie dwadzieścia pięć. Dwadzieścia pięć lat. On musiał znać moją mamę. Dotknęłam jej wisiorka, czując pod opuszkami palców wy ry ty na nim ornament. – Starszoroczniacy w zeszły m ty godniu wrócili na kampus – konty nuował dziekan. – Wszy scy więc spotkamy się dziś o szóstej w rotundzie, na zebraniu inauguracy jny m, po który m nastąpi nasza doroczna uroczy sta kolacja powitalna. Do tej godziny będziecie mieć czas dla siebie. Informacje na temat przy działu pokojów znajdziecie pod zakładką „zakwaterowanie” w waszej aplikacji Theden. Tam też znajdziecie listę ważny ch na ty m kampusie numerów telefoniczny ch – sekretariatu, mojego biura, infolinii pomocy psy chologicznej… – Infolinii pomocy psychologicznej. – Jeszcze wasze klucze do kampusu. Nasze zamki powiązaliśmy z waszy mi handheldami – wy jaśnił. – Klucz, który otrzy maliście, zapewni dostęp do główny ch wejść wszy stkich domów akademickich i przy pisany ch wam pokojów. – Wszy scy wokół mnie łapali za telefony. ‒ Sugeruję, by ście najbliższe kilka godzin poświęcili na zapoznawanie się ze sobą nawzajem i z naszy m kampusem. Ja spotkam się z wami wszy stkimi o szóstej. – Lekko nam pomachał i opuścił autobus. – Tato powiedział mi, że tak tu będzie – szepnęła Hershey, wy logowując się z Forum i stukając w ikonkę Theden na pulpicie. Dzieciaki wokół nas sprawdzały swoje kwatery i podekscy towane rozmawiały. Nikt jeszcze nie wstawał. – To znaczy jak? – zapy tałam. – Totalna swoboda. Superpóźne zamy kanie drzwi na noc, żadny ch inspekcji w pokojach, żadny ch obowiązkowy ch ubiorów. Zasadniczo, żadny ch regulaminów. Można robić prawie

wszy stko, co się zamarzy. – Serio? Pry watne szkoły sły nęły z regulaminów. Spodziewałam się nawet, że w Theden będą szczególnie surowe. – Aha. „Przy wilej roztropności” czy inna ściema. Oparła się o mnie i podniosła gemini, by pstry knąć nam słit focię. – Ideał – stwierdziła, ledwie ją obejrzała, po czy m pospiesznie umieściła zdjęcie na Forum. Moje gemini zabrzęczało. Zdjęcie „ze współspaczką, PNZ 3” @Hershey Clements.

zostało dodane

do twojej

osi czasu przez

To zdjęcie by ło okropne. Czoło mi się świeciło, grzy wka rozjechała się dokładnie pośrodku, a mój uśmiech bardziej przy pominał gry mas. Skoro jednak już zostało wy słane, nie sposób by ło go usunąć ani mnie z niego odznaczy ć. – Uroczo – wy mamrotałam, zbierając swoje rzeczy. Mój handheld znów się rozbzy czał. @BeckAmbrose: miałem koszmarny sen, że przejechałaś 5000 km, żeby się stać „współspaczką PNZ” HC. Hershey usły szana, że się śmieję. – Masz coś śmiesznego? – spy tała. – Nie – skłamałam, wrzucając handheld do torby. – Chodźmy, współspaczko – dodałam, lekko ją popy chając. – Poszukajmy naszego pokoju. Wszy scy uczniowie Theden, cała dwustuosiemdziesięcioośmioosobowa ekipa, mieszkali w ty m samy m budy nku, Domu Ateńskim, zajmującej północny kraniec kampusu budowli w kształcie litery V. Nasz pokój znajdował się na piętrze skrzy dła dla dziewcząt i bardziej kojarzy ł się z wy pasiony m hotelem niż z akademikiem. By ły w nim dwa podwójne łóżka, dopasowane do nich mahoniowe biurka oraz szafki, dwie szafy ścienne i elektroniczny kominek. Zabrakło natomiast widocznej instalacji świetlnej. Kiedy niczego takiego nie znalazłam na suficie, rozejrzałam się za lampami boczny mi. Światło w pokoju musiało się skądś brać, ty m bardziej że nie by ło tu okien. Nie doszukałam się jednak ani jednego źródła tego światła. Hershey podniosła małego czarnego pilota leżącego na wy brany m przez nią łóżku. Identy czny by ł na moim, z trzema rzędami guzików na froncie i charaktery sty czny m logo Gnosis z ty łu. Hershey zaczęła od góry i ruszy ła do samego dołu, nie pomijając żadnego guzika. W pokoju najpierw robiło się jaśniej, potem ściemniało aż do stanu, gdy kompletną ciemność łagodziła

ty lko ciepłą burszty nową poświatą ściana z drzwiami. Hershey promieniała. – Tapety PHOLED 4! Nacisnęła inny guzik i ściana zmieniła się w ekran telewizy jny. Następny ‒ i oto patrzy ły śmy na pulpit jej gemini. Po kolejny m ekran podzielił się na dwa. – Włącz swoją stronę – powiedziała, wskazując pilota na moim łóżku. – Guzik z napisem LINK. Ledwie go przy cisnęłam, obok jej pulpitu wy skoczy ł ten z mojego gemini. Sły szałam, że Gnosis opracowało tapetę wy korzy stującą PHOLED – technologię wy świetlania obrazu stosowaną w większości ich urządzeń – ale nie przy puszczałam, że już ją wprowadziło na ry nek. Podeszłam do tapety i dotknęłam jej koniuszkami palców. By ła gładka i chłodna, a gdy cofnęłam rękę, pozostały na niej nikłe ślady opuszków. Starłam je rąbkiem T-shirta. Hershey rzuciła pilota na łóżko. – Chodźmy się przejść. Mam ochotę na kawę. – Dobry plan. W jadalni mają całodzienne stoisko z przekąskami. Widziałam na nim… – Lamerskie – oznajmiła Hershey. – Jesteśmy o dziesięć minut spaceru od miasteczka. Osiem, jeśli wy bierzemy nieautory zowany szlak tury sty czny, co właśnie zrobimy. Wy jęła z torby tubkę bły szczy ka i puderniczkę z lusterkiem. Przejechała tubką po wargach, po czy m zmy słowo wy dęła usta. – Rusz się – ponagliła, zatrzaskując puderniczkę. – Idziemy. „Nieautory zowany szlak tury sty czny ” wy magał przejścia przez pry watny cmentarz na wschód od kampusu, prawidłowo oznakowany ostrzeżeniami TEREN PRYWATNY – ZAKAZ WSTĘPU. Mimo popołudniowego słońca miałam dreszcze. Za duże by ły te omszałe nagrobki podniszczone upły wem stuleci. Przez wilgotną duchotę dy gotałam. ‒ Jak dalej? – zapy tałam niecierpliwie, pragnąc się stąd wy dostać. Ktokolwiek by ł właścicielem tego terenu, nie bez powodu wy wiesił zakaz wstępu. Wagę tego ostrzeżenia potwierdzał ustawiony na samy m środku cmentarza ogromny posąg: bardzo gniewnie wy glądający anioł wskazujący wy jście długim kamienny m palcem. – Nie wiem – odpowiedziała Hershey, zezując na gemini. – Rozłączy ło się. – Możemy zawrócić? Wolałaby m uniknąć aresztowania pierwszego dnia. – Starałam się wy glądać na ziry towaną, nie na wy straszoną, choć w rzeczy wistości odczuwałam i jedno, i drugie. Hershey przewróciła oczami. – Spoko. Po drugiej stronie tego lasku jest park miejski. – Przy jrzała się drzewom. – Tak sądzę. Uniosła gemini, szukając zasięgu. – Ty le w temacie „wszechobecnej sieci” – powiedziała. – To żaden skrót, skoro błądzimy – zaoponowałam.

– Rany, Rory, wy luzuj. Trzy maj! – Sięgnęła do torby, wy jęła dwie zabrane z samolotu buteleczki bailey sa i rzuciła mi jedną. – To pomoże. Zdjęła nakrętkę z drugiej i wy piła wszy stko duszkiem. ‒ Uch. – Wzdry gnęła się, wy cierając usta grzbietem dłoni. – Nie cierpię bailey sa. Niestety, wódki nie udało mi się dosięgnąć. – Nie będę tego piła – stwierdziłam, oddając jej butelkę. – Do zebrania została godzina. Hershey westchnęła. – Słuchaj, Rory. Nie sugeruję przecież, żeby ś nawalona szła na egzamin. To nasz pierwszy dzień tutaj i nie czeka nas nic poza wy słuchiwaniem kupy pełny ch samozachwy tu mów nie do zapamiętania, o ty m, jacy to jesteśmy wielcy, jak wielka jest akademia Theden i o ile więksi będziemy, jak ją ukończy my. Mamy obowiązek ży ć pełnią ży cia i wy sy sać z niego całą kwintesencję 5. Nikt za nas tego nie zrobi. Ponownie wy ciągnęła buteleczkę, lekko nią wy machując, dopóki jej nie wzięłam. Nie jestem pewna, czemu to zrobiłam; może zaszokowana ty m, że Hershey tak uży ła pojęcia „obowiązek”, a może ty m, że od niechcenia zacy towała Thoreau? A może ‒ po prostu ‒ jej słowa poruszy ły we mnie jakąś strunę. Zdawałam do Theden, bo chciałam zmienić swe ży cie, a na razie udało mi się zmienić jedy nie miejsce poby tu. To nie wy starczało. Odkręciłam nakrętkę i upiłam ły czek. Hershey, szeroko uśmiechnięta, pokazała swoją pustą butelkę. – Wy sy sać z ży cia całą kwintesencję – przy pomniała. – I doprawiać irlandzką śmietanką. – Przepiłam do niej. By ło nam do śmiechu, ale gdy się stuknęły śmy, mój wzrok padł na epitafium na pobliskim nagrobku i ten śmiech stanął mi w gardle. Bądźcie trzeźwi! Czuwajcie! Przeciwnik wasz, diabeł, jak lew ryczący krąży szukając kogo pożreć. – I P 5,8 6. Włos mi się zjeży ł na głowie. Znów przy tknęłam buteleczkę do ust, ale ty m razem ty lko udawałam, że piję. Hershey już się odwróciła i zmierzała ku drzewom, więc szy bko wy lałam resztę w trawę i podbiegłam do niej. – To dokąd idziemy ? – zapy tałam, dotrzy mując jej kroku. – Do Café Paradiso – odpowiedziała. – To nad rzeką. By ł tam mły n czy coś w ten deseń. Wy jęłam gemini, żeby sprawdzić opinie na Forum, ale zasięgu nadal nie by ło. – Cała ta okolica to martwa strefa – stwierdziłam. Idąca obok Hershey zachichotała.

– Pasuje tutaj, nie? Przerzuciła torbę nad ogrodzeniem z pordzewiałego drutu, dzielący m nas od drzew, i zaczęła się wspinać. – Auć! – Pęknięty drut przebił skraj jej sukienki i zadrapał udo. – W porządku? – Nic się nie stało. – Przeszła przez płot i zeskoczy ła. – Wchodzisz? Też się wspięłam, starając się uniknąć tamtego drutu. Za ogrodzeniem by ł wzgórek porośnięty dość gęsty m laskiem. Hershey wspięła się na trawiasty stok i zniknęła wśród drzew. – Widzę domy – zawołała. – To już blisko. Poszłam w jej ślady, ślizgając się nieco w sandałach. Na górze by ło o kilka stopni chłodniej, gęste listowie nie dopuszczało słońca. Kilka kroków dalej doleciał do mnie gdzieś z przodu huk rzeki. Café Paradiso mieściła się w drewniany m budy nku na rogu Main i State, pomalowany m strażacką czerwienią i oddalony m od inny ch. Znów miałam zasięg, sprawdziłam więc tę kawiarnię na Forum. Jej rating wy nosił półtorej gwiazdki. – Kilka przecznic dalej jest inna kawiarnia – powiedziałam, przesuwając stronę ku River City Beans, docenionej przez „Berkshire Gazette” za „Najlepszą kawę w Dolinie”. Nie by łam snobką, ale przecież mieszkałam w wielkim Seattle. – Ma o wiele lepsze recenzje. – Tak, to właśnie ją Lux polecał – powiedziała Hershey, krocząc w stronę Paradiso. Westchnęłam i poszłam w jej ślady. Gdy wchodziły śmy do środka, nad drzwiami zadźwięczał dzwonek. Wnętrze by ło dwupoziomowe, z barem na parterze i przestrzenią do siedzenia na poddaszu, z widokiem na rzekę. Jak na lokal o ty siącach zły ch recenzji by ło tu okropnie tłoczno. Nie widziałam ani jednego wolnego stolika. Gdy podeszły śmy do baru, zrozumiałam dlaczego. Nad kasą przy bity by ł laminowany napis: JEŚLI NAS LUBISZ, WYSTAW NAM NA FORUM JAK NAJPASKUDNIEJSZĄ OPINIĘ. POKAŻ JĄ NAM, A TWÓJ NASTĘPNY NAPÓJ BĘDZIE NA NASZ KOSZT. – Nie dajcie się nabrać – usły szałam męski głos. – Chy ba że lubicie gównianą kawę. Podniosłam wzrok. Gość za barem by ł mniej więcej w moim wieku i mógłby nawet uchodzić za ciacho, gdy by nie tatuaże pokry wające mu odsłonięte ramiona i wy glądające zza trójkątnego wy cięcia T-shirta. Generalnie nie mam nic przeciwko tatuażom – Beck ma za lewy m uchem koreański ideogram hanja – od tego gościa jednak aż krzy czało: „Mój wszechobecny Body Art czy ni mnie uosobieniem kontrkultury i przez to jestem bardziej cool od was wszy stkich”. Irokez na głowie też mu nie pomagał. – Sprowadzono mnie tu wbrew mej woli – powiedziałam, a chłopak się uśmiechnął. Oczy,

utkwione teraz w moich, miał ciemnobrązowe, prawie czarne, o źrenicach bły szczący ch jak mokra farba. – Niech zgadnę, – pierwszy rok akademii? – W jego tonie by ło coś z lekceważenia, jakby przy należność do Theden źle o nas świadczy ła. – Ja jestem Hershey, a to Rory ‒ przedstawiła nas Hershey, podchodząc do baru. – Może kiedy ś pokażesz nam okolicę? Chłopak nie zareagował. – Czaderskie dziary – zagruchała, doty kając palcami jego przedramienia. Miał tam wy tatuowane wersy jakichś tekstów, każdy inny m charakterem pisma. Wy glądały na fragmenty wierszy lub cy taty z książek. Litery jednak by ły małe, a skoro w żadny m wy padku nie zamierzałam się nachy lać, by przy jrzeć się im z bliska, trudno by łoby mi to potwierdzić. – A ty jak masz na imię? – zapy tała Hershey. – North. Wciąż nie odry wał ode mnie oczu. Krąży ły dy namicznie tu i tam, jak to zwy kle oczy, kiedy coś studiują. Lub ‒ jak w ty m przy padku ‒ kogoś. Poczułam, że policzki mi płoną. Odchrząknęłam i przeniosłam wzrok na wy pisane kredą menu za jego plecami. Stojąca obok mnie Hershey wy jęła gemini. – Nie mów, że dasz temu czemuś zamówić coś dla ciebie – powiedział, wreszcie patrząc już nie na mnie, a na Hershey. – W ży ciu – odpowiedziała. Przewinęła do końca listę rekomendacji Luxa. – Wezmę kokosowe latte – ogłosiła. – Lux zapewnia, że je znienawidzę. Pojęłam, że to jej patent. Robić to, co odradza Lux. – Ekspery mentuję – dodała i uśmiechnęła się. North stłumił śmiech. Odwrócił się do mnie. – A co z tobą? – zapy tał. Jakby się ze mną drażnił. – Też lubisz ekspery mentować? Zarumieniłam się i znienawidziłam się za to. – Dla mnie waniliowe cappuccino – powiedziałam, z przy zwy czajenia zerkając na telefon, choć i bez niego wiedziałam, czego chciałby dla mnie Lux. Chciał zawsze tego samego. – Okej, po pierwsze, gorzej nie mogłaś zamówić – stwierdził North. – Sami palimy swoje ziarna i wszy stkie są jednorodne, jeśli więc masz ochotę na kawę, nie zabijaj jej wanilią. Po drugie, jeżeli lubisz słodkości, nasze korzenne matcha latte będzie o wiele lepszy m wy borem. – Dla mnie waniliowe cappuccino – powtórzy łam. – Nie lubię herbaty. North wzruszy ł ramionami. – Twój wy bór – powiedział, nabijając nasze zamówienia. Zapłaciły śmy, skanując nasze handheldy, i przeszły śmy na drugi koniec baru, by tam zaczekać na napoje.

– Nie ma bata, będę z nim kręcić – szepnęła Hershey, jak ty lko wy szły śmy poza zasięg słuchu Northa. – Iii… Skrzy wiłam się, w środku jednak poczułam zazdrość. Nie żeby m miała chęć kręcić z ty m zachwy cony m sobą wy tatuowany m baristą, ale dlatego że dla takich dziewczy n jak Hershey by ło to możliwe. Zerknęłam na Northa, który spieniał dla nas mleko. Uży wany przez niego ekspres wy glądał na anty k. Trudno by łoby o bardziej hałaśliwą i mniej efekty wną metodę robienia cappuccino. – Jedno kokosowe latte i jedno waniliowe cappuccino – ogłosił North, stawiając na barze dwa papierowe kubki. Z jego twarzy nie można by ło nic wy czy tać, ale zabawnie krzy wił usta, jakby wgry zał się od środka w policzki, by powstrzy mać uśmiech. Ja uśmiechnęłam się uprzejmie i sięgnęłam po kubek, na który m czarny m markerem nakreślono WC. Zero drukowany ch naklejek na napoje. Czułam się jak przeniesiona w czasie. Hershey wy piła ły k i aż nią wstrząsnęło. – Uch. Ohy da. – Obdarzy ła Northa uśmiechem. – Idealna. – Miło, że nie smakuje – odparł, potem spojrzał na mnie. – A twoja okej? – Na pewno jest świetna – powiedziałam i odrobinę ły knęłam. Jak ty lko dotknęłam tego języ kiem, wiedziałam, co zrobił. Ogniste dźgnięcie cay enne splecione z imbirem. Przy rządził mi tamtą matcha. Nie żartowałam; nie lubię herbaty. I nienawidzę imbiru. To tutaj jednak w niczy m nie przy pominało żadnej herbaty, jaką zdarzy ło mi się pić, a imbir, zmieszany z całą resztą składników, sprawiał, że czegoś lepszego chy ba nie spotkałam. Dopiero po kolejny m ły ku uświadomiłam sobie, że North mnie obserwuje. Za późno by ło, żeby udawać, że mi nie smakuje. Mimo to nie mogłam się zgodzić na to „a nie mówiłem?” widoczne na jego twarzy. – I jak? – ponaglił. – To naprawdę badziewne cappuccino – palnęłam. North parsknął śmiechem, od którego rozpromieniła mu się cała twarz. – Żeby by ła jasność, fakt, że to piję, jeszcze nie dowodzi twojej racji – oświadczy łam. – Mojej racji? Przewróciłam oczami. – Że nie powinnam pozwalać handheldowi decy dować za mnie. Sądziłeś, że umknie mi ten niezby t subtelny podtekst? – Dziewczy nie z Akademii? Tak nisko by m cię nie ocenił. – Nie by łam pewna, czy drwi, czy jest szczery. Wy czuwałam po trosze jedno i drugie. – Nawet bez Luxa nigdy by m tego nie zamówiła – zaznaczy łam. – Nie znoszę dwóch

z czterech składników. – Składników jest siedem. I co, jeśli dwóch z nich tak nie znosisz? Fakt, że nie cierpię sosu rosy jskiego, nie pozbawia mnie frajdy z dobrej kanapki Reubena 7. Przy okazji, nasza to sam zachwy t. – To teraz rozmawiamy o kanapkach? North przy cisnął guzik na ekspresie i na moment tak buchnęło gorący m powietrzem, że jeden z kosmy ków zjechał mi na twarz. Odgarnęłam go ze złością. Coś w ty m chłopaku wy trącało mnie z równowagi, a ja takiego stanu nie trawiłam. Czekałam, aż coś powie, lecz ty lko stał, patrząc na mnie, a w oczach migały mu iskierki. – A morał tej historii to… – podpowiedziałam mu. – Nie zamawiaj nic spoza menu – dokończy ł. Chciałam coś jeszcze powiedzieć, ale się odwrócił i poszedł w stronę kasy. – Jak tam flirt? Drgnęłam. Całkiem zapomniałam o Hershey. – Nie flirtowałam z nim – obruszy łam się, zerkając przez ramię, czy North tego nie usły szał. Zajmował się już następny m klientem. – Skoro tak mówisz. Możemy już iść? Chcę się jeszcze przebrać przed zebraniem. Zamierzałam przy pomnieć, że ten mały wy pad to jej pomy sł, ale by ła już w połowie drogi do drzwi.

1. Jednorazowa ampułko-strzy ka*wka ze środkiem pobudzający m, stosowana w celu domięśniowego podania roztworu w przy padku wy stąpienia wstrząsu anafilakty cznego, np. reakcji alergicznej. [wróć] 2. Wszy stkie cy taty z Raju utraconego pochodzą z XVIII-wiecznego przekładu autorstwa Jacka Idziego Przy by lskiego. Za wy daniem: Miltona Ray utracony. Ksiąg dwanaście. Z angielskiego przekładania Jacka Przybylskiego; w Krakowie, 1791, w drukarni Antoniego Grębla. [wróć] 3. Popularny skrót, oznaczający „przy jaciółki na zawsze”. [wróć] 4. Technologia oparta na fosforescency jny ch diodach organiczny ch (PHOLED – Phosphorescent Organic Light Emitting Diode), w której przy kładane do materiału organicznego napięcie zamieniane jest w światło przez substancje fosforescency jne. [wróć] 5. Henry David Thoreau, Walden czyli życie w lesie, przeł. Halina Cieplińska. [wróć] 6. Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu, Poznań – Warszawa 1971, Wy dawnictwo Pallotinum. [wróć] 7. Grillowana kanapka z chleba ży tniego z konserwową wołowiną, serem szwajcarskim, kapustą i sosem rosy jskim. [wróć]

ROZDZIAŁ 4

W

naszy m pokoju Hershey przebrała się w minisukienkę koloru złamanej bieli i całkiem płaskie brązowe pantofle, włosy zaś sczesała gładko w niski koński ogon. Przy niej, w mojej granatowej sukience na ramiączkach i espadry lach, wy glądałam na dwunastolatkę. Usilnie walczy łam z narastający m rozczarowaniem, ściskający m mnie jak obręczą. Że też ze wszy stkich możliwy ch współlokatorek musieli mi wy brać właśnie ją. Zdąży ły śmy do audy torium na kilka minut przed planowany m początkiem zebrania. Podczas gdy Hershey szła odebrać nasze identy fikatory, ja stałam przy wejściu, przy patrując się wszy stkiemu. Zdjęcia, które oglądałam, nie oddawały należy cie wy glądu tej sali. Sufit pomalowany tak, by przy pominał letnie niebo, wznosił się dość stromą kopułą. W posadzkę z polerowanego marmuru wstawiono logo Theden. Obok mnie pojawił się ty czkowaty blondas w bawełniany ch spodniach i granatowy m blezerze. Włosy miał gładko przy czesane, z przedziałkiem pośrodku, a na stopach pensówki 1. Oczy wiście, z monetami. – Cześć – powiedział, wy ciągając rękę. – Jestem Liam. Choć przez taki sty l ucznia pry watnej szkółki w rodzinny ch stronach pewnie lądował na towarzy skim marginesie, tutaj wy dał mi się osobą popularną. Może przez sposób by cia lub uśmiech świadczący o pewności siebie. A może przez fakt, że ludzie witali go po imieniu, a przechodząc, poklepy wali po plecach. – A ja Rory – odpowiedziałam, speszona i ty m, że zwrócił na mnie uwagę, i podaniem ręki. Z żadny m z moich rówieśników jeszcze się tak nie witałam. Ani też nie przeby wałam nigdy w sali takiej jak ta tutaj. Skóra dłoni Liama by ła szorstka, wy czułam też odciski, za to paznokcie miał starannie przy cięte i wy polerowane do poły sku, jakby po manikiurze. Cały jego wy gląd opierał się na ty m zderzeniu szorstkości z ogładą. Ubrany by ł jak na jacht, ale na linii włosów miał bliznę, a pod prawy m okiem niebieskawo-żółte pozostałości po sińcu. Uznałam, że to obrażenia sportowca, bo wpiął w blezer znaczki druży n waterpolo i rugby. – I co sądzisz o Theden, tak na szy bko? – zapy tał. – Odrobinę surrealisty czne, prawda? – Totalnie – odpowiedziałam, z miejsca rozluźniona. – Łatwiej się przy zwy czaić, niż my ślisz – stwierdził Liam i się uśmiechnął. – Wy chowałem się na południu Bostonu. Niecałe sto sześćdziesiąt kilometrów stąd, a wy daje się, że świat drogi. Na południu Bostonu? Spodziewałam się raczej, że wy mieni Nantucket, Martha’s Viney ard czy jakąś inną wy lęgarnię i hodowlę bogaty ch dzieciaków.

– Nie jesteś tu przez trady cję rodzinną? – W żadny m razie. Jeśli istnieje przeciwieństwo trady cji rodzinnej, ja nim jestem. A ty ? – Moja mama tu chodziła – powiedziałam, czując się jak oszustka. Mówiłam prawdę, ale nie taką, jak mu się zdawało. Z ty m miejscem wiązała mnie jedy nie kobieta, której nigdy nie poznałam i która, z niezrozumiały ch dla mnie przy czy n, nie chciała, żeby m wiedziała, iż tu chodziła. Hershey zakradła się od ty łu i wsunęła mi rękę pod ramię. – Kim jest twój przy jaciel? – spy tała, lustrując Liama od stóp do głów. – Jestem Liam – oznajmił. Wy ciągając rękę, przy jrzał się jej nogom. ‒ Hershey – zrewanżowała się, nie zważając na to powitanie. Odwróciła się do mnie. – Powinny śmy wchodzić – powiedziała. – Nie chcę siedzieć z ty łu. – Jeśli chcecie, możecie siedzieć ze mną – zaproponował Liam. – Mam miejsca na samy m przedzie. – Świetnie. – Hershey bły snęła plastikowy m uśmiechem. – Prowadź. – Co to za koleś? – szepnęła, gdy szły śmy do audy torium. – Taki nudziarz, na jakiego wy gląda? – Jest miły – sy knęłam. – Możemy przejść tędy – powiedział Liam, jak ty lko weszliśmy na salę. Rotunda robiła wrażenie, ale to tutaj zapierało dech w piersiach. Siedmiokątną salę oświetlały kry ształowe ży randole, a marmurowe ściany ze wszy stkich stron obramowane by ły liczny mi rzędami złoty ch piszczałek. Czy tałam, że by ło ich tu przeszło czternaście ty sięcy, co pozwalało zaliczy ć Organy Theden do największy ch na świecie, a by ły też jedy ny mi tej wielkości, które wciąż działały. Kiedy wy kręcałam głowę, żeby ogarnąć to wszy stko, zeszliśmy skrajny m lewy m przejściem prawie na sam dół, do drugiego rzędu, wy dzielonego pomarańczową taśmą i napisem ZAREZERWOWANE DLA CZŁONKÓW RADY UCZNIOWSKIEJ. Liam podniósł taśmę i skinął w kierunku foteli. – Pewien jesteś, że będzie okej, jak tu usiądziemy ? – zapy tałam. – Korzy ść z by cia starostą – stwierdził, mnąc w rękach powiadomienie o rezerwacji. Rząd przed nami zajmowała kadra uczelni. Kiedy siadały śmy, jakaś kobieta na jego końcu odwróciła głowę. Miała całkowicie czarną skórę i sty lowe afro, takie, na które mogą sobie pozwolić ty lko osoby wy jątkowo atrakcy jne. By ła uderzająco piękna, o mocno zaznaczony ch kościach policzkowy ch i głęboko osadzony ch czarny ch oczach, które przy ciągnęły moje spojrzenie i nie odpuszczały. Uśmiechnęłam się do niej. Nie odpowiedziała ty m samy m. – W samą porę – rzekł Liam. Podniosłam wzrok i zobaczy łam, że dziekan Atwater wchodzi na mównicę. Nie czekał, aż sala

się uciszy, od razu zaczął przemowę. – Jesteście tutaj, ponieważ macie dwie cechy, który ch nie mają inni wasi rówieśnicy – oznajmił, a jego słowa odbijały się od wy łożony ch piszczałkami ścian. – Przy mioty znane staroży tny m Grekom jako ethos i egkrateia. – Te greckie terminy wy powiedział z naciskiem. – Charakter i siłę woli. Tutaj zaprzęgniecie te przy mioty do pracy nad poszukiwaniem czegoś jeszcze szlachetniejszego. Ty m czy mś jest sophia. Mądrość. – Przy trzy mał się mównicy, lekko pochy lony. – Mądrość jednak nie jest dla ludzi wątłego serca. Nie wszy scy z was przejdą nasz program. Nie wszy stkim jest to pisane. Spojrzałam na swoje ręce; niepokój, który czułam w samolocie, powracał z impetem. Moja matka nie miała w sobie tego, co trzeba. Może i ja nie mam. By łam córką kobiety, która porzuciła szkołę, i budowlańca. Czemu sobie uroiłam, że dam radę? – Wiem, co teraz my ślicie – powiedział dziekan Atwater, jakby czy tał mi w my ślach. Ale patrzy ł gdzieś dalej, w środek tłumu. – Rozważacie, czy ten program jest dla was. Kwestionujecie nasze decy zje, dzięki który m się tu znaleźliście. Czy komisja rekrutacy jna mogła się pomy lić? – Przez zebrany ch przeszedł nerwowy śmiech. Dziekan Atwater ciepło się uśmiechnął. – Pozwólcie, że o jedny m was zapewnię, uczniowie. – Patrzy ł dokładnie na mnie. – Nie trafiliście tutaj przez przy padek. To miało nam dodać otuchy, mnie jednak nie pomagało. Dziekan znów przeniósł wzrok gdzieś indziej. – Przejdźmy do kilku spraw organizacy jny ch. Każde z was zostało przy pisane do jednej z dwunastu mniejszy ch sekcji. Członkowie każdej sekcji mają do dy spozy cji opiekuna z ramienia kadry i codziennie spoty kać się będą na intensy wny m kursie logicznego my ślenia, o który m więcej dowiecie się jutro. Wasze przy działy do sekcji pojawią się wraz z planem zajęć pod zakładką „edukacja” w aplikacji Theden. – Podniósł się szum, bo ludzie zaczęli grzebać w torbach i kieszeniach w poszukiwaniu handheldów. – Powiedziałem, że się pojawią – przy pomniał dziekan Atwater z wy rozumiały m uśmiechem. – Kiedy zwolnimy was na kolację. Przedtem mamy jeszcze jedno obwieszczenie. Powitajcie, proszę, przewodniczącego samorządu uczniowskiego, Liama Stone’a. Gdy Liam dołączy ł do dziekana Atwatera na mównicy, salę przepełniły entuzjasty czne gwizdy i oklaski. – W imieniu rady uczniowskiej – zagrzmiał głos Liama za sprawą mikrofonu – z radością ogłaszam, że wy znaczy liśmy datę naszej dorocznej Maskarady. Zaznaczcie sobie w kalendarzach siódmy września. – Sala buchnęła głośny mi owacjami. – Do waszej wiadomości, pierwszoroczniacy : Maskarada to galowy bal dobroczy nny dla wszy stkich absolwentów i uczniów. Zgodnie z trady cją sklep w miasteczku zapewnia smokingi i suknie, wszy scy też dostaniemy

maski. Właściwie, co jako drugi rok możemy potwierdzić, pojęcie „maski” jest nieco my lące – stwierdził ze śmiechem. – To raczej olbrzy mie głowy z masy papierowej, przeważnie przeszło trzy stuletnie i warte ty le, że nie by łoby na nie stać waszy ch rodziców. Inny mi słowy, ludzie, niech to będzie wieczór bez wy głupów. Dziekan Atwater, śmiejąc się pod nosem, znów przejął mikrofon. Spojrzał na Liama. – Coś jeszcze, Liam? – Nie, panie dziekanie. – A zatem – dziekan Atwater klasnął w dłonie – weźmy się do jedzenia! Tej nocy sen przy szedł łatwo, zarówno z uwagi na zmęczenie fizy czne, jak i przez to, że tak się objadłam homarem i befszty kiem, że krew całkiem spły nęła mi z głowy do żołądka, pozbawiając mnie ostatnich resztek energii umy słowej. Odpły nęłam, ze srebrny m wisiorkiem między palcem wskazujący m i kciukiem, ciekawa, czy dziewiętnaście lat temu na powitalnej wieczerzy też zaserwowano danie łączące owoce morza i mięso i czy moja mama czuła się wtedy tak nieswojo, jak ja dzisiaj. A gdy później raptownie się obudziłam, rękę nadal miałam wciśniętą w obojczy k, tak że ciężko mi by ło oddy chać. Miałam koszmarny sen – gdzieś biegłam lub przed kimś uciekałam. Ale szczegóły zatarły mi się w pamięci, ledwie oczy oswoiły się z ciemnością. Nasłuchiwałam oddechu Hershey, niespokojna, czy nie obudziłam jej krzy kiem. W pokoju jednak panowała cisza. Wsunęłam rękę pod poduszkę, szukając mojego gemini, i aż zmruży łam oczy, gdy na ekranie wy świetliła się 3:03. Wciąż jeszcze roztrzęsiona snem, którego nie mogłam sobie przy pomnieć, podreptałam na palcach do łazienki po odrobinę wody, zamieniając handheld w latarkę. Przechodząc obok łóżka współlokatorki, uświadomiłam sobie, że nie muszę się skradać. Nie by ło tam Hershey. Czy m prędzej wy słałam jej wiadomość: Gdzie jesteś?? Niemal naty chmiast zaświecił jej handheld. Zostawiła go na stoliku nocny m. Skasowałam jej ten tekst. Jeszcze przez jakiś czas nie spałam, głowiąc się, dokąd poszła. To głupie, ale trochę mnie gry zło, że nie zaproponowała mi, żeby śmy wy brały się razem. Nie żeby m poszła, ale zawsze. Kiedy po godzinie wciąż jej nie by ło, zaczęłam się martwić. Nie jesteś stróżem współlokatorki swojej, powiedziałam jednak sobie, zmuszając się do snu. Jeszcze nie by ło nawet całkiem jasno, kiedy znów się obudziłam, wy rwana ze snu przez wrzaskliwy refren piosenki grupy This Is August Jones. Budzik Hershey. Usiłowała znaleźć gemini, macając na oślep, ale zamiast tego zrzuciła je z stolika. – Sorki – wy mamrotała, potem nakry ła głowę poduszką i momentalnie znów zasnęła. Jej budzik nadal szalał. Ulgę, którą odczułam, wiedząc, że nie leży martwa gdzieś w lesie,

całkowicie przy ćmiło potężne wkurzenie wy wołane narażeniem moich bębenków na boleśnie badziewną muzy kę pop o piątej czterdzieści pięć rano. – Hershey ! – warknęłam. – Dobra – zamruczała. Przejechała ręką po podłodze w poszukiwaniu gemini. Wy łączenie go zajęło jej kolejne trzy dzieści sekund. Zanim to zrobiła, obie by ły śmy już całkowicie rozbudzone. Przetoczy łam się na bok. Widziałam, jak przed snem my je twarz, teraz jednak zobaczy łam wokół jej oczu smugi maskary. ‒ Piąta czterdzieści pięć? Poważnie? ‒ Hershey przetarła oczy. – Mogłam zapomnieć, że mój telefon sam dostroił się do różnicy czasu. Wy buchnęłam śmiechem. – By łam zmęczona, kiedy go nastawiałam – powiedziała ziry towana. Spodziewałam się przemowy, chełpienia się nocną eskapadą czy chociaż aluzji do tego, że się wy mknęła, ale odwróciła się ode mnie, twarzą do przeciwległej ściany. – Jak spałaś?– zapy tałam, dając jej kolejną szansę. Nie skorzy stała z niej. – Świetnie – odpowiedziała. Jej gemini znów się zaświeciło, bo odpaliła Forum. Przez chwilę przy glądałam się plecom mojej współlokatorki, zastanawiając się, jakie jeszcze tajemnice skry wa i dlaczego. 1. Wsuwane półbuty zawdzięczające nazwę studentom elitarny ch szkół amery kańskich, którzy mają zwy czaj wsuwać pod zewnętrzny pasek butów jednego centa (zwanego też pensem) na szczęście. [wróć]

ROZDZIAŁ 5

M

ała grupka czekała już pod drzwiami na pierwsze zajęcia. Tuż obok by ła informacja: URZĄDZENIA ELEKTRONICZNE NALEŻY ZOSTAWIĆ NA ZEWNĄTRZ. ŻADNYCH WYJĄTKÓW, a pod nią znajdowała się półeczka. Sądziłam, że nikt dobrowolnie nie rozstałby się z telefonem, ale kiedy podeszłam bliżej, zauważy łam, że żaden z uczniów nie gapi się w wy świetlacz. Wszy scy wpatrzeni by li w głąb klasy, dla mnie jeszcze niewidocznej. Podeszłam więc i zajrzałam do środka. Tak nowocześnie urządzonej sali jeszcze nie widziałam. Na wszy stkich ścianach by ły ekrany, a zamiast ławek znalazło się tutaj dwanaście jajowaty ch mebli, trochę przy pominający ch kuszetki w luksusowy ch samolotach rejsowy ch, ty le że tamte robiono z szarego plastiku, a te tutaj wy konano z czegoś poły skliwego i przejrzy stego, na oko jakby wilgotnego. – Chociaż nie ma dzwonków, i tak możecie mieć spóźnienie – stwierdziła nasza nauczy cielka, wy chodząc nam na spotkanie. Właśnie na tę kobietę zwróciłam uwagę na wczorajszy m zebraniu. Widząc na planie dr E. Tarsus, wy obraziłam sobie mężczy znę, starszego pana rasy białej, o siwy ch włosach i w okularach o gruby ch szkłach. Ta kobieta by ła więc całkowity m przeciwieństwem moich oczekiwań. Stojąc nieruchom*o, ze względu na idealną sy lwetkę i szerokie ramiona przy pominała orlicę. Kiedy się poruszała – jak w tej chwili, idąc ku ścianie frontowej, bez zbędny ch ruchów – kojarzy ła się z dzikim kotem z dżungli. Pod ubraniem wy raźnie ry sowały się ostre kształty jej ramion i bioder. Prowadziła Prakty ki Platońskie, bo taką oficjalną nazwę nosił intensy wny kurs logicznego my ślenia, wspomniany przez dziekana Atwatera na zebraniu, jedy ne zajęcia, które według planu miały odby wać się codziennie. By ła też moją opiekunką, chciałam więc zrobić na niej jak najlepsze wrażenie. Kiedy już weszliśmy do klasy, tłocząc się i generalnie czując się dość niepewnie (mamy stanąć przy kapsułach? wejść do nich?), doktor Tarsus podeszła do ściany, a choć do pisania uży ła palca wskazującego, słowa rzeczy wiście się tam pojawiły. Ściana zmieniła się naty chmiast w staromodną tablicę, zapisaną kredą. Wiedziałam oczy wiście, że to nie żadna tablica, ty lko udający ją prostokąt interakty wnej tapety, ale faktura by ła tak realisty czna, że przez ułamek sekundy trudno mi by ło pojąć, jak to jest możliwe. „Najważniejszy w każdy m działaniu jest początek 1”, napisała nienaganny m charakterem pisma: „Platon, Państwo, księga druga”. – Wy bierzcie sobie – powiedziała, odwracając się do nas. Wskazała jajowate kuszetki.

Podeszłam do jednej ze środkowy ch. – Powinniście na środku waszego ekranu zobaczy ć mały kwadrat – mówiła doktor Tarsus, gdy siadałam w metalowy m fotelu mojej kapsuły. Czułam, jak dopasowuje się pode mną i z ty łu, wy suwając o kilkanaście centy metrów i dopasowując do kształtu kręgosłupa. – Przy ciśnijcie go mocno kciukiem – instruowała. – Wasz terminal się uakty wni. Ekran, o który m mówiła, by ł podłużny i zaokrąglony jak dziób samolotu. Kiedy nacisnęłam kciukiem kwadracik, kapsuła zasunęła się, zamy kając mnie w środku. W ciągu kilku sekund zarówno powierzchnia, której dotknęłam, jak i otaczające mnie ściany stały się zupełnie przezroczy ste, jakby szklane. Widziałam przed sobą inny ch uczniów, siedzący ch rzędem naprzeciwko mnie pod równie przezroczy sty mi osłonami. Doktor Tarsus usadowiła się na stołku z przodu sali. Wstała i krążąc po klasie zaczęła mówić: – Jak wy jaśnił wczoraj dziekan Atwater, ten program jest wy jątkowy pod względem kontekstu. Owszem, jesteście tu, by zdoby wać wiedzę. Uczy ć się, kto, co, gdzie i dlaczego w literaturze, historii, matematy ce, psy chologii i naukach ścisły ch. Jesteście tu jednak także po to, by zdoby ć coś o wiele cenniejszego od wiedzy i znacznie trudniejszego do opanowania. Umilkła, żeby wzmocnić efekt. – Phronesis – powiedziała po chwili. – Rozwagę. Prakty czną mądrość. Umiejętność dobrego ży cia. Przekonała mnie ta idea. Prakty czna mądrość. Tego mi by ło trzeba. Przekonania, że dokonuję najlepszy ch możliwy ch wy borów bez konsultacji z aplikacją w moim handheldzie. Zdana na siebie zawsze wahałam się i kluczy łam, rozpatrując swoje decy zje jeszcze przed ich podjęciem. To z tego powodu nigdy nie znosiłam sportu. I ogrodnictwa. I sztuki. To z tego powodu posługiwałam się Luxem za każdy m razem, gdy musiałam dokonać wy boru, od błahego po znaczący. Brakowało mi pewności, że jestem na właściwej ścieżce, że idę ku czemuś ważnemu. Wiedziałam, co powiedziałby Beck. Że „mądry geniusz” to oksy moron. Że najwięksi sportowcy, najbardziej utalentowani arty ści i najwy bitniejsi my śliciele kierowali się nosem. Czy nie to właśnie proponowała doktor Tarsus? Nos, któremu mogłaby m zaufać. Nie zastępuj prawdy kłamstwem. Cała zeszty wniałam, uświadomiwszy sobie ten głos. Usły szeć go raz to nic. Ślepy traf. Oto jednak wrócił, po niespełna dwudziestu czterech godzinach, zagadkowy i niepokojący, i nawet głośniejszy niż dzień przedtem. Gdzieś we mnie zaczął się rodzić strach. Czemu tak się dzieje? Opanuj się, pouczy łam samą siebie. Zwątpienie to jeszcze nie powód, żeby panikować, o ile umie się je wy łączy ć, inaczej niż tamto francuskie dziewczę z czasów średniowiecza, które spłonęło przez nie na stosie. Nie raz to sły szałam. Można się z nim gładko uporać. Jeśli je

zignoruję, jak uczono mnie w dzieciństwie, w końcu da mi spokój, jak dawało tak długo. Doktor Tarsus wciąż mówiła. Zaczęłam powtarzać sobie w duchu jej słowa, żeby zagłuszy ć Zwątpienie, nadal odbijające się echem w mojej głowie. – Filozofowie staroży tnej Grecji, a zwłaszcza Ary stoteles, rozumieli, że phronesis nie zdoby wa się w próżni – wy jaśniała. – Ani na przy kład w klasie. Wierzy li, że phronesis trzeba sobie wy pracować poprzez własne doświadczenia. Wy jęła z kieszeni spódnicy miniaturowego pilota i napisała coś na jego ekranie. Ściany naszy ch kapsuł naty chmiast straciły przejrzy stość. Zrozumiałam teraz, że kapsuła jest dźwiękoszczelna, a głos nauczy cielki dochodzi przez głośniczki nade mną. – Sy mulacje, jakie teraz wy konamy, dostarczą wam takich doświadczeń – powiedziała, a mój ekran się włączy ł. Z ulgą zwróciłam uwagę na coś innego i mocno skupiłam się na widoczny m obrazie. To by ło Nob Hill w San Francisco, zdjęcie z poziomu ziemi. Nigdy tam nie by łam, ale dzięki filmom i telewizji rozpoznałam stromy stok i linię tramwajową. Obraz się zmienił i pojęłam, że to nie fotografia, a film wideo nakręcony z punktu widzenia pieszego czekającego z kilkoma inny mi osobami na przy stanku tramwajowy m. Kamera musiała by ć na okularach operatora lub umocowana między jego oczami, bo widziałam to samo co on, kiedy się rozglądał, zerkał na swój handheld, a nawet gdy przy kucnął, żeby zawiązać sznurowadło w bucie – męskim converse one star. – Nasze sy mulacje różnią się formatem, ale zasada, według której jako klasa wchodzimy w interakcję, generalnie pozostaje ta sama – konty nuowała doktor Tarsus. – Kabiny, w który ch przeby wacie, są wy posażone w technologię audio, tak zaprojektowaną, by ułatwiała nam dy skusję. Wy, oczy wiście, wszy scy mnie sły szy cie. Ja mogę rozmawiać naraz ty lko z jedny m z was. Sy stem audio w kabinach jest tak skonfigurowany, żeby nagry wać wasze odpowiedzi i emitować je przez głośniki w kolejności, w jakiej zostały odebrane, by m z kolei ja mogła na nie odpowiedzieć lub nie, jeśli uznam to za stosowne. Nie musicie czekać na wy wołanie do odpowiedzi, nie ma też obaw, że będziecie sobie wzajemnie przery wać. Mówcie, gdy będziecie mieli coś do powiedzenia. Jeżeli dy skusja zejdzie na manowce, zacznę kierować py tania do konkretny ch uczniów i w takim przy padku to odpowiedzi inny ch uczniów będą rejestrowane, a ich odtworzenie opóźniane, aż odpowie osoba wy wołana przeze mnie. Przerwała, a ja wy obraziłam sobie, że rozgląda się po sali. Czy od jej strony ścianki też by ły nieprzejrzy ste, czy może nas widziała? Na wszelki wy padek przy wołałam na twarz miły uśmiech. – Są py tania? – zapy tała. Potrząsnęłam przecząco głową, ze wzrokiem przy kuty m do ekranu. By ła tam rodzina z trójką dzieci, w ty m jedny m w wózku, którego kółko utknęło na torach tramwajowy ch.

– Doskonale – powiedziała doktor Tarsus. – Zacznijmy. Obrazowi naty chmiast zaczął towarzy szy ć dźwięk. Sły szałam teraz uliczny gwar, warkot samochodów, młot pneumaty czny walący w asfalt gdzieś w pobliżu. I płacz niemowlęcia. Dziecka w wózku tkwiący m na torach. Rodzice jeszcze nie uwolnili kółka i chy ba mieli problem z wy dostaniem dziecka. Tuż obok mnie oty ły mężczy zna w bermudach i T-shircie gmerał przy pasku. W oddali zadzwonił tramwaj. Doktor Tarsus określiła to jako sy mulację, przy jęłam więc, że wszy stkie szczegóły są ważne i na każdy zwracałam uwagę. Na czy m jednak polegał ten test? Znów zabrzmiał dzwonek tramwaju, ty m razem głośniej. O wiele bliżej. Odruchowo odwróciłam głowę w kierunku tego dźwięku, a kiedy to zrobiłam, widok się zmienił. Zamrugałam. Czy żby m kontrolowała kamerę? Odwróciłam głowę w przeciwną stronę i kamera podąży ła za moim wzrokiem. Poczułam na poty licy doty k zagłówka i pojęłam, że musi by ć wy posażony w czujniki ruchu. Już zaczy nałam przebierać nogami – ciekawa, czy skłonię kamerzy stę do marszu – gdy po raz trzeci usły szałam dzwonek, ty m razem tak głośny, że głowa sama szarpnęła mi się w prawo. Tramwaj już wjechał na stok i teraz toczy ł się w dół. Ku niemowlakowi w wózku. Dokładnie wtedy obraz zamarł i z głośniczków dobiegł głos doktor Tarsus. – Oto fakty. Kółko wózka, który widzicie, zablokowało się w szy nie w taki sposób, że nie da się go wy jąć bez rozmontowania całego wózka, co przy uży ciu odpowiednich narzędzi zajęłoby cztery i pół minuty. W tramwaju zjeżdżający m w jego stronę właśnie nastąpiła awaria hamulców. Jeśli nie uda się go zatrzy mać, uderzy w wózek za czterdzieści dwie sekundy, jadąc z prędkością dziewięćdziesięciu siedmiu kilometrów na godzinę. Niemowlę w wózku jest przy pięte pasem, którego klamra się zaklinowała – mówiła tonem obojętny m, niemal ze znudzeniem, jakby przedstawiała prognozę pogody. – Jeżeli tramwaj uderzy w wózek, kąt tego uderzenia sprawi, że wagon wy padnie z szy n, zabijając co najmniej pięciu pasażerów, w ty m dwoje dzieci, oraz dwóch przechodniów. Niemowlę i jego rodzice, którzy odmówią odejścia od dziecka, też poniosą śmierć, podobnie jak pozostała dwójka dzieci, które zmiażdży przewracający się wagon. Jedy ny m sposobem uniknięcia takiego rozwoju wy darzeń jest wy kolejenie tramwaju, zanim osiągnie on prędkość sześćdziesięciu pięciu kilometrów na godzinę. Obecna jego prędkość wy nosi czterdzieści osiem kilometrów na godzinę. Oczy rozszerzy ły mi się z przerażenia. Wiedziałam, że to, co oglądamy, nie jest rzeczy wiste, lecz nie miało to znaczenia. Ten scenariusz kojarzy ł mi się z komputerowy mi quizami z moralności, jakie Beck pasjami rozwiązy wał. Ty le że wtedy nie sły szało się płaczu dziecka, o które toczy ła się gra, ani nie widziało rozpaczy na twarzach rodziców. – Mężczy zna obok ciebie waży dwieście dwadzieścia kilogramów – konty nuowała doktor Tarsus. – Jest niewidomy i głuchoniemy. Ty, student trzeciego roku medy cy ny, jesteś jego opiekunem, pójdzie więc tam, dokąd go poprowadzisz. Jeśli w ciągu najbliższy ch dziesięciu sekund

wejdzie na tory, tramwaj uderzy w niego z prędkością pięćdziesięciu dwóch kilometrów na godzinę i zatrzy ma się, zanim dojedzie do wózka. W obliczu stojący ch przed tobą wy borów; co jest najroztropniejsze? Chwilę później mój ekran oży ł i znów mogłam działać. Odwróciłam się w prawo i naprzeciwko miałam teraz grubasa, wy raźnie czekającego na jakiś mój sy gnał. Tramwaj znowu zadzwonił. Przeniosłam wzrok na rodziców, gorączkowo szarpiący ch wózek. Czy udałoby się ich przekonać, żeby odsunęli się od torów? Rzut oka na ich wy krzy wione desperacją i paniczny m lękiem twarze i miałam odpowiedź. Nie by ło sensu próbować. Przy jrzałam się uważnie okolicy w poszukiwaniu innej opcji. Po drugiej stronie torów znajdowało się stoisko z hot dogami, a za nim sprzedawca w pasiasty m kapeluszu. Stoisko by ło na kółkach. Czy waży ło ty le, co grubas? Nie miałam pojęcia, ale wy dało mi się to wątpliwe. Gwałtownie odwróciłam głowę ku wózkowi. Pomogę im go odblokować? Poruszy łam nogami, jakby m biegła w miejscu, momentalnie wprawiając kamerę w ruch. Pognałam. Chwilę później by łam już przy nich. Kółko zakleszczy ło się w szczelinie koło stalowej szy ny. Zamiast je wy ciągnąć, spróbowałam popchnąć. Kółko przetoczy ło się, przesuwając wózek o kilkanaście centy metrów. – Pchajcie wózek w tę stronę! – zawołałam, na chwilę zapominając, że krzy czę do ludzi wy generowany ch przez komputer. Jak mieliby mnie usły szeć? Wy glądało jednak na to, że usły szeli. Naty chmiast się wy prostowali i zaczęli pchać wózek w dół torów. Popędziłam do stoiska z hot dogami. Waży ło mniej od grubasa, nie powstrzy małoby więc tramwaju równie szy bko, ale mogłoby go choć spowolnić i może, gdy by rodzice zdąży li dostatecznie daleko zepchnąć wózek, wagon zatrzy małby się, zanim do nich dotrze. Musiałam spróbować. Nie mogłam wy słać głuchoniemego ślepca pod nadjeżdżający tramwaj. – Pomóż mi przepchnąć ten wózek! – krzy knęłam do sprzedawcy. – W ży ciu! – wrzasnął. Złapałam rączkę wózka i szarpnęłam. Ani drgnął. Cholera. Według licznika u dołu mojego ekranu upły nęło już dwadzieścia jeden sekund. Tramwaj się zbliżał. Trzeba by ło coś zrobić. I to szy bko. Obróciłam się wkoło, wy patrując czegoś, co mogłaby m wepchnąć pod tramwaj, lecz niczego takiego nie by ło. Ty lko tłuścioch i wózek. I ja. Gdy licznik zbliżał się do czterdziestki, pobiegłam na środek torów i zacisnęłam powieki, nastawiając się na uderzenie. Żadnego, oczy wiście, nie odczułam. Ty lko dźwięk brzęczka i sy mulacja dobiegła końca. Otworzy łam jedno oko. Na ekranie widniał napis: LICZBA ZGONÓW: 2. Moje „zwłoki” leżały pod tramwajem, zmiażdżone i zakrwawione. Ojciec dziecka też zginął, przy gnieciony zderzakiem wagonu. Kiedy okazało się, że moje ciało to za mało, żeby zatrzy mać tramwaj, próbował mi pomóc. Jego żona, niemowlak i pozostała dwójka ży li. Tak

samo jak grubas, który stał przy torach, obojętny na wszy stko. Ekran poczerniał, a potem pojawiła się na nim lista. Lista uczniów naszej klasy, całej dwunastki, uszeregowana według liczby zgonów. Siedem osób poradziło sobie lepiej niż ja, zaliczając ty lko jeden. Grubasa. Ich oceny wieńczy ły krzy wą, spy chając moją gdzieś na środek. Inni wcale nie interweniowali i tramwaj, zgodnie z zapowiedzią Tarsus, zabił całą rodzinę. Rozluźniłam pięści i rozprostowałam plecy. Miejsce na środku krzy wej miało swoje zalety. Nie rzucałam się w oczy. Ściany kapsuły znów stały się przezroczy ste i mogłam widzieć Tarsus pod przednią ścianą sali. – Jak przy wszy stkich sy mulacjach, które rozpatrzy my na ty ch zajęciach – doleciał do mnie przez głośniczki jej głos – celem ćwiczenia by ło to, co ekonomiści i znawcy nauk społeczny ch nazy wają „skutkiem pozy ty wny m netto”. Ci z was, którzy poświęcili grubasa, ten rezultat osiągnęli. Spośród postaci uczestniczący ch w ty m scenariuszu on miał najniższy poziom uży teczności. Niewidomy, głuchoniemy i z nadwagą, w bardzo niewielkim stopniu przy czy niał się do społecznego dobroby tu. Zatrzy manie tramwaju przy pomocy tego człowieka by ło więc działaniem roztropny m. Z dostępny ch dla was opcji ty lko ta jedna powodowała „skutek pozy ty wny netto”. – Dlaczego by ł „pozy ty wny netto”? – zapy tał ktoś. – To znaczy, hm, by ła to najlepsza opcja z dostępny ch, ale jednak zginął człowiek. – Celne stwierdzenie – przy znała Tarsus. – Zginął człowiek. Ty le ty lko, że ten osobnik by ł dla społeczeństwa ciężarem. Wy datkiem w ramach ubezpieczeń społeczny ch. Jego śmierć stanowiła więc zy sk dla społeczeństwa jako całości. Aż mną rzuciło. Śmierć tego biedaka miała by ć zy skiem ty lko dlatego, że by ł niepełnosprawny i miał nadwagę? – Ta sy mulacja oparta została na stary m hipotety czny m problemie ety czny m, zwany m adekwatnie „dy lematem tramwaju” 2. Posługuję się nią co roku na pierwszy ch zajęciach i za każdy m razem moi uczniowie zasadniczo dzielą się na dwie grupy – jedni poświęcają grubasa, drudzy nic nie robią. – Umilkła i spojrzała dokładnie na moją kapsułę. – W ty m roku jednakże jedno z was okazało się kreaty wne. Kreatywne, nie brzmi źle, powiedziałam sobie. Kreatywne to… – Rory – powiedziała, a ja cała zeszty wniałam. Ty le w temacie niewy różniania się. – Ty spróbowałaś zatrzy mać tramwaj własny m ciałem. Ze wszy stkich w ty m scenariuszu ty miałaś najwy ższą wartość uży tkową, a zaraz po tobie ojciec tego dziecka, prominentny przedsiębiorca, którego również zabiłaś. – Jej ton ociekał jadem. Skuliłam się w kapsule. – Masz kompleks bohatera? Uznałam to py tanie za retory czne, chwilę więc trwało, zanim pojęłam, że oczekuje ode mnie

odpowiedzi. – Och, n-nie… – zająknęłam się. – Ja ty lko… – Bohaterstwo to utajony narcy zm – stwierdziła, przery wając mi w pół słowa. – Narcy zów zaś nie stać na obiekty wizm, którego wy maga roztropność. Jeśli więc chcesz dowieść, że jesteś warta przeby wania tutaj, sugeruję, żeby ś czy m prędzej poskromiła samozachwy t. Odwróciła wzrok od mojej kapsuły i przeszła dalej. Przez resztę zajęć nawet nie spojrzała w moją stronę. Warta przebywania tutaj. Zdrowo mi przy waliła. Żeby zdąży ć na następne zajęcia, musiałam się przebić przez kampus. Kiedy weszłam, nauczy ciel stał na krześle, bory kając się ze sznurem papierowy ch lampionów, który zawiesił pod sufitem. Jego sala wy glądała tak, jak powinna wy glądać klasa, z rzędami metalowy ch ławek i pojedy nczy m ekranem na przedniej ścianie. O ty m, że nie jesteśmy już w szkole publicznej, przy pominały jedy nie stanowiska dla handheldów, wbudowane w prawy górny róg każdego biurka. Ulokowałam tam gemini. Moje nazwisko, wy świetlone na ekranie na liście obecności, z czerwonego zmieniło się w zielone. – Witajcie na psy chologii poznawczej – powiedział nauczy ciel, gdy wszy scy usiedliśmy. – Jestem pan Rudman. Wy, ludzie, możecie jednak nazy wać mnie Rudd. By ł młody, wy glądał mi na dwudziestokilkulatka, a w hipsterskich okularach w rogowej oprawie i trampkach ani trochę nie onieśmielał tak, jak doktor Tarsus. By ł fajny, w sty lu maniaków techniczny ch z Seattle. Starsza, bardziej jajogłowa wersja gościa, z który m miałam do czy nienia w swoich stronach. Ta swojskość rozbrajała. Trochę się nawet rozluźniłam. – Na naszy ch zajęciach przy jrzy my się temu, jak ludzie odczuwają, zapamiętują, my ślą, mówią i rozwiązują problemy – wy jaśnił Rudd. – Zbadamy pracę mózgu, jego ograniczenia i to, jak spotęgowanie ty ch ograniczeń może doprowadzić do psy chozy. Wcisnął guzik na swoim handheldzie i na ścianie za nim wy świetlił się formularz. Lewą kolumnę stanowiła lista dwudziestu czterech zaburzeń umy słowy ch, w porządku alfabety czny m, od ADHD po trichotillomanię. Prawa kolumna by ła pusta. Zerknęłam na biurko i zobaczy łam, że na gemini wy świetlił się ten sam obraz. – Wy bór tematów do waszej pierwszej pracy zaliczeniowej – oznajmił Rudd. – Do oddania w ciągu pięciu ty godni. Po prostu wpiszcie swoje nazwisko obok zaburzenia, które chcieliby ście zbadać, i kliknijcie „potwierdź”. I bez obaw; jeśli nie możecie się zdecy dować lub jest wam wszy stko jedno, u dołu waszy ch ekranów jest klawisz autoselekcji, który umożliwi zdanie się na Luxa. – Jeszcze raz kliknął w ekran i lista tematów pozieleniała. – Szczęśliwy ch wy borów. Studiowanie listy zaczęłam od góry. W oko wpadł mi trzeci temat: „Akraty czne Zaburzenie Parakuzy jne (AZP)”. Wybierz je.

Głos by ł kategory czny, wprost cichy krzy k. Drugi raz w ciągu dwóch godzin. Wszy stko we mnie stężało, a w głowie nieustający m refrenem zatętniły słowa ry mowanki, którą śpiewałam jako dziecko: I ty, dziewczynko, też, Zwątpienia strzeż się, strzeż. Czoło na linii włosów pokry ło mi się potem. Nie sły szałam tego głosu od jedenasty ch urodzin, a teraz, w ciągu niespełna doby, już trzy krotnie. Mocno potrząsnęłam głową, żeby się w niej przejaśniło. Nie rób z tego wielkiego halo. Niech Lux sam zdecyduje i będzie po sprawie. Kliknęłam klawisz autoselekcji i moje nazwisko, teraz szare, pojawiło się przy „Klaustrofobii”. Pozostało mi ty lko wcisnąć „potwierdź”. Wróciłam szy bko spojrzeniem do tematu numer trzy. Miejsce obok niego wciąż jeszcze by ło puste. Wybierz je. Jak na ironię, Zwątpienie namawiało mnie, by m wy brała Zwątpienie. O nie właśnie chodziło w AZP. Ty m terminem medy czny m określano dorosły ch słuchający ch przy słowiowego „wewnętrznego głosu”. Poznałam go kiedy ś dzięki rodzicom Becka. Tej właśnie diagnozy desperacko pragnęli nigdy nie usły szeć. Kiedy by liśmy dziećmi, rodzice Becka często żartowali z głosu, który on sły szał, py tając, co Zwątpienie chciałoby na kolację, czy Zwątpieniu smakują lody czekoladowe albo czy Zwątpienie ży czy sobie kruche ciasteczko do mleka, na co Beck zawsze cierpliwie odpowiadał, że Zwątpienie jest duch*em, a duchy nie jedzą, bo nie mają ciała. Kiedy dorośliśmy i wszy scy inni nauczy li się ignorować ten głos, jego rodzicom nie by ło już do śmiechu. Zaprowadzili Becka do psy chiatry, który zapisał lek przeciwpsy choty czny Evoxa i zalecił absorbowanie umy słu poprzez zapieprz przy zajęciach pozalekcy jny ch oraz dłuższe interakty wne przesiady wanie w sieci. Beck zignorował jego rady i głos dalej przemawiał. Rodzicom mówił, że już go nie sły szy i mogą dać mu spokój, ale ja widziałam, że się martwią. Za mało jednak wiedziałam o ty m schorzeniu, żeby zrozumieć dlaczego. Teraz zapragnęłam dowiedzieć się więcej. Ty m bardziej że znowu sły szałam ten głos. Mój palec wisiał nad klawiszem „Potwierdź”, a nazwisko, wciąż szare, widniało obok „Klaustrofobii”. Co sprawiało, że mój wy bór AZP jako tematu pracy zaliczeniowej należało uznać za nierozumny ? Niewątpliwie bowiem należało, bo tak właśnie działało Zwątpienie: kradło człowiekowi my śli, dopóki nie odrzucił wszy stkiego, co zdrowy rozum przedstawiał mu jako słuszne. Zaciekawiona, przewinęłam rekomendacje Luxa, żeby się przekonać, na który m miejscu umieścił AZP. Najniżej, jak by ło to możliwe. – Trzy dzieści sekund – oznajmił Rudd. Lista szy bko się zapełniała. Wybierz je. Nie słucham Zwątpienia, powiedziałam sobie. Chronię siebie przed nim. W końcu wiedza to

potęga. I zanim ponownie to przemy ślałam, wpisałam swoje nazwisko przy temacie numer trzy, po czy m kliknęłam potwierdzenie. 1. Przełoży ł Włady sław Witwicki. [wróć] 2. Klasy czny już ekspery ment my ślowy z zakresu ety ki, zaprezentowany w 1967 r. przez Philippę Foot i będący potem przedmiotem liczny ch analiz. [wróć]

ROZDZIAŁ 6

G

łupcowi pisane jest powtarzać historię. Mądry człowiek ma dość rozumu, by tego uniknąć. Mój pan od historii, ży lasty siwowłosy siedemdziesięcioparolatek, omawiał plan zajęć w ty m semestrze, ale słuchałam go jedny m uchem. Podczas gdy wszy scy inni posłusznie przekopy wali się przez sy llabus, ja siedziałam w Panoptikonie, z zamętem w głowie, niezdolna do sformułowania ani jednej spójnej my śli. Wpis o AZP czy tałam już wcześniej, teraz jednak nabierał nowego znaczenia. Akratyczne Zaburzenie Parakuzyjne: (gr. akrasia, „nieopanowanie”, pará + acusia, „obok słuchu”) – zaburzenie umysłowe charakteryzujące się uporczywymi aracjonalnymi omamami słuchowymi objawiającymi się jako pojedynczy głos. Głos ten, potocznie nazywany „Zwątpieniem”, znany jest większości zdrowych dzieci w wieku dojrzewania i może mieć związek z gwałtownym rozwojem synaps w korze przedczołowej w początkach okresu dojrzewania. Późniejsza obecność tego głosu wskazuje natomiast na predyspozycje do Akratycznego Zaburzenia Parakuzyjnego, czyli AZP. Diagnozę stawia się w oparciu o zaobserwowane zachowanie oraz historię pacjenta. Mimo iż konkretna przyczyna zaburzenia pozostaje nieznana, do czynników zwiększających ryzyko jej wystąpienia zalicza się dziedziczność AZP, przedłużające się okresy znacznego stresu, rozchwianie emocjonalne oraz rozłąkę z bliskimi. Wcześnie rozpoznanemu AZP można przeciwdziałać przy pomocy leków przeciwpsychotycznych. Bez opieki farmaceutycznej mózg dotknięty akrazją czeka szybka degeneracja, a w efekcie zachowania autodestrukcyjne oraz demencja. Kątem oka spostrzegłam nauczy ciela. – Jakieś py tania? – rzucił, patrząc właśnie na mnie. Zaprzeczy łam nieznaczny m ruchem głowy. Przy stał na to i ruszy ł dalej. Zamknęłam Panoptikon i rozłoży łam sy llabus, ale nijak nie mogłam się skoncentrować. Wzrok mi się mącił i na czy tanej stronie raz po raz widziałam słowa predyspozycje, degeneracja i demencja. Od tak dawna bałam się o zdrowie psy chiczne Becka. A może powinno mnie niepokoić moje własne? W pół godziny po ty m, jak postanowiłam ignorować głos, zrobiłam dokładnie to, do czego mnie nakłaniał. Nie posłuchałam głosu, upomniałam sama siebie. Miałam absolutnie racjonalny powód, żeby jako temat pracy wybrać AZP. Nieważne, sam fakt, że w ogóle sły szałam ten głos, kompletnie mnie rozstroił. My śli tłukły mi się w głowie jak w pułapce bez wy jścia. Trzecia lekcja

przeszła jako mętlik słów, które do mnie nie docierały. Musiałam wziąć się w garść, i to szy bko. Nie by łam głodna, ale i tak poszłam na obiad, w ślad za grupką dziewczy n, z który mi miałam historię i które chy ba znały się z obozu letniego. Ktoś otworzy ł okna stołówki i dolatujący stamtąd gwar odbijał się od murów wokół dziedzińca. Ledwie weszłam, zamachała na mnie Hershey. Stała przy barze sałatkowy m, ładując na talerz z ciemnego metalu kopiastą porcję sałaty. Sądząc po uśmiechu malujący m się na jej twarzy, poranny kiepski nastrój minął. – Mam jazdę na punkcie ty ch talerzy – powiedziała, gdy podeszłam. Sięgnęłam po jeden. By ł tak zimny, że aż szczy pał w palce. Kiedy obracałam go w dłoniach, głowiąc się, z czego został zrobiony, zauważy łam wy trawione na jego powierzchni grube i poły skliwe G. Gnosis nie ograniczy ła się do ufundowania gadżetów w klasach; wy posaży ła też stołówkę. – Czad – stwierdziłam obojętnie. Po takim poranku, jaki miałam za sobą, ciężko by ło zachwy cać się talerzem. Hershey od sałaty przeniosła się do ogórków. Poszłam za nią, mechanicznie przerzucając dodatki na talerz. Wszy stko w barze sałatkowy m by ło radosne, kolorowe i świeże, organiczne, co potwierdzał certy fikat, pochodzące z pobliskiej farmy, ale nadal nie czułam głodu. Zwątpienie odebrało mi apety t. – Jak my ślisz, jest singlem? – zapy tała Hershey. Zza gorący ch dań wy łonił się Rudd. – To nauczy ciel. – Ale nie mój – odparła Hershey, szturchając mnie biodrem. – I nie nosi obrączki. Poruszy ła znacząco brwiami i skierowała się ku makaronom, ja zaś rozejrzałam się, gdzie by tu usiąść. U siebie nigdy nie korzy stałam ze stołówki. My z Beckiem zawsze spędzaliśmy przerwy poza kampusem, wy łamując się z hierarchii społecznej. Stojąc teraz z tacą, przy pomniałam sobie dlaczego. Sterczałam samotnie, przestępując z nogi na nogę. Nie by ło wolny ch stolików. – No, chodź – powiedziała Hershey, przechodząc za mną z tacą. Miały śmy stolik przy oknie, z dwiema dziewczy nami z sekcji Hershey, Rachel i Isabel. We trzy więc obgady wały resztę ich nowy ch znajomy ch oraz gust opiekunki, podczas gdy ja zabierałam się do sałatki. – Uch, niezła jesteś – odezwała się do mnie Isabel. By ła jasną blondy nką i nosiła okulary, które, na bank, kosztowały więcej niż cała moja garderoba. – Ja nie trzy mam diety – wy jaśniła, wskazując swoją tacę z na wpół zjedzony m cheeseburgerem, prawie przy walony m stertą fry tek i górą makaronu z serem. – Ważę sześć i pół kilo więcej, niż zaleca Lux. Wiem, że powinno mnie to ruszy ć i zmoty wować, żeby coś zrobić, ale widzisz, trochę mi to wisi. Lubię siebie taką, jaka jestem. Lubię też smak fry tek. – Przy jrzała

się mojej sałatce. – Założę się, że ty nawet nie musiałaś py tać Luxa. Dlatego jesteś, jaka jesteś, połowa mnie. Już miałam jej powiedzieć, że właściwie to nie znoszę sałatek, kiedy usły szałam mamrotanie Hershey : – Ratunku, chy ba zasy piam. – Cześć, dziewczy ny. – To Liam, serdecznie uśmiechnięty, wpakował się na puste miejsce obok mnie. – Jak tam pierwszy dzień w szkole? – Ekstra – odpowiedziała Hershey, starając się, żeby zabrzmiało w ty m i znudzenie, i sarkazm. Liam i tak chy ba ich nie zauważy ł. – Liam, tłumaczy sz młody m damom, co i jak? Sły sząc głos dziekana, Liam naty chmiast się wy prostował, a choć nadal siedział, zrobił się jakby wy ższy. Zza naszy ch pleców wy łonił się dziekan Atwater. Hershey uśmiechnęła się ironicznie. Najwy raźniej widziała go nadchodzącego, wolała jednak nic nie mówić. – Jak ty lko potrafię – odparł swobodnie Liam ze wzrokiem utkwiony m w Hershey. – Ta dama raczej nie potrzebuje twojej pomocy – stwierdził dziekan Atwater. Zerknęłam na Hershey, oczekując jakiegoś zgrabnego komentarza, ona jednak ty lko gapiła się na mnie. Podobnie jak tamte dziewczy ny. Podniosłam oczy na dziekana Atwatera. On również patrzy ł na mnie. – Jesteś naszą jedy ną tegoroczną Heptą – powiedział, gdy spotkaliśmy się wzrokiem. Hepta. W grece to przedrostek odnoszący się do liczby siedem. Sprawdziłam to, gdy zobaczy łam go w swoim liście akceptacy jny m, w rubry ce „kwalifikacja akademicka”. Oznaczał, że mam wrodzone predy spozy cje do wszy stkich siedmiu sztuk wy zwolony ch. Założy łam wówczas, że w Theden to normalka. – Na naszy m roku nie ma ani jednej – oznajmił Liam, nawet nie próbując ukry ć zaskoczenia. – Na wcześniejszy m też nie by ło – dodał dziekan Atwater. – Co czy ni Rory kimś wy jątkowy m. Położy ł mi rękę na ramieniu. Oczy Hershey zwęziły się w szparki. – Och – westchnęłam, nie wiedząc, co powiedzieć. Nic po sobie nie dawałam poznać, ale w środku pękałam z dumy. Kimś wy jątkowy m. Tutaj. W Theden. Dziekan Atwater uśmiechnął się porozumiewawczo. – Dawne dzieje cię nie zniechęciły. To godne pochwały. Poklepał mnie po ramieniu i poszedł. – Łał – powiedziała Isabel, patrząc na mnie zza granatowy ch oprawek. – Mój starszy brat by ł ty lko Heksą, a tato robił z tego wielką sprawę. Obie dziewczy ny dotąd mnie ignorowały, teraz jednak wpatry wały się we mnie z mieszaniną podziwu i szacunku. Spojrzenie Hershey by ło uważniejsze. Skupiła się na odniesieniu do dawny ch

dziejów, próbując je rozgry źć. Podobnie jak ja. – No, większość dzieciaków w Theden to Penty – powiedział Liam z cieniem niezauważalnej wcześniej złości w głosie. – Z predy spozy cjami do pięciu. – Sądząc z jego zachowania, sam by ł Heksą. Z predy spozy cjami do sześciu sztuk. Przy stoliku na dłuższą chwilę zapadła cisza. Wszy scy wciąż jeszcze wpatry wali się we mnie. Potem Hershey odsunęła krzesło i wstała. – Widzimy się później – rzuciła, następnie odwróciła się i wy szła dumny m krokiem. Liam odprowadził ją wzrokiem. Druga dziewczy na, Rachel, też patrząc na oddalającą się Hershey, przewróciła oczami. – Zazdrość, to takie dziecinne – powiedziała. – Ja, na przy kład, my ślę, że to czad, że jesteś Heptą. Jej uśmiech wy dawał się szczery, zrewanżowałam się więc ty m samy m. – Dzięki – odpowiedziałam. – Nie jestem pewna, czy rozumiem, co to znaczy, czy raczej, czemu to… – Znaczy, że jesteś do tego zrodzona – przerwał mi Liam. – Do czego zrodzona? ‒ spy tałam. Popatrzy ł na mnie, jakby to by ło oczy wiste. – Do wielkości – wy jaśnił. Wy szłam ze stołówki, jeszcze mocniej zdecy dowana na uciszenie Zwątpienia. Skoro by łam Heptą, mój mózg niewątpliwie by ł zdolny uporać się z ty m drobny m zaburzeniem sy napty czny m, które sprawiało, że je sły szę. – Potrzebuję kofeiny – powiedziałam Luxowi, idąc po ostatnich zajęciach przez dziedziniec. Fakt, że by ł to pierwszy dzień w szkole, nie powstrzy mał nauczy cieli od zasy pania nas pracami domowy mi. – Stoisko z kawą w stołówce otwarte jest do dziewiątej – usły szałam w odpowiedzi. Na ekran naty chmiast wskoczy ły rekomendacje, z waniliowy m cappuccino na szczy cie listy. Ty le ty lko, że kolejka do stoiska z kawą sięgała już schodów prowadzący ch do stołówki. Wsunęłam telefon do torebki i nawet tam ruszy łam, ale się zatrzy małam. Ty le samo, ile czekanie na napój, zająłby mi wy pad do miasteczka i z powrotem. Co więcej, uniknęłaby m pogaduszek z okupujący mi koniec kolejki idealnie miły mi, ale i boleśnie rozmowny mi dziewczy nami z mojej grupy z historii. Obrałam kurs na River City Beans, dzień wcześniej polecaną przez Lux. Naprawdę to naszła mnie ochota na mieszankę matchy, którą piłam w Paradiso, nie by ło jednak mowy, żeby m miała się tam pokazać dzień po dniu. Ani usaty sfakcjonować Northa ty m, że zamawiam jego napar.

Ty m razem darowałam sobie cmentarz, wy bierając wędrówkę ulicą, przez spokojne osiedle mieszkaniowe i drewnianą kładkę na zwężeniu rzeki. Zerwał się wiatr, szarpał drzewa, a ja dy gotałam, żałując, że nie zabrałam swetra. Kiedy skręciłam w Main Street, słońce zniknęło za sinoczarną chmurą. Kilka inny ch sunęło nad górami, zaciemniając niebo. W Seattle, choć ciągle padało, takich burzowy ch chmur nie widy waliśmy. Oglądając się przez ramię na chmury, sięgnęłam po klamkę drzwi do River City Beans i nacisnęłam. Drzwi ani drgnęły. W PONIEDZIAŁKI NIECZYNNE ‒ informował napis w oknie. Ty le jeśli chodziło o wiarę we wczorajszą poradę. Przez chwilę rozważałam powrót na kampus przed nadejściem burzy, kiedy jednak niebo rozświetliła bły skawica, rozmy śliłam się. Paradiso by ło ty lko dwie przecznice dalej i nawet stąd widziałam, że palą się tam światła. Będzie można przeczekać. Jak ty lko otworzy łam drzwi, zobaczy łam Northa działającego przy ekspresie. Na brzęk dzwonka podniósł wzrok. Wbiłam oczy w podłogę, czując się głupio, że przy szłam tu sama. – Hej – zawołał North. – Nie wy trzy małaś? Kiedy podniosłam głowę i napotkałam jego spojrzenie, uśmiechnął się. Cała jego twarz nabrała nowego wy razu. W oczach miał ty lko uśmiech i ani śladu wczorajszej ironii. – Tak jakby – odpowiedziałam, akurat gdy gdzieś za mną przetoczy ł się grzmot. Zadrżałam i weszłam głębiej. – Waniliowe cappuccino? – zażartował North, już sięgając po pojemnik z matchą. W uchu miał słuchawkę, połączoną przewodem z biały m urządzeniem wielkości zapałek książeczkowy ch, które zaczepił o szlufkę dżinsów. Widziałam na zdjęciach stare odtwarzacze MP3, doszłam więc do wniosku, że to jeden z nich. – Czego słuchasz? – spy tałam. – Cardamon’s Couch – odrzekł, przebijając się przez sy k spieniacza. – To miejscowa kapela. – Wy jął z ucha słuchawkę i podał mi ją. Musiałam nieco nachy lić się nad barem, żeby sięgnęła mi do ucha. – Na mandolinie gra mój przy jaciel Nick. Gitara hawajska to jego brat. Chwilkę zajęło, nim połapałam się w tej piosence, jej niety powej strukturze melody cznej i dotkliwie dołującej tonacji. Potem jednak wszy stko naraz się zestroiło: przejmujące słowa, zapadająca w pamięć melodia, niskie brzmienie gitary hawajskiej i rozgorączkowana mandolina. By ły też inne dźwięki, odgłosy trudne do określenia, niepokojące dudnienie, brzęki i kwilenia. Zakry łam słuchawkę dłonią i zamknęłam oczy, zatapiając się w tej muzy ce. Kiedy refren dobiegł końca, zwróciłam słuchawkę Northowi. – Są niesamowici – powiedziałam, wy jmując handheld i wklepując ich nazwę. – Mówisz, Cardamon’s Couch? Umieszczę ich na swojej play liście.

Na ekran wskoczy ła strona profilowa zespołu. Nie mieli ani rankingów uży tkowników, ani siedmiocy frowej sprzedaży. – Aha – mruknęłam, przechodząc do najoczy wistszego wy jaśnienia ich małej popularności. – Są nowi. North potrząsnął przecząco głową. – Nie. Trzeci album. Przewinęłam niżej i zobaczy łam, że się nie my lił. Pierwszy wy dali cztery lata wcześniej. – Nie łapię – przy znałam zdumiona. – Czemu nikt ich nie słucha? Różnią się od inny ch, ale nie tak bardzo. I o wiele bliżej im do tego, co lubię, niż większości rekomendacji Luxa. – Luxowi wisi, co lubisz – wy tknął North. – Obchodzi go, co kupisz. – Nie na jedno wy chodzi? – Rzadko. Ciągle kupujesz nie takie rzeczy, jakie lubisz. Nie uświadamiasz sobie tego, bo jesteś zby t zajęta przekony waniem siebie, że właśnie to uwielbiasz, ty lko po to, żeby uzasadnić kupno. Hej, potrafisz pstry kać? Nastawiłam się na kolejny wy kład o szkodliwy m wpły wie tej aplikacji na ży cie codzienne, ty m py taniem zbił mnie więc z tropu. – Co? – Potrafisz pstry kać? – powtórzy ł. – Palcami. Pokazał jak. – Chy ba wszy scy potrafią? – Zdziwiłaby ś się – stwierdził, wlewając mleko sojowe do metalowego dzbanka. Ruchem głowy wskazał moją dłoń. – Posłuchajmy. – Ma to jakiś sens? – Owszem – potwierdził. – No już, pstry knij. Pstry knęłam. Szeroko się uśmiechnął. – To się nazy wa doskonałe pstry knięcie – powiedział. Włączy ł dy szę parową. – Czemu właściwie tak cię interesuje, jak pstry kam? – zapy tałam, przy ty kając handheld do skanera kasy, żeby zapłacić za napój. Nie piknęło, spróbowałam więc raz jeszcze, lekko machając moim gemini przed sensorem. Nadal nie pikało. – Ja stawiam – oznajmił North, znów przebijając się przez sy k pary. – To znaczy, o ile weźmiesz na wy nos. – Łapówka, żeby m sobie poszła? Wcisnął przy cisk i sy czenie ustało. – Nie. Łapówka, żeby ś poszła ze mną. Zrobiło mi się lekko niewy raźnie.

– Dokąd? Spojrzał w bok, na okno wy kuszowe. Ogolona na ły so dziewczy na w firmowy m T-shircie Paradiso uwijała się przy korbie, by je zamknąć, a za szy bą groźnie mignęła bły skawica. – Zobaczy sz – powiedział tajemniczo, precy zy jny m okrężny m ruchem wlewając do kubka spienione mleko. Kilkoma kolejny mi ruchami nadgarstka nakreślił na pianie idealny liść. Przeniosłam wzrok na jego przedramię, na wy tatuowane tam słowa. Pod ty m kątem czy telny by ł ty lko jeden wers. Kto jest ten trzeci, który zawsze wędruje przy tobie? Żadnej adnotacji więcej, niczego, co by wskazy wało, czy sam to wy my ślił, czy skądś przepisał. – To T. S. Eliot 1 – wy jaśnił North. Aż mną zatrzęsło. – Skąd wiedziałeś… – Jest wy tatuowane na przedramieniu – powiedział, podając mi kubek. – Po to, żeby czy tano. Ale nie teraz, bo musimy iść. – Wcisnął na kubek pokry wkę. – Zbiera się na deszcz – zauważy łam. – To powinniśmy lecieć – stwierdził, szarpnięciem rozwiązując fartuch. Za barem pojawiła się dziewczy na, którą wcześniej widziałam przy oknie. North przekazał jej fartuch. – Lepiej się pospieszcie – powiedziała do niego. – W górach już pada. – W samą porę. Oczy aż bły szczały mu z podekscy towania. – Zaczekaj tu – polecił mi. – Zaraz wracam. Nie czekając na moją reakcję, zniknął w kuchni. – Skąd znasz Northa? – spy tała tamta dziewczy na, gdy ty lko poszedł. – Nie znam – odpowiedziałam. – A wiesz może, dokąd poszedł? – Masz klucz od dolnej szafki? North już wrócił, z plecakiem na jedny m ramieniu i bluzą z kapturem przerzuconą przez drugie. Dziewczy na skinęła głową, po czy m z kółka kluczy wy pięła jeden i rzuciła mu. Złapał bez trudu. – Daj mi swoją torbę – powiedział do mnie. Potrząsnęłam głową przecząco. – Nie mogę. Muszę się jeszcze pouczy ć. – Za niecałą godzinę wracamy – oświadczy ł, zdejmując mi torbę z ramienia. – Będzie jej tu dobrze. – Wy jmując z bocznej kieszeni torby gemini, zerknęłam na wy świetlacz. – Chy ba że nie możesz obejść się bez swojej smy czy … Popatrzy ł na mnie, unosząc brwi: kusił. Już miałam mu powiedzieć, że nie wy bieram się tam,

gdzie mu się marzy, i nic mnie nie obchodzi, czy wy jdę na szty wniarę. Nie dał mi dojść do słowa. – Idę do chłopaków z Cardamon’s Couch na nagrania – wy jaśnił ciszej. – I potrzeba nam kogoś, kto umie pstry kać. Miała to robić jedna nasza znajoma, ale wezwali ją do roboty. Nagraliby śmy bez tego, ale akurat się zjawiłaś, a że pstry kasz super… – Na zewnątrz głośno uderzy ł piorun. North przeniósł wzrok na okno. – Wiesz, jeśli nie chcesz iść, nie ma sprawy – dodał, zakładając wolny pasek plecaka na drugie ramię. – Fakt, prawie się nie znamy. I tak muszę iść, więc… Nawet nie próbował mnie namawiać. Obejrzałam się z wahaniem na ciemniejące niebo. Miał rację, prawie go nie znałam. I czekało mnie odrabianie lekcji. Ale ta piosenka, którą mi puścił, by ła naprawdę dobra. No i by łam ciekawa. Kapeli. I jego. Spojrzałam mu w oczy. – Ile płacą za to pstry kanie? Uśmiechnął się szeroko. – Doży wotnio matcha gratis. Wręczy łam mu torbę, potem spojrzałam na dziewczy nę z ogoloną głową. – Wiem, że pewnie jesteś mu winna lojalność, ale jeśli za półtorej godziny nie wrócę, daj znać na policję. 1. Ziemia Jałowa, przeł. Czesław Miłosz. [wróć]

ROZDZIAŁ 7

N

ad doliną wisiał dach z ciężkich chmur burzowy ch. Przy każdy m grzmocie spodziewałam się z nich ulewy, wciąż jednak jeszcze nie padało. – Dokąd idziemy ? – zawołałam do Northa, gdy weszliśmy w las, przekrzy kując szum drzew.

Z nerwów miałam w żołądku gulę. Nie przepadałam za spontanicznością. Ani za niespodziankami. – Na cmentarz – odpowiedział, zatrzy mując się, by pomóc mi zejść ze stoku. – Na cmentarz? – Wy jaśnię, kiedy już będziemy w środku – powiedział, wy jmując mi z rąk kubek. Zeszłam bokiem ze wzgórza, starając się nie pośliznąć, i zaczekałam na niego przy druciany m płocie, przez który dzień wcześniej przełaziły śmy z Hershey. North kucnął obok mnie i sięgnąwszy pod odchy lony róg siatki, postawił mój kubek po drugiej stronie. Sądząc po ty m, jak wy gnieciona by ła tam trawa, nie pierwszy raz to robił. – W środku? – powtórzy łam. – W środku czego? Wskazał nieduży budy nek w centralny m punkcie cmentarza. By ł wbudowany w stok wzgórza, tak że jego dach zarósł trawą, a wejście widziałam ty lko częściowo. Dokładnie przed nim rosła jabłoń, taka jak ta na znaczku wpięty m w mój but, zasadzona na kwadratowy m spłachetku trawy wielkością równy m temu budy nkowi i ze wszy stkich stron otoczony m kamienny m chodnikiem. – Lada chwila będzie lać, jeśli więc nie chcesz zmoknąć… Splótł palce obu dłoni, tworząc stopień, i ruchem głowy wskazał moją nogę. Oparłam rękę na jego ramieniu i się wspięłam. Zaczęło padać akurat, jak North znalazł się po wewnętrznej stronie płotu. – Lecimy – powiedział, łapiąc mnie za wolną rękę. Pognaliśmy na przełaj do tamtego wejścia, omijając nagrobki. Powietrze pachniało mokry m kamieniem. Gdy przemy kaliśmy obok posągu gniewnego anioła na środku cmentarza, nie odry wałam wzroku od ziemi, by uniknąć jego srogiego spojrzenia. Oboje już się śmialiśmy, kiedy North otwierał kratę w wejściu do budy nku i wchodziliśmy do wąskiego przedsionka. North, z uwagi na plecak, nie mógł stać tuż przy ścianie, nasze piersi dzieliło więc ty lko jakieś ćwierć metra. Czułam, że elektry zuje mnie ta bliskość. – Co dalej? – zapy tałam tak swobodnie, jakby by ło dla mnie normalką przeby wanie w ciasny ch, na wpół zamknięty ch pomieszczeniach, z chłopakami, który ch ledwie znałam. Odgarnęłam włosy z oczu, ale jeden kosmy k znów spadł. North wy ciągnął rękę i zanim wsunął mi go za ucho, delikatnie skręcił w palcach. Kiedy musnął mój policzek, poczułam w dolnej

wardze mrowienie. Zagry złam ją, upominając samą siebie, że to nikt znajomy. – No, to wchodzimy – oznajmił. Naparł na granitowy mur tuż koło nas, ten zaś ustąpił, a potem szy bko przesunął się w bok. Osłupiałam. – Jak ty to…? – Sy stem dźwigni i wielokrążków – wy jaśnił North, kiwając ręką, by m weszła za nim. – Kamień nie ty le się przesuwa, co zsuwa. Wewnątrz by ło ciemno nawet przy otwarty ch drzwiach, stąpałam więc ostrożnie, żeby na nic nie wpaść. Ku memu zaskoczeniu powietrze tutaj nie by ło ani ciężkie, ani zatęchłe, wręcz pachniało świeżo, jakby właśnie posprzątano. Usły szałam jakiś stuk i zgrzy t zamka bły skawicznego. Chwilę później zrobiło się jasno. Plecak Northa leżał otwarty na marmurowy m sarkofa*gu na środku kry pty, obok reflektora LED. Jej ściany i posadzkę też wy łożono marmurem, a sufit pokry to listkami złota. Pomieszczenie by ło większe, niż się spodziewałam, prawie tak duże jak moja sy pialnia, i puste, jeśli nie liczy ć sarkofa*gu i niskiej półeczki wzdłuż ścian. Zapewne ławy dla żałobników. – To jakieś mauzoleum – zauważy łam. – Nic dziwnego, że przy jęli cię do akademii – zażartował North. Zaczął opróżniać plecak. Cienki srebrny laptop. Malutki czarny mikrofon, nie większy od guzika. Dwie puszki po kawie. Zardzewiały gruby łańcuch. Plastikowy woreczek z monetami. Na zewnątrz deszcz walił w wy suszoną ziemię. Wy konałam kolejne podejście. – Nagry wacie muzy kę w miejscu czy jegoś spoczy nku? Uniósł brew. – Miejsce spoczy nku. Zręczne wy korzy stanie terminu ze słownika frazeologicznego, Rory. Pierwszy raz wy mówił moje imię. Spodobało mi się, jak zabrzmiało w jego ustach. Jego r by ło trochę rozciągnięte, lecz nie wy dawało się wy muszone. Tak je po prostu wy mawiał. Na zewnątrz zrobiło się teraz trochę głośno i kamienne drzwi znów się odsunęły. Deszcz wpędził trzech osobników przemoczony ch do suchej nitki. Śmiali się i przeklinali równocześnie. – Rory, poznaj Nicka, Adama i Brenta – powiedział North, kolejno ich wskazując. – Inaczej Cardamon’s Couch. Ludzie, poznajcie naszą pstry kaczkę. – Hej – powiedzieli chórem, składając swoje instrumenty na marmurowej posadzce. – Kurde blade, ale leje – pożalił się Brent, potrząsając mokrą głową. Wy glądał na młodszego nie ty lko od pozostałej dwójki, ale nawet ode mnie, a jego rude kędziory miały dokładnie ten sam odcień co włosy Nicka. – Mówiłem, chłopaki, żeby ście się zbierali, jak ty lko zagrzmi – upomniał ich North.

– No ale ten tutaj geniusz powiedział, że to ma by ć trzask pioruna, a nie jakiś rumor – odparł Nick, waląc Adama w ramię. – Gdy by nie pewność, że będzie padać, nie chciałoby mi się tutaj tarabanić – bronił się Adam, uwalniając się od mokrej kurtki. Rzucił ją na sarkofa*g. Wy lądowała tam z plaśnięciem. Aż się wzdry gnęłam. – Bez obaw, nikogo tu nie pochowano – zapewnił mnie. – Skąd wiesz? – zapy tałam. – North go otworzy ł. Wy bałuszy łam oczy. – Otworzy łeś go? North wzruszy ł ramionami. – Uznałem, że skoro nie jest zapieczętowany, nikt w nim nie leży. Wieko jest dość lekkie – powiedział, unosząc je trochę. – Mowy nie ma, żeby to by ł marmur. – Po co więc stawiać tu sarkofa*g, jeśli nikogo się w nim nie chowa? – Dobre py tanie – stwierdził Nick, rozpinając futerał mandoliny. – To będzie jeszcze lepsze: po co stawiać na cmentarzu budy nek z tak doskonałą akusty ką? – Aha. To dlatego przy chodzicie tutaj grać. – Jest lepiej niż w studiu nagrań – przy znał Adam, mocując się z leżący m przed nim duży m prostokątny m pudłem. – I to za darmo. – A czemu musi by ć deszcz? – spy tałam. – Maskuje hałas – wy jaśnił North. – Poza ty m ty lko wówczas możemy by ć pewni, że nikogo tu nie ma. To pry watny cmentarz, prakty cznie więc jesteśmy tu intruzami. Na szczęście – uśmiechnął się szeroko – ty lko wariat wy bierałby się na cmentarz podczas burzy. Wiedziałam, że powinnam się obawiać przy łapania ‒ może nawet aresztowania ‒ i skutków tego dla mojej przy szłości w Theden, ale przekony wałam samą siebie, że prawdopodobieństwo takiego obrotu sprawy jest znikome. Bły skawice i grzmoty dzieliły sekundy, co oznaczało, że burza szaleje właśnie nad nami, a deszcz walił tak mocno, jakby śmy by li pod wodospadem. North miał rację: nikt o zdrowy ch zmy słach nie wy prawiłby się tutaj teraz. Obawy o konsekwencje mogłam zostawić na później. Nick zaczął stroić mandolinę. Instrument musiał mieć co najmniej sto lat, ale by ł w idealny m stanie, różanego forniru nie szpeciła żadna ry sa. Śledziłam jego palce, bez wy siłku tańczące na strunach, gdy do gry włączy li się inni. Adam na bongosie, Brent na kontrabasie. Nawet przy takim riffowaniu by li niesamowici. – Okej – powiedział North, ustawiając laptop i mikrofon na posadzce pośrodku utworzonego przez nas niewielkiego kręgu. – Od czego chcesz zacząć? – zapy tał Nicka.

– Łańcuch w małej puszce – odparł Nick. – Z pstry knięciem na piąty m takcie. North spojrzał na mnie. – Po prostu licz w my ślach – poradził. – Raz, dwa, trzy, cztery, pstryk. I tak w kółko. – Kiwnęłam głową, nagle przerażona, że to schrzanię. Chłopacy majstrowali przy instrumentach, a North zabrał z wieka sarkofa*gu łańcuch i puszkę, po czy m klęknął przy laptopie. – „Brak miejsc” – oznajmił Nick, gdy wszy scy by li już gotowi, tamci zaś kiwnęli głowami. – Raz, dwa, trzy … I wszy scy zaczęli grać. By łam pod takim wrażeniem nagłego szaleństwa ich palców i cały ch dłoni, że o mało nie zapomniałam o pstry kaniu, na szczęście North na czas porozumiał się ze mną wzrokiem. On sam to opuszczał łańcuch do puszki, to go z niej wy ciągał. Zamknęłam oczy, żeby skupić się na pstry kaniu i momentalnie dałam się ponieść muzy ce. Pstry knięcia przy chodziły insty nktownie, nawet nie musiałam liczy ć. Zagrali trzy piosenki i w dwóch z nich pstry kałam. North to grzechotał monetami w puszkach, to łańcuchem na marmurze, a każda z ty ch kombinacji stawała się samodzielny m instrumentem, wkomponowujący m się w całość. Coś we mnie zadrgało i zatętniło, kiedy słuchałam ostatniego utworu, już bez pstry kania, spod opuszczony ch rzęs obserwując twarz Northa. Ta muzy ka by ła lepsza niż cała moja play lista. Nie mogłam pojąć, że takich gości jeszcze nikt nie namierzy ł. – Finisz – ogłosił North, kiedy przestali grać. Troszkę mi by ło żal. Nie chciałam, żeby się skończy ło. Chłopaki powiedzieli „cześć” i zmy li się równie szy bko, jak przy szli, zostawiając Northa i mnie samy ch. – To jesteś ich akusty kiem? – zapy tałam, gdy North chował laptop w przedniej kieszeni plecaka. – W zasadzie tak. Przedtem nagry wali w studiu w Bostonie, ale wy chodziło drogo, a efekt końcowy nie odbiegał zby tnio od osiąganego tutaj. Kupiłem więc jakieś programy do obróbki dźwięku i kilka mikrofonów i sam się za to wziąłem. – A wy dajesz się taki anty techniczny. Roześmiał się. – Anty techniczny ? W ży ciu. Anty zdolny do rezy gnacji z autonomii na rzecz prostokątnego pudełka pięć na dziesięć centy metrów? Oczy wiście. – W ogóle go nie uży wasz? – Handheldu? – Przez chwilkę się wahał, potem potrząsnął głową. – Nie sposób uży wać gemini, nie korzy stając z jego interfejsu. – A jesteś taki cięty na gemini, ponieważ…?

– Ponieważ wiem, jak działa – stwierdził i zgasił reflektor. Deszcz ustał, ale słońce się nie pokazało. Czułam, że tłumiony dotąd niepokój daje o sobie znać rozdy gotaniem mięśni. Zerwałam się na równe nogi. – Muszę wracać – powiedziałam szy bko, kierując się do wy jścia. – Nie miałam pojęcia, że jest tak późno. – Przecież nie wiesz, jak późno jest – zauważy ł North. – Racja, dziękuję – powiedziałam z iry tacją, pośliznąwszy się lekko na mokrej trawie, jak ty lko wy szłam. North podtrzy mał mnie, chwy tając za łokieć ‒ i odczułam to cały m ciałem. – Muszę na krótko wpaść w jedno miejsce – powiedział, kiedy ruszy liśmy w stronę płotu. Zniży ł i głos, i głowę, poruszał się szy bko i cicho. Ta jego ostrożność ty lko potęgowała narastający we mnie strach. O czym ja myślałam, przychodząc tutaj? Tak łatwo by łoby mnie przy łapać. Nie mówiąc o górze prac domowy ch, które zawaliłam. I to pierwszego dnia w nowej szkole. Załomotała mi w głowie mowa powitalna dziekana. Mądrość nie jest jednak dla ludzi wątłego serca, powiedział wtedy. Nie wszyscy z was przejdą nasz program. Nie wszystkim jest to pisane. – Skoczy my tam? – spy tał nagle North. – Co? – Zapy tałem, czy chciałaby ś pójść ze mną po twardy dy sk. Sklep jest ty lko jedną przecznicę od Paradiso. Pełen czad, mają sporo starego… Przerwałam mu w pół słowa. – Muszę wracać. Chcę zabrać swoje rzeczy i wrócić na kampus. – Słowik więc wraca do klatki – zauważy ł North. – Ciężko nazwać Theden klatką – skontrowałam. – Nie o twojej szkole mówiłem. – Ułoży ł kciuk i palec wskazujący w prostokąt, a potem szarpnął się ku niemu, jakby przy ciągany przez magnes lub smy cz. Przewróciłam oczami, odrzucając też jego pomoc, gdy przełaziłam przez płot, trzy mając w zębach pusty kubek. Pęknięty drut lekko zadrapał mi skórę na przedramieniu, ale nie zareagowałam. Chłopak przeskoczy ł bez trudu, swobodnie lądując po drugiej stronie. W mieście go wy przedziłam, spiesząc się, żeby sprawdzić telefon. Dopóki nikt mnie nie szukał, wszy stko prawdopodobnie grało. – Cóż, dzięki, że ze mną poszłaś – powiedział North, gdy dochodziliśmy do drzwi Paradiso. – Odprowadziłby m cię na kampus, ale… – Nic mi nie będzie – zapewniłam go szy bko. Przez sekundę czy dwie staliśmy tam jak kołki, przy glądając się sobie w półmroku, North z plecakiem i kciukami zatknięty mi za szlufki paska, ja trzy mająca oburącz pusty kubek. W głowie

mi wrzeszczało, żeby wracać na kampus, lecz stopy jakby wzrosły mi w ziemię. Potem North się uśmiechnął i chciał coś powiedzieć, nie dałam mu jednak dojść do słowa. – Prawdopodobnie przez jakiś czas nie zdołam się wy rwać – oznajmiłam. – W szkole wiele się szy kuje i na ty m będę się musiała skupić. Theden to poważna sprawa. – Musiałam sobie o ty m przy pomnieć, ale ledwie wy mówiłam te słowa, uświadomiłam sobie, na jaką jędzę wy szłam. – Przepraszam – dodałam szy bko. – Chodziło mi o to, że… – Nie wiem, czy mówiłem, żeby śmy się gdzieś znów wy rwali – odpowiedział nieco ironicznie. Czułam, jak się rumienię. – Ale dzięki, że mi to powiedziałaś. Odwrócił się i ruszy ł w dół ulicy, pogwizdując. W naszej sy pialni Hershey siedziała na moim biurku, czekając na mnie. – Gdzie by łaś? – zażądała odpowiedzi. – W bibliotece. Wy bierając takie alibi, niczy m nie ry zy kowałam, bo tam na pewno Hershey nie zajrzała. Już pod drodze postanowiłam, że nie powiem jej, gdzie by łam. Ona miała swoje tajemnice. Czemu ja miałaby m sobie ich odmówić? Rzucając torbę na podłogę koło biurka, kątem oka zauważy łam w niej na wpół zmiętą serwetkę z widoczny m logo Café Paradiso. Ruchem nogi wepchnęłam torbę pod biurko. – A czemu py tasz? – spy tałam jak najobojętniej. – Szukałaś mnie? – Ty lko od dwóch godzin – odpowiedziała Hershey, wciąż świdrując mnie wzrokiem. – Nie by ło cię widać na Forum. – Telefon by ł ustawiony na zastrzeżony – wy jaśniłam zgodnie z prawdą, wzruszając ramionami. North go przełączy ł przed zamknięciem w szafce. – Ale by łoby miło, gdy by ś wy słała mi wiadomość – powiedziała Hershey tonem sugerujący m, że przesłuchanie dobiegł końca. – Niepokoiłam się o ciebie. Schowałam się w garderobie, żeby nie widziała mojej miny. Wy dało mi się nader wątpliwe, żeby zainteresowanie mojej współlokatorki miejscem mojego poby tu miało co*kolwiek wspólnego z troską o mnie. Prędzej gry zło ją, że coś przegapiła. Zamieniłam zabłocone buty na czy stą parę, a wilgotny sweter na mary narkę. – Sorki – powiedziałam, zamy kając garderobę. – Następny m razem wy ślę. Tej obietnicy mogłam dotrzy mać, bo następny m razem adres @biblioteka nie będzie kłamstwem. Jeśli nie chcę skończy ć, rzucając szkołę jak moja mama, będę musiała wziąć się do roboty. Już się zaczęłam zastanawiać, na ile zarwę noc, żeby odrobić lekcje opóźnione przez mój mały wy pad na cmentarz. – Gotowa na jedzenie? – zapy tałam Hershey. Kolację wy dawano od szóstej, a by ło już dziesięć po.

– Chciałaby m by ć tak zdy scy plinowana – powiedziała, biorąc mnie pod rękę, gdy wchodziły śmy do stołówki. – Tak ciężko pracujesz. Powstrzy małam się od zrobienia kolejnej miny, bo ty m razem Hershey by ją zobaczy ła. Ciekawa by łam, kiedy wy ciągnie tę sprawę z Heptą i wy glądało na to, że właśnie zrobiła wstęp. Zminimalizuje jej znaczenie poprzez wy olbrzy mianie mojego wy siłku. Wy brała jednak inną drogę, niż się spodziewałam. – Dajesz sobie radę ze stresem? – spy tała. – Ta presja, oczekiwania. Założę się, że w przy padku kogoś takiego jak ty groźba załamania nerwowego jest ze dwa razy większa. Z miejsca wróciłam my ślą do głosu, który znów zaczęłam sły szeć. – Kogoś takiego jak ja? – No wiesz. – Hershey machnęła ręką. – Ambitniaki. W ciągły m stresie. – Nie jestem na skraju załamania nerwowego – stwierdziłam stanowczo. – Wy bacz, że cię rozczarowałam. – Spokojnie, Rory – odparła Hershey z nieco sztuczny m śmiechem, przy trzy mując mnie za łokieć. – To miał by ć komplement. Jesteś jak gwiazda rocka. By łam ciekawa, czy to do ciebie dociera. – Jeszcze nie – odpowiedziałam dość ostry m tonem. Doszły śmy do klatki schodowej, uwolniłam więc łokieć od uścisku Hershey i wy sunąwszy się przed nią, ruszy łam w dół schodów. Dolny kory tarz by ł bardziej zatłoczony od naszego, do stołówki pły nęła rzeka dziewczy n z drugiego roku. Włączy łam się w jej nurt, przy spieszając kroku, by trochę się oddalić od Hershey. Dziewczy ny przede mną szły grupką, oglądając na handheldzie jednej z nich klip wideo. Ekran pozostawał poza moim zasięgiem, dźwięk jednak by ł sły szalny i naty chmiast rozpoznałam głos. Należał bowiem do Griffina Pay ne’a, naczelnego Gnosis, człowieka o głosie niemal równie wszechobecny m, jak jego twarz. – Najwięksi szczęściarze spośród naszy ch beta testerów swoje Gemini Gold otrzy mają w przy szły m ty godniu – ogłaszał. – Do sprzedaży zaś aparat ten trafi dokładnie za sześć ty godni. Szum wokół swojego nowego handheldu Gnosis robiła już od przeszło roku, dotąd jednak nie anonsowała jego premiery. Po to właśnie by ł ten wideoklip. Gnosis, stroniąc od kupowania reklam i czasu antenowego, rozpowszechniała informacje o swoich nowościach za pośrednictwem reklam wirusowy ch. – A jeżeli w waszy ch oczach nie zapłonęła jeszcze zazdrość – tu Griffin odczekał chwilkę, dla większego efektu – przedstawiam go wam: oto Gemini Gold. Wszy stkie dziewczy ny przede mną zareagowały. – Oooch, cudeńko – powiedziała jedna.

Dziewczy na obok niej skrzy wiła się. – Żartujesz, prawda? To sama tandeta. – Zza jej ramienia dostrzegłam złoty kwadracik, nie większy od zapałek. – Ja jestem z Amy – oznajmiła trzecia. – Podoba mi się. – Może to metafora – zasugerowała ostatnia. – Sy mbolizm zakamuflowany w estety ce. Tamte trzy zwróciły głowy w jej stronę. Nosiła źle dopasowane dżinsy i w ogóle by ła o wiele mniej odpicowana od nich, a za sprawą okrągły ch okularów i fry zury na pazia wy glądała na krzy żówkę sowy z molem książkowy m. Mimo to wy dawały się ją szanować. – Nora zaraz zrobi z tego dy sertację – zażartowała dziewczy na na drugim końcu grupy, więcej w ty m by ło jednak zazdrości niż drwiny. Uświadomiłam sobie, czy m Theden różniło się od inny ch szkół. Tutaj w cenie by ła inteligencja. – Metafora czego? – zapy tała Amy. – Ślepego uwielbienia – wy jaśniła Nora, której zaczął nagle pasować ten sowi wy gląd. – Z opowieści o złoty m cielcu. – Reszta wy raźnie nie załapała, o co chodzi. – Kojarzy cie Pismo Święte? Czy tały śmy Księgę Rodzaju w zeszły m roku, na literaturze dawnej. – Hej, o każdej porze modlić się będę przed ołtarzem mojego gemini – zakpiła Amy. – Bo w Luxa wierzę. – Jak ostatnio sprawdzałam, Lux nie zsy ła plag za nieposłuszeństwo – zawtórowała jej pierwsza dziewczy na. – I to się liczy. My ślałam, że Nora odpowie, rozwinie temat, bo by łam pewna, że ma więcej do powiedzenia, ale doszły śmy do stołówki i gdy tłum zaczął się wlewać w podwójne drzwi, zostałam w ty le. Kiedy powoli się przez nie przepy chaliśmy, zerknęłam, co u Becka. Mapa Forum pokazy wała, że jest w aptece Bartell Drugs, przy Fourth Avenue. Ostatnie info od niego by ło prawie na samej górze moich wiadomości, pochodziło sprzed jedenastu sekund. @BeckAmbrose: czy trzeba pytać? #ależtak #mikołajistnieje Pod spodem by ł zrzut z jego skrzy nki wiadomości odebrany ch. Zamazał wszy stkie posty poza jedny m. @Gnosis: Gratulacje, @BeckAmbrose. Zostałeś losowo wybrany do udziału w beta teście nowego Gemini Gold! Żeby potwierdzić, odpowiedz „tak” – Żarty sobie robisz – powiedziałam pod nosem. Żeby koleś, który kiedy ś pozwolił koniowi odlać się na swoje gemini (celowo, żeby strzelić fotę), miał dostać ten nowy model kilka miesięcy przed nami wszy stkimi, to zakrawało na jakąś ironię losu.

Zaraz do niego zadzwoniłam. Odebrał po pierwszy m dzwonku. – Już zazdrościsz – powiedział cały zachwy cony. – To niesprawiedliwe – poskarży łam się. – By łaby m o wiele lepszą beta testerką. – W żadny m razie – odparł Beck. – Jesteś za mało bezstronna. Chy ba miał rację. – To kiedy go dostaniesz? – spy tałam. – Chy ba że w przy szły m ty godniu – powiedział. – Muszę najpierw podpisać z setkę formularzy o informacjach niejawny ch. Ta cała sprawa to coś jak prezent od Willy ’ego Wonki 1. Skoro ty le szumu wokół tego sprzętu, lepiej niech też robi za mnie pranie. Hej, zaczekaj chwilkę. – Usły szałam strzępy przy tłumionej rozmowy, a potem Beck wrócił. – Hej, Ro, później się z tobą zdzwonię. Stoję w kolejce do szczepienia i jakiś dziadek się wpy cha. Muszę mu pokazać, kto tu rządzi. – Powodzenia – powiedziałam ze śmiechem. – O jeżu kolczasty, niech ten gość robi ze mną brzy dkie rzeczy. To by ła Hershey. Stała tuż za mną, z Griffinem Pay ne’em na wy świetlaczu. Prezentował zalety złotego maleństwa przy czepionego do paska na jego przegubie jak stary zegarek. – Fuuuj – rzuciłam, krzy wiąc się. – Mógłby by ć twoim ojcem! – Ty lko trochę – odpowiedziała, mijając mnie w drzwiach stołówki. – Rory ! – zawołała Rachel z kolejki. Stała tam z Isabel, która odwróciła się i do nas zamachała. Kiedy dołączy ły śmy do nich w tej kolejce, poczułam coś, czego dotąd nie zaznałam w stołówkach i przez czego brak wraz z Beckiem od nich stroniliśmy. Poczułam, że jestem u siebie. 1. Bohater powieści dla dzieci Roalda Dahla Charlie i fabryka czekolady (1964, polskie wy danie 2005), właściciel tajemniczej fabry ki smakoły ków, do której wstęp zapewniają jedy nie złote bilety, ukry wane w opakowaniach czekolady, wielkie i zazwy czaj nieosiągalne marzenie każdego dziecka. [wróć]

Więcej na: www.ebook4all.pl

ROZDZIAŁ 8

M

ogę cię o coś spy tać? – Jasne – odpowiedziałam, nie podnosząc wzroku. Hershey i ja siedziały śmy na łóżkach w naszy m pokoju zajęte odrabianiem lekcji. Przy najmniej teorety cznie. Ja gapiłam się w podręcznik do historii, rozpamiętując związany z dzisiejszy m popołudniem widok pewnej twarzy w migotliwy m świetle reflektorka. Hershey oglądała telewizję. – Kiedy dziekan podszedł dzisiaj do naszego stolika, powiedział, że nie odstraszy ły cię dawne dzieje. O co mu chodziło? Nie oderwałam wzroku od ekranu. – Pojęcia nie mam – stwierdziłam i przekręciłam się na brzuch, dalej od niej. Zabrzęczał mój handheld leżący obok mnie na łóżku. Sięgnęłam po niego, wdzięczna za tę ingerencję. Dostałam tekst z nieznanego numeru, bez żadnej treści, jedy nie z mały m sy mbolem spinacza oznaczający m załącznik. Stuknęłam w niego i ekran wy pełnił się bielą. Chwilę później coś tam zamigotało na czerwono. Wy raźnie już widziałam sy mbol pi i to jak okrąży ł ekran, by zatrzy mać się w lewy m dolny m rogu. Potem napły nęły tuziny inny ch greckich liter, rodziły się w maleńkich czerwony ch rozbły skach, wzajemnie siebie okrążały, by w końcu zasty gnąć jako cztery linijki. η παρουσία σας ζητείται κάτω από την αριστερή πτέρυγα, του Αρχαγγέλου σε δέκα. Ελάτε μόνοι και κανείς δεν λένε Pojawiło się moje nazwisko, a greka pod nim przeistoczy ła się w angielszczy znę. Auroro Aviano Vaughn, Uprasza się o Twoją obecność pod lewym skrzydłem Archanioła Michała dziś wieczór, o jedenastej. Wybór należy do ciebie. Przyjdź sama. Nikomu nie mów.

Te słowa niemal naty chmiast zniknęły i ekran pociemniał. Gdy w niego stuknęłam, znalazłam się z powrotem w wiadomościach odebrany ch. Ta od nieznanego nadawcy zniknęła, razem z załącznikiem. Włos mi się zjeży ł na głowie. Idź tam. To załatwiało sprawę. Ten głos naprawdę miał świra, nauka nie kłamała. Wzmianka o lewy m skrzy dle archanioła musiała się odnosić do pomnika na cmentarzu. Jasne, akurat się wy biorę samotnie na cmentarz, i to o jedenastej. W godzinę po zamknięciu domu. Na dodatek nie wiedząc, kto mnie zaprasza. Idź tam. Włoży łam słuchawki. Jeśli się nie zamknie, utopię go. A jednak im później się robiło, ty m bardziej się wahałam. Ktoś, kto wy słał tę wiadomość, dokładnie wiedział, jak się nazy wam. To eliminowało forumowy ch stalkerów i nieznajomy ch, bo na Forum istniałam ty lko jako Rory, poza ty m nikt – nawet tato – nie nazy wał mnie Aurorą. Litery greckiego alfabetu, oficjalny języ k. To musiało mieć związek ze szkołą. W broszurze na temat kampusu czy tałam o elitarny ch klubach z Theden, uznałam jednak, że przy jmują ty lko ty ch z trady cją rodzinną. Ale przecież ja taką trady cję miałam. I by łam jedy ną Heptą na moim roku. Co więcej, w tej wiadomości nie by ło nic z groźby. Żadnego żądania. Jedy nie zaproszenie. Wybór należy do ciebie. Złapałam za handheld, żeby zapy tać Luxa, zaraz jednak przy pomniałam sobie otrzy mane instrukcje. Nikomu nie mów. Czy doty czy ło to też apki w telefonie? Wy dawało się wątpliwe, że nadawca wiadomości dowie się o moich konsultacjach z Luxem. Z drugiej strony, ten, kto ją przy słał, również w jakiś sposób zdalnie ją wy mazał. Może więc by się dowiedział? Może to by ł test? Istniał ty lko jeden sposób, żeby się o ty m przekonać. – Jestem zmęczona – oznajmiłam, ściągając z łóżka narzutę. Żeby się wy mknąć z pokoju, nie tłumacząc się Hershey, musiałam skłonić ją, żeby zasnęła. – Jeszcze jesteś ubrana – wy tknęła mi Hershey. – No. Czasem tak sy piam. – Wśliznęłam się pod kołdrę i zajęłam się światłem. – Dobrej nocy. – Dobrej – odpowiedziała Hershey. Nie przery wając oglądania telewizji. Zamknęłam oczy i czekałam. Na pewno by ła zmęczona. Zeszłej nocy prawie nie spała. Zanim wy łączy ła telewizję, upły nęła chy ba cała wieczność. Później Hershey poszła do łazienki umy ć zęby. Zerknęłam ukradkiem na handheld. By ła dziesiąta dwadzieścia dziewięć. Miałam więc niespełna pół godziny na to, by tam dotrzeć, a nie całkiem by łam pewna, dokąd powinnam iść. Kiedy zakręciła wodę, wsunęłam gemini pod kołdrę i zaczęłam oddy chać głębiej. Po dłuższej chwili w pokoju zapanowała ciemność. Leżałam i nasłuchiwałam. W końcu oddech

Hershey stał się miarowy. Zasnęła. Najciszej jak potrafiłam, zsunęłam się z łóżka, złapałam buty i pokonałam drzwi. Przed żelazną bramą cmentarza znalazłam się o dziesiątej pięćdziesiąt osiem. Nastawiłam się na ponowną przeprawę przez płot, ale ku memu zdziwieniu brama by ła uchy lona. Ktokolwiek to zorganizował, miał klucz. Na cmentarzu by ło pusto i ciemno. Nie mogłam polegać nawet na księży cu, niebo by ło czarne, jeśli nie liczy ć rozsiany ch tu i ówdzie migotliwy ch, ale i nieprzy datny ch teraz gwiazd. Wy jęłam z kieszeni handheld i włączy łam latarkę. Nie miałam najmniejszej ochoty potknąć się i wy łoży ć plackiem na czy imś grobie. Dotarłszy na miejsce spotkania, sprawdziłam czas. U góry ekranu mrugały słowa BRAK ZASIĘGU. Trochę mi dech zaparło. Co ja wy prawiam? W godzinę po zamknięciu domu akademickiego, w pierwszy m dniu zajęć, stoję po raz kolejny na środku cmentarza, odpowiadając na zagadkowe anonimowe zaproszenie. Podniosłam wzrok na anioła, zmuszając się, by mu się przy jrzeć. Kiedy pierwszy raz go zobaczy łam, wy dało mi się, że rękę kieruje ku wejściu, teraz jednak widziałam, że wskazuje niebo. Czemu wy glądał na tak rozgniewanego? Czy anioły nie powinny wy glądać… anielsko? – Auroro Aviano Vaughn – dobiegło z mroku, aż włosy zjeży ły mi się na karku. Głos by ł nienaturalny, mechaniczny, lecz niewątpliwie męski. Ktokolwiek to by ł, korzy stał z aplikacji zniekształcającej. Powoli się odwróciłam, zmuszając się do zachowania spokoju w obliczu posiadacza tego głosu. Oddalony by ł co najmniej o dziesięć metrów, mogłam więc jeszcze rzucić się do ucieczki. Stojącą przede mną postać całkowicie zakry wała czarna szata z kapturem. Kaptur spadał nieznajomemu na twarz, skry wając zarówno ją, jak i handheld służący za mikrofon, a kiedy się zbliżał, szata doty kała ziemi. Zatrzy mał się niespełna dwa metry ode mnie i wy ciągnął rękę. W dłoni osłoniętej długą aksamitną rękawicą trzy mał opaskę z takiego samego materiału. Oczekiwał, że pozwolę zasłonić sobie oczy ? Odbiło mu? – Jeżeli chcesz skorzy stać z naszego zaproszenia, musisz ją włoży ć – powiedział brzęczący m głosem. Zbliży ł się o krok i spod szaty wy jrzał czubek białego trampka. Też go zauważy ł i szurnął nogą, by go ukry ć, o coś się jednak potknął i zaklął pod nosem. Zachichotałam, nie czując już lęku. Nie by ł to przecież gość z zaświatów. Miałam przed sobą faceta w przebraniu, uży wającego apki zniekształcającej głos. Tak jak my ślałam, cała ta historia najprawdopodobniej stanowiła część ry tuału związanego z klubowy mi otrzęsinami. – Okej – powiedziałam i odwróciłam się, żeby mógł mi zawiązać opaskę. Aksamit miękko dotknął mojej skóry, zapachem przy pominając paczuli. – Otwórz usta – polecił człowiek w kapturze.

– Dlaczego? – spy tałam, a właściwie zaczęłam py tać, gdy poczułam muśnięcie aksamitu na wargach i smak wiśni na języ ku. Włoży ł mi coś w usta. Wy dawało się, że cienki kwadracik plastiku, kiedy jednak spróbowałam wy pchnąć go języ kiem, zaraz się rozpuścił. – Co to by ło? – usiłowałam zapy tać, ale nie by łam w stanie złoży ć słów. W jednej chwili świat spowiła czerń. Jak ty lko doszłam do siebie, po prostu zmartwiałam. Siedziałam prosto na czy mś twardy m, jakby m cały czas by ła przy tomna, na kamienny ch stopniach okalający ch ‒ jak wkrótce pojęłam ‒ rozległą okrągłą arenę. Przy pominała mi Odeon Heroda Atty ka ze zdjęć w książce do historii. Jak długo by łam nieprzy tomna? Wiedziałam, że nigdzie w pobliżu kampusu nie ma areny tej wielkości. Nabrałam głęboko tchu, próbując się pozbierać, i zaskoczy ło mnie, jak zimne jest to powietrze, noc bowiem należała do ciepły ch. Poczułam na głowie coś ciężkiego i sięgnęłam tam ręką. To by ł kaptur aksamitnej szaty, takiej jak ta, którą nosił mój pory wacz. Szata zakry wała dłonie aż po końce palców i leżała w fałdach wokół nóg. W dole nagle rozbły sło światło, gdy ż na obrzeżach centralnej części amfiteatru zapłonął ustawiony w kształt litery „U” ciąg pochodni, migotliwą poświatą ledwie sięgając dolny ch rzędów stopni. Ta budowla by ła naprawdę ogromna. Spojrzałam w niebo, ale go nie znalazłam. Jedy nie mrok przy pominający próżnię. Popatrzy łam w lewo i wy patrzy łam tam kilka sy lwetek, również w szatach z kapturem, siedzący ch tu i ówdzie na stopniach. Zerknęłam w prawo i dojrzałam jeszcze pięć osób. Siedziały nieruchom*o, jedy nie ich głowy obracały się jak moja, mierząc wzrokiem tę olbrzy mią przestrzeń. Nagle się poderwałam, bo od kamieni echem odbił się donośny dźwięk gongu. Nie sposób by ło stwierdzić, skąd pochodził ten metaliczny brzęk, który zalał całą arenę. Kiedy gong zabrzmiał ponownie, dojrzałam w dole jakiś ruch. Spod areny na jej środek wy chodziły jakieś postacie. Okry te by ły szatami, miejsce kapturów jednak zajmowały dziwaczne głowy. Wy my ślne konstrukcje z masy papierowej, opierające się na ramionach, przy brane kawałkami prawdziwego futra, skórą i piórami, pasowały do przedstawionego przez Liama opisu masek na Maskaradę. Czułam, jak moje płuca z ulgą wciągają zimne powietrze. Skoro ci ludzie nosili szkolne maski, nie trafiłam w ręce obłąkany ch morderców. Tak jak sądziłam, coś ich łączy ło z Theden, a to oznaczało, że wszy stko gra. Czując, że puls mi się uspokaja, obserwowałam postacie krążące wokół sceny jak w dziwny m bezgłośny m tańcu. Wtedy rozległ się głos. Wy dał mi się kobiecy, pewności jednak nie miałam, by ł bowiem zniekształcony jak głos tamtego człowieka w kapturze. Dobiegał z głośników za mną i nade mną i niósł się echem. – Każ, wszy stkie pospieszą – ogłosił – i przez różne igraszki milę cię ucieszą. Postacie w maskach zwierząt, jak jeden mąż, opadły na kolana, bo pojawiły się dwie nowe

sy lwetki. Ich maski przedstawiające ludzi – mężczy znę i kobietę – przy pominały staroży tne greckie rzeźby o ostry ch ry sach i niewidzący ch oczach. Wy chy liłam się, żeby lepiej to wszy stko widzieć, gdy nagle przemówił inny głos, niższy i bardziej niesamowity od poprzedniego. – Nie wszy stko im jest wolno! – zagrzmiał, a gong zadźwięczał po raz trzeci i wy szła nowa postać. Czarną szatę miała jak pozostałe, za to maskę dwa razy większą i z pięć razy bardziej złowieszczą. Przedstawiała giganty czną głowę węża o niepokojąco realisty czny ch łuskach. – Ten zakaz surowy, żeby mógł w poniżeniu utrzy mać ich głowy. Czy by ła to kwestia z jakiejś sztuki 1? Wąż tak ją wy powiedział, że uznałam to za możliwe. Kiedy ten gad zmierzał ku podestowi na środku sceny, kobieta i mężczy zna na znak szacunku pochy lili głowy o nieruchomy ch twarzach. Gdy już tam wszedł, rozpostarł szeroko ręce, a szata załopotała jak smocze skrzy dła. – Witajcie – powiedział, patrząc teraz na nas. – Radzi jesteśmy, że przy szliście. Zaciekawiło mnie, czy ten głos rzeczy wiście należy do postaci w masce węża, czy jedy nie tak mieliśmy to odbierać. Głos bowiem jeszcze nie ucichł, a wąż obracał się powoli, jak tancerka na starej pozy ty wce. Z ty łu jego maska rozszerzała się w gadzi kaptur, jak u kobry szy kującej się do ataku, ale i biegła w dół zrogowaciały m smoczy m ogonem, by wreszcie rozłoży ć się półkoliście na deskach podestu. Nawet z tak dużej odległości widziałam, jak misterny jest jej wzór wy konany z cały ch warstw fakturowanej masy papierowej, na której listkami złota wy różniono ostre zary sy najdrobniejszy ch nawet łusek. – Są tacy, którzy otrzy mawszy dziś zaproszenie, zanadto by li przestraszeni lub zaślepieni, żeby z niego skorzy stać. Wy, którzy przy szliście, poczuliście się wezwani, może nie wiedząc czemu lub jakim sposobem, żeby do nas dołączy ć. Grecy nazy wali to nous. Intuicją. Cechuje ona nieliczny ch. Wasza obecność tutaj sugeruje, że wy ją macie. Aż mnie skręciło. Przecież nie sprowadziła mnie tu intuicja, ale Zwątpienie. Moje oczy całkiem przy wy kły już do migotliwego światła, toteż szy bko przy jrzałam się całemu kręgowi, licząc osoby siedzące na stopniach. By ło ich czternaście. Poczułam ukłucie zazdrości. Oni mieli prawo czuć się powołani, mnie pogoniło jakieś urojenie. – Teraz trzeba dokonać kolejnego wy boru – głos przerwał ciszę. – Przy jęliście zaproszenie, by wiedzieć więcej, i chociaż całej prawdy jeszcze przez czas jakiś nie zdołacie poznać, jedno możemy wam powiedzieć: ocenia się wasze szanse na członkostwo w uświęcony m związku umy słów szczególnie zdolny ch. Najbliższe ty godnie stanowić będą próbę. Serce znów mi dziko zabiło, już nie ze strachu, ale z podniecenia. Te maski, pochodnie, archaiczny języ k. To nie jakiś tam szczeniacki klub. Tu chodziło o prawdziwe tajne stowarzy szenie. Głos ponownie ucichł, a postacie na scenie podniosły się z kolan. Ludzie zostali po obu stronach

węża, zwierzęta zaś wspinały się na stopnie. Postać z głową lwa by ła dokładnie pode mną, oczy za pomalowaną siatką jakby szukały mojego wzroku. – Nadszedł czas wy boru – przemówił znów tamten niski głos. Lew zatrzy mał się na stopniu poniżej mojego i patrząc mi w oczy, wy ciągnął osłonięte rękawicami dłonie. Trzy mał w nich dwie wielkoformatowe karty do gry. – Jeżeli wciąż chcecie ubiegać się o przy jęcie, wy bierzcie kartę po prawej – grzmiał dalej ów głos. – I nikomu o ty m nie mówcie. Odezwiemy się do was, gdy nadejdzie pora. Nachy liłam się, żeby lepiej widzieć. Na dłoni lwa leżała nieco wy blakła, lecz kunsztowna, ręcznie malowana miniatura: nad kulą ziemską, okoloną teksturowany m zielony m wieńcem, unosiła się naga kobieta z różdżkami w szeroko rozpostarty ch rękach. Niżej widniały różnorakie zwierzęta z podniesiony mi ku niej łbami, uderzająco podobny mi do oglądany ch dzisiaj masek. Głos mówił dalej: – Jeśli jednak nie odpowiada wam dalsze podleganie ocenie predy spozy cji, wy bierzcie kartę po lewej. Nie będzie żadny ch py tań. Przeniosłam wzrok na drugą dłoń lwa. Na tej karcie by ło mniej do oglądania, ty lko jedna postać, nastolatek w kapeluszu z piórami. Mógł się kojarzy ć z jakimś średniowieczny m wędrowny m kramarzem, z sakwą na ramieniu i ciernistą białą różą w garści. Wybierasz dzisiaj, komu będziesz służyć. Po raz pierwszy nie załamało mnie, że je sły szę. Trochę nawet podniosło na duchu. Słowa węża coś we mnie rozpaliły. Chciałam okazać się tą, za którą uważali mnie ci ludzie. Kiedy kandy daci zastanawiali się nad wy borem, arena całkiem ucichła. Choć nie widziałam oczu lwa, czułam, że mnie obserwuje. – Nie spieszcie się – pouczy ł nas wąż. Nie musiałam korzy stać z tej rady. Sięgnęłam po kartę po prawej. Lew nieznacznie kiwnął łbem, potem szy bko cofnął lewą rękę i druga karta znikła w fałdach szaty. Prawą chwy cił mnie za łokieć i odwrócił tak, że stałam do niego ty łem, po czy m opuszkami palców uderzy ł mnie w wargi. Otworzy łam usta i znów poczułam na języ ku ten cieniutki płatek. – Wiedziałem, że cię przy jmą – szepnął jeszcze lew. Ty m razem nie skorzy stał z apki zniekształcającej i naty chmiast rozpoznałam jego głos. To by ł Liam. Świadomość odzy skałam nagle, w jednej chwili. Liam! Lwem by ł Liam. Wy dawało mi się to wielkim odkry ciem, choć oczy wiście on sam dał się rozpoznać. Chciał, żeby m to wiedziała. By łam znów w swoim pokoju, siedziałam na łóżku, nadal w butach. Szata z kapturem zniknęła, za to w prawej dłoni trzy małam szty wną kartę z cienkiej tekturki. Spojrzałam szy bko na łóżko Hershey. By ło puste. Znów się wy mknęła, a może też by ła na tamtej arenie? Popatrzy łam na kartę w moich rękach. W mroku ledwie ją widziałam. Bezszelestnie

rozsznurowałam buty i wsunęłam się pod koc od mamy, chowając się pod nim jak pod pałatką. Jeśli usły szę otwieranie drzwi, udam, że śpię. Przy sunęłam gemini do karty. W odróżnieniu od tamty ch dwóch, które wcześniej podsuwał mi Liam, na tej nie by ło kolorowy ch malunków. Widniała tutaj ty lko litera Z, wy drukowana lśniący m czarny m tuszem, a pod nią liczba trzy dzieści dwa. Rok ukończenia przeze mnie szkoły podstawowej. Gdy przesuwałam palcami po ty m czarny m tuszu, serce mi łomotało. Chociaż sy mbol i liczba by ły inne, kompozy cja niczy m nie różniła się od tej na srebrny m wisiorku mamy. Czyżby ona również należała do tego tajnego stowarzyszenia? Wpisanie do GoSearch hasła „tajne stowarzy szenie w Theden” nie przy niosło żadny ch rezultatów. Trudno uwierzy ć, ale słowa te nie budziły nie ty lko bliższy ch, ale i dalszy ch skojarzeń. Próba ze „starodawny m związkiem w Theden” też nic nie dała. Gdy usunęłam odniesienie do Theden, trafień miałam miliony. Strony poświęcone teoriom spiskowy m na temat Iluminatów, masonerii czy Czaszek i Kości z Yale, nieoficjalne spisy dawny ch członków, a nawet strony fanowskie na Forum. Wy starczy ło jednak zawęzić kry teria wy szukiwania, a zostawałam z niczy m. Czy mkolwiek by ł ów „uświęcony związek”, pozostawał on w najgłębszy m cieniu. Złapałam się na ty m, że uśmiecham się do mojego ekranu. Prawdziwe tajne stowarzy szenie. Czy mógł by ć większy czad? Zaczęłam pisać tekst do Becka, szy bko go jednak usunęłam. By ło mało prawdopodobne, żeby widzieli moją pocztę, mimo to wolałam nie ry zy kować. – Przy jmijcie mnie, proszę – szepnęłam w mrok, zaciskając dłoń na wisiorku jak na talizmanie szczęścia. Potem zacisnęłam powieki, spróbowałam zmusić się do snu. Zanadto naładowana, żeby się rozluźnić, zaczęłam przewijać sobie w my ślach ciąg Fibonacciego. Mój ulubiony patent na sen. Odmiana liczenia baranów, charaktery sty czna dla maniaka matematy ki. Robiłam tak od lat, ilekroć by łam zmęczona, a nie potrafiłam wy łączy ć my ślenia. 0, 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, 55, 89, 144, 233, 377, 610, 987, 1597… W który mś momencie mój mózg się poddał i zasnęłam. 1. Wszy stkie kwestie pochodziły z Raju utraconego. [wróć]

ROZDZIAŁ 9

N

ie usły szałam, kiedy Hershey wróciła, ale gdy obudziłam się rankiem, by ła już w łóżku. Gdy wy chodziłam spod pry sznica, jeszcze spała, na śniadanie poszłam więc sama. W stołówce zobaczy łam Liama przy gofrownicy. Udawał, że mnie nie widzi, choć oczy wiście by ło inaczej. – Cześć – powiedział swobodnie, gdy stanęłam obok niego, żeby nalać na rowkowane ceramiczne pły ty rzadkie ciasto. – Py tania aż się cisną na usta. – Na wszy stkie znajdziesz odpowiedź – powiedział cicho, smarując parującego gofra masłem. – Jeśli cię przy jmą. – Mówiłeś przecież, że wiedziałeś, że tak się stanie. Teraz mówisz, że może jednak nie? – Mówię, że będziesz oceniana – odrzekł. – Jak wszy scy kandy daci. I dopóki cię rada nie prześwietli… – Rada? Liam się skrzy wił. – Zapomnij, że to usły szałaś. Słuchaj, Rory, ja wiem, że to jest ekscy tujące i pogmatwane i wiele trzeba, żeby się w ty m połapać. Przechodziłem to rok temu. Wiem dokładnie, co czujesz. Musisz jednak uszanować ten try b. A mnie nie wolno złamać ślubów. – Powiesz przy najmniej, jak mnie wy brano? Czy dlatego, że jestem Heptą? – To nie jedy ny powód – odpowiedział Liam. – Ale dlatego dostałaś zetę. – To Z na karcie? Liam kiwnął głową twierdząco. – Każdemu kandy datowi zostaje przy pisana litera greckiego alfabetu – wy jaśnił, oglądając się, czy nie ma jeszcze kogoś w zasięgu słuchu. – Wartość numery czna zety wy nosi siedem, dlatego zawsze dają ją Heptom. Jeżeli cię przy jmą, stanie się twoim imieniem w stowarzy szeniu – dodał, sięgając po butelkę sy ropu klonowego. – Ta litera oraz twój szkolny rocznik. W ten sposób członkostwo staje się całkowicie anonimowe. Greckiego alfabetu nie znałam na ty le dobrze, aby rozpoznać literę na wisiorku mamy, ale łatwo by łoby to sprawdzić. – A jaką ty masz? – spy tałam. Spochmurniał. – O ty m nie wolno mi z tobą rozmawiać, Rory. I tak za dużo powiedziałem.

– Ta tajemniczość naprawdę jest konieczna? – jęknęłam. – A co z ludźmi, którzy tej nocy wy brali lewą kartę? Wiedzą o stowarzy szeniu i nie mają powodu trzy mać tego dla siebie. – Z jedną osobą – sprostował Liam. – Jeden taki się znalazł. Ruchem głowy wskazał chłopaka siedzącego dwa stoły dalej. Kojarzy łam go z zajęć komputerowy ch. – Tabletka, którą kładliśmy wam na języ k, nazy wa się ZIP – wy jaśnił, zniżając głos. – Hamuje w mózgu enzy m umożliwiający zapamięty wanie. Gdy by śmy drugą dawkę dali ci silniejszą, po twoich wspomnieniach z grobowca śladu by nie by ło. – To właśnie dostał? – zapy tałam, wciąż obserwując tego chłopaka. Ładował sobie do ust owsiankę z pustką w oczach, jakby jeszcze się nie obudził. Kąciki ust Liama podjechały do góry w nieco szelmowskim uśmieszku. – Razem z maleńką dawką rohy pnolu. – Daliście mu pigułkę gwałtu? Liam przewrócił oczami. – Nic z ty ch rzeczy. To by ł towar na receptę, i to ty lko ty le, żeby strzępki swoich wspomnień uznał za sen. Wy ciągnął gemini, na który m świeciła nowa wiadomość. – Muszę lecieć – powiedział. – Możemy porozmawiać później. Ale nie o ty m – uprzedził. – Mówię serio, Rory. Starczy ty ch py tań. – Dobra – zgodziłam się. – A możesz mi przy najmniej powiedzieć, czy Hershey też tam by ła? Ostatnie py tanie, obiecuję. – Hershey ? – Zaśmiał się co*kolwiek złośliwie. – Nie, Hershey z całą pewnością tam nie by ło. – Zachowałeś się tak, jakby samo py tanie by ło niedorzeczne – dogry złam mu, gdy odchodził. Nawet się nie obejrzał. – Bo takie by ło. W ty m samy m ty godniu ułoży łam plan i obiecałam sobie trzy mać się go aż do egzaminów. Codziennie po ostatnich zajęciach będę wpadać do stołówki na waniliowe cappuccino, a potem chodzić do biblioteki odrabiać lekcje. Miało mnie to uchronić nie ty lko przed narobieniem sobie ty łów, ale przede wszy stkim przed powrotem do Paradiso i spotkaniem z Northem, bo właśnie to marzy ło mi się co popołudnie, o czwartej, kiedy nachodziła mnie chęć na matcha latte i zaczy nałam racjonalizować sobie potrzebę szy bkiego spacerku do miasteczka. Nie po to, żeby ujrzeć Northa, zapewniałam siebie. Pewnie nawet dziś nie pracuje. I codziennie też musiałam upominać siebie, że dobrze wiem, o co chodzi, i odrzucać ten pomy sł. Skoro zamierzałam ukończy ć Theden, na ty ch właśnie planach musiałam się skupić. Nie mogłam sobie pozwolić na rozpraszanie uwagi, i to jeszcze za sprawą miejscowego kolesia, który i tak nie zrozumie, czemu

tak mi zależało na edukacji. Najwy raźniej jednak do mojego mózgu ten przekaz nie dotarł. Tego ranka omawialiśmy na ćwiczeniach zagrożenia pły nące z rozproszenia uwagi, a ja na wpół odpły nęłam, zastanawiając się, czy North ma tatuaże gdzieś jeszcze, poza ramionami. No, po prostu rewelacja. Dobrze, że choć Zwątpienie wreszcie się zamknęło. Nie sły szałam go do poniedziałkowego wieczoru. Nie miałam też żadny ch wieści od stowarzy szenia – czy mkolwiek by ło to ich „ocenianie”, najwidoczniej jeszcze się nie zaczęło. To akurat by ło korzy stne, bo i tak ledwie sy piałam. Nie dość, że dostawaliśmy ty le prac domowy ch, że mogły wy pełnić wszy stkie wolne godziny, to jeszcze na ten pierwszy ty dzień zaplanowano szereg wy darzeń i „usilnie nas zapraszano” do udziału w nich. W środę by ło ognisko dla pierwszoroczniaków i pieczenie pianek cukrowy ch. W czwartek pierwsze szkolne spotkanie przedmeczowe, a dzisiaj targi sekcji sportowy ch. Dwie pierwsze imprezy zaliczy łam, ostatnią sobie odpuściłam. Generalnie by łam za integracją z inny mi, ale na my śl o regularny m uczęszczaniu na treningi softballa lub ultimate frisbee miałam ochotę puknąć się w łeb gumowy m młotkiem. – Trzeba by dziś skoczy ć na tajszczy znę – powiedziała Hershey, gdy odnosiły śmy tace po obiedzie. Jak zwy kle by ły z nami Isabel i Rachel. Nasza czwórka siady wała już razem do każdego posiłku, razem też trzy mały śmy się w świetlicy. Izzy miała niską samoocenę, by ła by stra, i bory kała się z nadwagą. Rachel niczego się nie bała, miała poczucie humoru i swoje zdanie na każdy temat. Obie bardzo lubiłam. Ich konta bankowe plasowały je jednak gdzieś w sferach Hershey, zdecy dowanie poza moim zasięgiem. Po spotkaniu przedmeczowy m skoczy ły śmy na pizzę, a we wtorek wzięły śmy na wy nos coś indy jskiego. W obu przy padkach zamawiała Hershey – pizzę z biały mi truflami i dwudziestoczterokaratową dosę 1, potrawy absurdalnie drogie – i za każdy m dzieliły śmy się kosztami. Nie musiałam radzić się Luxa, by wiedzieć, że nie stać mnie na podtrzy my wanie tej trady cji. – Py chota – oznajmiła Isabel. – Jestem za. – Ja też – zawtórowała Rachel. Hershey zerknęła na mnie py tająco. – Koniecznie – potwierdziłam, tłumiąc westchnienie. Wiedziałam, że mogłaby m poprosić Hershey, żeby za mnie zapłaciła – zaproponowała to, gdy brały śmy na wy nos – jednak nie zamierzałam. Tłumaczy łam sobie, że nie by łoby fair tak ją wy korzy sty wać, prawda jednak by ła taka, że nie chciałam przy pominać dziewczy nom, jak bardzo się od nich różnię. A różniło mnie od nich to, że nie jestem bogata. To by ło aż dziwne w szkole, która wszy stkim swoim uczniom zapewniała bezpłatny wjazd

i przy należność do społeczno-ekonomicznej mniejszości. Prawie wszy scy w Theden pochodzili z bogaty ch rodzin. I nie by ły to raczej dzieciaki nowobogackich lekarzy i prawników. Za uczniami z mojej klasy stały poważne pieniądze; gromadzone przez pokolenia, czekały w funduszach powierniczy ch na ich osiemnastkę. Korciło więc, żeby zakładać, że to pieniądze zapewniły im wstęp – tak widziała to Hershey – dopóki nie usły szało się, jak się wy powiadają. By li wy jątkowo, wręcz boleśnie inteligentni. Kiedy po południu wróciłam do pokoju, Hershey nie by ło, rzuciłam więc torbę i wy szłam. Na chodniku rozstawiono stoliki, a z głośników grzmiała na cały plac muzy ka. Dzieciaki w szkolny ch T-shirtach podsuwały inny m formularze zapisów i rozdawały cukierki. Trzy mając się z dala od tego zamieszania, wy jęłam telefon i wy szłam poza dziedziniec, w kierunku boisk. Od śniadania nie zaglądałam do nowy ch wiadomości, sporo więc by ło do nadrobienia. O 13:53 Beck przy słał słit focię, na której stał obok oprawionego w ramy zdjęcia łodzi przepły wającej pod mostem Ballarda, z podpisem; myślałem, że jestem w salonie sztuki, ale najwyraźniej nie. Stuknęłam w klawisz komentarza i napisałam: ooch, pasowałoby idealnie do mojej szafy. Beck nie spieszy ł się z odpowiedzią, dalej więc przewijałam pocztę, przeglądając wpisy, aż nagle zrobiło się chłodniej i ekran mi przy gasł. Podniosłam głowę i zobaczy łam nad sobą rdzawy baldachim. Zawędrowałam do lasu. Gdy się już zorientowałam, gdzie jestem, dotarł do mnie szelest liści i odległy szum wody w rzece, a kiedy bardziej nadstawiłam uszu, gwar na dziedzińcu szkolny m. Wy szłam z wiadomości, przełączając się na moją najnowszą play listę, zmniejszając przedtem głośność na ty le, by sły szeć jeszcze szum drzew. Trzy mając się z dala od cmentarza, poszłam wzdłuż płotu, ku boiskom do gry w polo i stajniom, w który ch druży na trzy mała konie. Na mały m boisku trenowała akurat żeńska ekipa hokeja na trawie, przy siadłam więc na wzgórzu, żeby popatrzeć. Gdy by m nie odry wała oczu od piłki przeskakującej między laskami, mogłaby m prawie nie my śleć o Norcie. Akurat gdy gwizdek ogłosił koniec treningu, gemini zabrzęczało. Słońce już zaczy nało schodzić za widnokrąg, zabierając ze sobą popołudniowe ciepło. Wkrótce miało się zrobić ciemno. @Hershey Clements: co robisz? Oglądam trening hokeja, odpisałam. Nie dodałam: unikając ciebie i myślenia o Norcie. @Hershey Clements: dupa w troki i wracaj. idziemy na kolację. Buziaki – Sześćdziesiąt sekund i już nas nie ma – ogłosiła, ledwie weszłam w drzwi. – Musimy zjeść wcześniej, bo Izzy chce przed snem przetrawić.

Następnego dnia miały by ć przy miarki przed Maskaradą, Izzy więc przez cały ty dzień pilnowała diety, żeby wbić się w mniejszy rozmiar. Według Luxa wciąż miała trzy kilo dwadzieścia ponad zalecaną wagę, co wy dawało mi się wariactwem. By ła przy kości, ale nie gruba, i z wąską talią. Miałam własne powody, żeby się obawiać jutrzejszej przy miarki. Z uwagi na zero cy cków, krótkie nogi i figurę przy pominającą liniał nie należałam do dziewczy n dobrze wy glądający ch w stroju oficjalny m. Rok wcześniej, na balu pożegnalny m, wy glądałam na przebraną czwartoklasistkę. Pewnie dlatego nie znalazł się dla mnie partner. – Spotkam się z wami na mieście, dziewczy ny – powiedziałam, przepy chając się obok Hershey do pokoju. – Muszę jeszcze wziąć pry sznic. Westchnęła, jakby m zrujnowała cały wieczór. – Przy miarka Izzy jest wy znaczona na dziewiątą – powiedziała. – Co oznacza, że musimy skończy ć jeść o ósmej czterdzieści pięć, żeby miała pełne dwanaście godzin na odgrubienie. – Cóż, poczuły śmy się zniesmaczone i pragniemy wziąć pry sznic – odparłam. – Albo więc na mnie zaczekasz, albo spotkam się z wami na miejscu. – Wiedziałam, że nie zechce czekać. – Jak chcesz – oznajmiła, wy ry wając mi z ręki gemini. – To będzie Thaiphoon przy Drake Street. Z nieprawdopodobną szy bkością dodała tę restaurację do mojego terminarza i przy pięła jej lokalizację do mapy. – Masz. – Oddała mi handheld i wy szła dumny m krokiem. Zmieniłam status lokalizacji na pry watny, potem wzięłam szy bki pry sznic i włoży łam moją jedy ną parę stosunkowo drogich dżinsów (pożegnalny prezent od przy branej mamy ) oraz jedwabny T-shirt, który wy szukałam w ulubiony m lumpeksie w Seattle. Koszulka by ła dość głęboko wy cięta, przewiesiłam więc wisiorek mamy na dłuższy łańcuszek, żeby zwisał niżej, nie pozwalając, by m świeciła moim zdecy dowanie nieseksowny m stanikiem, ilekroć się nachy lę. Przekonałam się, że Hershey bluzę z kapturem traktuje jak sweter, więc też tak spróbowałam, zostawiając ją rozpiętą, za to z zapięty mi mankietami i schowany m pod spód kapturem. Dwadzieścia minut i dwa teksty od zniecierpliwionej Hershey później by łam już w drodze. Słońce schowało się za górami, wy brałam więc spacer ulicą, przez imponującą bramę kampusu, potem skręt na Academy Drive, a dalej prosty kurs na zachodni skraj miasteczka. Restauracja znajdowała się przecznicę za Café Paradiso, jeśli więc nie planowałam jakiegoś szalonego obejścia tej kawiarni zaułkiem na zapleczu, musiałam przeparadować przed jej wejściem. Kiedy się zbliżałam do otwarty ch na oścież drzwi, miałam moty lki w brzuchu. – Nie bądź śmieszna – upomniałam siebie bezgłośnie. Mimo to, przechodząc przed kawiarnią, głowę cały czas miałam opuszczoną, udając zaabsorbowaną jakimś tekstem. W rzeczy wistości zapisy wałam notatnik stwierdzeniem: śmieszna

śmieszna śmieszna. – Hej. Zakrztusiłam się gumą i jeszcze się potknęłam o coś nieistniejącego. North przy trzy mał mnie za łokieć, a moje gemini poleciało na chodnik, trochę podskakując na gumowy ch osłonkach rogów. Guma przy lepiła się do cementu. – Ostrożnie – powiedział. Schy lił się po mój handheld. Gdy zobaczy łam, że zerka na wy świetlacz, żar oblał mi policzki. – Sądzę, że lepiej pasuje urocza – stwierdził, podając mi urządzenie. Pachniał my dłem w kostce i herbatą earl grey. – Czaderska bluza. – Idę na kolację – wy paliłam. Moje powieki zamieniły się w migawki aparatu, mrug, mrug, mrug, mrug, mrug. Ten jego zapach, jego bliskość, wszy stko to wzięło się jakby znikąd. Trzeba by ło chwili, żeby m ochłonęła. Wsadziłam ręce w kieszenie i postarałam się wy glądać na zblazowaną. – Do Thaiphoona. – Wskazałam szy ld, jakby mi nie wierzy ł. – Chy ba powinnam już… Słowo „iść”, które miało zaraz potem nastąpić, utknęło mi w gardle, ledwie spotkaliśmy się wzrokiem. Znowu to samo. Poczucie bliskości. Jakby m znała go lepiej, niż by ło fakty cznie. – Naprawdę marzy ci się teraz maleńka porcja wegańskiego tajskiego żarcia za wy górowaną cenę? – zapy tał. – Czuję, że masz lepszy pomy sł – powiedziałam z przekąsem. Uśmiechnął się. – Mam. Przerośniętą, absolutnie amery kańską kanapkę z klopsikami po obniżonej cenie. – Chłopak, który pije matcha i słodzi stewią, jada kanapki z klopsikami? – Pasjami – potwierdził North. – A z uwagi na scepty cy zm malujący ci się na twarzy przy jęcie tego zaproszenia to twój obowiązek. – Wy jął mi z dłoni gemini. – Jakie masz hasło? – Nie podam ci swojego hasła! – To sama je wprowadź. – Zwrócił mi telefon. – I czemu ja to robię? – spy tałam, wklepując kolejne cy fry. – Niezbędne zabezpieczenie – wy jaśnił, gdy podawałam mu gemini. – Nie chcemy, żeby rzesze twoich forumowy ch wielbicieli poznały najlepiej strzeżony sekret Theden. Giovanni mógłby podnieść nam ceny. Zamrugał ze zdziwienia. – Twój handheld już miał włączony try b pry watny. – Czemu tak cię to dziwi? – Bo jesteś Forumowiczką – odpowiedział. – Wy łączny m celem tej platformy jest ułatwianie snucia nieustającej opowieści o twoim jakże ważny m ży ciu. Co sobie pomy ślą twoi wielbiciele, jeśli nie będą stale wiedzieć, gdzie przeby wasz? Jak zachowasz wiary godność?

Skrzy wiłam się. – Zawsze jesteś taki cy niczny ? – Zawsze. – Gemini wróciło do mnie. – Dlaczego włączy łaś pry watny ? – Współlokatorka mnie męczy ła. A czemu twój laptop jest taki ogromniasty ? – Wskazałam jego listonoszkę. Komputer by ł tak wielki, że nie dało się jej zamknąć. – Bo to anty k – wy jaśnił. – Niosę go właśnie do naprawy, kilka przecznic dalej. Masz coś przeciwko temu, że zajrzy my tam, zanim pójdziemy na kanapki? Już wy słałam Hershey wiadomość: Źle się czuję. :( Odpuszczam sobie kolację. – Do współlokatorki? – spy tał North, ruchem głowy pokazując telefon. Potwierdziłam. – Dziewczy na, z którą by łam, gdy się poznaliśmy – powiedziałam, wy łączając wibracje przed schowaniem gemini do ty lnej kieszeni. Wolałam oszczędzić mojemu ty łkowi nawałnicy wiadomości, jaka zaraz się rozpęta. – Pamiętam ją. Ciężko taką zapomnieć. – North patrzy ł w drugą stronę, poprawiając pasek torby, nie widziałam więc jego twarzy. – Chodźmy – dodał. – Serwis zamy kają o siódmej. Kiwnęłam głową, nagle zakłopotana. Mnie się nie zapamięty wało. By łam dziewczy ną, która ginie w tłumie, łatwą do zapomnienia. Serwis komputerowy schował się w bocznej uliczce, z wejściem ukry ty m za niewy różniający m się niczy m ceglany m murem, i wbrew moim oczekiwaniom nie miał w sobie nic z bajeranckiego sklepu z elektroniką. By ł ciasny i zawalony przestarzały mi gadżetami i rozmaity mi ustrojstwami, a nawet jakąś przy padkową biżuterią, która pewnie by ła na sprzedaż, choć nie miała metek z ceną. – Hej, NP – powiedziała dziewczy na zza lady, odry wając wzrok od trzy manego przed sobą gemini. By ła w moim wieku, może młodsza, i po punkowemu ładna, z żarówiastoróżową fry zurą w sty lu bob i platy nowy m kolczy kiem w nosie. – Noelle, to jest Rory – odezwał się North. – Chodzi do Akademii. Rory, poznaj Noelle. To zakład jej dziadka. – Cześć – powiedziałam. – Łał, chodzisz do Theden? – upewniła się Noelle. – Dla mnie bomba. Właśnie złoży łam podanie. Jakieś rady ? – Wciąż się dziwię, że mnie przy jęli – przy znałam. – Na pewno też się dostaniesz – dodałam, bo tak wy padało, w duchu jednak się zastanawiałam, jak ktoś od oceny psy chologicznej przy jmie to, że zdecy dowała się na różowe włosy i przekłucie nosa. Nikt w Theden tak się nie nosił. – To co z nim jest nie tak? – zapy tała Northa, biorąc od niego niezgrabny srebrny laptop. Moją uwagą przy ciągnął bły sk światła odbitego od złotego medalionu zamkniętego w szklanej gablocie. Medalion miał kształt gołębia i zawias po lewej. Rolę ptasiego oczka pełnił maleńki

błękitny kamy czek, a skrzy dło ozdobione by ło srebrem. Wy dawał się bardzo nie na miejscu pośród inny ch, masy wniejszy ch przedmiotów, tak delikatny i kobiecy w zestawieniu ze stertą złoty ch zegarków i konsol wideo z szarego plastiku. – Twardy dy sk się usmaży ł – powiedział North. Wciąż nie odry wałam oczu od medalionu. – Wy waliłby m ten sprzęt, ale jakoś mam do niego słabość. Jak my ślisz, Ivan go naprawi? – Wszy stko naprawi. – Noelle wsunęła laptop do uszty wnionej torby z zamkiem bły skawiczny m i zaczęła wy pisy wać potwierdzenie przy jęcia. Dane kontaktowe Northa znała na pamięć. – Potrzebujesz sprzętu zastępczego? – spy tała, obracając ekran doty kowy w stronę Northa, żeby złoży ł podpis. – Nie, czekaj, masz przecież siedem inny ch komputerów. – Aktualnie dziewięć – oznajmił North z uśmiechem. Trzeba by ło chwili, żeby to do mnie dotarło. – Masz dziewięć komputerów? Kolekcjonujesz je czy co? – zapy tałam. – Stare komputery to jakby moje hobby – powiedział North, zarzucając torbę na ramię. – Dasz znać, kiedy będzie gotowy ? – zapy tał Noelle. – Pewnie – potwierdziła, sięgając po gemini. – Powodzenia z przy jęciem do Theden – rzuciłam na pożegnanie. – Dzięki – odpowiedziała, my ślami będąc już przy handheldzie. North otworzy ł mi drzwi i wy szłam na uliczkę. – A teraz… – powiedział, dołączy wszy do mnie na chodniku – …kolacja. – Wskazał na zieloną markizę nad sąsiednim wejściem. Łuszczący mi się biały mi literami wy pisano tam GIOVANNI. Spodziewałam się baru szy bkiej obsługi, ale Giovanni by ło klasy czną restauracy jką ze stolikami o biały ch obrusach. W kuchni urzędował sam pan Giovanni. Powitał Northa niedźwiedzim uściskiem, znacząc ty ł jego T-shirta plamą sosu pomidorowego, po czy m zabrał się do pracy nad naszy mi kanapkami, które ‒ jak wy jaśnił North ‒ wy kraczały poza tutejsze menu. Jako dzieciak często by wał u Giovanniego, ten zaś zauważy ł, że North nigdy nie zjadał jego spaghetti. Zamiast tego wy dłuby wał z makaronu klopsiki, wkładał je między dwie kromki chleba czosnkowego i całość oblewał sosem marinara. Pewnego dnia Giovanni sam podał chłopcu ten ulubiony specjał i od tamtej pory już zawsze go dla niego przy rządzał. – To tutaj dorastałeś? – zapy tałam, gdy już wy szliśmy z kanapkami w torbie pod pachą Northa. – W Bostonie – odpowiedział, prowadząc mnie wąską uliczką na ty łach Main Street. – Ale często tu by waliśmy u ciotki. To do niej należy Paradiso – wy jaśnił. – Choć rzadko tam ostatnio by wa. – A twoi rodzice…? – Mój tato nadal siedzi w Bostonie – powiedział. – Próbuje udawać, że jego jedy ny sy n nie

rzucił szkoły. Mama umarła, kiedy miałem trzy lata. Nagle to nabrało sensu. To poczucie bliskości. On też stracił mamę. Przy całej tej technologii w służbie zapobiegania wy padkom i leczenia chorób, my, niemający mam, stanowiliśmy rzadki gatunek. U Roosevelta by łam jedy ny m dzieciakiem bez matki, w Theden zapewne też. Chciałam powiedzieć Northowi, że w ty m jesteśmy podobni, ale słowa utknęły mi w gardle. – Dlaczego rzuciłeś szkołę? – zapy tałam w zamian. Popatrzy ł na mnie. – Szkoła to nie dla mnie. – I dlatego teraz parzy sz kawę? Oczy mu przy gasły. – Wy bacz, że nie dorastam do twoich standardów. – Nie o to mi chodziło – powiedziałam szy bko, zawsty dzona. – Standardy nie mają tu nic do rzeczy. Nawet ich nie mam. – Taka dziewczy na jak ty powinna trzy mać się standardów. – Wrócił mu ten ironiczny uśmiech. – I to wy sokich. – Zatrzy mał się przy ty lny m wejściu do Paradiso. Obok by ły drugie drzwi, już nie przeszklone, ale metalowe. – O ile, oczy wiście, rzeczone standardy nie powstrzy mają cię przed spoży ciem kolacji w towarzy stwie starszego od ciebie i utrzy mującego się teraz z parzenia kawy niedoszłego absolwenta szkoły powszechnej w jego pusty m mieszkaniu – dodał North, otwierając metalowe drzwi. W głowie kołatała mi się wzmianka o „pusty m mieszkaniu”. – A ile on właściwie ma lat? – zapy tałam, gdy go mijałam, starając się nie wy jść na spłoszoną czy nawet totalnie wy straszoną ty m pomy słem. Za drzwiami by ła klatka schodowa. North zamknął za nami drzwi, na dwa zamki. – Osiemnaście – odpowiedział, wchodząc na schody. Szłam za nim na miękkich nogach. Nigdy jeszcze nie by łam w sy pialni chłopaka – chy ba że u Becka, ale on się nie liczy ł. Na piętrze by ły kolejne drzwi, z dzwonkiem obok klamki i dwiema zasuwkami we framudze. North otworzy ł je, do każdej z zasuwek uży wając innego klucza, a do zamka pod klamką trzeciego. O co chodziło z tymi wszystkimi zamkami? I bez Luxa wiedziałam, że tu nie pasuję. Powinnam by ć teraz, jeśli już nie z Hershey i dziewczy nami w Thaiphoonie, to przy najmniej z koleżankami z klasy w jadalni na kampusie, i zajadając się pieczony m labraksem, dy skutować o teorii strun lub o Jane Austen. Ty le ty lko, że powinność nie miała tu nic do rzeczy, gdy ż robiąc to, co należało, pozbawiłaby m się tego tutaj. – Ty przodem – powiedział North, otwierając drzwi na oścież.

1. Danie z południa Indii, naleśnik ry żowy z soczewicą, pokry ty jadalną złotą farbą. [wróć]

ROZDZIAŁ 10

D

rzwi wejściowe otwierały się na salon, który w zasadzie nie by ł pokojem, a jedy nie przestrzenią z kozetką, stoliczkiem i przeładowany m książkami regałem wciśnięty m między maleńką kuchnię i jeszcze mniejszy kąt sy pialny. – Mieszkasz sam? – zapy tałam, wchodząc za Northem do kuchni. Doszłam do tego wniosku, widząc jedno podwójne łóżko. Skinął twierdząco głową, rozpakowując kanapki. – To mieszkanko przy szło w ramach dzierżawy Paradiso. Kiedy zacząłem mówić o wy prowadzeniu się stąd na dobre, ciotka zaproponowała mi mieszkanie za darmo. Odgry zł kęs kanapki. Sos marinara ściekł mu na podbródek. Przy jrzałam się swojej, marząc o nożu i widelcu. – Po prostu weź się za nią – powiedział North. – Nie da się nie upaćkać. Ale jak już spróbujesz, przestanie cię to obchodzić. Miał rację. Poszczególne składniki nie robiły większego wrażenia, ale zestawione razem stanowiły jejku-jakie-to-py szne-nie-możesz-nie-spróbować. Na moment zamarzy ło mi się, żeby Lux by ł na chodzie, bo mogłaby m dodać tę kanapkę do ulubiony ch. Z drugiej strony, ani klopsikowa kanapka Giovanniego, ani matcha latte Northa nie figurowały w niczy im menu, toteż ich profili smakowy ch nie można by łoby zestawić z historią mojej konsumpcji ani umiejscowić w hierarchii upodobań. – Masz ochotę na jakiś film? – spy tał North, z uwagi na klopsik niewy raźnie. Szy bko otarłam kąciki ust. – Masz odtwarzacz? – Nie GoBox, ale laptop z odtwarzaczem DVD i trochę pły tek. – Wskazał na najniższą półkę regału, wy pełnioną plastikowy mi pudełkami w roli książek. – Wy bierz jakiś. Podeszłam tam i przy jrzałam się ty tułom. Rudy, Rocky, Byki z Durham, Mistrzowski rzut 1. – Same stare filmy o sporcie – zauważy łam. – Och, kry ją w sobie znacznie więcej – odparł North. – Widziałaś który ś z nich? Potrząsnęłam głową przecząco. – Który jest twoim ulubiony m? North zastanawiał się przez chwilę, potem się uśmiechnął. – Usiądź – polecił. – Włączę go. Nie chcę, żeby ś wiedziała, co będzie, zanim się zacznie. Podszedł do półki, pierwszy chwy cił pły tę, potem niósł ją odwróconą, żeby m nie zobaczy ła

ty tułu. Wy jęłam z kieszeni handheld, żeby sprawdzić godzinę. Miałam sześć tekstów od Hershey, ostatni sprzed trzech minut, i to wy pisany wielkimi literami. @Hershey Clements: GDZIE JESTEŚ?!?! Szy bko sprawdziłam jej lokalizację. Skrzy żowanie Drake i Main. By ła nadal w restauracji. – Znowu twoja współlokatorka? – zainteresował się North. – Aha. Piszę jej, że jestem w bibliotece, da mi więc spokój. – Nie kłam. Przy najmniej nie w wiadomościach. Po prostu nie odpowiadaj. – Nie dowie się, że skłamałam – powiedziałam mu. – Przestawiłam try b na pry watny. – To bez znaczenia. Twoja lokalizacja ukry ta jest przed światem zewnętrzny m, ale gemini i tak zna twoje koordy naty GPS. I loguje się nawet wtedy, kiedy Lux jest wy łączony. – Skąd wiesz? – Bo tak stoi w warunkach umowy. – Przeczy tałeś umowę? North uniósł brwi, zdziwiony. – A ty nie? – No co ty ? Nikt nie czy ta umów. Potrząsnął głową. – Chy ba łapiesz, że to porąbane? Pozwalasz Luxowi na podejmowanie za ciebie decy zji, a nawet nie wiesz, na jakich zasadach to robi? Nie dałam się w to wciągnąć. – Okej, powiedzmy, że masz rację… – Bo mam. – I Lux wie, gdzie teraz jestem. Czemu to, czy skłamię, jest takie ważne? – Dlatego że Lux posługuje się algory tmem wy cinający m – odpowiedział North. – Oznacza to, że ma zaprogramowane wy kry wanie schematów w zdarzeniach w oparciu o wąskie wy imki z doświadczeń uży tkownika. Powiedzmy, że zostałaś przez Lux rozpoznana jako osoba, która kłamie, kiedy ma poczucie winy albo kiedy stara się nie urazić czy ichś uczuć, albo też kiedy robi coś, czego, jak wie, robić nie powinna, nie wiem, powiedzmy, przesiaduje u jakiegoś starszego kolesia. – Dojrzałam cień uśmiechu. – Jeżeli teraz skłamiesz, Lux zbierze wszelkie możliwe dane na temat tej sy tuacji, łącznie z koordy natami lokalizacji, i w przy szłości będzie ci odradzał podobne sy tuacje. A tego ja na przy kład bardzo by m nie chciał. Trąciło mi to jakąś paranoidalną teorią spiskową, prawdą jednak by ło, że nie miałam pojęcia, na jakiej zasadzie działa Lux. Ilekroć wy skakiwało mi okienko z pry watny m powiadomieniem czy

też z aktualizacją warunków umowy, po prostu klikałam „akceptuj”. Położy łam gemini na stoliczku, ekranem do dołu, i obejrzałam się na Northa. – To oglądamy ten film czy co? – No i co powiesz? – zapy tał North, gdy zaczęły się napisy końcowe. – By ł… interesujący – powiedziałam. – Czy li cię wkurzy ł. – Nie! Podobał mi się. Ty lko… nie jestem pewna, co powinnam odczuwać, i ty le. Ten głos w głowie Ray a to miało by ć Zwątpienie, tak? Czy li powinniśmy mu współczuć? North jakby się zaśmiał. – Powinnaś czuć się poruszona. Zainspirowana. Aż mnie skręciło. Rzecz właśnie w ty m, że historia by ła inspirująca. Główny bohater, usły szawszy w sobie głos mówiący : „Jeśli to wy budujesz, oni przy będą”, postanowił na swoim polu kukury dzy wy budować boisko do baseballa, a wszy scy nieży jący już baseballiści pojawili się tam, żeby zagrać 2. Nie dość, że zby tnio logiczne to nie by ło (czemu ci wszy scy baseballiści snuli się, szukając jakiegoś miejsca do gry ?), to jeszcze mega ziry towało mnie oczekiwanie, że kupię to, iż facet od razu pojął, czego chciał ten głos. Zdanie by ło zagadkowe i totalnie niekonkretne, a Ray jakoś wiedział, że „Jeśli to wy budujesz, oni przy będą” oznaczało: „Wy buduj boisko do baseballa na swoim polu kukury dzy ”. Okej. Mogłaby m sobie wy obrazić, jak do tego doszedł. – To by ło takie… nieprawdopodobne – powiedziałam ostrożnie, nie chcąc totalnie się czepiać ulubionego filmu Northa. – Kto tak uważa? Popatrzy łam na niego. – Ja przecież! Głos w głowie kazał mu zbudować boisko do baseballa. Na polu kukury dzy. – I zobacz, co się stało – odparł North. – Uratował swoją farmę. Pojednał się z ojcem. Dał ludziom radość. Pomy śl, jak by się to skończy ło, gdy by nie posłuchał. Już zaczęłam tłumaczy ć, że utrata farmy to jednak mniej niż postradanie rozumu, umilkłam jednak, widząc, że North zerka na drewniany zegar z kukułką wiszący na ścianie. By ła już za kwadrans dziewiąta. – Powinnam się zbierać – powiedziałam szy bko, zanim on to zasugerował, i wstałam. – Dzięki za kanapkę. I za film. – Powinniśmy to kiedy ś powtórzy ć – stwierdził North, odprowadzając mnie do drzwi. – Teraz już wiem, że bardziej pasowałby ci Rocky. Nie ma tam żadny ch zjaw ani bezcielesny ch głosów. Jedy nie upór i nawalanka.

– Idealne – powiedziałam i wy szłam za próg, na klatkę. Spodziewałam się, że pójdzie za mną, ale odwróciwszy się, zobaczy łam, że cofnął się w głąb mieszkania, chowając za otwarty mi drzwiami. Przełknęłam to rozczarowanie. – Cześć – rzuciłam, lekko pomachawszy, zanim znów się odwróciłam. – Hej, Rory ? – Tak? Boże, dzięki ‒ to właśnie przemknęło mi przez głowę, gdy robiłam piruet w jego stronę. Może gdy już się pocałujemy, wreszcie przestanę o ty m my śleć? Serce mi waliło, gdy podnosiłam wzrok, wchodząc w rolę dziewczy ny, która zna się na całowaniu. Bo właściwie to się nie znałam: chłopaka miałam jedy nie w dziewiątej klasie i równie dobrze mogłaby m wtedy całować się z ry bą, oboje z zamknięty mi ustami i zaciśnięty mi wargami. – Nie wspominaj Hershey, że by liśmy dziś razem, dobra? Żal ścisnął mi serce. Rzeczy wiście, ciężko mu by ło ją zapomnieć, skoro pamiętał nawet jej imię. By łam pewna, że go nie przy pomniałam. – Dobrze. – W moim głosie zabrakło ży cia. – To nic osobistego, ja ty lko… – W porządku. – Bły snęłam uśmiechem. – Kumam. Zanim zrobiło się jeszcze bardziej niezręcznie, odwróciłam się i zbiegłam ze schodów. Gdy by łam w połowie drogi, usły szałam trzask drzwi. On ma swoje życie, przekony wałam sama siebie, wracając na kampus. – Albo kompletnie krępuje go, że mógłby by ć z tobą kojarzony – powiedziałam pod nosem. Już na dziedzińcu przy jrzałam się oknom, szukając mojego. Światło się paliło. Hershey jeszcze nie zasnęła. Z westchnieniem sięgnęłam po gemini, żeby otworzy ć drzwi wejściowe. Na ekranie by ła nowa wiadomość. NUMER ZASTRZEŻONY Człowiek zbudował prostopadłościenny dom. Wszystkie okna wychodziły na południe. Jakiego koloru był niedźwiedź? Jak ty lko otworzy łam tę wiadomość, przy szła następna. Masz trzydzieści sekund na odpowiedź. Serce naty chmiast mi zabiło. To by ło od stowarzy szenia; musiało by ć od nich. Element procesu oceny. Ty le ty lko, że to py tanie nie miało sensu 3. Co mogło łączy ć kształt domu

zbudowanego przez tego człowieka z kolorem niedźwiedzia, którego widział? Poczułam, że zaczy nam panikować. Czy py tanie by ło podchwy tliwe? Skąd miałaby m wiedzieć, jakiego koloru by ł ten niedźwiedź, skoro nie znałam jego gatunku, a tego przecież wiedzieć nie mogłam, skoro nie wiedziałam, gdzie… Nagle zaskoczy łam. Wszystkie okna wychodziły na południe. Dom stał na Biegunie Północny m. Niedźwiedź by ł niedźwiedziem polarny m. Temu człowiekowi musiał się wy dawać biały. Szy bko wy słałam odpowiedź. Chwilę później otrzy małam kolejną wiadomość. Dobra robota, Zeta. Mimo woli gwizdnęłam przez zęby, oddy chając z ulgą. Jedna próba zaliczona. Ile takich jeszcze mnie czeka? Wciąż rozdy gotana od nadmiaru adrenaliny, poszłam do świetlicy na coś do picia. Na sofach grupa drugoroczniaków grała w scrabble, usiadłam więc przy jedny m z długich stołów. Godzinę później jeszcze tam siedziałam, przy filiżance wy sty głego rumianku, pochy lona nad ekranem, przekopując się przez najtrudniejsze zagadki słowne, jakie udało mi się znaleźć. Kiedy stowarzy szenie znów się odezwie, będę gotowa. Obudziło mnie stukanie palca w ekran oraz szelest towarzy szący przewracaniu e-stron. Hershey siedziała po turecku na swoim łóżku, kartkując „Vogue’a” na tablecie. Gdy o północy wreszcie dotarłam do pokoju, spała, co oszczędziło mi inkwizy torskiego przesłuchania. A raczej przesunęło je na tę właśnie chwilę. – Jeśli nie chciałaś iść z nami, mogłaś od razu to powiedzieć – rzuciła, jak ty lko uniosłam powieki. – Zahaczy łam o bibliotekę publiczną i tam utknęłam – wy jaśniłam, przecierając oczy. Wprawdzie nigdy nie by łam w tamty m czerwony m budy nku, ale czy tałam, że w piątki i soboty biblioteka otwarta jest do jedenastej, a biorąc pod uwagę opinię Hershey na mój temat, nietrudno by łoby jej uwierzy ć, że tam postanowiłam spędzić piątkowy wieczór. Hershey świetnie znała się na ludziach, by łam więc w pełni przy gotowana na to, że wy kpi moją bajkę. Ona jednak ty lko westchnęła. – Martwię się o ciebie, Rory. Za ciężko pracujesz. W porównaniu z tobą wszystkich to dotyczy, skontrowałam w my ślach. Odkąd przeby wały śmy na kampusie, noga Hershey jeszcze nie postała w bibliotece i nie widziałam też, żeby moja współlokatorka się uczy ła. Odrzuciła na bok tablet. – Ale ja to rozumiem – powiedziała. – Po prostu stęskniłam się za tobą. Wy miękłam. Czemu by łam wobec niej tak kry ty czna? Pewnie, że miała swoje wady

i czasami mówiła takie rzeczy, że człowiek miał ochotę się pochlastać, ale taka już by ła. Usilnie jednak starała się ze mną zaprzy jaźnić, a ja traktowałam ją jak śmiecia. – Powinny śmy niedługo wy chodzić – oznajmiła Hershey, zeskakując z łóżka. – Nie chcemy się spóźnić na przy miarkę. Do miasteczka poszły śmy ulicą. Hershey szła szy bko, wy ciągnęłam więc handheld, żeby się upewnić co do czasu wizy ty. Obie by ły śmy zapisane na dziesiątą, a by ła dopiero 9:45. W ty m tempie przy szły by śmy dziesięć minut za wcześnie. Pracownia mieściła się przy południowy m krańcu Main Street, co by ło o ty le dobre, że nie musiały śmy po drodze mijać Paradiso. Jeszcze nie zdecy dowałam, jak potraktuję to Northowe ty lko-nie-mów-o-nas-Hershey, na pewno jednak nie marzy ło mi się paradowanie z nią w tamty ch okolicach już następnego dnia. Pomy ślałby, że robię to celowo, żeby coś zamanifestować. – Twój punkt docelowy zlokalizowany jest na lewo od ciebie – ogłosił Lux, gdy znalazły śmy się przed sklepem o drzwiach z matowy m szkłem. Przez okno wy stawowe widziałam całe rzędy kolorowy ch sukien osłonięty ch workami z przezroczy stej folii, a także dziewczy nę z mojej sekcji stojącą na podeście krawieckim. Druga czekała nieopodal na krześle. – Twoje spotkanie nastąpi za jedenaście minut. – Ideał – stwierdziła Hershey. – Mamy czas na kawę. Ruszy ła w dół ulicy, w kierunku Paradiso. – Czemu by nie sprawdzić River City Beans? – zasugerowałam, dogoniwszy ją. Od paradowania z Hershey w pobliżu tamtej kawiarni gorsze by łoby jedy nie wejście z nią do środka. – Bo Paradiso jest już tutaj – oznajmiła. Podeszła do okna kawiarni i uśmiechnęła się. – On zresztą też. Hershey otworzy ła drzwi i wkroczy ła do wnętrza. North na dźwięk dzwonka podniósł głowę, spoty kając się ze mną wzrokiem. Przez chwilę wy trzy my wał moje spojrzenie, potem przeniósł oczy na Hershey. Zero uśmiechu, żadnego powitania, a w jego oczach ani na jotę tego, że mnie poznał. Musiałam walczy ć z rozczarowaniem. – Cześć, Rory – powiedział jakiś żeński głos. To by ła ta dziewczy na z ogoloną głową, którą poznałam wtedy, gdy North zabierał mnie na cmentarz. Nie przedstawiły śmy się sobie, więc musiał jej powiedzieć, jak się nazy wam. Nachy liłam się do niej tak, żeby North zniknął mi z pola widzenia. Skoro zamierzał mnie ignorować, z chęcią odpowiadałam ty m samy m. – Dostanę średniowaniliowe cappuccino? – spy tałam ją. – Potrójne. – A dla ciebie? – To py tanie skierowała do Hershey. – Zwy kłą czarną – odpowiedziała moja współlokatorka. – Dużą.

Spodziewałam się, że uwaga Hershey znów skupi się na Norcie – jej komentarz przy drzwiach zasugerował mi, że po to tu przy szły śmy – ale się przeliczy łam. – Skąd ją znasz? – zapy tała, gdy dziewczy na poszła przy rządzić nam kawę. – Zajrzałam tu wczoraj, po drodze do biblioteki – powiedziałam niedbale. I dodałam jakby od niechcenia i najobojętniej, jak ty lko potrafiłam: – A to nie ten facet, którego uznałaś za takie ciacho? – Nie za ciacho – sprostowała Hershey. – Za w miarę seksownego. I to ty lko dlatego, że by łam dobita zmianą stref czasowy ch, zmęczona i ciężkomy śląca. Zerknęła przez ramię na Northa. Kątem oka widziałam, jak my je w zlewie pojemniki po mleku. – Przy okazji – podniosła głos, jakby to, co teraz powie, zamierzała obwieścić. – Mówiłam ci już, że się z kimś spoty kam? To wy jaśniło jej nocne wy pady. Postarałam się wy glądać na zaskoczoną. – Naprawdę? Hershey dramaty cznie pokiwała głową. – Mógłby by ć z tego skandal – powiedziała. – Dlatego trzy mamy to w sekrecie. Ale chemia jest intensy wna. Znów spojrzała na Northa. Wy raźnie po to, żeby sprawdzić, czy usły szał. Nie patrzy ł na nas, ale wiedziałam, że tak. Wszy scy w kawiarni usły szeli. Oto gorąca laska, podnosząc głos, oznajmia, że się z kimś spiknęła. Ludzie zwracają uwagę na takie rzeczy. – Czy on chodzi do Theden? – zapy tałam. Hershey obdarzy ła mnie tajemniczy m uśmiechem. – Twoje spotkanie nastąpi za dwie minuty – oznajmił Lux, kiedy dziewczy na z ogoloną głową postawiła nasze kawy na barze. Upiłam ły k swojej i uśmiechnęłam się. – Py cha. O wiele lepsza od tej matchy, którą ostatnio tu piłam. To by ło dziecinne i nawet nie bardzo kąśliwe, ale nie mogłam się oprzeć. Zobaczy łam, że Hershey, sięgając po kawę, znów zerka na Northa. – Naprawdę się z kimś spoty kasz? – zapy tałam Hershey, gdy już wy szły śmy z kawiarni. – Określenie „spoty kać się” traktuję swobodnie – powiedziała, biorąc mnie pod rękę. – Trafniej by łoby powiedzieć, że spoty kamy się w rozmaity ch i niekonwencjonalny ch miejscach. By łam zaintry gowana i lekko zniesmaczona. O jak bardzo niekonwencjonalny ch miejscach by ła tu mowa? Mimowolnie moje my śli powędrowały do snu, o który m przez cały ranek starałam się zapomnieć. North i ja na posadzce mauzoleum, w deszczu. Z miejsca się wkurzy łam, a im bardziej my ślałam o ty m, jak mnie właśnie potraktował, ty m mocniej

wpadałam w złość. Taki robi się słodziutki, gdy jesteśmy sami, a w obecności Hershey udaje, że mnie nie zna? Boże, jakie to by ło oczy wiste. I obrzy dliwe. Nie chciał, żeby m wy jawiła Hershey, że się spotkaliśmy, bo starał się nie blokować sobie inny ch opcji. Najbardziej zła by łam jednak na siebie, za to, że zgodziłam się dochować tajemnicy. Powinnam by ła powiedzieć: Mam lepszy pomysł, dupku; w ogóle się nie spotykajmy. – To która ma by ć? Głos właścicielki pracowni przerwał przemowę ty pu za-kogo-ty -się-uważasz, którą w my ślach raczy łam Northa. Przy mierzy łam już sześć sukienek, pięć wy brany ch przez Luxa i jedną wy ty powaną przez Hershey, suknie dla celebry tek, a nie dla niewy darzony ch szesnastek z wy stający mi kolanami i tragiczną figurą, ale wciąż jeszcze nie mogłam się zdecy dować. Hershey już wy brała, pierwszą przy mierzoną sukienkę: sięgającą podłogi czerwoną tubę z głębokim dekoltem i rozcięciem pod samo udo. Kiedy wy szła w niej z przy mierzalni, my ślałam, że właścicielka pracowni dostanie zawału. – Hm – mruknęłam po raz chy ba dziewięćsetny. Sukienka, którą miałam na sobie, by ła śliczna. Czarna, bez ramiączek i prosta. Już chciałam powiedzieć, że właśnie tę biorę, kiedy wtrąciła się Hershey. – Weźmie tę od Diora – powiedziała, wskazując na suknię balową z zielonej tafty, wiszącą na wieszaku obok mnie. To by ła ta, którą ona mi wy brała i na którą ja sama nigdy by m się nie zdecy dowała – w mocny m kolorze, szeroka, na szty wnej halce i z bły szczący mi kamieniami na gorsie. Ale ponieważ dobrze leżała i w ty m kolorze wy glądałam zdecy dowanie mniej ziemiście niż zwy kle, kiwnęłam głową na znak akceptacji. Kiedy wciągałam dżinsy, gemini zabrzęczało. Nowa wiadomość na Forum! @KatePribulsky : sorki za przedtem. wyjaśnię potem. przyjdziesz wieczorem? Nazwisko nic mi nie mówiło, powiększy łam więc zdjęcie profilowe. Ogolona głowa, kolczy k w nosie. To by ła dziewczy na, która pracowała z Northem. A ponieważ ona nie miała najmniejszego powodu mnie przepraszać, wiadomość musiała pochodzić od niego. Ku memu wielkiemu oburzeniu serce na tę my śl zabiło mi mocniej. Żałosne. Wy stukałam dziś nie mogę, a potem zablokowałam @KatePribulsky dostęp do mojego konta.

1. Rudy (1993), reż. D. Anspaugh; Rocky (1976), reż. J. G. Avildsen; Byki z Durham (1988), reż. R. Shelton; Mistrzowski rzut (1986), reż. D. Anspaugh. [wróć] 2. Pole marzeń (1986), reż. D. Anspaugh, z Kevinem Costnerem w roli głównej. Jak widać z przy pisów, reży ser wy specjalizował się w filmach o tematy ce sportowej. [wróć] 3. Prawdopodobnie jednak miało, gdy ż zagadka stanowiła przeróbkę podobnej, wy my ślonej podobno przez Alberta Einsteina. [wróć]

ROZDZIAŁ 11

W

następny piątek, po szczególnie brutalny m poturbowaniu podczas Prakty k, wsunęłam się na swoje miejsce na poznawczej i głośno odetchnęłam. Nie dość, że jutro czekała mnie Maskarada, to jeszcze miałam dwa dni spokoju od Bestii. Czy li od dr Tarsus. Codzienne zajęcia z nią nadal stanowiły pięćdziesiąt pięć minut czy stego piekła. Nie by ła to kwestia przedmiotu, chociaż go nie cierpiałam, ani formuły ćwiczeń. Chodziło o nią samą. Ilekroć próbowałam wziąć udział w zajęciach, dostawałam za to łomot. Moje komentarze by ły „krótkowzroczne” albo „błędne”, albo też „żałośnie poniżej poziomu”. Kiedy siedziałam cicho, grzmiała na mnie za brak akty wności. Nie sposób by ło wy grać. Zadokowałam gemini i wy jęłam tablet, by go zsy nchronizować. Przerabialiśmy budowę fizy czną mózgu i dzisiaj mieliśmy się zająć płatem czołowy m. Ekran na przedniej ścianie klasy by ł jednak wciąż jeszcze ciemny. Rudd chodził pośród nas z handheldem, zatrzy mując się przy każdy m biurku. Dowcipny i przy stępny Ky le Rudman by ł przeciwieństwem Tarsus i zdecy dowanie moim ulubiony m nauczy cielem. – Czy mieliśmy zacząć rozdział trzeci? – spy tał ktoś z paniką w głosie. – Nie – odpowiedział Rudd, podchodząc do mojego biurka. – Mamy jeszcze dwa dni na rozdział drugi. Robimy sobie zatem przerwę, żeby porozmawiać o waszy ch projektach badawczy ch. – Sięgnął po mój handheld. – Hej, Rory. Ty masz AZP, tak? Zrobiło mi się sucho w ustach. Rozumiałam, że py ta o temat pracy, ale tak to powiedział, że aż przeszły mnie ciarki. Głosu nie sły szałam od tamtej chwili na arenie, ale nie przestawałam o nim my śleć. Miałam poważne wątpliwości co do wy boru tematu pracy, żałując, że jednak nie zaufałam Luxowi. Ilekroć zaczy nałam czy tać arty kuł na ten temat, popularny czy też naukowy, powracało dojmujące poczucie niepewności. Łapałam się na kwestionowaniu nauki, na próbach znalezienia luk w ty ch badaniach – nawiasem mówiąc, o wiele mniej rozstrzy gający ch, niż mi wpojono. Istniał szereg teorii na temat tego, jak eliminacja połączeń sy napty czny ch w płacie czołowy m może powodować złudzenia słuchowe, brak by ło jednak rzeczy wisty ch dowodów, nad czy m każdy znany mi podręcznik – czy też naukowiec – gładko się prześlizgiwał. By wały chwile, gdy nabierałam pewności, że Zwątpienie kry je w sobie więcej, niż dopuścili badacze. Czy to dlatego Lux zniechęcał mnie do pisania pracy o AZP? Czy żby ta apka jakoś wiedziała, jak na to zareaguję? To samo w sobie już by ło niepokojące. Właściwie wszy stkie źródła, które znalazłam, mówiły o istnieniu ludzi bardziej predy sponowany ch do sły szenia tego głosu niż do jego blokowania. Czy żby m by ła jedną z takich osób?

– Rory ? – Ach, tak – odezwałam się. – AZP. Rudd wcisnął guzik na swoim handheldzie i na moim ekranie pojawiła się nowa ikonka. By ła czerwona, z literami DZP na środku i maleńkim sy mbolem zamka w prawy m górny m rogu. – Wszy scy otrzy maliście ograniczony dostęp do bazy rejestrów medy czny ch Departamentu Zdrowia Publicznego – oznajmił Rudd, wróciwszy na środek sali. – Wasze loginy powiązano z wy brany mi przez was tematami, umożliwiając przeglądanie dokumentacji medy cznej pacjentów, którzy cierpieli na badane przez was zaburzenia umy słowe. Podniósł z biurka swój tablet i stuknął w ikonkę DZP. Aplikacja włączy ła ekran na ścianie frontowej. – Wiem, co niektórzy z was my ślą – stwierdził ze śmiertelną powagą, logując się. – Macie nadzieję, że to oznacza, iż będziecie mogli na dobre wy kazać, że wasz wrojaciel 1 to patentowany czubek. Niestety, dostęp macie ty lko do nieży jący ch wariatów, a ta akurat baza i tak jest anonimowa, co oznacza, że jedy ne informacje, jakie uzy skacie, to płeć, pochodzenie etniczne oraz daty urodzenia i zgonu. – Tak udał rozczarowanego, że wszy stkich nas rozbawił. Po wejściu do bazy dany ch udzielił nam zaleceń, jak szukać na podstawie diagnozy i jak filtrować uzy skane rezultaty. – Rzecz w ty m, że musicie zabawić się w detekty wów. Szukać śladów wpły wu badanej patologii na samopoczucie pacjenta, znajdować schematy i zjawiska zbieżne u inny ch pacjentów i analizować trajektorie wiodące od diagnozy do zgonu. Jakie są punkty zwrotne? Jak można usprawnić opiekę medy czną, żeby zapewnić cierpiący m na wy brane przez was zaburzenia lepszą jakość ży cia? Przekonanie się, jak Zwątpienie zniszczy ło ludziom ży cie, na pewno pomogłoby stłumić mój wewnętrzny scepty cy zm. Kupiłam to. Kiedy zeszłam na obiad, dziewczy ny by ły już w stołówce. Izzy stała przy barze sałatkowy m, studiując swój ekran. – Mówi ty lko, że ogórki – powiedziała, kiedy podeszłam. – Czy to oznacza, że mogę wziąć, ile chcę? Popatrzy ła na mnie w oczekiwaniu na odpowiedź. Powierzy ła Luxowi pomoc w układaniu diety przed Maskaradą i by ła już ty lko ćwierć kilo od celu. – Chy ba tak. – Świetnie – stwierdziła, ładując sobie na talerz cały pojemnik. Chwy ciłam tacę i przesunęłam się wzdłuż lady. Sprawdzałam skład chińskiej sałatki z kurczakiem, kiedy poczułam, że ktoś przy stanął koło mnie. – Idziesz jutro na mecz? – usły szałam Liama.

– Hm… – Założy łam, że chodzi mu o piłkę wodną, ale nawet mi przez my śl nie przeszło, żeby wy bierać się na mecz. Wszy stkie wy darzenia sportowe, w który ch przy szło mi w ży ciu uczestniczy ć, mogłaby m policzy ć na palcach jednej ręki. Liam zobaczy ł wy raz mojej twarzy i wy buchnął śmiechem. – Zakładam, że to znaczy nie. – Raczej nie przepadam za sportem – powiedziałam tonem przeprosin. – Skoro więc odpowiedziałaś przecząco na pierwsze py tanie, nie wolno ci powtórzy ć tego przy drugim. – Nooo…? – rzuciłam, obserwując go niby to podejrzliwie. – Bądź moją partnerką na balu. Dotarło do mnie słowo bal, ale przez chwilę nie bardzo wiedziałam, o czy m mówi. – Czekaj, chodzi o Maskaradę? – A szy kuje się jeszcze jakiś, o który m nie wiem? – zażartował. Przez dłuższą chwilę stałam tam jak kołek, zby t oszołomiona, żeby odpowiedzieć co*kolwiek. Liam mnie zaprasza? Nie mam zby t niskiej samooceny, ale faceci tacy jak Liam z zasady nie lecieli na takie dziewczy ny jak ja. Z drugiej strony, moje doświadczenie z facetami takimi jak Liam uznać należało za znikome. Spojrzałam za jego plecy i zobaczy łam Hershey obserwującą nas spod stoiska z zupami. – Jasne – powiedziałam w końcu. – Pójdę z tobą. Liam uśmiechnął się szeroko. – Fantasty cznie. Spotkamy się jutro. Jak ty lko odszedł, przy wędrowała Hershey. – O co chodziło? – zapy tała, stawiając tacę obok mojej i sięgając po metalowe szczy pce. – Liam zaprosił mnie na bal – wy paliłam. – No, proszę – powiedziała, szturchając mnie biodrem. – Zamierzasz z nim kręcić? – Nie! On mnie ty lko zaprosił. Jeszcze nie mam do tego głowy. – No to uży j tej swojej głowy – Hershey nie ustępowała. – Powiedz, wy obrażasz sobie, że będziesz z nim kręcić, tak czy nie? Jak mogłaby m kręcić z Liamem, skoro ilekroć sły szałam o kręceniu z kimś, do głowy od razu wskakiwał mi North? – Sądzę, że mogę – przy znałam. – Może. – Czy li go lubisz. – My ślę, że to miły facet – sprecy zowałam. – Rory, nie my l wy rachowania z serdecznością – powiedziała, szczękając mi przed nosem szczy pcami jak paszczą krokody la. Potem się roześmiała i pchnęła swoją tacę wzdłuż lady.

Wielka Rotunda przez cały ty dzień by ła niedostępna i kiedy w sobotni wieczór przekroczy łam jej drzwi, zrozumiałam dlaczego. Ascety czne marmury tej sali skry ły się za wy my ślny mi dekoracjami wy dający mi się wprost wy rastać ze ścian, a nie je przesłaniać. – W głowie mi się nie mieści, jak cudownie wy glądasz – powiedział Liam, przy trzy mując drzwi, a jego głos zadudnił we wnętrzu lwiej maski. – To ta sukienka – odpowiedziałam. I fakt, że twarz mam całkowicie zasłoniętą, gotowa by łam dodać. Maski, owinięte cały m mnóstwem bibułki, dostarczono nam do pokojów w czwartek wieczorem. Ledwie zobaczy łam maskę Hershey oraz swoją, stwierdziłam, że miałam rację. To by ły dokładnie te maski, które widziałam tamtej nocy na arenie. Z bliska wy dawały się nawet jeszcze efektowniejsze niż wtedy. Mnie przy padł w udziale maska pawia, o wy dłużony m dziobie, pokry ty m gładkim żółty m lakierem, z fakturowany mi biały mi paskami nad i pod oczami, w doty ku przy pominający mi skórę, a także z jakąś setką maleńkich zakrzy wiony ch piórek na koronie. Wachlarzowaty czub z opalizujący ch niebiesko-zielony ch piór stanowił odrębny element połączony szty wny m drutem z wy sadzany m klejnotami grzebieniem do wpięcia we włosy. W zestawieniu z moją szmaragdową suknią wy glądało to doskonale. Maska jaguara, która przy padła Hershey, by ła mniej imponująca, lecz równie piękna, pokry ta czarny m, pozornie wilgotny m futrem, które wy glądało tak, jakby rzeczy wiście należało do tego wielkiego kota rodem z dżungli. Trudno by ło uwierzy ć, że te przebrania liczą sobie niemal trzy sta lat. Wy jąwszy kilka kępek zmechaconego futra i jedno zgięte pióro, maski by ły w doskonały m stanie. – To ta dziewczy na w sukience – sprostował Liam. Znów włoży ł swój lwi łeb, mnie zaś w pełny m świetle uderzy ło, jak bardzo realisty cznie wy glądał, od gęstej grzy wy barwy karmelu po wąsaty trójkątny nos i zwróconą kącikami w dół czarną paszczę. – Lepiej mogłaby ś wy glądać ty lko wtedy – dodał, lekko ściskając moją dłoń – gdy by ta maska nie zasłaniała twojej urody. Zabrzmiało to tandetnie, ale chy ba mówił szczerze, więc nawet się rozpromieniłam. Nie każdy potrafiłby to dostrzec. – Oho – odezwał się Liam. Właściwie by ło to raczej mruknięcie, które wy psnęło mu się mimo woli. Choć trudno mi by ło powiedzieć, na co patrzy ł, skoro nie widziałam jego oczu; nie ulegało jednak wątpliwości, co wy wołało taką reakcję. Kilka metrów od nas, obok dy miącego wulkanu, stała Hershey. By ła pogrążona w rozmowie z człowiekiem z głową brunatnego niedźwiedzia. Chmura suchego lodu kłębiła się wokół niej, poruszając skraj jej czerwonej sukienki. Znając Hershey, zapewne właśnie po to wy brała to miejsce. Nagie ramiona oplotła sznurówkami z czarnej skóry, u góry przy ciemniwszy maźnięciami kohla do oczu, żeby zatrzeć granicę między maską a skórą. Oho by ło więc

uzasadnione. – O, patrz, tam stoi Hershey – zauważy łam, jakby śmy oboje z Liamem nie gapili się na nią od dziesięciu sekund. Widziałam, że położy ła dłoń na przedramieniu niedźwiedzia, a tamten ją strząsnął. Kto się kry ł pod tą maską? W jego postawie by ło coś znajomego, ale nie mogłam go z nikim skojarzy ć. Czy to by ł ten jej tajemniczy chłopak? Jeżeli tak, najwy raźniej źle się działo w krainie amorów. Mowa jego ciała jasno dawała do zrozumienia, że nie leży mu ta rozmowa. Ruszy łam w ich kierunku, ale Liam złapał mnie za rękę. – Zatańczmy – powiedział, wchodząc mi w pole widzenia. Znowu mnie zadziwiła wiary godność jego maski, aż po wachlarze lwich wąsów. – No, dobra – przy stałam na to, niepewna, czy to możliwe w tej sukience… i na takich obcasach. Mocniej chwy ciłam rękę Liama, żeby nie stracić równowagi, gdy prowadził mnie na środek parkietu. – Widzę cię tam w środku – oświadczy ł Liam, obejmując mnie w talii. – Twoje nieprzeniknione błękitne oczy wpatrują się we mnie badawczo. – Wpatrują się badawczo? W rzeczy wistości nazby t by łam pochłonięta niezdarny mi próbami spowolnienia tańca z giganty czną maską na głowie, żeby co*kolwiek badać, ale przecież nie musiał o ty m wiedzieć. – Robiłaś to, kiedy się poznaliśmy – potwierdził Liam. – Starałem się by ć słodki i szarmancki, a z twoich oczu nic nie można by ło wy czy tać. Cały czas my ślałem: Czy ta dziewczyna mnie lubi, czy nie? Od tamtej pory wciąż zadaję sobie to py tanie. Przy stanął, jakby w oczekiwaniu na odpowiedź. Spłoszy łam się. Co miałam powiedzieć? Lubiłam go, w powszechny m rozumieniu tego słowa. Jeśli jednak chodziło mu o coś innego? Dopóki Hershey nie zaczęła mnie wczoraj wy py ty wać, nawet nie brałam tego pod uwagę. – Czego tu nie lubić? – powiedziałam lekko. – Ja… – Wiesz, wiele mamy wspólnego – stwierdził, wchodząc mi w słowo. – Oboje tkwiliśmy w klatkach przeciętności. Twoja by ła w Seattle, moja w Bostonie. I oto jesteśmy tutaj. W drodze ku czemuś o wiele lepszemu. Zjeży łam się. Owszem, by wało, że czułam się tam jak nie u siebie. Czasem marzy łam, by stamtąd zwiać. Ale nie by ła to klatka, a mojego ży cia z tatą i Kari nie nazwałaby m przeciętny m. A zresztą, kto dał Liamowi prawo oceniania inny ch? Wy czuł moją reakcję. – Nie to chciałem powiedzieć – zastrzegł się szy bko. – Chodziło mi ty lko o to, że świetnie by śmy do siebie pasowali. – Nieco mocniej chwy cił mnie za biodra. – O ile, oczy wiście, ze mną wy trzy masz.

Przez malowaną siatkę w lwiej paszczy zobaczy łam, że ze skrępowania żuje dolną wargę, i pojęłam, że ta pewność siebie to taki sam pozór jak jego pensówki i postawiony kołnierzy k. Znamiona osoby, w jaką usilnie starał się zmienić. Za tą maską kry ł się dzieciak z parszy wej okolicy, wdziewający ciuchy kogoś innego. Złagodniałam. – Hm… – zaczęłam się droczy ć. – Czy to wy maga uczęszczania na zawody sportowe? Bo nie wiem, czy ty le zniosę. – My ślę, że dojdziemy do porozumienia – odpowiedział ze śmiechem. – Mam pomy sł – zaproponowałam lekko. – Przy jdę popatrzeć, jak się rzucasz w wodzie, jeśli sy pniesz wszy stkimi tajemnicami stowarzy szenia, które skry wasz. – Tego nie mogę zrobić – powiedział, zniżając głos. – Dopóki cię nie przy jmą. – Ooch, „dopóki”, a nie „jeśli”? Czy to oznacza, że awansowałam z „o ile” na „kiedy ”? Liam nachy lił się tak bardzo, że nasze maski się zetknęły, osłona jego ust wparła się w siatkę na moim uchu. – Jesteś Heptą – przy pomniał. Jego ręce ciąży ły na moich biodrach. – Przegrać możesz ty lko ze sobą. – Nie ma ciśnienia – zażartowałam. Usta miałam jednak skierowane w inną stronę, więc tego nie usły szał. – Chodź – powiedział, puszczając moje biodra i biorąc mnie za rękę. – Dokąd idziemy ? – zapy tałam, kiedy prowadził mnie przez tłum. W rotundzie więcej teraz by ło absolwentów niż aktualny ch uczniów. Absolwentów łatwo by ło rozpoznać, nosili bowiem maski, które wręczano im przy wejściu, o wiele mniejsze i nowsze, zakry wające ty lko oczy. Zauważy łam faceta z niedźwiedzim łbem, rozmawiającego z grupą niedawny ch wy chowanków akademii, nigdzie natomiast nie widziałam Hershey. – Hej! Stone! Rusz tu swój ty łek! To koledzy Liama z druży ny piłki wodnej wołali go do siebie. Spławił ich machnięciem ręki i skierował się ku schodom prowadzący m na galery jki rotundy. Zamiast iść na górę, wszedł ze mną za schody. Stała tam staroświecka budka telefoniczna, taka z harmonijkowy mi drzwiami. Liam otworzy ł ją, odwrócił się do mnie i jedny m pły nny m ruchem zdjął mi maskę, po czy m szarpnięciem pozby ł się swojej. – Co robisz? – zapy tałam. – To – odpowiedział i wciągnął mnie do tej wąskiej budki. Zachwiałam się na obcasach, lecz Liam złapał mnie, delikatnie przy ciskając wargi do moich ust. Drzwi harmonijkowe zatrzasnęły się za nami, jeszcze bardziej mnie w niego wpy chając. Zignorowałam ból w piersi towarzy szący temu pocałunkowi. Wolałam teraz nie my śleć o Norcie. Wolałaby m go sobie nie wy obrażać w tej jego koszulce, pomazanej sosem

pomidorowy m, na wy siedzianej kozetce, otoczonego przestarzałą elektroniką i książkami o miękkich okładkach i pozaginany ch rogach. Z irokezem, wy tatuowanego i totalnie zachwy cającego. Liam by ł miły i niegłupi i nie wsty dził się, że go ze mną kojarzą. I to się liczy ło. Oparłam dłonie o jego pierś i również go pocałowałam. Ledwie jednak poczułam na wargach jego języ k, odsunęłam się. – Powinniśmy wracać na bal – powiedziałam, mocując się z drzwiami z ty łu. Zaczął protestować, ale już je otworzy łam. – Tam się zobaczy my – oznajmiłam, unikając jego spojrzenia. – Muszę biec do łazienki. Poczułam, że wy ciąga rękę, by łam jednak już prawie za drzwiami. – Rory. Nie pytaj, proszę, dlaczego. Nie chcę cię okłamać, a nie mogłabym powiedzieć prawdy. Nie mogę ci powiedzieć, że przez cały czas, jak się całowaliśmy, marzyłam, żebyś był kimś innym. – Hm? – Twoja maska – powiedział i podał mi ją. Wciąż jeszcze stał w budce i musiał przy trzy my wać drzwi, żeby się nie zatrzasnęły, rozdzielając nas. – Dzięki – rzuciłam wesoło. – Widzimy się za chwilę. Nie miałam pojęcia, gdzie szukać damskiej toalety, poszłam jednak na główną salę zdecy dowany m krokiem, jakby m wiedziała, dokąd idę. Ponieważ nie rzuciła mi się w oczy, pospiesznie ruszy łam ku schodom po drugiej stronie rotundy, na galery jkę nad nimi. Co ja robię? Ukrywam się? Na schodach stał jakiś mężczy zna, strasznie umięśniony i ubrany w czerń jak pracownik ochrony. Kiedy go zobaczy łam, zawahałam się, oczekując, że zakaże mi tam wchodzić. On jednak ty lko mi się przy jrzał i odsunął się na bok, robiąc przejście. Po wejściu na pięterko zbliży łam się do poręczy i zacisnęłam na niej dłonie. Pozłota chłodziła mi skórę. Zobaczy łam w dole Liama i odruchowo cofnęłam się w cień. – Nie przy jdzie im do głowy patrzeć w górę – odezwał się za mną jakiś głos. Oparty o marmurową kolumnę stał tam Griffin Pay ne – ten Griffin Pay ne, naczelny Gnosis – z lśniący m gemini gold w dłoni. Maskę, czarną i pierzastą, z zakrzy wiony m dziobem, odsunął na czoło i uśmiechał się przy jaźnie. – Co rok tu wchodzę i zawsze mnie to zdumiewa: nawet nie zerkną. – Przestroił ich pan na patrzenie w dół – stwierdziłam, ruchem głowy wskazując gold w jego ręku. Maska trochę się zakolebała, uderzając mnie w obojczy k. Zaśmiał się. – Chy ba tak rzeczy wiście jest. – Zbliży ł się do mnie i wy ciągnął rękę. – Tak przy okazji, jestem Griffin. – Jakby ktoś w Amery ce mógł tego nie wiedzieć.

– Rory – przedstawiłam się, przed podaniem dłoni, wy cierając ją w suknię i marząc, żeby pot nie zostawił plam. Gdy się witaliśmy, rzucił mi się w oczy jego pierścień. By ł masy wny jak szkolny sy gnet, ty le że w miejscu kamienia widniały cztery sy mbole, arabskie lub może hebrajskie. Pomy ślałam o greckiej literze na moim wisiorku, te jednak by ły zupełnie inne. – Można tu przy wy knąć do zabawy w Boga – powiedział Griffin, podchodząc do poręczy. – Do cichego osądzania wszy stkich w dole. Weźmy, na przy kład, tego gościa. – Wskazał jednego z kumpli Liama, chłopaka w masce orki, który postarał się, żeby jego kudłata czupry na wy łaziła przez jej nozdrza. – Będzie tego żałował. Teraz uważa, że to odjazdowe, kiedy ś jednak spojrzy na fotografię klasową i zada sobie py tanie, co mu strzeliło wtedy do głowy. Zachichotałam. – To nie jest ty lko domy sł – zapewnił mnie Griffin. – Wiem to po sobie. Jeżeli kiedy ś potrzeba ci będzie napadu śmiechu aż do rozpuku, wy starczy, że wy bierzesz się na trzecie piętro Domu Adamsa. Pięćdziesiąta pierwsza fotka w dolny m rzędzie. Ja to ten koleś z biały m afro. Nie wy gląda pięknie. Znów się śmiałam. W telewizji Griffin wy dawał się taki… zasadniczy. Pry watnie jednak by ł wy luzowany i dowcipny. – W który m roku pan skoń… – Przerwał mi odgłos kroków. – Tu jesteś! – huknął czy jś głos. I Griffin, i ja odwróciliśmy się. Twarz przy by łego skry wała maska bielika, głos go jednak zdemaskował. To by ł dziekan Atwater. – Znowu się chowasz? – zapy tał dziekan, wielkimi krokami zbliżając się do nas, a jego głos znów zadudnił wewnątrz maski. – Jak widać, niezby t dobrze – odparl Griffin. Dziekan Atwater się roześmiał, a potem odwrócił do mnie. Jego oczy stanowiły koncentry czne koła, wewnątrz lśniące i czarne, na zewnątrz białe, i choć wiedziałam, że od jego strony są przejrzy ste, ja widziałam ty lko ciemne plamy. Ani śladu człowieka za nimi. – Cudownie dziś wy glądasz, Rory. Zachęcałby m cię jednak, żeby ś czas spędzała na balu, a nie nad nim. – Powiedział to lekko, ale czuło się przy ganę. – Tak, oczy wiście – potwierdziłam szy bko. – Już schodziłam na dół. Odwróciłam się do Griffina. – Bardzo miło by ło mi pana poznać, panie Pay ne. – Przedstawił mi się jako Griffin, dziwnie jednak by łoby tak się zwracać do niego przy dziekanie. Griffin się uśmiechnął. – Cała przy jemność po mojej stronie.

Niezgrabnie pomachałam im na do widzenia, po czy m ruszy łam w stronę schodów, oburącz podtrzy mując suknię, żeby się o nią nie potknąć. – Rory ! – zawołał jeszcze Griffin. Odwróciłam się. – Miej nas na uwadze, kiedy nadejdzie czas staży – powiedział. – Będę wy patry wał twojego zgłoszenia. Kiwnęłam ochoczo głową. – Zgłoszę się – zawołałam. – Dziękuję! Wróciłam na schody, rozpromieniona. Staż w Gnosis mógł oznaczać bardzo dobry wstęp do pracy w Gnosis. Na ostatnim stopniu przy stanęłam, żeby przy jrzeć się sali. Liam wciąż stał z kolegami i chy ba nawet mnie nie szukał. Nie wy patrzy łam ani Hershey, ani gościa w masce niedźwiedzia. Wy jęłam z kopertówki telefon i podniosłam do ust. – Powinnam się spoty kać z Liamem Stone’em? – zapy tałam Luxa. – By liby ście dobrze dopasowani – usły szałam w odpowiedzi. Znów przy tknęłam telefon do ust, żeby zapy tać też o Northa, lecz uświadomiłam sobie, że nie mogę. North nie uży wał Luxa, nie istniał więc również jego profil, który apka mogłaby przeanalizować. W kwestii oceny naszej zgodności musiałam polegać na sobie. Za moimi plecami zrobił się mały szum, gdy ż Griffin ‒ z ochroniarzem w czerni u boku ‒ i dziekan Atwater właśnie schodzili. Zeszłam na bok, żeby zrobić im przejście, i ponownie wy ciągnęłam gemini. Griffin zajął pierwsze miejsce w zeszłoroczny m rankingu „Czterdziestki przed czterdziestką” magazy nu „Forbes”, wiedziałam więc, że ma trzy dzieści kilka lat, to zaś oznaczało co najmniej maleńką szansę, że by ł na roku z moją mamą. Wy jaśnienia tego miał mi udzielić Panoptikon. W wieku szesnastu lat Payne został przyjęty do Akademii Theden, ekskluzywnej szkoły prywatnej w hrabstwie Berkshire, w zachodnim Massachusetts. Akademię ukończył w 2013 roku i tego samego lata rozpoczął staż w departamencie badań i rozwoju w Gnosis. Do Gnosis powrócił na stanowisko dyrektora pracowni projektowej po ukończeniu Harvard College w roku 2017. 2013. By ł na jedny m roku z mamą. Wy mknęłam się z rotundy boczny mi drzwiami i poszłam prosto do Domu Adamsa. Ku memu zaskoczeniu główne wejście by ło otwarte. W budy nku jednak by ło ciemno jak w grobie, jeśli nie liczy ć zielonkawej poświaty czujników bezpieczeństwa. Pomagając sobie latarką w telefonie, wspięłam się po schodach na trzecie piętro. Ściany opasy wał ciąg fotografii klasowy ch kolejny ch roczników Theden. Ty ch oficjalny ch,

wy konany ch w czerni i bieli i zaopatrzony ch w tabliczki przy wołujące rocznik. Zatrzy małam się przy pierwszej. Zdjęcie by ło ziarniste, a uczniowie bardziej konserwaty wni w ubiorze niż my dzisiaj, ale pod wszelkimi inny mi względami tak właśnie mogłaby wy glądać pamiątkowa fotografia mojego rocznika: uśmiechnięte, ubrane galowo nastolatki, ustawione rzędami na stopniach przed Wielką Rotundą. ROCZNIK 1954, głosiła tabliczka pod spodem. Przesuwałam się w głąb holu, odliczając fotografie. Lata wciąż się zmieniały. Nie by ło w ty m żadnego określonego porządku. Rocznik Griffina znalazłam dokładnie tam, gdzie powiedział, pięćdziesiąte pierwsze zdjęcie w dolny m rzędzie. Stał w środku grupy, szeroko uśmiechnięty, a włosy tak mu sterczały, jakby wsadził palce do staroświeckiego gniazdka elektry cznego. Przesunęłam światło latarki w dół ramki, szukając tabliczki z rocznikiem. ROCZNIK 2013. Moje światełko dziko skakało teraz z boku na bok w poszukiwaniu mojej mamy, zanadto bowiem się niecierpliwiłam, żeby skanować rzędy jeden po drugim. Wszy scy uczniowie mieli krótkie rękawy, co oznaczało, że zdjęcie zrobiono na początku jesieni lub późną wiosną. W drugim z ty ch przy padków mamy już by nie by ło. Mój wzrok przy ciągnęła moja własna twarz. Zobaczy łam ją tuż obok Griffina, na samy m środku fotografii, w ostatnim miejscu, któremu się przy jrzałam. Twarz, oczy wiście, należała do niej, a nie do mnie, komuś postronnemu jednak trudno by łoby wy chwy cić różnice. Miałam jej oczy, kości policzkowe, taki sam kształt nosa. Widziałam więc swoje ry sy w połączeniu z wy ższą, smuklejszą sy lwetką. Różniły śmy się wprawdzie karnacją – ona miała kasztanowe włosy, wpadające w czerwień, i skórę oliwkową, brąz moich włosów by ł bardzo ciemny, za to cera jasna – ale na czarno-biały m zdjęciu nie by ło tego widać. Widziałam też swoją własną twarz, odbitą w dzielącej nas szy bie, umalowaną kosmety kami do makijażu od Hershey i o wiele mniej moją od tej na starej przecież fotografii. Zbliży wszy się jeszcze, przy cisnęłam dłoń do szy by, nie przejmując się odciskami palców, bardziej bowiem pragnęłam nawiązać więź z dziewczy ną znajdującą się po drugiej stronie. Stałam tam dłuższą chwilę, usiłując wczuć się w moment, który uchwy ciło to zdjęcie. Moja mama wśród kolegów z roku, swobodnie uśmiechnięta. W jej oczach nie by ło niepewności, żadnego śladu tego, co miało nastąpić. Jeżeli Theden by ło dla niej zmaganiem, ta fotografia tego nie pokazy wała. Moje gemini rozbły sło w ciemności. @LiamStone: gdzie jesteś?

Głośno westchnęłam. Nie mogłam wiecznie kry ć się w mroku tego kory tarza. Pstry knęłam zdjęciu klasowemu kilka fotek moim gemini, niestety, bły ski wbudowanej w nie lampy zawsze odbijały się w szkle. Bez lampy jednak fotografii w ogóle nie widziałam. Najlepsze, co mogłam zrobić, to przy sunąć handheld jak najbliżej mamy, trzy mając go pod kątem. W efekcie uzy skałam jej zbliżenie. Na ekran wy skoczy ła niebieska ikona Forum: Dodać zdjęcie na ścianę? Palec zawisł nad ekranem. Wszy stko wy sy łałam na Forum. Tego zdjęcia jednak nie dałoby się podsumować jakimś zwięzły m podpisem. Stuknęłam w słowo NIE i okienko zniknęło. Zamiast tego zadzwoniłam do Becka, jedy nej osoby ‒ poza moim tatą ‒ która bez dodatkowy ch wy jaśnień zrozumie, ile dla mnie oznaczało odnalezienie tej fotografii. – Hej – powiedział, odebrawszy po drugim dzwonku.– Nie powinnaś przy padkiem by ć na tej swojej bajeranckiej potańcówce? – Jestem – potwierdziłam. – Ty le że właśnie odkry łam to zdjęcie mamy i… – Prześlij mi je – powiedział. Usły szałam przechodzące przez telefon brzęknięcie, a więc moja wiadomość wy świetliła się na jego ekranie. Po swojej stronie też na nią patrzy łam. – Łał – westchnął. – Wy gląda zupełnie jak ty. – Zauważy łam. – Wy słałaś ją twojemu tacie? – Jeszcze nie – powiedziałam, choć w istocie wcale nie by łam pewna, czy powinnam. Wiedziałam, jak trudno mu oglądać jej zdjęcia. – Prawdopodobnie zrobię to po imprezie. – Cieszę się, że je znalazłaś – wy znał Beck. – Ja też. Niespiesznie wracałam do Rotundy, ty m razem przez trawnik, gdzie przy każdy m kroku obcasy zapadały mi się w miękką ziemię, pogrążona w my ślach o tej dziewczy nie z fotografii. Stanowiła dla mnie kompletną zagadkę. Mimo iż kiedy ś także przechodziła przez ten sam dziedziniec, miałam wrażenie, że ży ła w inny m świecie. Może łączące nas podobieństwo sprowadzało się ty lko do twarzy ? Liam zamachał do mnie, jak ty lko weszłam do rotundy. Stał z grupą członków kadry w najrozmaitszy ch gadzich maskach. Rozejrzałam się za wężem, ale go nie wy patrzy łam. Udając, że nie widzę Liama, poszukałam wzrokiem Griffina. Jego łatwo by ło znaleźć: otoczony przez grupkę starszy ch wiekiem absolwentów po drugiej stronie sali, coś mówił, ży wo gesty kulując. Wy łapałam słowo imperium. – Hej – zawołał Liam, podchodząc do mnie. – Gdzie by łaś? – Szukałam Hershey – skłamałam. – Widziałeś ją? – Od jakiegoś czasu nie – odpowiedział. – Zatańczy my ? Wy ciągnął do mnie rękę, a ja w my ślach już przy jmowałam jego propozy cję. Zatańczy ć z nim, spróbować się rozerwać.

W ty m momencie spojrzałam na wy ciągniętą ku mnie dłoń. Jak bardzo się różniła od tej, która mnie podtrzy mała, gdy w zeszły m ty godniu potknęłam się na chodniku. Tamta by ła spękana, poplamiona, poznaczona zaschnięty mi fusami od kawy, z obgry ziony mi paznokciami. A kiedy chwy ciła mnie za ramię, odczułam to cały m ciałem. – Muszę iść – powiedziałam nagle. – Dokąd? – zapy tał Liam, wy raźnie zdezorientowany. – Po prostu muszę iść. Liam powiedział jeszcze coś, czego nie usły szałam. By łam już przy drzwiach. Wiedziałam, że powinnam nadal by ć wściekła na Northa za to, jak mnie potraktował w obecności Hershey. I by łam. Tak wściekła, że rozkwasiłaby m mu nos. Gniew jednak nie mógł stłumić nagłej potrzeby, by się z nim zobaczy ć. Zahaczy łam o akademik, żeby pozby ć się maski i wziąć kurtkę, przez moment też zaniepokojona, czy nie zastanę tam Hershey, urżniętej w trupa lub wy miotującej. Nasz pokój by ł jednak pusty. Czując, że zaczy na opuszczać mnie pewność siebie, przekopałam się przez szuflady Hershey w poszukiwaniu jej zapasu alkoholu z samolotu. Albo już się z nim uporała, albo dobrze go ukry ła, znalazłam bowiem ty lko na wpół opróżnioną buteleczkę likieru Kahlúa. Osuszy łam ją do końca, trochę przepłukałam usta pły nem i wy szłam. By ło późno, ciemno i chłodno, a ja urwałam się z najważniejszej imprezy w ty m semestrze. Nic mnie to jednak nie obchodziło. Chciałam zobaczy ć Northa. I odkąd dopuściłam do siebie my śl, że tego chcę, naprawdę tego pragnęłam. Czułam to na swojej skórze, w głębi gardła, pod żebrami. Idąc, układałam sobie, co powiem. Będę swobodna. Zażartuję, że nie wy obrażam sobie ży cia bez obejrzenia filmu Rocky. Potem on przeprosi za swoje zachowanie w ostatni weekend, obiecując, że to się nigdy nie powtórzy. Całe spotkanie rozwinęło mi się w głowie tak gładko, że by łam autenty cznie zaskoczona, kiedy zajrzawszy przez okno kawiarni, nie zobaczy łam go w środku. Niewiele my śląc, poszłam dalej. Dookoła budy nku, przez drzwi i po schodach, na piętro Northa, gdzie bez chwili wahania załomotałam kostkami palców w zimny metal drzwi. Nie mogłam się doczekać ich otwarcia. Dopóki się nie otworzy ły. Cały zapał i rozsadzające mnie podniecenie poszły w diabły, ledwie zobaczy łam wy raz twarzy Northa. – Co tu robisz? – zapy tał, zniżając głos i wchodząc w szczelinę między drzwiami a framugą. – Ja, hm… Zawsty dzona, opuściłam oczy. Na podłodze by ła paczka, owinięta brunatny m papierem, zaadresowana do Norvina Pascala. Zauważy łam, że kiedy North również ją spostrzegł, schy lił się

szy bko, żeby podnieść. Przeniosłam wzrok w miejsce, które przed chwilą sobą zasłaniał i wtedy moją uwagę przy ciągnął bły sk czerwieni w głębi pokoju. Na kozetce leżała suknia Hershey. North się podniósł, znów przesłaniając mi ten widok. – Powinnaś już iść – powiedział cicho. Ogłupiała, kiwnęłam głową. Co robi sukienka Hershey na twojej kanapie? ‒ wrzeszczało mi w środku. Rozum już to wiedział. Zdąży ł sobie wszy stko poukładać. To dlatego North nie chciał, żeby m komukolwiek mówiła, że się spotkaliśmy. Dlatego Hershey uparła się tamtego ranka, by wpaść do Paradiso, a North zachował się tak dziwacznie, gdy to zrobiły śmy. To on by ł ty m facetem, z który m kręciła Hershey. To by ł ten sekretny, skandalizujący flirt. – Mogę to wy jaśnić – odezwał się jeszcze ciszej. – Nie trzeba – ucięłam, bo złość paliła mnie w gardle. – Rozumiem. Chciałam się obrócić na pięcie i wy maszerować, ale schody i moje szpilki stanowiły by groźną kombinację. Zwy czajnie się więc odwróciłam i ostrożnie zeszłam, modląc się, żeby nie widział, jak się trzęsę. Chwilę później usły szałam trzask zamy kany ch drzwi. 1. Ang. frenemy (friend + enemy). Pojęcie odnoszące się do kogoś, kto uchodząc za przy jaciela, w istocie jest wrogiem, albo do przy jaciela będącego jednocześnie ry walem w jakiejś dziedzinie. W druku pojawiło się w USA w 1953 r., w odniesieniu do zimnowojenny ch relacji z Rosjanami. Autorstwo polskiego odpowiednika przy pisuje się jednemu z dziennikarzy „Gazety Wy borczej”. [wróć]

ROZDZIAŁ 12

P

ociągnęłam długi ły k kawy przemy conej za regały, teraz już letniej. W naszej bibliotece do głównej czy telni można by ło wnosić napoje, ja jednak chciałam dziś poby ć sama, dlatego siedziałam przy biurku między regałami, jedząc płatki śniadaniowe z plastikowego woreczka, pijąc słabą stołówkową kawę i walcząc ze łzami. Znowu spróbowałam skupić się na ekranie, ale oczy paliły mnie ze zmęczenia. Poprzedniej nocy zasnęłam szy bko, prakty cznie zaraz po ty m, jak wbiegłam do pokoju, obudziłam się jednak po północy, kiedy wkradła się Hershey, i nie spałam jeszcze wtedy, gdy niedługo przed pierwszą zaczęła ściągać do swoich sy pialni cała reszta. Potem senność całkowicie mi przeszła. Godziny się wlokły, a ja patrzy łam w sufit, aż wreszcie o szóstej wstałam i przy szłam tutaj. Wy jąwszy szy bki wy pad do stołówki po jej otwarciu o ósmej, siedziałam na ty m krześle cały dzień, usiłując zajmować się pracą z poznawczej, a przede wszy stkim my śląc o Norcie. Czułam się jak idiotka. Dwa razy gdzieś wy skoczy liśmy, w obu przy padkach by liśmy sami i za każdy m razem dbał, żeby by ło to kompletnie platoniczne. Nie miałam o co się na niego wściekać. Wy raźnie przecież dawał mi to do zrozumienia. Dzy ń! Na ekranie pojawiło się okienko: Z uwagi na brak aktywności zostaniesz wylogowana za sześćdziesiąt sekund. Westchnęłam i stuknęłam w ekran. Od jak dawna gapiłam się w te same wy niki wy szukiwania? Przepatry wałam dokumentację medy czną pacjentów z parakuzją akraty czną, szukając subtelny ch powiązań między nimi, ale znajdowałam wy łącznie te niezby t subtelne. W kółko powtarzało się to samo. Osoba, dotąd zdrowa, zaczy na nagle sły szeć w swej głowie głos. Stopniowo podporządkowuje się jego poleceniom. Podejmuje coraz bardziej irracjonalne, szkodzące jej samej działania. Niespodziewanie rzuca pracę, rozdaje cały swój majątek lub zaprasza na obiad by ły ch kry minalistów. Członkowie rodziny zaczy nają się o nią obawiać i interweniują. Osoba broni się przed leczeniem. Jej ży cie się rozpada. Potem następuje jedno z dwojga: albo zatroskany członek rodziny zmusza tę osobę do poddania się terapii, albo znika ona z powierzchni ziemi. Nie by ło jasne, dokąd trafiali ludzie z tej drugiej kategorii, ale wpisy w ich dokumentacji nagle się ury wały. Nie by ło już coroczny ch badań kontrolny ch, badań specjalisty czny ch, ruty nowy ch szczepień. Bez tego nie mieli szans na zatrudnienie, nie wiedli więc normalnego, produkty wnego ży cia. Przy pomniały mi się zdjęcia zrobione przez Becka tamtego dnia w miasteczku namiotowy m, podobizny mężczy zn z obłędem w oczach i kobiet, które miały w nich pustkę. Czy wcześniej usły szeli Zwątpienie? Czy to ono

sprowadziło ich poza skraj przepaści? Handheld rozbrzęczał się, przekazując wiadomość. @Hershey Clements: gdzie jesteś? umieram z głodu. spotkamy się w stoł.? Nie zastanawiając się, wpisałam odpowiedź: już jadłam. uczę się. Nie by łam zła na Hershey. Nie miałaby m prawa. Nie wiedziała, że się spoty kałam z Northem. Nie mogłaby m też jednak udawać, że nic się nie stało. Wolałam więc jej unikać, przy najmniej na razie. Handheld znowu zabrzęczał. @NathanKrinsky : Przyjdź do kawiarni. Proszę. Musisz coś zobaczyć. Zdjęcie profilowe należało do kolejnego współpracownika Northa, faceta, którego widziałam, jak zmy wał podłogę. Serce mi zatrzepotało i znienawidziłam siebie za to. Nie, nie pójdę do kawiarni. Ani dzisiaj, ani nigdy. Zaczęłam już wy stukiwać odpowiedź, ale się rozmy śliłam. Zamiast tego, zablokowałam @NathanKrinsky dostęp i zakopałam handheld w torbie. Na nieszczęście, mój mózg nie miał funkcji blokowania. Nie potrafiłam przestać odtwarzać sobie ty ch okropny ch, paraliżujący ch chwil, wy razu twarzy Northa, kiedy mnie zobaczy ł, widoku sukienki Hershey na jego kozetce, gdy schy lił się po paczkę. A skoro już przy ty m jestem, wy dawało się ‒ przy najmniej przez chwilę ‒ że bardziej przejęty jest paczką niż moją obecnością. Dlaczego? Odtworzy łam w my ślach obraz tej brunatnej paczki. Zaadresowana do Norvina Pascala, na adres Northa. Czy naprawdę miał na imię Norvin? Chciałam go o to zapy tać, kiedy otworzy ł drzwi, ale wy raz jego twarzy odebrał mi głos. Gdy poszukałam tego nazwiska na Forum, wy skoczy ła ty lko jedna strona. Widok zdjęcia profilowego odebrał mi dech. Nawet bez powiększania wiedziałam, że to North. Nie wierząc własny m oczom, przeleciałam przez jego profil. Po co to całe gadanie o Forum jako o „niewidzialnej klatce”? To by ła ściema. Cały czas tam by ł. I ciągle aktualizował swój status. @NorvinPascal: Kiedy ludzie mówią, że mają za sobą świat drogi, zawsze myślę: To przed sobą macie świat tani? I zastanawiam się, jak je odróżniają. #irokez#szczęśliwiec Mało się nie porzy gałam na mój ekran. Wraz z kolejny m wkurzający m dzwonkiem ponownie wy skoczy ła przy pominajka DZP,

blokując widok na stronę Northa i wy ry wając mnie z otępienia. Miałam przed sobą robotę. To się liczy ło. Tamta obłuda nie. Stuknęłam w ekran, utrzy mując zalogowanie, a potem wróciłam na początek listy, żeby przy pomnieć sobie, na co patrzę. Postanowiłam zacząć od rozpoznania środowiskowy ch uwarunkowań tego zaburzenia i w związku z ty m zawęziłam wy niki do kobiet z Wy brzeża Północno-Zachodniego. Zamierzałam posortować je według wieku. Stukając w przedział „18– 24”, niechcący trafiłam w klawisz „Sortuj według daty ”. Wy niki naty chmiast ułoży ły się według dat zgonów, zaczy nając od najstarszy ch zapisów. Zaczęłam je więc przewijać, pomijając staty sty ki i zastanawiając się, czy otworzy ć którąś z ty ch starszy ch spraw, czy też powrócić do nowszy ch, kiedy jedna szczególnie rzuciła mi się w oczy. Data urodzenia: 13 kwietnia 1995 Płeć: żeńska Data zgonu: 21 marca 2014 W pierwszej chwili to data urodzenia przy kuła moją uwagę. Urodziny mojej mamy. Co roku czciliśmy je z tatą tortem i lodami w niedrogiej restauracji w Belltown, dokąd zabrał ją na ich pierwszą randkę. Jednak to data zgonu zjeży ła mi włosy na karku. Ten dzień również upamiętnialiśmy tortem. Moje urodziny. Serce mi waliło, gdy klikałam w link do pełnej dokumentacji. Zjeżdżałam na dół strony tak szy bko, że słowa na ekranie się zlewały. Ostatni wpis by ł z 21 marca 2014. Kliknęłam w niego i aż mi dech zaparło. Oznaczony by ł logo Medy cznego Centrum Uniwersy tetu Waszy ngtońskiego, szpitala, w który m przy szłam na świat. Gdy przewijałam tę notatkę, oczy wy chwy ty wały słowa i zdania, a umy sł usilnie starał się nadać im sens. Pacjentka przyjęta z silnymi skurczami porodowymi po dwudziestu dwóch godzinach porodu aktywnego w warunkach domowych. Ultrasonografia wykazała zespół przejrzałości płodu oraz ostre małowodzie. Pacjentka w wyniku nieplanowanego cesarskiego cięcia urodziła noworodka płci żeńskiej o wadze 3,2 kg. Natychmiast po wykonaniu zabiegu pacjentka zaczęła wykazywać oznaki niewydolności oddechowej i straciła przytomność. Badanie tomograficzne wykazało rozległy zator prawego płuca. Zgon pacjentki stwierdzono o 16:05. Przyczyna zgonu: zatorowość płucna. My ślenie mi się zacięło i w kółko czy tałam to jedno sformułowanie: zatorowość płucna. Dokumentacja medy czna doty czy ła mojej mamy. Na pewno jej. Daty urodzenia i zgonu, poród przez cesarskie cięcie w szpitalu Uniwersy tetu Waszy ngtońskiego, ta właśnie przy czy na śmierci. Wszy stko się zgadzało. Ty le ty lko, że ta pacjentka miała AZP.

Mój umy sł, normalnie tak prakty czny, odmawiał przy jęcia wy łożony ch przed nim dowodów. Musiała istnieć jakaś inna osiemnastolatka, która w ty m samy m szpitalu w dniu moich narodzin wy dała na świat dziecko przez nieplanowane cesarskie cięcie, a potem umarła z powodu zatorowości płucnej. Albo może do dokumentacji mamy przez pomy łkę wpisano zdiagnozowane u kogoś innego AZP i to dlatego znalazła się dzisiaj w moich wy nikach wy szukiwania. Albo moja mama by ła obłąkana. Wszy stkie obawy co do mojego własnego zdrowia psy chicznego okazały się w jednej chwili uzasadnione. Z badań wiedziałam, że jeśli mama miała AZP, prawdopodobieństwo rozwinięcia się tego zaburzenia u mnie by ło trzy razy większe od przeciętnego. Całą odczuwaną obawę wobec Zwątpienia ujrzałam nagle w inny m świetle. Nie miała nic wspólnego ze zdrowy m scepty cy zmem. To by ła neuroza. Ludzie z AZP sami siebie nie uważają za chory ch. Czując, jak tętni mi w uszach, wróciłam na początek dokumentacji mamy i kliknęłam pierwszy wpis. Zmuszając się do powolnego czy tania, metody cznie przebijałam się przez wszy stko, począwszy od informacji o jej narodzinach w 1995 roku, poprzez pierwsze coroczne badania kontrolne i wizy ty związane z chorobami, zwichnięcie nogi w kostce w wieku siedmiu lat, nastawianie złamanej w łokciu ręki, gdy miała lat dziewięć, wy cięcie wy rostka w wieku lat czternastu. Normalnie, jak u dzieciaków. Żadny ch wzmianek o głosach, zaburzeniach umy słowy ch czy jakichkolwiek problemach psy chiczny ch. Zaczęłam się uspokajać. Może jej dokumentację rzeczy wiście błędnie zaklasy fikowano, tak jak my ślałam. Może wcale nie miała AZP. W połowie wpisu datowanego na kwiecień 2013 zobaczy łam słowa eliminujące wszelkie wątpliwości co do tego, z czy ją dokumentacją mam do czy nienia. Ośrodek Zdrowia Akademii Theden. Dalsze akapity stanowiły przy gnębiającą charaktery sty kę bardzo niezrównoważonej młodej kobiety o krok od rozstania się ze szkołą. To by ła ocena psy chologiczna, dokonana przez kogoś, kto podpisał się jako dr K. Hildebrand, i opatrzona u dołu ostrożną diagnozą: Zachowania symptomatyczne dla ostrej parakuzji akratycznej i zaburzeń osobowości. Kolejny wpis, sy gnowany przez tego samego lekarza, powstał dwa ty godnie później i podsumowy wał wy niki przeszło tuzina badań neurologiczny ch i psy chiatry czny ch, potwierdzając pierwotną diagnozę. U dołu widniała opinia lekarza: Nieuleczalne. Zalecana hospitalizacja. Następny stanowił link do „Decy zji o skreśleniu z listy uczniów” z 1 maja 2013. Uczennica nie spełnia wymagań psychologicznych, umożliwiających edukację. Dokument ten podpisali doktor Hildebrand i dziekan Atwater. Moja mama nie rzuciła Theden. Wy walili ją. Z zamętem w głowie przeszłam do ostatniego wpisu w dokumentacji mamy, raportu z dnia, w który m zmarła, i przeczy tałam go jeszcze uważniej. Wiele napotkany ch tam terminów

medy czny ch nic mi nie mówiło, by łam jednak w stanie odtworzy ć przebieg zdarzeń na podstawie tego, co wiedziałam od taty. Bóle porodowe u mamy zaczęły się z prawie trzy ty godniowy m wy przedzeniem i wy stąpiły powikłania. Konieczne by ło cesarskie cięcie. W nodze powstał zakrzep, który przewędrował do płuc i ją zabił. Gdy okienko wy skoczy ło ponownie, przesunęłam palec na górną część tabletu i wcisnęłam klawisz „Drukuj ekran”, zachowując obraz w moich zdjęciach, a potem kliknęłam go, by się przy jrzeć. I kiedy tak wpatry wałam się w niego, nawet nie mrugając, obraz w końcu się rozmy ł. Całe długie minuty, może nawet godzinę, siedziałam bez ruchu, nic właściwie nie my śląc, jedy nie się gapiąc. Po ponowny m powrocie okienka pozwoliłam, żeby sy stem mnie wy logował.

ROZDZIAŁ 13

A

zatem jutro – powiedział Liam tuż przy moim ramieniu. Nie odry wałam oczu od tabletu. Jedy nie noc dzieliła mnie od drugiego dnia testów śródsemestralny ch. Główna czy telnia w bibliotece by ła nabita do granic możliwości. Chcąc mieć odrobinę samotności, celowo wy brałam stolik w rogu, niestety, ten obok mnie zajęła druży na piłki wodnej i krzesło Liama znajdowało się tuż za moim. Właśnie się odchy lił, balansując na dwóch nogach mebla i obracając w palcach pióro. W ciągu ostatniego miesiąca prosił mnie o to przy najmniej dwadzieścia razy i za każdy m razem uprzejmie go spławiałam. Komuś innemu powiedziałaby m prosto z mostu, żeby dał sobie spokój, on jednak by ł członkiem stowarzy szenia i mógł mieć wpły w na jego decy zje. Pewnie by ło to wredne i wy rachowane, ale nie mogłam pozwolić, żeby przez niego mnie odrzucono. Przy słano mi jeszcze osiem zagadek, ostatnią poprzedniej nocy, i wszy stkie osiem rozwiązałam. – Rory – po głosie poznałam, że się uśmiecha – jestem skłonny cię błagać. – Jutro nie mogę – ucięłam. – To w sobotę. – Porozmawiajmy o ty m po testach – powiedziałam. O ileż by łoby łatwiej, gdy by wreszcie zrozumiał i odpuścił. Z jakiegoś powodu jednak obstawał przy namawianiu mnie na randkę. Rozważy łam przeniesienie się między regały, ale przy szłam bez mary narki. Na zewnątrz się oziębiło, a wśród regałów należało się spodziewać lodówki. Trzaski z kominka na środku czy telni sprawiały, że by ło w niej przy tulnie i ta przy tulność by ła wręcz kojąca. A ja właśnie czegoś takiego potrzebowałam, gdy ż by łam o krok od potężnego ataku paniki na my śl o drugim dniu egzaminów. Pierwszy poświęcono na przedmioty spod znaku lewej półkuli mózgowej – analizę matematy czną, informaty kę i chiński. Jutro zapowiadało się ty siąckroć gorzej: literatura, historia, poznawcza i test, którego bałam się najbardziej, z Prakty k Platońskich. Przerażało mnie, że nie sposób się do niego przy gotować. Nie miałam pojęcia, czego się spodziewać. Nikt nie miał. Ten egzamin z roku na rok podlegał dramaty czny m zmianom, drugoroczniacy więc nie mogli nam w niczy m pomóc. Jeden z kolesiów Liama od piłki wodnej powiedział szeptem coś, zdaniem pozostały ch, zabawnego i cały stolik gruchnął śmiechem. Nafaszerowani kofeiną i cukrem, robili się coraz hałaśliwsi, a we mnie narastało zdenerwowanie i przekonanie, że nie jestem przy gotowana do jutrzejszy ch testów. Spędziłam w bibliotece ostatnie czternaście wieczorów, opuszczając ją dobrze po północy, mimo iż Lux uporczy wie domagał się ode mnie co najmniej ośmiogodzinnego snu.

Kątem oka zauważy łam Izzy, która właśnie weszła do czy telni i wy patry wała wolnego miejsca przy stolikach. Chwilę później zmierzała w moją stronę. Czy m prędzej zaczęłam się zbierać. W ciągu ty ch dwóch ty godni kilka razy się z nią uczy łam i za każdy m razem więcej w ty m by ło pogaduch niż nauki. – O nie, już wy chodzisz? Lekko się wzdry gnęłam, niby to zaskoczona. Nie znosiłam takiego udawania, ale testy śródsemestralne bardzo się liczy ły w ogólnej ocenie i jeśli chciałam na nich dobrze wy paść, nie mogłam spędzić reszty wieczoru na gadaniu o filmach, makijażu czy wartości kalory cznej batoników granola z automatu ze słody czami. – Hej – powiedziałam. – Tak, będziemy się uczy ć z Hershey w pokoju. W duchu aż się skrzy wiłam. Dalece odbiegało to od prawdy. Hershey i ja nigdy się razem nie uczy ły śmy i z całą pewnością nie miały śmy takich planów na ten wieczór. Pragnąc złagodzić to kłamstwo, dodałam do niego coś prawdziwego: – Ona nie znosi biblioteki. – Hershey się uczy ? – wtrącił się Liam. Jego kumple zarechotali. – Na razie, ludzie – powiedziałam i wy szłam. Na zewnątrz panował ziąb i zaczy nało kropić. Puściłam się biegiem, a krople deszczu kąsały mnie w twarz. Kiedy dotarłam do naszego pokoju, by łam już zdy szana. Hershey siedziała przy swoim biurku, schy lona nad tabletem. Zakładałam, że się uczy, dopóki nie usły szałam jej łkania. – Hershey ? Nie zareagowała. Nie by łam nawet pewna, czy mnie sły szy. Rzuciłam torbę na łóżko i podeszłam do niej. Naprawdę płakała, to zaciskając dłonie w pięści, to rozprostowując palce. Dotknęłam jej ramienia i wtedy podniosła wzrok. Twarz miała opuchniętą i czerwoną. – Co się stało? – Ja nie zdam – powiedziała przez łzy. Strasznie chry piała. – Dzisiaj to by ła katastrofa, a jutro… Rory, ja nawet nic nie przeczy tałam. Kompletnie nic. My ślałam… Boże, nie wiem, co sobie my ślałam. Pewnie, że się znowu wy winę, jak zawsze doty chczas. Potrząsnęła głową. – Na pewno zdasz – zapewniłam ją niezby t przekonująco, bo tego należało się spodziewać po przy jaciółce, którą przecież by łam, niezależnie od złożoności łączący ch nas relacji. – Uważasz, że na to zasługuję? – powiedziała. Jej oczy znów wy pełniły się łzami. – Babcia mnie znienawidzi – szepnęła. – I moi rodzice. O Boże, moi rodzice. Wcisnęła twarz w dłonie i powiedziała coś jeszcze, ale nie dało się tego zrozumieć. Pomóż jej. Odkąd wiedziałam o chorobie mamy, ży łam w stresie, że znów usły szę Zwątpienie, przerażona

ty m, co to dla mnie oznacza. Teraz, choć się odezwało, wcale się nie bałam. By łam wkurzona. Jeszcze zanim ten głos przemówił, postanowiłam pomóc Hershey. Teraz wy chodziło na to, że jeśli to zrobię, posłucham Zwątpienia. Popatrzy łam na Hershey. By ła ode mnie wy ższa o kilkanaście centy metrów, ale siedząc przy biurku wy glądała na malutką: by ła skulona i roztrzęsiona. To nie ma nic wspólnego z tobą, dogry złam temu głosowi, jakby mógł mnie sły szeć, po czy m położy łam rękę na ramieniu Hershey. – Pomogę ci się uczy ć – oznajmiłam. Moja współlokatorka opuściła ręce i spojrzała na mnie zaskoczona, mrugając opuchnięty mi oczy ma. – A co z twoimi egzaminami? Obie z Hershey zdawały śmy według różny ch planów, co oznaczało, że drugiego dnia będzie miała testy, które ja już przeszłam. Żaden przedmiot się nie pokry wał. Wzruszy łam ramionami. – Dam sobie radę – powiedziałam i spróbowałam w to uwierzy ć. Owszem, Hershey sama się w to wpuściła i może nawet zasługiwała na to, żeby oblać, nie zamierzałam jednak do tego dopuścić. Złapała mnie za rękę i uścisnęła. – Dziękuję. – W oczach pełny ch łez pojawiły się wdzięczność i nadzieja. Zaczęły śmy od informaty ki, mocnej strony Hershey, potem przeszły śmy do analizy, w której to ja by łam mocna. Hershey rzeczy wiście by ła nieprzy gotowana, tak jak mówiła, ale szy bko się uczy ła i wszy stko w lot łapała. Materiału do przerobienia by ło jednak całe mnóstwo i w miarę upły wu nocy coraz bardziej nam to doskwierało. O wpół do czwartej zeszły śmy do świetlicy, pod automat z kawą. By ł tam też Liam, przy gotowy wał się do ustnego z historii. Pochy liłam się tak, żeby go nie widzieć i nie odry wając oczu od ekranu, odpaliłam Lux. Przestawiłam planowany czas pójścia spać z północy na czwartą po południu, wy brałam filtry „energia” i „kondy cja”, po czy m przy tknęłam do automatu sensor telefonu. Najpierw pojawił się papierowy kubek, potem strumień parującej czarnej cieczy. – Co wy brałaś? – zaciekawiła się Hershey. – Nie mam pojęcia – odpowiedziałam, zdejmując kubek z tacy. – Zdałam się na Luxa. – Upiłam ły k. Ciecz by ła gęsta i mocna. – Smakuje jak red-ey e 1. Ze stewią zamiast cukru. – Gotowe. Hershey wpisała swoje zamówienie i przy łoży ła gemini do automatu. Spadł drugi kubek. Gdy czekały śmy, aż się napełni, nadal stałam ty łem do Liama. Zobaczy łam, że Hershey zerka to na niego, to na mnie.

– Coś jest nie tak między wami? – zapy tała. – Bardzo szy bko go usadziłaś. – Mnie i Liamowi dobrze się układa – zaoponowałam. – Zaprzy jaźniliśmy się. – Skoro tak uważasz – powiedziała, sięgając po kawę. – Wy daje mi się jednak, że czegoś mi nie mówisz. Zobaczy łam w my ślach sukienkę Hershey przewieszoną przez kozetkę Northa i policzki zaczęły mnie piec. Owszem, czegoś jej nie powiedziałam, nie miało to jednak nic wspólnego z Liamem. – Powinny śmy wracać do nauki. – Nałoży łam na kubek pokry wkę i skierowałam się w stronę drzwi. – Hej, Rory ? – Tak? – Odwróciłam się. Hershey patrzy ła w głąb kubka, oczy chowając pod osłoną swy ch ciemny ch włosów. – Czemu to robisz? – Czemu co robię? – Czemu mi pomagasz? – Ponieważ jesteś moją przy jaciółką – odpowiedziałam bez namy słu. Hershey chwy ciła mnie za rękę i uścisnęła. Łamiący m się głosem wy szeptała coś w odpowiedzi. Zby t cicho, żeby m usły szała, ale nie chciałam prosić jej o powtórzenie. Odtwarzałam sobie jednak tę chwilę, gdy przekopy wały śmy się przez różniczki i spisy chińskich słówek. To brzmiało jak Przepraszam. W ogóle nie spały śmy. O siódmej rano jeszcze nad ty m wszy stkim siedziały śmy, mogłam jednak stwierdzić, że Hershey przestała panikować. By ła przy gotowana. Może nie na ocenę celującą, ale powinna zdać. Ja natomiast miałam przechlapane. Nie żeby m się w ogóle nie przy gotowy wała do ty ch dwudniowy ch egzaminów, ale liczy łam też na zry w ostatniej nocy. Nie mówiąc już o sześciu godzinach solidnego snu. I oto, na godzinę przed pierwszy m testem, mdliło mnie po późnonocnej kawie, a oczy miałam tak zmęczone, jakby m je wy płukała w wy bielaczu i wy wiesiła, żeby wy schły na pusty nny m wietrze. Pory czałaby m się, gdy by m nie by ła zby t odwodniona, żeby się spodziewać łez. Wzięłam pry sznic i włoży łam dzianinową sukienkę w nadziei, że ten strój trochę doda mi animuszu, a że nie starczy ło mi energii na wy suszenie włosów, zwinęłam je w węzeł i upięłam. Hershey, coś sobie nucąc, nakładała na policzki puder brązujący, sińce pod oczami zamaskowawszy przy pomocy korektora. – Jestem prawie gotowa – oznajmiła, łapiąc w lustrze moje spojrzenie. – Co powiesz na szy bkie śniadanie? Wiedziałam, że warto by łoby coś zjeść, ale sobie tego nie wy obrażałam. Żołądek z nerwów zawiązał mi się w supeł i nie miałam najmniejszej chęci czegoś do niego pakować.

– My ślę, że się wstrzy mam – powiedziałam. – Zjem coś po egzaminie z Prakty k. Który zaczy na się za dwadzieścia dwie minuty, wrzeszczało mi w głowie. Zarzuciłam torbę na ramię i ruszy łam do drzwi. – Tak przy okazji – odezwała się gdzieś za mną Hershey – wiem, czemu mi pomogłaś. Odwróciłam się. – O co ci chodzi? – To przez Zwątpienie. – Mówiła cicho, mnie jednak wy dało się to krzy kiem. Skamieniałam. Skąd mogłaby to wiedzieć? Druga my śl by ła prakty czniejsza. Nie zajmuj pozycji obronnej. – Zwątpienie? – powtórzy łam, siląc się na kpiący uśmieszek. Aż zabolały mnie mięśnie twarzy. – Uważasz, że sły szę Zwątpienie? – O ile wiem, twoja mama sły szała – odpowiedziała z wielką pewnością w głosie. Cofnęłam się o krok. – Słucham? – Wiem, że twoja mama sły szała Zwątpienie. Wpatry wałam się w nią przez dłuższą chwilę. – Kto ci to powiedział? – Nikt – zapewniła szy bko. – Sama się domy śliłam. Kłamie, przemknęło mi przez głowę. Nie by ło możliwości, żeby doszła do czegoś na temat mojej mamy. Kto więc jej o ty m powiedział? Kto jeszcze wiedział? Chy ba uświadomiła sobie teraz, że nie wszy stko przebiega tak, jak zaplanowała. No ale Hershey raczej nie należała do osób skłonny ch dokładnie obmy ślić tego ty pu sprawy przed wcieleniem ich w czy n. – Wiesz, nikomu tego nie powiem… – Nie będziemy teraz o ty m rozmawiać – ucięłam, odwracając się. – Muszę lecieć. Powodzenia na testach. Otworzy łam i wy szłam na kory tarz, pozwalając, by stare mahoniowe drzwi same się za mną zamknęły. Na chwilę przed ich zatrzaśnięciem zerknęłam za siebie i uchwy ciłam spojrzenie Hershey. – Ja go nie sły szę – oświadczy łam najbardziej przekony wająco, jak potrafiłam. Drzwi się zamknęły, zanim zdąży ła odpowiedzieć, ale przecież nie musiała. Po jej twarzy widziałam, że mi nie uwierzy ła. – Dzisiaj zabawicie się w Boga – dotarły do mnie słowa Tarsus. W ogóle nie mogłam się skupić, wciąż odtwarzając w my ślach niedawną rozmowę z Hershey.

Mówiąc o zabawie w Boga, Tarsus zwróciła moją uwagę. Na ekranie mojej kapsuły pojawił się nieruchomy obraz ogromnej drewnianej platformy unoszącej się na roziskrzony m turkusowy m morzu. Na wy spie za nią ciągnęły się zielone wzgórza, a plażę pokry wał piękny biały piasek, w niczy m nieprzy pominający szarobrunatnego piachu z wy brzeży Waszy ngtonu. Wy stające ponad wodę pionowo wbite bale łączy ły plażę z oddaloną o jakieś sto metrów platformą, takim pły wający m dokiem. By ł on pusty, jeśli nie liczy ć piramidy drewniany ch skrzy ń piętrzący ch się jedna na drugiej. – Za sześćdziesiąt sekund dok na waszy ch ekranach zapełni się świętujący mi – powiedział głos doktor Tarsus w głośnikach. – Wy spa obchodzi dzisiaj Dzień Niepodległości i tuby lcy oraz tury ści zgromadzą się tu na pokazie fajerwerków. Pojemność doku wy nosi dwieście pięćdziesiąt osób. W momencie odpalenia fajerwerków będzie ich tam trzy razy ty le. Obraz na ekranie zmienił się w zbliżenie i teraz lepiej widziałam skrzy nie. – Te oto dwanaście skrzy ń wy pełniono przeszło dwiema tonami sztuczny ch ogni stosowany ch podczas pokazów. Wszy stkie fajerwerki są „przepisowe”, co oznacza, że każdy z nich został przed złożeniem w skrzy ni zaopatrzony w spłonkę elektry czną. Za trzy naście minut jedna z ty ch spłonek eksploduje, wy zwalając reakcję łańcuchową, która zniszczy dok i zabije wszy stkich znajdujący ch się tam ludzi. – Do każdego z was należy decy zja, kto z nich ma przeży ć, a kto umrze – dodała Tarsus, gdy na platformie w ułamku sekundy zaroiło się od ludzi. Tak by ła zatłoczona, że nie widziałam skrawka wolnej przestrzeni. – Uży wając dłoni, możecie robić pojedy nczy m osobom zbliżenia, a jeśli dwukrotnie stukniecie w nie palcem, uzy skacie kluczowe dane na ich temat. Skąd pochodzą, w jakim są wieku, z czego ży ją. Te informacje powinny wam ułatwić podejmowanie decy zji. Jak zawsze wasze oceny zależeć będą od efektu społecznego netto – będą ty m wy ższe, im mniej zginie osób wy soce wartościowy ch. Skakałam wzrokiem po platformie, starając się ogarnąć ją całą. Wy dawało się, że są tam ludzie wszy stkich ras, o najróżniejszy ch drogach ży ciowy ch. Widziałam też pewne tropy ułatwiające zorientowanie się, gdzie zacząć. Drogie okulary słoneczne, dizajnerskie letnie kapelusze. Tury ści. Niewątpliwie najwy żej wy cenieni ludzie na ty m doku. Poczułam ucisk w żołądku. Nie chciałam tego robić. – Będziecie w stanie przemieszczać poszczególne osoby ty lko pojedy nczo – powiedziała Tarsus. – Żeby kogoś przemieścić, należy po prostu przy ciskać palcem jego sy lwetkę, aż zacznie migotać, a potem przesunąć ten palec tam, gdzie chcecie ją umieścić. Naty chmiast po ewakuowaniu jednej osoby będziecie mogli przejść do następnej. Gdy na ekranie pojawił się licznik czasu pokazujący, że zostało jeszcze trzy naście minut i dziesięć sekund, serce zaczęło mi walić.

– I jeszcze jedno – oznajmiła Tarsus. – Obrażenia i zgony, które spowodujecie, zaowocują znaczny m obniżeniem oceny. Lepiej, gdy ktoś zginie w eksplozji, niż miałby stracić ży cie z waszej ręki. Powodzenia. Możecie zaczy nać. Jak zwy kle włączy ł się dźwięk i zegar ruszy ł. Pospiesz się, powiedziałam sobie. Musisz się spieszyć. Ty mczasem jednak znieruchomiałam ze wzrokiem wbity m w grupę tuby lczy ch dzieci na środku doku. By ła ich co najmniej setka, bosy ch, z kwiecisty mi przepaskami na włosach i biodrach, uradowany ch perspekty wą fajerwerków, o głosach wy bijający ch się ponad całą resztę. Stuknęłam dwukrotnie jedno z nich. Mężczyzna. Lat 8. Pochodzenie indofidżyjskie. IQ 75. Niewykwalifikowany. Ucisk w żołądku się wzmógł. Ten dzieciak by ł tak słodki, z szerokim bezzębny m uśmiechem. Dość się jednak już nauczy łam, żeby wiedzieć, że jego wartość uży tkowa by ła niska. Taką wartość miały wszy stkie osoby, rzeczy, działania i skutki działań. Liczby ujemne lub dodatnie, oddające ich wpły w netto na społeczeństwo. Tak jak ojciec z sy mulacji, którą robiliśmy podczas pierwszy ch zajęć – przedsiębiorca i doktor filozofii, któremu pozwoliłam umrzeć – pewni ludzie mieli wy ższą wartość od inny ch i żeby dobrze wy paść na egzaminie, ich przede wszy stkim musiałam ewakuować. Dopiero potem, gdy by starczy ło czasu, mogłam ratować te dzieci. Chciałaby m uratować wszy stkich. Udałoby się jakoś zidenty fikować wadliwy fajerwerk, zanim wy buchnie? Nie. Tarsus powiedziała, że w skrzy niach są przeszło dwie tony materiałów wy buchowy ch. Zresztą, nie wiedziałaby m nawet, czego szukać. Rzuciłam okiem na licznik. Zostało mi dwanaście minut i trzy dzieści sekund oraz ponad siedemset pięćdziesiąt osób do zabrania z doku. Pospiesz się, powiedziałam sobie ponownie. Kiedy jednak podniosłam rękę nad ekran, jedno słowo sprawiło, że zamarłam. Zaczekaj. Zareagowałam. – Zaczekaj? Zakry łam usta dłonią. Nie chciałam tego głośno powiedzieć. Nasze kapsuły podłączone by ły do kamer i głośników, które Tarsus na pewno miała teraz pod kontrolą. Zaczekaj? ‒ powtórzy łam, ty m razem w my ślach. Głos się znów odezwał. Zaczekaj. Ta rada, tak wy raźnie i jednoznacznie bezsensowna, pchnęła mnie do działania. Należało postępować dokładnie wbrew zaleceniom Zwątpienia. Musiałam się cholernie spieszy ć. Przeczesując tłum, stuknęłam dwukrotnie w młodzieniaszka z roleksem na przegubie. Mężczyzna. Lat 29. Amerykanin. Pochodzenie norweskie. IQ 156. Szczebel kierowniczy w funduszu hedgingowym.

Wiedziałaby m, jak przeprowadzić analizę, wciąż jednak miałam opory przed konieczny m wartościowaniem. Po prostu usuń go z platformy, powiedziałam sobie. Przy ciskałam palcem jego głowę, aż zaczął migotać, i zaczęłam przesuwać go w stronę pomostu. Nie, wodą będzie szy bciej. Ruchem nadgarstka wrzuciłam go do oceanu. Ledwie to zrobiłam, zaczął pły nąć do brzegu. Podniesiona na duchu ty m postępem, przeniosłam palec na dziewczy nę w pobliżu. Nie miałam czasu na sprawdzanie jej statusu. Musiałam pierwszy m spojrzeniem ocenić jej wartość. Nie by ło to precy zy jne, ale ty le się nauczy liśmy na ćwiczeniach, że wiedzieliśmy, na co patrzeć. Jak ich szacować. Ta dziewczy na nosiła okulary od Chanel i dopasowaną płócienną sukienkę na ramiączkach, a na palcu miała wielki diament. Po ty m, jak uśmiechała się do tuby lczy ch dzieci, zaklasy fikowałam ją jako filantropkę z lepszy ch sfer, kogoś mającego szansę zrobić wiele dobrego. Prędko przeniosłam ją nad wodę i popły nęła do brzegu. Poruszałam się coraz żwawiej, bez dłuższego zastanowienia wrzucając ludzi do wody, najszy bciej jak mogłam. Przez siedem minut uratowałam dwieście dziewięćdziesiąt osiem osób. Numer dwieście dziewięćdziesiąty dziewiąty spowodował zwłokę. To by ł mężczy zna po trzy dziestce w gofrowany ch szortach w kotwiczki. Mimo że wy glądał na kogoś z jachtu, znalazłszy się w wodzie, zaraz zaczął bezwładnie wy machiwać rękami i szy bko zniknął pod powierzchnią. Licznik zgonów przeskoczy ł mi z 0 na 1. Cholera. Nie pomy ślałam o nieumiejący ch pły wać. Czując, że wpadam w panikę, naty chmiast ją zagłuszy łam. Prawdopodobieństwo, że ktoś wy poczy wający na tropikalnej wy spie nie umie pły wać, musiało by ć znikome. Nie mogłam sobie pozwolić na zmianę strategii. Uwijałam się, jak najszy bciej ewakuując ludzi do wody. Na sześćdziesiąt sekund przed końcem wy znaczonego czasu miałam sześćset osób usunięty ch z doku, a straciłam ty lko tę jedną. Gdy zostało już ty lko dziesięć sekund, przy pomniał o sobie ucisk w żołądku. Nie uratowałam ani jednego z tuby lczy ch dzieciaków i ani jednej młodziutkiej nauczy cielki. Może wybuchu nie będzie, my ślałam sobie w ty ch ostatnich sekundach. Możliwe, że Zwątpienie miało rację. By ć może cała ta sy mulacja by ła swoistą sztuczką, którą jakoś mieliśmy rozgry źć i zignorować podane nam instrukcje. Właśnie na to liczy łam, gdy licznik zbliżał się do zera. A jednak, gdy do końca brakowało dwóch sekund, skrzy nie zajęły się ogniem. Trzeba by ło jeszcze pełnej sekundy, żeby dołączy ł do tego dźwięk. Najpierw trzaskanie, później pach pach pach. I gdy wy buchały fajerwerki, wszędzie pełno by ło dy mu, czarnego, potem szarego, z rozbły skami ognia. Platforma zniknęła w kłębach tego dy mu, ludzie niestety nie. Wy laty wali w górę jak szmaciane lalki, a powietrze aż drżało od ich krzy ków. Zamknęłam oczy, nie mogąc na to patrzeć, i otworzy łam je dopiero, kiedy wszy stko ucichło. Powinnam by ła zwlekać z ich otwarciem jeszcze dłużej. Widok by ł o wiele straszniejszy od samej eksplozji. Kończy ny i kadłuby unoszące się pośród zwęglonego drewna. Płonące ciała na wodzie.

Dławiło mnie w gardle i czułam smak żółci. To nie dzieje się naprawdę, upewniałam siebie. Ale i tak spuściłam oczy, nie chcąc już tego widzieć. – Rory, gratulacje – usły szałam w głośnikach doktor Tarsus. – Z liczbą zaledwie stu osiemdziesięciu ośmiu zgonów uzy skałaś najlepszy wy nik. – Podniosłam wzrok na ekran i zobaczy łam tam listę uczniów. Moje nazwisko by ło na samej górze. Liczba zgonów przy następny m blisko dwukrotnie przewy ższała moją. – Wy wszy scy pozostali sprawdzaliście status każdej ratowanej osoby. Rory, polegając na swy m racjonalny m insty nkcie, osiągnęła o wiele lepszy rezultat. Doktor Tarsus nigdy nie powiedziała mi nic milszego. Z tej dumy kąciki ust aż podjechały mi do góry. Zrobiłam to. Uzy skałam najwy ższą w klasie ocenę i jednocześnie uporałam się ze Zwątpieniem. No, może z ty m uporałam się lekko przesadziłam, ale wreszcie odpowiedziałam sobie na py tanie dręczące mnie, odkąd pierwszy raz usły szałam ten głos. Czy mu zaufać? Rozum zawsze zaprzeczał, ale wątpliwości pozostawały. Teraz już wiedziałam. Gdy by m podczas tej sy mulacji poszła za radą Zwątpienia, oblałaby m egzamin. I gdy by to działo się naprawdę, zginęłoby blisko osiemset osób, zamiast stu osiemdziesięciu ośmiu. Sto osiemdziesiąt osiem osób postradało ży cie. Mój dobry nastrój od razu pry snął, a ja znalazłam się na powrót na ty m doku, pośród rozradowany ch dzieciaków skazany ch na śmierć. To nie działo się naprawdę, powtarzałam sobie znowu, przepy chając się przez podwójne drzwi Domu Hamiltona na jasne październikowe słońce. To ty lko musiało wy dawać się rzeczy wiste, żeby spowodować reakty wną akty wność nerwową, której tłumienia mieliśmy się nauczy ć. Mimo to nie mogłam przestać my śleć o dzieciach, które zostawiłam. O ich śmiechu, z jakim garnęły się do nauczy cielek, o ochach i achach, z jakimi czekały na pokaz na niebie. To ich ciałka wy laty wały w powietrze, gdy skrzy nie eksplodowały. Ich krzy ki nasilały się, a potem gasły, gdy popalone zwłoki ginęły pod powierzchnią wody. Wiedziałam, że w takiej sy tuacji ofiar nie dałoby się uniknąć. Nie dałoby się odnaleźć wadliwego fajerwerku ani wy pchnąć ciężkich skrzy ń, nie by ło na to nawet czasu. Trzeba by ło się pogodzić z ty m, że dok wy buchnie. Jedy ną zmienną stanowiło to, ile osób będzie na nim przeby wać, gdy do tego dojdzie. Nie by ła to jednak, oczy wiście, wy łącznie gra w numerki – doktor Tarsus jasno to nam uzmy słowiła. Program komputerowy wy cenił uczestników wy darzenia, szeregując według znaczenia. Najlepszy wy nik uzy skałam nie dzięki temu, że pozostawiłam na platformie najmniej ludzi, ale dlatego że uznano ich za mniej wartościowy ch od ty ch, który ch z niej zabrałam. – To popieprzona koncepcja – powiedziałam do Liama podczas obiadu. Przy siadł się do nas bez zaproszenia, zajmując miejsce Izzy. Jako dy slekty czka otrzy mała więcej czasu na egzaminie. –

Ludziom przy pisuje się wartości? Jakby czy jeś ży cie liczy ło się bardziej niż inne? – Bo tak jest. I musisz się z ty m zgodzić. Popatrzy łam mu w oczy. – Nie, nie muszę. I się nie zgadzam. – Okej – powiedział, prostując się na krześle. – Pociąg wy pełniony skazany mi za morderstwo pędzi naprzeciw autobusu pełnego noblistów. Możesz albo wy koleić ten pociąg, albo zepchnąć autobus do jaru. Jeśli nic nie zrobisz, wszy scy zginą. – Wpakował do ust kawałek kalafiora i spojrzał na mnie. – Wy bieraj. Hershey oderwała wzrok od tabletu. Od początku przerwy obiadowej powtarzała analizę matematy czną, ledwie tknąwszy swoją pomidorową. – Ja oszczędziłaby m morderców. Szczęka mi opadła. Wiedziałam, że powiedziała tak jedy nie po to, żeby zwrócić na siebie uwagę, ale mimo wszy stko. – Ludzie, wy oboje jesteście chorzy. Hershey chy ba jednak to przemy ślała. – W świecie Liama morderców się zabija, bo przy pisuje się im ujemną wartość uży tkową. Może jednak należy spojrzeć na to inaczej. Można uratować ty ch morderców ze względu na wartość ich odkupienia. Liam uniósł brwi. – Wartość czego? Hershey przy gry zła wargę, zastanawiając się. – Wiedzą, że są mordercami, tak? Nie spodziewają się wy bawienia. Są przekonani, że ten, kto decy duje, postawi na noblistów. Jeśli więc stanie się inaczej… Nie wiem. – Wy dawała się skrępowana. – Może to ich zmieni i może inni ludzie o ujemnej wartości uży tkowej na samą wieść o ty m też się zmienią. Może znajdą przez to odkupienie. I może efekt netto dla społeczeństwa okaże się tu większy, niż gdy by uratowało się ty ch dobry ch. – Albo może pozabijają więcej ludzi, jak to mordercy – stwierdził Liam, jakby koncepcja Hershey by ła szczy tem głupoty. – Dureń jesteś – ucięła Hershey. Potem zwróciła się do mnie: – A co ty sądzisz? – Sądzę, że całe założenie jest błędne. Przede wszy stkim scenariusz jest całkowicie nierealisty czny. Czemu, na przy kład, wszy scy ci mordercy są w pociągu? Dokąd jadą? I czemu tam jest autobus pełen noblistów? No proszę was, naprawdę? Siedzą sobie w autobusie? Utknęli na torach? – To, że scenariusz jest nieprawdopodobny, nie wy klucza jego uży teczności jako hipotezy – odparł Liam. – Chodzi o pokazanie toku rozumowania poprzez możliwe rezultaty.

– Ale ja nie panuję nad ty mi rezultatami – zaoponowałam. – I nigdy panować nie będę. Sam pomy sł, że mogę siedzieć gdzieś w jakimś pokoju, nad guzikiem, który pozwoli mi decy dować, kto przeży je, a kto umrze… – Ludzie stale podejmują tego ty pu decy zje – stwierdził Liam. – Naprawdę? To gdzie są ci naciskacze guzików? Chętnie któregoś poznam – powiedziałam sarkasty cznie. Liam się zaśmiał, a potem posłał mi protekcjonalne spojrzenie. – Ta hipoteza z twojego egzaminu, ci ludzie na doku. Gdzie to się stało w realu? – Co? – Tarsus opiera swoje sy mulacje na prawdziwy ch wy darzeniach – wy jaśnił. – To jej mocny patent na to, żeby by ły tak uży teczne. Gdy to mówił, przy pomniałam sobie, że Tarsus opowiadała o ty m na pierwszy ch zajęciach. Całkiem zapomniałam. Gdzieś w głowie wciąż sły szałam krzy ki ty ch dzieciaków rozry wany ch przez wy buch. Czy naprawdę spotkało to jakieś dzieci? Żołądek mi się kurczy ł i rozkurczał, jak dłoń raz po raz zaciskająca się w pięść. Czemu tak pochopnie je porzuciłam? Co z tego, że ich wartość uży tkowa by ła najniższa na doku? To by ły ty lko dzieci. Uwolnienie się od wizji eksplodującego doku wy magało trochę mordęgi, ale udało mi się to na ty le szy bko, że zdołałam podejść do obu ostatnich testów. Około 16:30 miałam wrażenie, że mózg mi się zlasował. – Twoje zdrowie! – zawołała Hershey z butelką musującego cy dru w ręku, ledwie otworzy łam drzwi. – Za uratowanie mi ty łka. Uśmiechnęłam się i weszłam do środka. – Wy gląda na to, że zaliczy łaś? – Raz A i dwa razy B – oświadczy ła z dumą. – O ile wczoraj nie zawaliłam totalnie literatury, mam złoto. Nalała mi trochę cy dru, stuknęły śmy się kubkami i wy piły śmy. – Żadnego zajumanego szampana? ‒ dogry złam jej. – Nowy rozdział w ży ciu – odpowiedziała, napełniając sobie kubek. – Od tej pory zwijam jedy nie napoje bezalkoholowe. Chichotały śmy sobie więc i sączy ły śmy nasz cy dr. – Powaga. Dziękuję. – Kiedy na mnie patrzy ła, oczy jej bły szczały. – Nie zasłuży łam na twoją pomoc. – Hersh, nie o to… Podniosła rękę, przery wając mi. – Nie zasłuży łam. I gdy by m by ła na twoim miejscu, pewnie dopuściłaby m, żeby ś oblała.

I nie mów, że nie, ty lko uwierz, tak by by ło. Dlatego teraz jestem ci coś winna i zrobię, co trzeba, żeby ci to wy nagrodzić. Okej? – Jej oczy patrzy ły szczerze, prawie błagalnie, jakby by ło dla niej ważne, czy na to przy stanę. Zgodziłam się. Odpowiedziała uśmiechem. – Dobra. Zaczy nam od zadbania o twój makijaż. – Odstawiła butelkę na biurko i wskazała mi krzesło. – Siadaj. 1. Mieszanka espresso z kawą z ekspresu przelewowego. [wróć]

ROZDZIAŁ 14

W

Village Pizza by ło pełno ludzi, kiedy tam weszły śmy. Rachel i Izzy przy szły wcześniej i załapały się na lożę przy oknie. Zrzuciły śmy wierzchnie ciuchy i wcisnęły śmy się koło

nich.

– Ty dzień niemy ślenia uznajemy za otwarty – ogłosiła Izzy. – Zdajemy się więc na autozamawianie. – Nie ma sporu – powiedziała Hershey, wręczając Rachel gemini. – Mózg i tak mi się zawiesił. Rachel przy łoży ła handheldy do ściennego skanera i po chwili na ekranie pojawiło się nasze zamówienie. – Jest tu ktoś niezły ? – zapy tała Hershey, wy ciągając szy ję, by przy jrzeć się zatłoczonej sali. – E tam. – Rachel wzruszy ła ramionami, bez większego zainteresowania. – Głównie miejscowi. – Jest tutaj twój chłopak – oznajmiła Hershey. My ślałam, że mówi do Izzy, ale to na mnie patrzy ła. Podąży łam za jej wzrokiem. North stał przy stoisku dla biorący ch na wy nos. Płacił gotówką za dużą pizzę. Czy m prędzej odwróciłam wzrok. – Miałaś na my śli swojego chłopaka – sprostowałam, starając się, żeby to lekko zabrzmiało. Rachel odwróciła się, żeby popatrzeć. – To jest ten facet? Hershey skrzy wiła się. – To absolutnie nie jest ten facet. Za to ciągnie go do Rory. Szkoda, że nie widziały ście, jak z nią flirtuje. Zaczy nała mnie brać złość. Nie miałam chęci iść z Hershey na noże, skoro już dobrze się dogady wały śmy, tego udawania by ło jednak za wiele. – Jeżeli wolisz nie mówić, z kim kręcisz, twoja sprawa – stwierdziłam stanowczo. – Proszę ty lko, nie wciskaj takiej ciemnoty, żeby to przy kry ć. Hershey zamrugała, zaskoczona. – Czekaj no, uważasz, że ja kręcę z Northem? Wy dawała się tak zdumiona, że zwątpiłam. – A nie? – Nie! – odpowiedziała. To co robiłaś w jego mieszkaniu, bez sukienki? O mało nie walnęłam tego bez ogródek. Nie

chciałam jednak ujawniać, że o ty m wiem, ani wy jaśniać, czemu przy szłam do niego tamtej nocy. Nie w obecności Rachel i Izzy. – Dwa hanseny, lemoniada i dietety czna Z cola – powiedziała kelnerka, podając nam napoje. Zamiast położy ć moją serwetkę na stole, podała mi ją, złożoną na pół. Zauważy łam, że w środku jest coś napisane. Muszę z tobą porozmawiać. To ważne. – N. P. Szy bko zmięłam serwetkę i wsunęłam do kieszeni. Dziewczy ny, pogrążone w dy skusji o listach składników na puszkach z ich napojami, nic nie zauważy ły. Ja swoją puszkę obracałam w dłoniach, zastanawiając się, co też North tak bardzo chciał mi powiedzieć. Jeżeli naprawdę by ło to tak ważne, to czemu nie podszedł, żeby powiedzieć mi to osobiście, bez podsy łania zagadkowy ch liścików na serwetkach? Chodziło, oczy wiście, o Hershey. W co on pogry wał? I w co pogry wała ona? Zadumana, przy glądałam się jej przez stolik, gdy we cztery pałaszowały śmy ekstradużą pizzę deep-dish 1, ignorując sugestie Luxa, by śmy ograniczy ły się do dwóch kawałków każda. Rachel i Izzy wy bierały się jeszcze na ciastka z jakimiś chłopakami z klubu dy skusy jnego, ja jednak by łam zby t obżarta i nazby t zmęczona, żeby marzy ć o czy mś inny m niż sen, najlepiej półtoradniowy. – Lećcie same – powiedziałam, gdy skanowały śmy handheldy, dzieląc się rachunkiem. – Ja idę do łóżka. – Wracam z tobą – stwierdziła Hershey. Kiedy przy szła moja kolej na płacenie, odsunęła mój telefon i podsunęła swój. – Cała przy jemność po mojej stronie. Gdy na ulicy poszły śmy w swoje strony, Hershey wzięła mnie pod rękę. Jak na sy gnał obie idealnie zgodnie ziewnęły śmy, a potem ogarnęło nas charaktery sty czne dla przemęczenia z lekka maniackie chichotanie. – Taka jestem zmęczona, że prawie nóg nie czuję – odezwała się Hershey, gdy wciąż pod rękę przeszły śmy przez ulicę, by przeby ć na przełaj park. – A mnie się wy daje, że już teraz śpię – wy znałam. Znowu trochę pochichotały śmy, po czy m zapadło kojące milczenie. Już miałam zapy tać ją o Northa, kiedy Hershey odchrząknęła. – Możemy porozmawiać o głosie? – zapy tała. Zeszty wniałam. Hershey musiała to wy czuć, bo nie czekała na odpowiedź. – Nigdy go nie sły szałam – powiedziała, zanim zareagowałam. – Nawet kiedy by łam mała. Zazdrościłam dzieciakom, które miały z nim do czy nienia. – Dlaczego?

Chy ba się zamy śliła. – O ile pamiętam, miałam wrażenie, że czegoś mi brakuje. Wszy scy wokoło mówili, że coś nimi „kieruje”, że ich „prowadzi”. To wy dawało się takie… wy godne. Nie musieć rozważać skutków ani samemu decy dować. Dostawać odpowiedzi bez rozwiązy wania testu. Śmiać mi się chciało z ty ch absurdów. Wy godne? Akurat. Kierowanie się Zwątpieniem oznaczało całkowite odstawienie siebie na bok. Już jako dziecko to rozumiałam. Głos szeptał, żeby m się nie martwiła, chociaż rozsądek mówił, że powinnam. Namawiał mnie, żeby zwolnić, kiedy akurat się spieszy łam; żeby m by ła miła, gdy pałałam złością; żeby słuchać, gdy rozpaczliwie chciałam, by to mnie słuchano. „Prowadzenie” by ło tu jedy nie eufemizmem zastępujący m ostre repry mendy, kory gowanie i perswazję. – Ale oczy wiście te odpowiedzi są złe – powiedziała nagle Hershey. – Na pewno takie są, prawda? Bo skoro to jest Zwątpienie, to musi by ć irracjonalne, a więc… Przerwałam jej. – Nie, nie irracjonalne. Jest aracjonalne. To by ło najbardziej zaskakujące odkry cie, jakiego dokonałam podczas moich badań nad AZP – jeśli nie liczy ć odkry cia, że moja mama na nie cierpiała. Nazy wano je czasem „irracjonalny m przeczuciem”, dowody empiry czne wskazy wały jednak na to, że ten głos by ł o wiele mniej przewidy walny. – Aracjonalne? – Ani nie racjonalne, ani nie irracjonalne – wy jaśniłam. – Jak się zdaje, całkiem spoza krainy rozumu. Zastanowiła się nad ty m. – Czy to niesamowite uczucie, kiedy tak do ciebie mówi? – spy tała potem. – Ciężko mi sobie przy pomnieć – skłamałam. – To by ło tak dawno temu. – Rory – mówiła spokojnie, ale i tonem przy gany – wiem, że nadal go sły szy sz. Opowiedz mi o ty m. Nikomu nie powiem. Przy jrzałam się jej z wahaniem. Nikomu nie zamierzałam mówić o ty m głosie, ani mojemu tacie, ani nawet Beckowi. I oto miałaby m się wy wewnętrzniać przed Hershey, dziewczy ną obstającą przy własny ch sekretach, o której dość trudno by łoby powiedzieć, że budzi zaufanie. Pod żadny m względem nie by ł to dobry pomy sł. Powinnam by ła zapy tać ją, skąd wie coś, do czego ja sama przed sobą ledwie się przy znaję, ale zanadto zastanawiałam się nad odpowiedzią, by my śleć o py taniu. – Powiedział ci, żeby ś pomogła mi w nauce, prawda? – naciskała Hershey. Już zaczy nałam kręcić głową przecząco, ale Hershey nie dała za wy graną. – To jedy ne wy tłumaczenie. Bo czemu miałaby ś to robić? Przecież nie podbiłam cię jakąś

przejmującą i łzawą history jką? Zawaliłam szkołę. Zasłuży łam na to, żeby wy lecieć. – Nie, nie zasłuży łaś – powiedziałam bardziej dla siebie niż dla niej. – Rory, daj spokój – rzuciła, odwracając się tak, żeby spojrzeć mi w oczy. – Głos rzeczy wiście mówił, żeby m ci pomogła – przy znałam w końcu. – Ale nie dlatego to zrobiłam. Pomogłam ci, ponieważ jesteś moją przy jaciółką. I to by ła prawda. W tej samej chwili uderzy ło mnie coś, co powinno niepokoić – mój rozum i Zwątpienie nadawały na tej samej fali. Hershey nagle się rozpłakała. Odruchowo wzięłam ją za rękę. Zostawiła ją w mojej dłoni i dalej płakała. – Hersh, to naprawdę nie by ło nic wielkiego – powiedziałam cicho. – Potrzebowałaś pomocy, to pomogłam. Nic na ty m nie ucierpiałam. Testy dobrze mi poszły. – Nie rozumiesz – stwierdziła, potrząsając głową. – To mnie oświeć. O co chodzi? Znów pokręciła głową. – Nie mogę – szepnęła. – Znienawidziłaby ś mnie. Na chwilę zapomniałam, że nie wie nic o mnie i Norcie. A tak bardzo się broniła przed wy jawieniem tego, że kręciła z facetem, którego polubiłam. Ułatwiłam jej tę sprawę. – Hershey, ja już wiem. Wbiła we mnie wzrok. – Co? – Nie mam na my śli szczegółów, ale wiem, że do czegoś doszło. By łam tamtej nocy pod jego mieszkaniem. Widziałam twoją sukienkę na kozetce. W jej oczach pojawiło się zakłopotanie. – Co? – Ty i North – powiedziałam. – W noc Maskarady. Wreszcie do niej dotarło. – To dlatego my ślałaś, że kręcimy ze sobą! – Jeśli nie kręcicie, to skąd u niego twoja sukienka? – Bo na nią nahaftowałam – odpowiedziała. – Poszłam do Paradiso, my śląc, że kawa mnie otrzeźwi. Fuj, nawet na samą my śl o ty m zbiera mi się na rzy gi. – Skrzy wiła się. – North ty lko poży czy ł mi ciuchy i dał torbę na sukienkę. To wszy stko. Naprawdę. Uwierzy łam jej, choć sensu to zby tnio nie miało. Jeśli sprawa rzeczy wiście by ła tak niewinna, to czemu North zwy czajnie mi tego nie powiedział, gdy pojawiłam się pod jego drzwiami? Zamiast tego wy dawał się tak ostrożny, wręcz zaniepokojony, że Hershey dowie się, iż przy szłam. Mogę to wyjaśnić, powiedział wtedy. To czemu nie wy jaśnił? Zmięta serwetka ciąży ła mi

w kieszeni jak ołów. – A on wie, że go lubisz? – zapy tała. – Nie lubię – zaprzeczy łam szy bko. – Jasne. Skoro tak mówisz. Ale on, mając ciebie, by łby szczęściarzem. – Znów wsunęła rękę pod moje ramię i oparła na nim głowę. – Przepraszam, że taka okropna ze mnie przy jaciółka – powiedziała po chwili. – Nie jesteś taka zła – stwierdziłam, lekko przy ciskając jej rękę. Liczy łam, że się roześmieje lub zażartuje, nic takiego jednak nie zrobiła. Całkiem się potem wy ciszy ła. Szły śmy tak aż na kampus, ja obejmowałam ją ramieniem, ona trzy mała głowę na my m barku. Nigdy kogoś takiego nie miałam, pomy ślałam sobie. Posiadanie PeeNZeta płci męskiej wiązało się z liczny mi zaletami – mniej dramatów, mniej plotek, więcej filmów akcji – brakowało mi jednak siostrzanej więzi, jaką dawała przy jaźń z dziewczy ną. Komfortu jednakowości. Zazdrościłam dziewczy nom swobody w kontaktach z inny mi, sposobu, w jaki zajmowały tę samą przestrzeń, doty kając wzajemnie swoich włosów i twarzy, łapiąc się za ręce i obejmując w pasie. Przy chłopaku konieczny by ł margines. Dy stans. Nie można by ło trzy mać się za ręce, siedzieć u tego drugiego na kolanach, chodzić pod rękę. O ile, oczy wiście, nie by ło się kimś więcej niż parą przy jaciół. Becka i mnie jednak to nie doty czy ło. Dźgnęło mnie nagle, że z ty m moim najlepszy m przy jacielem od bardzo dawna nie rozmawiałam. Kilkakrotnie posy łaliśmy sobie wiadomości, ale nie odpowiadał, gdy dzwoniłam. Fakt, że to do niego pasowało – przecież nie znosił telefonu – ale i tak bolało. Na dziedzińcu wpadły śmy na dwie dziewczy ny z mojej grupy na kapsuły, Danę i Maureen. Niosły torby kinowego popcornu i ogromne pudełka cukierków. – Na czy m by ły ście, dziewczy ny ? – zapy tałam, gdy się z nimi zrównały śmy. – Cukierkowy miecz 4. – Dana skrzy wiła się niemiłosiernie. – Beznadzieja. – Posłuży jako przestroga przed py taniem Luxa, czy wy dać dwadzieścia trzy dolary na czwartą odsłonę franczy zy o dziewczy nie, która cukierkiem pokonuje zło – dorzuciła Maureen. – Z drugiej strony, w ty m kinie do wy boru pozostawał ty lko film wojenny. Po teście z ćwiczeń nie zniosłaby m kolejny ch wy buchów. – Wzdry gnęła się. Czułam, jak mój uśmiech gaśnie. Wy pad z Hershey pozwolił mi zapomnieć o teście śródsemestralny m, ta wzmianka jednak znów przy wołała straszliwe obrazy. Świętowanie z okazji zaliczenia tak bardzo mnie pochłonęło, że zapomniałam o wy szukaniu informacji o takim wy padku w świecie rzeczy wisty m. Czy Liam miał rację? Czy scenariusz oparty został na czy mś z ży cia wzięty m? Sama my śl o ty m wy woły wała skurcze żołądka. Do poszukiwań przy stąpiłam, gdy już by ły śmy w pokoju. – Chcesz obejrzeć Wydział śledczy? – zapy tała Hershey ze swojego łóżka. Ja wy ciągnęłam się

na moim i właśnie wpisy wałam do wy szukiwarki dok eksplozja wadliwy fajerwerk wyspa, więc nie podniosłam wzroku. – Jasne. – Co robisz? – zaciekawiła się Hershey. Kątem oka widziałam, że zapuszcza żurawia w mój ekran. – Próbuję znaleźć tę historię, którą Tarsus wy korzy stała na dzisiejszy m egzaminie. – O ludziach na doku? Zerknęłam na nią i kiwnęłam głową na potwierdzenie. Hershey patrzy ła na mnie, jakby m powiedziała, że obetnę sobie paznokcie zardzewiały mi noży czkami. – Dlaczego? – Po prostu… chy ba chcę wiedzieć, co się tam naprawdę wy darzy ło. Prawda, którą ledwie sama sobie uświadamiałam i do której na pewno nie przy znałaby m się Hershey, by ła jednak taka, że szukałam rozgrzeszenia. Gdy by się okazało, że w wersji rzeczy wistej zginęło więcej osób niż w mojej sy mulacji, w jakiś dziwaczny i pokrętny sposób przy niosłoby mi to ulgę. Wiedząc, że części ty ch ludzi zapewniłam lepszy los od tego, który przy niosło im ży cie, może zdołałaby m się uwolnić od poczucia winy wobec ty ch, który ch nie uratowałam. – To chy ba kiepski pomy sł – oświadczy ła Hershey, wy mierzając handheld w tapetę. – Zdarzają się na świecie parszy we sprawy. To jednak nie powód, żeby je rozpamięty wać. – Znalazła ostatni odcinek Wydziału śledczego i wcisnęła odtwarzanie. – Ja nie rozpamiętuję – wy mamrotałam, przeglądając pierwszą stronę wy ników wy szukiwania. Gdy nie znalazłam tam niczego choćby z grubsza przy pominającego nasze zadanie egzaminacy jne, towarzy szące mi cały czas napięcie zaczęło ustępować. Tak by ło do chwili, gdy przeszłam na następną stronę i zobaczy łam obraz identy czny z ty m, który oglądałam w klasie. Te same zielone wzgórza w oddali, ten sam pomost wiodący na identy czną białą plażę, te same skrzy nie, fajerwerki i zatłoczony dok. Oczy wiście, by ło to zdjęcie zrobione przed wy buchem, kiedy platforma by ła jeszcze nienaruszona. Ale na pewno tego samego dnia. Dwukrotnie stuknęłam to zdjęcie i przeczy tałam podpis: OBCHODY DNIA NIEPODLEGŁOŚCI FIDŻI, 10 PAŹDZIERNIKA 2030. Niespełna ty dzień temu. Zdjęcie nie by ło powiązane z żadny m arty kułem, zaczęłam więc nowe wy szukiwanie, ty m razem wzbogacone o datę. Najważniejszą informacją by ła ta z następnego dnia, zaty tułowana: Wypadek na doku skraca święto wyzwolenia Fidżi. Stuknęłam w ekran, by otworzy ć tę stronę. Zanim zrozumiałam, co się stało, pierwszy akapit musiałam

przeczy tać aż trzy razy. Tylko przypadek sprawił, że w niedzielę platforma dźwigająca licznych przedstawicieli miejscowej ludności i turystów goszczących na Fidżi zawaliła się, strącając uczestników święta w wody Południowego Pacyfiku na kilka chwil przed wybuchem zgromadzonych tam fajerwerków. Biorąc pod uwagę, że w festiwalu z okazji rocznicy wyzwolenia Fidżi uczestniczyło na tej wyspie przeszło osiemset osób, można przyjąć, że obciążenie doku tuż przed jego zawaleniem prawie trzykrotnie przekraczało dozwoloną normę. – Chwała Bogu, że zlekceważyli przepisy – skomentował to potem John Smith, amerykański turysta spędzający tam miesiąc miodowy. – Gdyby dok się nie zawalił, wszyscy byśmy na nim stali w momencie wybuchu fajerwerków. Drewniane skrzynie zawierające ponad dwie tony sztucznych ogni zapaliły się jednak już pod powierzchnią wody, pozbawiając życia jedynie setki ryb tropikalnych, natomiast żadnych ludzi. Nie do uwierzenia. W realu dok rozleciał się jeszcze przed pożarem fajerwerków. Ewakuując więc ponad połowę ludzi, zapobiegłam jego zawaleniu, ale ty m samy m zagwarantowałam wy buch. Ulga, którą powinnam odczuwać na my śl o ty m, że naprawdę nikt nie zginął, całkowicie zniknęła wobec paraliżującego szacunku dla głosu, który wiedział, jak ich ocalić. Zwątpienie miało rację. Gdy by m nic nie zrobiła – jedy nie zaczekała – wszy scy na doku by przeży li. Ty lko skąd głos mógł o ty m wiedzieć? Zwątpienie nie należało przecież do jakieś zewnętrznej wszechwiedzącej mocy. By ło złudzeniem słuchowy m wy twarzany m przez mój mózg. Ale skoro ty lko do tego się sprowadzało, jak mogło mi powiedzieć coś, o czy m nie wiedziałam? Nie mogłam bowiem przewidzieć, że platforma się zawali. Gapiłam się w ekran, aż ściemniał, a w głowie kipiało mi od emocji. Co powinnam teraz zrobić? Sięgnęłam po wisiorek, ścisnęłam go w palcach. Czy moja matka też przez to przechodziła, rozstrzy gała taki sam wewnętrzny spór? W końcu opowiedziała się za głosem i wiadomo, jak na ty m wy szła. Ze zdiagnozowaniem nieuleczalnej choroby i bezpowrotny m biletem do Seattle. – Znalazłaś? – usły szałam py tanie Hershey. – Jeszcze przed wy buchem dok się zawalił – powiedziałam, rzucając tablet na jej łóżko. Przejrzała arty kuł i odrzuciła mi tablet z powrotem. – To chy ba dobra wiadomość? Nie odpowiedziałam, więc mi się przy jrzała. – O co chodzi? Jeszcze się wahałam. Na ty le długo, że ponowiła py tanie.

– Rory. O co chodzi? – Podczas tego egzaminu usły szałam Zwątpienie – powiedziałam wreszcie, od razu tego żałując. Musiałam jednak z kimś się ty m podzielić, a Becka nie by ło pod ręką. Nie odpowiedział też na jedną z wy słany ch do niego wiadomości, mój mózg nie by ł jednak w stanie zająć się teraz analizowaniem tego faktu. Hershey nie zareagowała. Podniosła jedy nie pilota, żeby zastopować film. – Okej – powiedziała. – I…? – I poleciło mi zaczekać. – Zaczekać? – Mieliśmy uratować jak najwięcej ludzi – wy jaśniałam pospiesznie, przy ciszony m głosem, choć by ły śmy same. – I nie wiedziałam, co robić. Pełno tam by ło ty ch mały ch dzieci… Jakby mnie zamurowało. A potem zaczęłam panikować, bo test miał limit czasowy, a my nie wiedzieliśmy dokładnie, kiedy dok wy buchnie, jedy nie ty le, że to nastąpi. – Uch, mocny miałaś ten egzamin. Nasz by ł taki słaby. Ale mów dalej. – Rzecz w ty m, że my ślałam, że muszę się spieszy ć. Wszy scy tak my śleli. Jak inaczej mieliśmy zabrać ty ch ludzi z doku, zanim eksploduje? I wtedy ten głos powiedział, żeby m nic nie robiła. Kazał zaczekać. Co by ło bez sensu. Chy ba że… – Że dok zawaliłby się przed wy buchem – dokończy ła Hershey. – Uratowałaby ś ich wszy stkich. – Ze świstem wy puściła powietrze przez zęby. – I nie ma możliwości, żeby twój mózg jakoś sam do tego doszedł? – Nie. Hershey chy ba się zamy śliła. – Jeśli więc to by ło Zwątpienie, to… – To wiedziało coś, czego ja nie wiedziałam – powiedziałam. – A to jest niemożliwe. Naukowo i empiry cznie niemożliwe. – Fakt. Masz rację. Czy li wy chodzi na to, że miałaś farta. – Podpuszczała mnie, dobrze wiedząc, że w to nie uwierzę. Przetoczy łam się na plecy i spojrzałam w sufit. – Uważasz za możliwe, że Zwątpienie nie jest tak złe, jak się uważa? Hershey milczała. Ponownie na nią spojrzałam. Też leżała na wznak, wpatrzona w sufit. – Mamy przecież naukę – powiedziała wreszcie, bez ty powego dla niej przekonania. – Badania, które dowodzą, że Zwątpienie nie jest racjonalne. – Przekręciła głowę, spoty kając się ze mną wzrokiem. – Prawda? Owszem, by ły takie badania. Większość znałam z opracowań. Jak jednak wy kazałam w mojej

pracy, żadnego nie można by ło nazwać kompletny m. Najsławniejsze stanowiło porównanie ży ciowy ch osiągnięć ludzi podobny ch do mojej mamy i takich jak Hershey – zadeklarowany ch zwolenników Zwątpienia z ty mi, którzy twierdzili, że nigdy nie mieli z nim do czy nienia – zakończone konkluzją, że drugiej z ty ch grup powiodło się znacznie lepiej pod względem poczucia szczęścia, stabilności i dobroby tu. Zapewniło chwy tliwy nagłówek, o samy m Zwątpieniu jednak powiedziało niewiele. – Mnie chy ba nie do końca to przekonuje – odpowiedziałam po dłuższej chwili. – Ale i przeraża, bo prawdopodobnie tak właśnie zaczęło się u mojej mamy, i proszę, jak na ty m wy szła. – Jak na ty m wy szła? – zapy tała Hershey. – Właściwie to nie wiem – przy znałam. – Wiem, że zaczęła sły szeć Zwątpienie i z tego powodu poszła do psy chiatry. Wy daje się, że jej się pogorszy ło: słabsze wy niki i tak dalej, a lekarz chciał zamknąć sprawę. I ją wy lali. – Łał – powiedziała Hershey. – To grubo. Przetoczy łam się na bok, w jej stronę. – Proszę, nie mów o ty m nikomu. Ani o mojej mamie, ani o ty m, co dzisiaj usły szałam. – Nie powiem – zapewniła. – Obiecuję. W oczy mi jednak nie spojrzała. 1. Pizza, pieczona w głębokim naczy niu, z dodatkiem mąki kukury dzianej, na cieście bardzo gruby m, ale puszy sty m i delikatny m. [wróć]

ROZDZIAŁ 15

H

ershey poświęciła weekend na odrabianie lekcji, zdoby wając się nawet na pierwszą w ty m semestrze wizy tę w bibliotece. W sobotę po południu znalazłam ją w opustoszałej czy telni, śpiącą na tablecie nad zaśliniony m teraz zagadnieniem z analizy matematy cznej. Skuliłam się w jedny m z foteli przy płonący m kominku i dając jej pospać, przebijałam się przez zadane lektury. Wciąż jednak odpły wałam my ślami w stronę Northa. Chciałaby m uwierzy ć w opowieść Hershey o ty m, co się wy darzy ło, ale ta historia kompletnie nie trzy mała się kupy. Jeśli North by ł niewinny, czemu widząc mnie pod swoimi drzwiami, od razu nie powiedział, co jest grane? Zastanawiałam się nad ty m i rozważałam swój następny ruch jeszcze we wtorek rano, siedząc na ćwiczeniach i jedny m uchem słuchając wy kładu doktor Tarsus o rozwadze. Za oknem naszej klasy znad gór nadciągały chmury burzowe. – I choć daleka jestem od sugerowania, że to takie proste – mówiła Tarsus – uważam ten wzór za pouczający. Nakreśliła go palcem na ścianie frontowej i zaraz się tam pojawił pod postacią równania napisanego zieloną kredą. Ro = K/n * R * I – Rozwaga, Ro, jest funkcją n, liczby faktów poznawalny ch, K, liczby faktów już znany ch, R, inherentnej dla aktora 1 zdolności rozumowania oraz I, zaangażowania aktora w działanie. – Tu Tarsus umilkła i rozejrzała się po klasie. – Jakieś py tania? – Może pani podać jakiś przy kład? – spy tała Dana, a jej głos odbił się nieznaczny m echem w głośnikach przy zagłówku mojej kapsuły. – Oczy wiście – odpowiedziała nauczy cielka, odwracając się znów do ściany. – Posłużmy się history czny m… – Czegoś tutaj brakuje – wy paliłam. Wzrok Tarsus zaraz skoczy ł ku mnie. Zakry łam usta dłonią. – Przepraszam – powiedziałam szy bko. – Ja nie chciałam… – Oczy wiście, Rory, zaraz mnie oświecisz – stwierdziła, krzy żując ręce na piersi. – Co pominęłam? – Fakty niepoznawalne – powiedziałam z trudem, żałując, że się odezwałam. Odpowiedź wy dawała mi się oczy wista, Tarsus jednak patrzy ła na mnie tak, jakby m coś

wy bełkotała. – Wy daje mi się, że nie zrozumiałaś – oświadczy ła głosem ociekający m protekcjonalnością. – Zmienna n oznacza wszy stkie fakty, które aktor mógłby znać. – Stuknęła paznokciem w tę literę. – K natomiast oznacza liczbę faktów, które aktor już zna. A zatem wszelkie „nieznane” fakty zaliczane są do… Ponownie jej przerwałam, ty m razem celowo. Ten ton naprawdę mnie rozdrażnił. Miałam najwy ższą ocenę z ty ch zajęć, a przemawiała do mnie jak do jakiejś idiotki. Co więcej, czułam się tak pewna swego, jak rzadko. Nie by ło w ty m buty, wiedziałam po prostu, o co mi chodzi. – Nie chodzi o nieznane – sprostowałam. – O niepoznawalne. Czy nniki, który ch aktor nie pojmie wy łącznie rozumowo. Tarsus na moment spochmurniała, potem jej wargi wy krzy wił kwaśny uśmiech. – Jako że wolałaby m uniknąć marnowania czasu lekcy jnego na bezuży teczne igraszki, sugeruję, żeby śmy tę dy skusję konty nuowały po zajęciach. – I nie czekając na odpowiedź, przeszła do dalszej części zajęć. Kiedy już dała klasie wolne, zamaszy ście podeszłam do jej biurka, na ty le rozeźlona, że stać mnie by ło na śmiałość. Tarsus przy jrzała mi się, unosząc brwi. – Wy dajesz się zaniepokojona – stwierdziła. – Nie jestem zaniepokojona – zapewniłam. – Jedy nie zdezorientowana. Przeczy tawszy w sy labusie „akty wność na zajęciach pożądana”, pomy ślałam, że chce pani usły szeć, co mamy do powiedzenia. Uśmiechnęła się. – Chodzi więc o to, że twoje uczucia zostały urażone? – Nie, moje uczucia nie zostały urażone – powiedziałam, pilnując, by głos mi się nie łamał. – Chciałaby m po prostu zrozumieć, czemu pani mnie tak szy bko uciszy ła. – Ponieważ wiedziałam, dokąd ta wy miana zdań zmierza, i próbowałam ci pomóc, Rory. „Fakty niepoznawalne”? Znasz porzekadło „Nie skleisz rozbitego jajka”? Przekrzy wiła głowę, przy patrując mi się badawczo, a w jej czarny ch oczach by ło nawet więcej z orlicy niż zwy kle. – O jakim jajku tu rozmawiamy ? – Rory, nie ulega wątpliwości, że jesteś by stra – powiedziała z przekonaniem. – Jednak twoje dzisiejsze wy powiedzi podczas zajęć by ły bardzo niepokojące. Ktoś w twojej sy tuacji powinien bardziej uważać na to, co mówi. – W mojej sy tuacji? – zapy tałam, choć nie ulegało wątpliwości, o co jej chodzi. Tarsus nie bawiła się w długie wy wody. – Wiesz, co oznacza przy miotnik akratyczny, prawda? – spy tała. – Pochodzi od greckiego

określenia oznaczającego kogoś, kto działa wbrew swojej zdrowej ocenie. I chociaż bardzo dobrze spisujesz się na ty ch zajęciach, zwróciłam na ciebie uwagę podczas naszego piątkowego egzaminu. Wy mówiłaś głośno słowo zaczekaj, jakby ś z kimś rozmawiała. O kogo mogło ci chodzić? Śmiałość, którą jeszcze przed chwilą odczuwałam, pry sła i ty lko serce tłukło mi się w piersiach. – O nikogo – powiedziałam szy bko. – Z nikim nie rozmawiałam. Tarsus znów przechy liła głowę. – Jesteś tego pewna? Wiedziałam, że powinnam się stamtąd wy nieść, zanim wszy stko pogorszę, coś mnie jednak gry zło i nie zamierzałam odejść bez odpowiedzi. – Co by się stało, gdy by m zaczekała? – zapy tałam, głosem już lekko drżący m. – Gdy by m nikogo nie zabierała z doku? Tarsus nie wahała się ani chwili. – Nie zdałaby ś egzaminu. – Ale w rzeczy wistości ten dok… – Zawalił się. Tak, wiem. Rozsądek jednak podpowiada nam, że z przeciążonego doku trzeba ewakuować ludzi, żeby zapobiec jego zawaleniu, nie zaś trzy mać ich tam po to, żeby się zawalił. – Uważnie mi się przy glądała. – Gdy by ś więc pozostawiła ty ch wszy stkich ludzi na doku, wiedząc, że skrzy nie eksplodują, musiałaby m przy jąć, że nastąpiło jedno z dwojga: albo sparaliżowała cię niezdolność do podjęcia decy zji, albo zaślepił jakiś irracjonalny impuls. Obie możliwości stanowiły by podstawę do oceny negaty wnej. – Próbowała więc mnie pani podpuścić – powiedziałam. Uśmiech Tarsus stał się lodowaty. – Podpuścić? To zakrawa na paranoję. Może posłuży łaby ci wizy ta w szkolny m ośrodku zdrowia? Jeśli chcesz, wy piszę ci skierowanie. Przełknęłam ślinę, choć gardło miałam jak z papieru ściernego. – Co zrobiłam, że pani mnie tak bardzo nienawidzi? Tarsus ty lko się roześmiała. – Rory, za mało mnie obchodzisz, żeby m miała cię nienawidzić. – Odwróciła się, a ostatnie słowo znów musiało należeć do niej. – Proszę, zamknij drzwi, wy chodząc. Jakoś udało mi się przetrwać historię, nie by ło jednak szans, by m przełknęła obiad. Przebrałam się więc w dres i ruszy łam pobiegać po lesie, żeby trzask liści kruszący ch się pod trampkami zagłuszy ł kakofoniczny zgiełk w mojej głowie. Kiedy zaliczałam trzecią rundkę wokół cmentarza, zaczęło kropić. Bez namy słu przeszłam przez płot i puściłam się pędem do mauzoleum, przeskakując groby, by szy bciej tam dotrzeć. Ciszę wokół burzy ły jedy nie ry tmiczne uderzenia

deszczu o suche liście. Dopiero kiedy przecisnęłam się przez żelazną bramę mauzoleum, usły szałam muzy kę. Już przy łoży łam zaciśnięte palce do granitu, żeby zastukać, zaraz jednak wy dało mi się to odrobinę śmieszne, nie mogłam też liczy ć na to, że mnie usły szą. Nabrałam więc tchu i naparłam cały m ciałem na kamienny mur, tak jak robił to przedtem North. Kamień ustąpił. Spodziewałam się całej kapeli, odrobinę mnie więc zaskoczy ło, że zobaczy łam jedy nie Northa. Siedział na posadzce, oparty o marmurowy sarkofa*g, z laptopem na kolanach, podczas gdy głośniki grzmiały. – Rory – powiedział, gdy weszłam do grobowca. W jego głosie zaskoczenie mieszało się z ulgą. Odstawił komputer i poderwał się z miejsca. – Dostałam twój list – oznajmiłam. – Skąd wiedziałaś, że tu jestem? Zbliżał się do mnie powoli, nie spuszczając z oczu mojej twarzy, jakby się bał, że mogę zniknąć. – Nie wiedziałam – przy znałam. I trochę ciszej: – Miałam nadzieję, że tu będziesz. Przestępowałam niepewnie z nogi na nogę. – Powiedziałeś, że możesz to wy jaśnić. Kiwnął głową twierdząco. – Mogę. Lepiej jednak będzie, jeśli najpierw usiądziesz. Skinął ręką w kierunku ławy dla żałobników za naszy mi plecami. Żołądek podjechał mi do gardła. – Okej – zgodziłam się i usiadłam. Siadł obok, pod takim kątem, że niemal sty kaliśmy się kolanami. – Ty le razy próbowałem się z tobą skontaktować – powiedział, opierając się na łokciach. Włosy miał mokre od deszczu. – Niezależnie z czy jego konta pisałem, blokowałaś mnie. My ślałem nawet o zakradnięciu się na kampus, ale szkoła rok temu załatwiła mi zakaz zbliżania się i… – Czekaj, co takiego? Wy glądał na zawsty dzonego. – Włamaliśmy się z chłopakami do jednego budy nku, żeby ponagry wać. Do tego z organami i złotą kopułą. – Włamaliście się do Wielkiej Rotundy ? Nie wiedzieliście, że może mieć alarm? – Alarm wy łączy łem. Przy łapali nas, bo zbiornik wy buchł. – Zbiornik? – Posłuży liśmy się duży m zbiornikiem sprężonego powietrza, żeby zagrać na ty ch piszczałkach jak na ksy lofonie – wy jaśnił. – A raczej zamierzaliśmy się posłuży ć. Wy buchł przy pierwszej

próbie spuszczenia powietrza. – Kurde blade. Aresztowali was? – Ty lko mnie – powiedział North. – Reszcie chłopaków kazałem wiać. – Zobaczy ł wy raz mojej twarzy. – Wy dawać się może, że to gruba sprawa, ale nie miałem jeszcze siedemnastki, więc trafiłem przed sąd dla nieletnich, gdzie przy stali na ugodę, że to wy kroczenie, które zniknie z mojej kartoteki, gdy skończę osiemnaście lat. – Spochmurniał. – Szkoła jednak osobno mnie zaskarży ła i dostałem ten zakaz. Muszę się trzy mać co najmniej piętnaście metrów od granic jej terenu. Lekko się uśmiechnął. – Nie twierdzę, że nie nie by łaby ś warta odsiadki – stwierdził, trącając moje kolana swoim. I znów spoważniał. – Ale wpis do rejestru skazany ch zniszczy łby mi karierę. Karierę? Wy brał dziwne słowo, jak na gościa ży jącego z parzenia kawy. Nieco nerwowo nabrał tchu. – Pewny ch rzeczy o mnie nie wiesz, Rory – oznajmił, a ja poczułam gęsią skórkę na ramionach. Odsunęłam się nieco na tej ławie, podciągając kolana do piersi. – I chcę ci o nich opowiedzieć. Ty lko że… Umilkł. Jego oczy wpatry wały się w moje, raz po raz wędrując to w jedną, to w drugą stronę, jak wskaźnik głośności na decy belomierzu, a jedna ze stóp drgała niespokojnie, niczy m młot pneumaty czny. – Ty lko że co? Spuścił oczy gdzieś na kolana. – Tego, co powiem, doty chczas nikomu nie mówiłem. Dosłownie nikomu. Chodzi o to, że… – Znów podniósł wzrok. – Rory, mogę ci ufać? – Oczy wiście – zapewniłam i sięgnęłam po jego rękę. Doty k sprawił, że oboje lekko drgnęliśmy, ale ty m razem już się nie odsuwałam, a on odwrócił dłoń, by dotknąć jej wnętrzem mojej. Serce waliło mi jak młot. – Przede wszy stkim – zaczął – nigdy nie by ło niczego między mną a Hershey. To, co widziałaś tamtej nocy, nie oznaczało tego, o czy m wtedy my ślałaś. Potwierdziłam skinieniem głowy. – Hershey opowiedziała mi, co się stało. – Ach, tak. Wątpię, czy opowiedziała ci wszy stko. – Głos miał ponury. – To dopowiedz resztę. – To by ło tego dnia, kiedy się poznaliśmy i zrobiłem ci matchę. Wieczorem Hershey wróciła. Dość późno, jak już zamy kaliśmy. My ślę, że by ła podpita.

Tamtej nocy, po wieczerzy powitalnej, Hershey się wy mknęła. I rzeczy wiście piła. Bailey sy z samolotu i co się trafiło. – Czego chciała? – spy tałam, choć właściwie wiedziałam. Wy raźnie to zasugerowała tamtego popołudnia, po pierwszy m zetknięciu z Northem. – No cóż, dała mi do zrozumienia, że jest gotowa na niezobowiązujący związek – odpowiedział North. – Uprzejmie odmówiłem. Nie mogłam się powstrzy mać. Roześmiałam się. – Jak to przy jęła? – Nie za dobrze – powiedział ze śmiechem. Na chwilę zrobiło się trochę lżej. – Powiedziała, cy tuję: „Długo się będzie szło z powrotem”. – Niemożliwe! – Ależ możliwe. To właśnie powiedziała. – North pokręcił głową z niedowierzaniem. – Muszę przy znać jej punkty za poczucie własnej wartości. – Nieznacznie wzruszy ł ramionami. – Pewnie nie powinno mnie to ruszy ć, ale niefajnie się czułem, że ledwie dałem jej kosza, startuję do ciebie. To dlatego prosiłem, żeby ś jej nic o nas nie mówiła. Nie chciałem dołować jej ty m, że szaleję za tobą. – Szalejesz za mną? – Postarałam się, żeby zabrzmiało to żartobliwie, ale tak zakręciło mi się w głowie, że mało nie upadłam. – Za chwilę do tego dojdziemy – zapowiedział, ściskając mi rękę. – Najpierw muszę dokończy ć. Kiwnęłam głową. – Okej. Do rzeczy. W noc waszej potańcówki przy szła do Paradiso na kawę, nawalona, a potem cała się obhaftowała. Pobrudziła sobie nawet ręce i bardzo się przejęła, że załatwiła też sukienkę. Powiedziałem jej więc, że może się ogarnąć u mnie i przespać tam kilka godzin. – Jak miło – zauważy łam. – By ła przecież twoją współlokatorką. I jak mi się zdawało, przy jaciółką. Tak wy mówił to jak mi się zdawało, że poczułam ciężar w żołądku. Do czego zmierzał? Zanim podjął temat, wziął głęboki oddech. – Kiedy by ła pod pry sznicem, wy jąłem jej telefon, żeby puścić ci wiadomość. Niedawno go uży wała, więc jeszcze by ł odblokowany. Gdy kliknąłem w panel wiadomości, zobaczy łem tam jedną wy chodzącą, na zastrzeżony numer, do której załącznikiem by ł dokument z twoim nazwiskiem. Cofnęłam rękę. – Jak to dokument z moim nazwiskiem? – Jako nazwą pliku. No, w zasadzie to nie by ło nazwisko, lecz numer twojego ubezpieczenia, ale

go rozpoznałem. – Czekaj, co takiego? Znasz numer mojego ubezpieczenia? North ponownie nabrał tchu. – Tak. Do tego też za chwilę dojdę. Najpierw musisz się dowiedzieć, co by ło w ty m dokumencie. – Otworzy łeś go? Przy taknął. – Już po raz piąty wy sy łała go pod ten sam zastrzeżony numer i za każdy m razem ten plik by ł większy. Miałem więc złe przeczucia. I się nie pomy liłem. Niedobrze mi się zrobiło. – Co chcesz powiedzieć? – To by ł log – wy jaśnił. – Rodzaj dziennika, z datami i godzinami, na temat wszy stkiego, co robiłaś. Rozmowy, które z tobą odby ła. – Mówił coraz szy bciej, tonem bardziej naglący m. – By ły też odniesienia do plików audio, który ch nie znalazłem w załącznikach, toteż gdy jeszcze brała pry sznic, zrobiłem sobie obraz jej gemini. Przy szłaś akurat, kiedy zaczy nałem, i wiedziałem, że jeśli Hershey cię usły szy, to mnie przy łapie. Wy ciągnęłam ręce, żeby go przy stopować. – Co znaczy, że zrobiłeś obraz jej gemini? – Skopiowałem jego zawartość – wy jaśnił. – Żeby m mógł przejrzeć po jej wy jściu. – Nie rozumiem. Jak? North zawahał się, a jego oczy znów zaczęły błądzić tu i tam. – Jestem hakerem – oświadczy ł wreszcie, uważnie śledząc moją reakcję. – Z tego właśnie ży ję. – Hakerem – powtórzy łam. Na pewno nie tego się spodziewałam. – To znaczy, że płacą ci za włamy wanie się do cudzy ch handheldów? – Między inny mi. Rory, posłuchaj, nawet nie będę próbował ci tego uzasadniać. Wiem, że to nielegalne… – Bardzo nielegalne. – Nie chciałam wy paść jak zołza, ale tak wy szło. Trochę się na tej ławce odsunął ode mnie. – Owszem – przy znał, ostrożniejszy niż przedtem. – Bardzo nielegalne. Dlatego klienci dużo płacą za moje usługi i dlatego nikt poza tobą nie wie, czy m się naprawdę zajmuję. – To znaczy czy m, tak dokładnie? – zapy tałam. – Większość mojej pracy doty czy przy wracania wizerunku publicznego – powiedział. – Ktoś robi coś krępującego, zdjęcia trafiają do Sieci i z uwagi na absurdalne podejście do ochrony pry watności obowiązujące na Forum, skoro raz się tam pokazały, nie sposób ich usunąć. Nawet

jak się je schowa i przestaną by ć widoczne na osi czasu, nadal tam będą. To samo doty czy wpisów na ścianie i aktualizacji statusu. Mają zapewnione ży cie wieczne. – North wzruszy ł ramionami. – Dlatego ludzie mi płacą za ich usuwanie. – Bogaci ludzie. – Bardzo bogaci ludzie. Mający wiele do stracenia. Ludzie, którzy potrzebują moich usług, ale wolą nie wiedzieć o moim istnieniu. – Stąd twój profil na Forum… – Jest tam na wy padek, gdy by ktoś zaczął grzebać. Imię i nazwisko się zgadzają, cała reszta nie. Wszy stkie zameldowania, aktualizacje statusu, obecność na czacie – to same fałszy wki. – Przy sunął się i wziął mnie za ręce. – Ukry wałem to przed tobą, bo nie chciałem, żeby ś my ślała, że jestem kimś takim. Z tobą chciałem by ć prawdziwy. Chciałem by ć sobą, po prostu. Jego oddech pachniał kawą i miętówkami. Właśnie wtedy go pocałowałam, nachy liwszy się tak szy bko, że przy depnęłam mu stopy, a do tego, jeszcze zanim zetknęły się nasze wargi, zderzy liśmy się zębami. Chwilę później się rozłączy liśmy, oboje bez tchu, on z zaskoczenia, ja zachły snęłam się ty m, na co właśnie się zdoby łam. – Przy znaję, że cię okłamałem, i dostaję coś takiego? Częściej powinienem coś przed tobą ukry wać – zażartował. Walnęłam go w ramię. – Nie, nie powinieneś. Dostajesz jednorazową przepustkę i ty le. – Przy jmuję – powiedział i się uśmiechnął. Zaraz jednak zmarszczy ł czoło i moja beztroska radość wy parowała. – Muszę zobaczy ć ten plik – oświadczy łam. – Owszem, musisz. – North wy ciągnął z kieszeni top*rnego iPhone’a. By ł prawie dwa razy większy od mojego gemini. Stuknął ikonkę chmury na ekranie. – Czekaj, w jaki sposób masz dostęp? – zapy tałam. – Zamiast Li-Fi 2, uży wam Wi-Fi. To taka stara infrastruktura komunikacy jna sprzed czasów, gdy VLC zastąpiło łączność komórkową. Jako że dużo tutaj by wam, zainstalowałem na dachu punkt dostępu. – Napisał na ekranie kilka słów, a potem podał mi telefon. Milczał, kiedy czy tałam. Pod koniec pierwszej strony my ślałam, że się porzy gam. Ten log, jak nazwał go North, zawierał wszy stko, co mówiłam i robiłam od naszego przy jazdu na kampus, i wszy stkie wpisy by ły tak sformułowane, żeby przedstawić mnie jako niezrównoważoną. Miałam „paranoję”, że doktor Tarsus mnie nienawidzi, „obsesję” na punkcie Luxa, „unikałam” rozmów o przeszłości mojej matki, a jej wisiorek mnie „absorbował”. W połowie drugiej strony przestałam czy tać i zamknęłam oczy.

North przy sunął się tak, że siedział obok mnie, i objął mnie ramieniem. – Przy chodzi ci na my śl, komu to podsy łała? Potrząsnęłam głową w rozterce. Może komuś z tajnego stowarzy szenia? Czy żby to by ła część ich sy stemu oceny ? Wy dawało się prawdopodobne, że mogą wy py ty wać współlokatorów o możliwe brudy. Ale czemu moja współlokatorka tak zawzięcie wpy chała mnie pod walec drogowy ? Miałam jeszcze zamknięte oczy, kiedy North pocałował mnie w poznaczony łzami policzek. Nos miał zimny i jego doty k sprawił, że mimo wszy stko się uśmiechnęłam. – Powinnam już iść – powiedziałam z ociąganiem, oddając mu telefon. – Po południu mam zajęcia, a muszę jeszcze pogadać z Hershey. – Zamierzasz jej powiedzieć, czego się dowiedziałaś? – Muszę. Ale bez obaw, o tobie nie wspomnę – zapewniłam go. – Wspominaj, ile ty lko zechcesz – powiedział, wstając. – Powiedz, że zobaczy łem ten log na jej telefonie i otworzy łem go. Nie może się ty lko dowiedzieć, jak zdoby łem całą resztę. Podał mi ręce i pociągnął na równe nogi. Wpadłam na niego cały m ciałem i odczułam to aż w kręgosłupie. – Dziękuję – powiedziałam, odrobinę się cofając, żeby stworzy ć między nami jakiś dy stans. Gdy by m dłużej przeby wała tak blisko niego, straciłaby m szanse na przejście na następny rok. – Za znalezienie tego pliku i za pokazanie mi go. – Nie ma za co – odparł i otworzy ł drzwi mauzoleum. Potem przy ciągnął mnie do siebie i całował w deszczu, obsy pując ty siącem powolny ch pocałunków. Kiedy wróciłam po ostatnich zajęciach, Hershey, rozwalona na swoim łóżku, robiła pracę domową. – Hej – powiedziała, cała w uśmiechach. – Jak minął dzień? Dosłownie skręciło mnie w środku. – Wiem, co zrobiłaś – wy rzuciłam z siebie głosem tak zduszony m przez napięcie, jakby należał do dziewczy nki z szóstej klasy. Uśmiech Hershey zgasł. – Co?! – Czy tałam, co o mnie wy pisy wałaś. Pobladła. – Rory … O, Boże, mogę to wy jaśnić. – Dobrze – powiedziałam lodowaty m tonem. – Zrób to, proszę. Hershey nerwowo nabrała tchu. – W dniu, w który m dostałam się do Theden, zadzwoniła do mnie doktor Tarsus. My ślałam, że

chce mi po prostu pogratulować przy jęcia. Ona jednak powiedziała, że potrzebuje mojej pomocy. Że przy jęto też inną dziewczy nę z mojej szkoły, ona jednak uważa, że komisja kwalifikacy jna popełniła błąd, i chce, żeby m pomogła jej to udowodnić. Doktor Tarsus. Oparłam się o blat biurka, żeby utrzy mać równowagę. A zatem nie chodziło o tajne stowarzy szenie. By ło gorzej, o wiele gorzej. Hershey, wy łamując sobie palce, mówiła dalej: – Powiedziała, że nie powinni by li cię dopuścić ze względu na twoją mamę. Dlatego że by ła „akraty czką”. – Łzy spły wające po jej policzkach ry ły kanaliki w pudrze brązujący m. – Powiedziała, że możemy wy musić twoje wy dalenie, przedstawiając komitetowi wy konawczemu dowody na twoje niezrównoważenie, i że nie mogę nikomu o ty m mówić, dopóki nie uporządkuje argumentów. Powiedziała, że zapewni mi dostęp do ciebie i że mam ty lko prowadzić log oraz nagry wać niektóre rozmowy. – Hershey mocno i gniewnie potrząsnęła głową. – Powinnam by ła jej powiedzieć, żeby się odpier… Przerwałam. To jej powinnam była nic już nie znaczy ło. – Czy li już wie, że sły szę Zwątpienie – powiedziałam ze smutkiem. – Nagrałaś naszą piątkową rozmowę. To dlatego ciągle podpy ty wałaś mnie o głos. – Nie – zapewniła stanowczo Hershey. – Nie. Odkąd tamtej czwartkowej nocy mi pomogłaś, nic nie napisałam ani nie nagrałam i więcej tego nie zrobię. Zbliży ła się i chciała wziąć mnie za ręce, ale gwałtownie jecofnęłam. – Rory – powiedziała. – Tak mi przy kro, że to robiłam. – A czemu robiłaś? – Chy ba mi schlebiało, że prosi mnie o pomoc. – Wy glądała na zawsty dzoną. – A kiedy już się z ty m oswoiłam, to za bardzo by łam o ciebie zazdrosna, żeby to przerwać. – Oczekujesz, że uwierzę, że robiłaś to z zazdrości o mnie? – Zaśmiałam się gorzko. – Ty naprawdę masz mnie za idiotkę. – Oczy wiście, że by łam o ciebie zazdrosna, Rory. By łaś diabelną Heptą i co gorsza, nawet nie miałaś o ty m pojęcia. Wszy stko tak łatwo ci przy chodziło. Tak ci zazdrościłam, że aż mnie zaty kało. – Kpisz sobie. Łatwo? Zasuwałam jak osioł, żeby się tu dostać, a od tamtej pory ty ram jeszcze ze dwa razy ciężej. A ty to wszy stko mi odebrałaś. – Coś uwięzło mi w gardle. Zacisnęłam usta, żeby się nie pory czeć. Hershey położy ła mi dłonie na ramionach. – Rory, posłuchaj. Ja to naprawię. Powiem jej, że nie będę tego robić. Potem pójdę do dziekana. Obiecuję ci, że nie dopuszczę, żeby cię zawiesiła… – Jeszcze nie zrozumiałaś? – wy rzuciłam z siebie, mając jej dosy ć. – Za późno na to. Już

dostarczy łaś jej sznur. Odwróciłam się na pięcie i wy szłam. 1. Tu, w znany m np. z psy chologii rozumieniu, uczestnik zdarzenia, „podmiot hipotezy ”. [wróć] 2. Li-Fi (Light fidelity), technologia mogąca stanowić alternaty wę dla Wi-Fi, wy korzy stująca zakresy światła widzialnego do transmisji dany ch. Połączenie takie mogłoby by ć znacznie tańsze i efekty wniejsze od trady cy jnego bezprzewodowego dostępu do sieci. [wróć]

ROZDZIAŁ 16

S

ześć minut później by łam pod Paradiso, ciężko dy sząc po biegu. Czułam, że włosy przy lepiły mi się do czoła, i wy obrażałam sobie, na jaką wariatkę wy glądam. W spodniach dresowy ch, bez kurtki przy temperaturze dziesięciu stopni, z czerwony m nosem i oczy ma w obramowaniu wczorajszej maskary. Absolutnie nie tak chciałaby m się pokazać Northowi. By ło jednak za późno, już mnie zobaczy ł. Opuścił klienta przy ladzie, żeby przy witać mnie już przy drzwiach. – Hej – powiedział cicho. – Jak poszło? – Jedna z moich profesorek wciągnęła ją w… – Urwałam, bo dostrzegłam profesorkę od literatury przy patrującą mi się znad stoiska z dodatkami. North podąży ł za moim wzrokiem i jeszcze bardziej zniży ł głos. – Może pójdziesz na górę, do mieszkania? – zapy tał, wciskając mi w dłoń klucze. – Zry wam się stąd o piątej. Wy sunęłam gemini z ty lnej kieszeni, żeby sprawdzić czas. By ła czwarta trzy dzieści. – Okej – potwierdziłam, zaciskając palce na kluczach. Nauczy cielka już nie patrzy ła na mnie, wolałam jednak zachować ostrożność. Możliwe, że pośród członków kadry nie ty lko Tarsus marzy ła o ty m, żeby mnie wy walić. Co więcej, North niekoniecznie zasługiwał na ty tuł dżentelmena roku. To, że jesteśmy widy wani razem, żadnemu z nas raczej nie służy ło. Pnąc się po schodach do mieszkania Northa, wcisnęłam klawisz pry watności. Nie chciałam, żeby Hershey mnie tutaj znalazła. Nie miałam ochoty wy słuchiwać jej przeprosin, trochę w obawie, że mogłaby m jej wy baczy ć. Szy bko weszłam do środka i zamknęłam za sobą drzwi. Uwolniwszy się od butów, podeszłam boso do regału Northa. Przesuwałam palcem po przełamany ch od uży wania grzbietach książek, skanując ty tuły. By ło tu kilka takich, o który ch sły szałam, i masa nieznany ch. Część, opatrzona kodem kreskowy m i osłonięta plastikiem, pochodziła ze zbiorów biblioteczny ch z czasów, zanim przeszły one wy łącznie na postać elektroniczną. Inne by ły sfaty gowane i nosiły ślady wody. Na najwy ższej półce stały książki w twardej oprawie, z postrzępiony m płótnem. Ty tuły na ich grzbietach by ły złocone, a nie zwy czajnie wy drukowane jak w przy padku większości tomów. Książka na końcu wepchnięta by ła nieco głębiej od pozostały ch, sięgnęłam więc po nią, żeby wy równać szereg. Aż drgnęłam, gdy zobaczy łam ty tuł: Raj utracony Johna Miltona. Złapałam się na ty m, że mamroczę słowa z odręcznej notki, zostawionej mi przez mamę.

Nawet sobie nie uświadamiałam, że zapadły mi w pamięć. Bom ich wolnymi stworzył i wolni zostaną, mimo niewolę grzechu przez siebie obraną; inaczej musiałbym ich zmienić w ich przyrodzie. Zdjęłam tę książkę z półki i obróciłam w rękach. Stronice by ły nierówne i pożółkłe, a krawędzie płóciennej oprawy wy tarte. Ostrożnie otworzy łam na stronie ty tułowej. Papier by ł suchy i poznaczony wiekowy mi plamami. Raj utracony poemat w dwunastu księgach autorstwa Johna Miltona Siódme wydanie, zdobione sztychami Wydrukowane w Londynie, w roku 1705 Nigdy nie widziałam tak starej książki. Wczesne wy dania by ły superrzadkie. I drogie. Tknęło mnie jednak, że może niekoniecznie dla kogoś takiego jak North. Ileż musieli mu płacić ci bogaci ludzie za wy mazy wanie ich naduży ć? Wy obrażałam sobie, że ogromnie wiele. Musnęłam stronicę opuszkami, nie chcąc uszkodzić delikatnego papieru. Zaczęłam przewracać strony, jedną po drugiej, nie ty le szukając tego cy tatu, co chłonąc księgę jako całość, jej niesamowitą wiekowość. Kiedy doszłam do strony trzeciej, zatrzy małam się. Zamiast słów, widniała tam akwarela. Pod nią przeczy tać można by ło taki oto podpis: LECZ GO STARŁA W POTYCZCE WSZYSTKOWŁADNA SIŁA I TRZASNĄWSZY PIORUNEM W GŁOWĘ, STRĄCIŁA Z NADPOWIETRZNEGO STROPU To by ł wy jątek z widniejącego wcześniej tekstu i dzięki obrazowi mogłam pojąć jego sens. Bóg wy pędzał anioła z nieba. Dalej przewracałam strony w poszukiwaniu kolejny ch obrazków. By ło ich wiele, co jeden to dziwniejszy, a jednocześnie dziwnie znajomy. Kiedy doszłam do Księgi Siódmej, zrozumiałam dlaczego. Podpis pod ilustracją głosił: Bóg rzekł: Niech Ziemia wszelkie żywych dusz rodzaje, Dziki, bydło, owady i czołgi, wydaje, Zwierzęta ziemskie wszelkie, wedle swego rodu. To pochodziło z opisu stworzenia Ziemi. Na środku stronicy widniał lew o łbie dokładnie takim samy m jak maska, którą Liam nosił podczas Maskarady, a wokół niego stadko inny ch zwierząt stojący ch w rzędzie, krótkorogich i o długich porożach, łaciaty ch i pręgowany ch, ale zawsze

zaskakująco znajomy ch. Przewróciłam stronę, szukając Adama i Ewy. Na początku tego semestru czy taliśmy ury wki Księgi Rodzaju, stąd wiedziałam, że to oni zostali stworzeni w następnej kolejności. Właściwie nie potrzebowałam dalszego potwierdzenia, ale i tak je otrzy małam. Twarze Adama i Ewy, które zobaczy łam dwie strony dalej, odpowiadały maskom ludzi oddający ch pokłon wężowi tamtej nocy na arenie. Uniosłam oczy w niemej podzięce. To odkry cie wy dało mi się nieprzy padkowe, jakby doprowadzono mnie tutaj, do tej właśnie chwili, po to, żeby m odkry ła te ilustracje i dokonała pewnego powiązania. Zarówno list, który pozostawiła mi mama, jak i maski, który mi posługiwało się tajne stowarzy szenie, brały się z tej książki. Jej stronice musiały kry ć jeszcze więcej. Może trop wiodący do tego, co mama usiłowała mi przekazać. Przy cisnęłam książkę do piersi i zapragnęłam go znaleźć. Wtedy rozległo się ciche pukanie. – To ja – dobiegł zza drzwi głos Northa. Wpuszczając go, wciąż trzy małam tę książkę. – Miłośniczka Miltona? – zapy tał, wskazawszy ją ruchem głowy. – Chy ba by m się nadawała – odpowiedziałam. – Powiem ci, gdy ją przeczy tam. – Chcesz poży czy ć mój egzemplarz? Spojrzałam na niego zaskoczona. – Mogę? Wy daje się drogi. Roześmiał się, sięgając za moje plecy, żeby zamknąć drzwi. – By ł drogi. Zakładam jednak, że nie zamierzasz wy korzy sty wać go jako podstawki pod drinki. Oczy wiście, że możesz poży czy ć. Książki są po to, żeby je czy tać. W wersji papierowej. – Jakie to staroświeckie – podpuściłam go. North zrzucił swoją listonoszkę i zaniósł do kuchni brunatną papierową torbę. Gdy ją otworzy ł, mój żołądek burknął niecierpliwie. – Szy nka czy indy k? – zapy tał North. – Indy k – odpowiedziałam, wskakując na jedy ny tu stołek barowy, gdy North pchnął moje zamówienie wzdłuż kuchennej lady. To by ła sprasowana kanapka panini, z serem wy ciekający m spomiędzy chrupkich ciemny ch tostów. Wgry złam się w nią. By ła jeszcze py szniejsza, niż się zapowiadała. Zanim przełknęłam pierwszy kęs, łapczy wie odgry załam drugi. North złapał mnie za przegub i go obrócił. – Tak się zastanawiam. Akurat tutaj pasowałoby : Łakomie połykając bez powściągliwości – zażartował, udając, że wy pisuje te słowa na mojej skórze. Poczułam, że się rumienię, i przy spieszy łam przeły kanie. – Nie jadłam obiadu! – oświadczy łam pomiędzy kęsami. – To wers z Raju utraconego – powiedział ze śmiechem. – Opisujący moment, gdy Ewa spoży ła owoc z drzewa wiadomości dobrego i złego.

– Znasz go na ty le dobrze, że cy tujesz z pamięci? – Cóż, ten szczególny wers zapamiętałem, gdy ż ciotka umieściła go na plecach pierwszej koszulki Paradiso, jaką zaprojektowała – odpowiedział North. – Nazwa Café Paradiso stanowi bowiem odwołanie do Miltona. I do Università del caffé we Włoszech, gdzie uczy ła się robić kawę. – Bom ich wolnymi stworzył i wolni zostaną, mimo niewolę grzechu przez siebie obraną; inaczej musiałbym ich zmienić w ich przyrodzie – wy recy towałam. – Księga trzecia, wiersze od sto dwudziestego czwartego do sto dwudziestego szóstego. Brwi Northa podjechały w górę na znak zdumienia. – Robi wrażenie, zwłaszcza u dziewczy ny, która nie czy tała książki. – Wiesz, o co w ty m chodzi? – spy tałam. – Tak sądzę – powiedział. – Wy daje się, że Bóg mówi tu o ludzkiej wolnej woli. O ty m, że czy niąc człowieka wolny m, dopuścił możliwość upadku. – Upadku – powtórzy łam. – Upadku z czego? – Dla Szatana by ł to dosłowny upadek z niebios do piekła. Dla człowieka stanowiło go wy gnanie z Raju. – Przeszedł na koniec książki, do ostatniej ilustracji. Anioł, uderzająco podobny do tego z pomnika na cmentarzu, wy prowadzał Adama i Ewę poza bramy Edenu. Podpis głosił: WRESZCIE SIĘ, RĘKĘ KŁADĄC DO RĘKI, POBRALI I Z WOLNA DRŻĄCE NOGI STAWIAJĄC, JAK MOGĄ, PRZEZ EDEN W ŚWIAT NIEZNANY IDĄ PUSTĄ DROGĄ. – W obu przy padkach stworzenia usiłowały dorównać stwórcy i same się przez to zniewoliły – tłumaczy ł North tonem zupełnie nauczy cielskim i przeuroczy m. – To właśnie Milton zawarł w określeniu „mimo niewolę grzechu przez siebie obraną”. Przy najmniej… – Niewolę jakiego grzechu? – zapy tałam, za bardzo zaciekawiona, żeby czuć się głupio. – Na pewno własnej dumy – stwierdził. – Oraz zaślepienia. Uwierzy wszy w kłamstwa węża, Adam i Ewa zmienili światopogląd. Od tamtej pory widzieli świat inaczej. Nie potrafili już dostrzec, jaki naprawdę jest. Ty m oto sposobem zapoczątkowali nieustający ciąg fatalny ch decy zji – dokończy ł z uśmiechem. – A nie powinniśmy by ć w stanie tego przełamać? – spy tałam. – Przecież Bóg dał człowiekowi rozum, tak? – Adamowi i Ewie rozum niewiele przy niósł dobrego – zauważy ł North. – Ty le ty lko, że oni nie wiedzieli tego, co my wiemy – odparłam. – Od tamtej pory dokonaliśmy niesamowitego postępu. A skoro społeczeństwo wciąż się rozwija, i nauka też, zdołamy chy ba w końcu znów zobaczy ć świat takim, jaki naprawdę jest.

– Można tak na to spojrzeć – przy znał. – A jak ty to widzisz? North się zawahał. – Spotkałaś się kiedy ś z pojęciem noumenu? – zapy tał. – To z greki. Od słowa nous, zasadniczo oznaczającego intuicję. Nous. Właśnie to słowo wąż przy wołał na arenie. Przeszedł mnie dziwny dreszcz, prawie jak przy déjà vu. – Nous obiło mi się o uszy – zauważy łam. – A co to jest noumen? – To rodzaj wiedzy uzy skiwanej bez udziału zmy słów – odpowiedział North. – Prawd istniejący ch poza światem dostrzegalny m. Nauka obstaje przy ty m, że noumen to urojenie, bo poza dostrzegalny m światem nie ma niczego więcej. Mam wrażenie, że do tego samego doszli Adam i Ewa, gdy zjedli ów owoc. Założy li, że wiedzą już wszy stko. Nie mieli pojęcia, jak mało pojmują. Nie mieli pojęcia, jak mało pojmują. Ten sam błąd popełniłam podczas egzaminu z Prakty k. Założy łam, że wiem już wszy stko. Naty chmiast zapragnęłam opowiedzieć o ty m Northowi. – Wszy scy uczniowie Theden muszą zaliczy ć coś, co nazy wa się u nas Prakty kami Platońskimi – zaczęłam. – Chodzi o usprawnienie naszej zdolności prakty cznego my ślenia poprzez sy mulację różny ch doświadczeń. To chy ba coś jak wirtualna rzeczy wistość. Siedzimy wewnątrz niewielkich kapsuł, a ich scenariusze odtwarzane są w trójwy miarze na umieszczony ch wokół nas ekranach. – Mocne – stwierdził i przy siadł na stołku koło mnie. – I co to za scenariusze? – Zwy kle mamy do dy spozy cji grupkę aktorów, który ch postępowaniem możemy manipulować, i te nasze wy bory podlegają później ocenie. W piątek, na teście śródsemestralny m, musieliśmy wy brać, kogo ewakuować z zatłoczonego doku mającego wy buchnąć. – A jaki to ma cel? – spy tał North. – Wpły w pozy ty wny netto – odpowiedziałam. – Na społeczeństwo jako całość. Ten, kto uzy ska najlepszy wy nik w odniesieniu do reszty klasy, wy znacza krzy wą. North pokiwał głową, jakby dostrzegł w ty m najgłębszy sens. – Bawicie się więc w Luxa. Wy trzeszczy łam oczy. – Co takiego? – To jest właśnie to, co opisałaś. Dokładnie tak działa Lux – wy jaśnił North. – Manipuluje poszczególny mi uży tkownikami, żeby uzy skać wpły w pozy ty wny netto na całą zbiorowość. – Skąd wiesz ty le o Luksie? Z hakowania? – Owszem, wiele o Luksie dowiedziałem się dzięki hakowaniu, to jednak, co właśnie

powiedziałem, zawdzięczam przeczy taniu umowy. Z którą ty, sądząc po wy razie twojej twarzy, wciąż jeszcze się nie zapoznałaś. – Naprawdę jest w niej to wszy stko? – Spisane tajemniczą, ciężką do rozszy frowania terminologią prawniczą. – Jak on więc działa, tak dokładnie? – Cóż, Gnosis, oczy wiście, nie upublicznia jego algory tmu i nie mogę się do niego dobrać, bo tkwi gdzieś na ich serwerze. Przy puszczalnie jednak opracowali oni własną wersję funkcji wpły wu pozy ty wnego netto. Dane o uży tkowniku magazy nują w tak zwany ch macierzach SWOT 1. To takie tabele o czterech polach, w który ch skatalogowano wszy stkie jego mocne i słabe strony, szan… – Szanse i zagrożenia – dokończy łam. Brwi Northa podjechały w górę ze zdziwienia. – Tak się nam przedstawia to na ćwiczeniach – wy tłumaczy łam. – My ślałam, że SWOT to jakiś wy nalazek naszej profesorki. – Nie, to pojęcie już od dłuższego czasu znane w biznesie – stwierdził North. – Jednak w Gnosis wy nieśli je na całkiem nowy poziom. Uży wają go do promowania równowagi. Rozumiesz, to ich określenie na bezproblemowe ży cie. Powinnaś przy jrzeć się choć kilku profilom uży tkowników. Poziom uszczegółowienia jest tam obłędny. I chy ba musi by ć, żeby Lux działał tak, jak działa. Wszelkie rekomendacje podsuwane przez Luxa pochodzą z ty ch kratek. – Muszę zobaczy ć moje. North już zaczął kręcić głową. – Pokaż mi, proszę. Nikomu nie powiem. Ni stąd, ni zowąd przy szła mi na my śl chwila, gdy wy bierałam temat pracy z poznawczej. Czemu Lux upchnął AZP na szary m końcu listy rekomendacji? Dokumentacja medy czna mamy zawierała tę diagnozę, Lux więc wiedział, że dziedziczę skłonność do tego zaburzenia. Czy nie powinno się znaleźć na szczy cie? North jeszcze przez chwilę się wahał, potem westchnął. – Okej – powiedział wreszcie. Zwinął celofan po swojej kanapce w kulę i wrzucił do spalacza śmieci pod zlewem. – Ale ty lko dlatego, że powiedziałaś proszę. Spodziewałam się, że podniesie z kuchennego stołu tablet, on jednak obszedł wy spę i zbliży ł się do szafy przy łóżku. – Idziesz? – zawołał, po czy m zniknął w jej wnętrzu. Zeskoczy łam ze stołka i pospieszy łam za nim. North stał przed zasłaniający m całą ściankę plakatem Five O’Clock Flood, najprawdopodobniej najgorszej kapeli w dziejach świata. – No, masz plakat Five O’Clock Flood – zauważy łam. – W swojej szafie. Nie jestem pewna, dokąd to może prowadzić.

– Och, Norvin jest wielkim fanem F.O.F. – oświadczy ł North ze śmiertelną powagą. Przy kucnął, żeby wy ciągnąć pinezki z dolny ch rogów plakatu, ten zaś naty chmiast się podwinął jak okienna roleta. Zamiast plakatu widziałam teraz wąskie drzwi z zamkiem doty kowy m. – Witaj w moim biurze – powiedział, podnosząc się. Schował pinezki i przy łoży ł kciuk do zamka. Krótki sy gnał obwieścił dezakty wację. – Supernowoczesność. – Nie do końca – powiedział North, otwierając drzwi. – Szafa by ła ogromna, przedzieliłem ją więc tanią ścianką z włókna szklanego. Gdy by ktoś się uparł, wy biłby ją pięścią. Hej, zajmij się drzwiami szafy, dobrze? Zamknij je. Zamknęłam te drzwi i przekręciłam klamkę, a potem weszłam za Northem do jego kry jówki. By ła maleńka, mieściła niewiele więcej niż biurko, ergonomiczne krzesło i dwa ekrany ścienne. W przeciwległy m rogu zobaczy łam też kolumnę stary ch laptopów, każdy na osobnej wąskiej półeczce. North podsunął mi krzesło, potem sięgnął do leżącej na biurku klawiatury. – Uży wasz klawiatury – zauważy łam ze zdziwieniem. – Owszem. Gdy trzeba pisać szy bko, touchpady są beznadziejne. Wcisnął klawisz „enter” i włączy ły się ekrany ścienne. Sięgnął po czarną my sz obok klawiatury. Wielka i pękata, na pewno nie by ła czy mś, czego spodziewałaby m się u hakera. North zobaczy ł mój wzrok i się uśmiechnął. – Cóż mogę powiedzieć? Jestem staroświecki. Przy sunęłam krzesło bliżej ekranu, przejęta, że zobaczę hakera w akcji. North jednak ty lko kliknął jakiś folder na pulpicie i wy brał pierwszy plik na liście. – Przy gotowana? – Czekaj, masz mój profil na pulpicie? W takim razie ty już… North chy ba się speszy ł. – Ściągnąłem go tego dnia, gdy cię poznałem. – Często tak śledzisz? – Wiem, to może wy glądać na psy cholstwo… – Wy glądać? – Nie dałaś mi wy boru! – zaprotestował. – Nie sposób by ło cię rozgry źć. A świetnie znam się na rozgry zaniu. – Ależ skromny prześladowca – skontrowałam. Z uśmiechem. – Sama radość. Mój uśmiech przy gasł, gdy North otworzy ł dokument. Zgodnie z zapowiedzią składał się z czterech ćwiartek wy pełniony ch listami wpisów tak maleńkich, że do ich odczy tania potrzebna by łaby lupa. – Na ile się zorientowałem, wpisy w każdej z kategorii są uszeregowane tak, że im wy żej coś

jest, ty m mocniej wpły wa na algory tm. Choć na pewno nie brak tu niuansów, z grubsza wy gląda na to, że aplikację zaprojektowano tak, aby ‒ uwzględniając ich mocne i słabe strony ‒ odciągała ludzi od zagrożeń, a sterowała w kierunku szans. Gdy by więc, przy kładowo, jakaś szansa miała się wiązać z ujawnieniem wy soko notowanej słabości, przeszłaby prawdopodobnie z listy szans na listę zagrożeń. Mówię z sensem? – Nie wiem – przy znałam. – Właściwie to nie mogę się skupić na ty m, co mówisz, bo próbuję odczy tać listę zagrożeń. Możemy ją powiększy ć? North kliknął ćwiartkę T, otwierając nowy dokument. Wy glądał jak arkusz kalkulacy jny. Na górze widniał mój numer ubezpieczenia społecznego i data urodzenia. Niżej ciągnęła się lista. Utkwiłam wzrok w pierwszy m wpisie: Poznanie grupy krwi. – Nie rozumiem – powiedziałam powoli, wpatrzona w ekran. – Wiem, jaką mam grupę krwi. A plus. Wskazał następny wpis na liście zagrożeń. – Wiesz, co to jest? Chodziło mu o ciąg dziewięciu cy fr w układzie 3/2/4, wy raźnie numer czy jegoś ubezpieczenia: 033-75-9595. Potrząsnęłam głową przecząco. – Nie rozumiem – powiedziałam znowu. – To jakaś osoba, którą rozpoznano jako „zagrożenie” dla mnie? – Nie jedna osoba – sprostował North. – Pół tuzina. Zwrócił moją uwagę na pięć kolejny ch pozy cji na liście. Same numery ubezpieczeń. Kanapka, którą zjadłam, zrobiła się ciężka jak ołów. – Co to za ludzie? – spy tałam. – Można się jakoś dowiedzieć? – Bez ksy wek z Forum nie. Gnosis tak koduje dane, że nie da się szukać po profilach uży tkowników. To diabelne dziwactwo, którego jeszcze nie zdołałem złamać. Mogę przeglądać przy padkowe profile, nie dobiorę się jednak do któregoś konkretnego, nie znając ksy wki uży tkownika. – Okej. To przenieś je na listę szans. North zaczął już kręcić głową. – Rory … Weszłam mu w słowo. – Nie dokończy łam ci pewnej opowieści. O teście śródsemestralny m. – Chodzi o dok. – Celem by ło ewakuowanie możliwie jak największej liczby ludzi „o wy sokiej wartości”, zanim wy buchną wielkie skrzy nie z fajerwerkami. Kiedy zegar ruszy ł, zamarłam. Tam by ły

małe dzieci, miejscowe, i choć wiedziałam, że wy ceniono je bardzo nisko, nie mogłam pogodzić się ze skazaniem ich na śmierć. I wtedy nagle usły szałam głos. Mówiący, żeby m zaczekała. Żeby m nikogo nie ewakuowała. Tak go przy najmniej wtedy odczy tałam. – Ten głos…? – To by ło Zwątpienie – stwierdziłam kategory cznie. Nie chciałam owijać w bawełnę. – To by ło Zwątpienie i ja je zignorowałam, gdy ż miałam do wy konania coś racjonalnego. Potem jednak odkry łam, że ta sy mulacja oparta by ła na czy mś, co w zeszły m ty godniu wy darzy ło się na Fidżi. Ty le ty lko, że w rzeczy wistości dok nie wy buchł, bo by ł nadmiernie obciążony. Zwalił się do wody tuż przed eksplozją fajerwerków. Gdy by m więc zaczekała, nikt by nie zginął. North na przetrawienie tego potrzebował dłuższej chwili. – Nie rozumiem, co to ma wspólnego z twoim profilem w Luksie – wy znał wreszcie. – Nie po raz pierwszy sły szałam ten głos – powiedziałam. – Zaczęło się, kiedy leciałam tutaj, w samolocie. Obawiałam się Theden, a głos zapewnił mnie, że nie zawiodę. Następnego dnia usły szałam go ponownie. Dwukrotnie. Pierwszy raz na ćwiczeniach, drugi, gdy wy bierałam temat pracy z psy chologii poznawczej. Zwątpienie powiedziało, żeby m wy brała Akraty czne Zaburzenie Parakuzy jne. AZP. Ty m terminem medy czny m określa się ludzi sły szący ch Zwątpienie. To długa historia, ale gdy by m tamtego dnia nie posłuchała Zwątpienia, a zamiast tego zawierzy ła Luxowi, nie dowiedziałaby m się, że to zaburzenie miała moja mama. – Miała – powtórzy ł North. Zobaczy łam coś w jego oczach. Może nie nadzieję, ale coś podobnego. To samo Twoja też, które mnie do niego zbliży ło, gdy powiedział, że jego mama nie ży je. – Umarła przy moich narodzinach – powiedziałam. Czując, że głos mi się łamie, parłam dalej. Dopóki mówiłam, nie groziło mi, że się rozpłaczę. – Miała dziewiętnaście lat. Tu właśnie chodziła, gdy zdiagnozowano u niej AZP. Do Theden. Z tego powodu ją wy walono. I Lux chy ba musiał o ty m wiedzieć, prawda? Miał to w jej dokumentacji medy cznej. Czemu więc próbował odwieść mnie od pisania pracy o AZP? Co jeszcze Lux postanowił przede mną ukry wać? – Lux nie może niczego postanowić, Rory – zaprotestował North. – Lux to aplikacja działająca według algory tmu napisanego przez programistów, po ty m jak biznesmeni podszy wający się pod specjalistów od nauk społeczny ch zdecy dowali, że „zopty malizują” społeczeństwo, sprawiając, by ży ło mu się bardziej bezproblemowo. – Niech będzie, ty lko ten algory tm ustalił, że istnieje sześcioro ludzi zdolny ch w jakiś sposób zmienić moje ży cie w chaos. To niesamowite, North. Naprawdę przeraźliwie niesamowite. Kim są ci ludzie i co ma do tego czegoś moja grupa krwi? Na moim miejscu nie chciałby ś się dowiedzieć? – Jasne, ale…

Złapałam go za ramię. – Zrób to więc. Przesuń je na listę szans. Lux jest tak zaprogramowany, żeby kierować człowieka w stronę jego szans, prawda? Jeśli więc ci ludzie są na szczy cie listy, to… Przy kry ł moją dłoń swoją. – Nie mogę, Rory. – Westchnął. – Nie to, że nie chcę. Naprawdę nie mogę. To, o czy m mówisz, wy magałoby dostępu do części serwerowej Luxa, dostania się za firewall Gnosis. To niemożliwe, nawet dla mnie. Uwierz mi, próbowałem. Palące łzy napły nęły mi do oczu. Odwróciłam się od niego. – Czy li właściwie jestem bezsilna. – Daleko ci do bezsilności, Rory. – Poczułam na mojej talii jego dłonie. – Masz przewodnika o wiele lepszego niż Lux. Odwróciłam się do niego gwałtownie. – Mówisz, że mam zaufać Zwątpieniu? – W moim głosie by ło niedowierzanie. Oskarżenie. – To właśnie mówię – powiedział cicho. – Ty … Ty też je sły szy sz? Przy taknął, przy patrując mi się badawczo. – Nie codziennie. Od czasu do czasu. Poleciło mi z tobą porozmawiać. – By łeś z ty m u lekarza? North się skrzy wił. – Żeby mogli otępić mnie lekami przeciwpsy choty czny mi? Nie, dziękuję. Mojemu mózgowi jest z ty m dobrze. – To samo zawsze sły szałam od Becka. – A co, jeśli jesteśmy … chorzy ? – Łatwiej by ło powiedzieć chorzy niż obłąkani. – Czujesz się chora? – spy tał North. – No nie. Ale czy tałam podsumowania badań i… – O czy ich badaniach tutaj mówimy ? – zapy tał drwiąco. – Naukowców przez duże N? Ty ch samy ch geniuszy, którzy kiedy ś zapewniali, że Ziemia to środek wszechświata? – Okej, to o co w takim razie chodzi? Jeśli ten głos nie jest urojeniem, to skąd się bierze? – Nie wiem – przy znał. – Od jakiejś siły wy ższej? Kiedy ś uważano go za głos Boży. – To przecież obłęd – zaprotestowałam, zaraz się jednak skrzy wiłam, widząc wy raz twarzy Northa. – Nie o taki obłęd chodzi. Czemu jednak Bóg miałby obdarzać nas umiejętnością rozumowania, a potem nakłaniać, by śmy z niej nie korzy stali? – Racjonalne my ślenie przekonało Ewę, że zjedzenie zakazanego owocu to dobry pomy sł – rzucił zaczepnie North. – A jeżeli Zwątpienie to ten drugi głos? – skontrowałam. – Należący do węża? North popatrzy ł na mnie.

– Naprawdę w to wierzy sz? Uporządkowałam sobie wszy stko, co wiedziałam o ty m głosie w mojej głowie. Kiedy się odzy wał i co mówił. Pomy ślałam o dzieciaczkach na doku, o ty ch maluchach, które głos próbował pomóc mi uratować. – Nie, raczej nie. Nadal jednak nie jestem w pełni przekonana, że mogę mu ufać. Przy najmniej nie zawsze. North obrócił rękę i wskazał jeden ze swoich tatuaży. Napisane tam by ło zwy kły mi wielkimi literami: Jest mężem chwiejnym, niestałym we wszystkich swych drogach. Dotknęłam ty ch słów opuszkami palców. Mówiły prawdę. Chwiejna, taka właśnie się czułam. Nie psy chicznie, ale gdzieś w środku, u podstaw siebie. – To z Pisma Świętego – powiedział North. – Z Listu świętego Jakuba 2. Medy cy na miała określenie na taką chwiejność. Dipsychos. Wpisy wało się w patologiczne stany związane z parakuzją akraty czną. „Człowiek o dwóch duszach”, taki źródłosłów podawał mój podręcznik. Toczący się w mózgu bój Rozumu ze Zwątpieniem. – Chodzi o to, że nie sposób uniknąć spierający ch się głosów – usły szałam Northa. – Czy to w głowie, czy w otaczający m cię świecie. Nie można stracić ży cia na rozdarcie między nimi. Podniosłam na niego wzrok. – Mówisz, że mam wy brać. – Do niczego cię nie powinienem namawiać – stwierdził North, sięgając tuż przy mnie, żeby wy łączy ć komputer. – Ale jeśli sama nie zdecy dujesz, świat wy bierze za ciebie. 1. Analiza SWOT, istotny element planowania strategicznego, polega na posegregowaniu ważny ch dla sprawy informacji podzielony ch na cztery grupy (od który ch wzięła swoją nazwę): S (Strengths) – mocne strony ; W (Weaknesses) – słabe strony ; O (Opportunities) – szanse; T (Threats) – zagrożenia. [wróć] 2. Jk 1, 8. Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu, Poznań – Warszawa 1971, Wy dawnictwo Pallotinum. [wróć]

ROZDZIAŁ 17

W

racając na kampus, zadzwoniłam do taty, ale by li właśnie razem z Kari w pubie Mulleady ’s na nocy quizów i z powodu gwaru w tle prawie go nie sły szałam, rozmowa nie trwała więc długo. Nie by łam zresztą pewna, jak powinnam ją poprowadzić. Chciałam zapy tać o moją grupę krwi, przekonać się, czy podsunie jakiś trop mogący wy jaśnić, dlaczego zwieńczy ła ona opracowaną dla mnie przez Luxa listę zagrożeń, lecz przecież nie mogłam wy jawić mu, czemu py tam ani co pokazał mi North, ani czemu jestem przez to taka roztrzęsiona. Potem spróbowałam dodzwonić się do Becka, ale nie odbierał. Kiedy wróciłam do pokoju, Hershey nie by ło. Minęła już dziesiąta, zagrzebałam się więc w łóżku i spróbowałam się odpręży ć. W głowie mi wirowało i świszczało, a całe ciało bolało z napięcia, którego nie potrafiłam się pozby ć. Raz po raz sły szałam głos Northa: Jeśli sama nie zdecydujesz, świat wybierze za ciebie. Przy pominało mi to coś, co tamtej nocy na arenie powiedziało mi Zwątpienie. Wybierasz dzisiaj, komu będziesz służyć. Jednak nie potrafiłam. Wciąż się zastanawiałam i wahałam pomiędzy zaufaniem temu głosowi a pragnieniem, żeby dał mi spokój. – Nie chcę by ć chwiejna – powiedziałam w stronę sufitu. Potem odczekałam swoje, licząc może na odpowiedź. Żadna nie nadeszła, przetoczy łam się więc na brzuch, zażenowana, że się jej spodziewałam, i wsunęłam rękę pod poduszkę. Robiąc to, wy czułam pod palcami papier. Arkusik papieru komputerowego, kilkakrotnie złożony. Jak jakiś list. Rozłoży łam ten papier, przy świecając sobie ekranem. Najpierw zobaczy łam ty tuł: Raport postępów ucznia, niżej kolumny ocen, wreszcie nazwisko. Aviana Grace Jacobs. To by ł odpis arkusza ocen mojej mamy z Theden, oznaczony u góry adnotacją TEST ŚRÓDSEMESTRALNY, WIOSNA 2013. Jak, u licha, dostał się pod moją poduszkę? Studiowałam go teraz uważniej, ocena po ocenie. A, A, A, A, A. Same A. Jak to by ło możliwe? Dwa ty godnie przed widniejącą na ty m odpisie datą psy chiatra uznał jej osiągnięcia akademickie za „fatalne”. Ty m ocenom jednak do fatalny ch by ło ogromnie daleko, zasługiwały wręcz na miano doskonały ch. To nie miało sensu. Co próbował osiągnąć ten, kto mi to podłoży ł? Zaniepokojona do reszty, z powrotem złoży łam arkusik i wsunęłam pod poduszkę. – Pogubiłam się – szepnęłam w ciemność, zaciskając dłoń na wisiorku. – Czego jeszcze nie widzę? Czas pły nął. Może nawet godzinami. By łam zby t zmęczona, by to sprawdzić. Obolałe, znużone ciało toczy ło bój z umy słem, walczy ło o sen. W głowie jednak bez ustanku mi wirowało, nie

mogłam zasnąć. W który mś momencie naciągnęłam na ramiona koc od mamy i spróbowałam sobie wy obrazić, że biegnę po spiralnej żółtej drodze wy znaczonej haftem krzy ży kowy m, galopuję ku jej środkowi, a w głowie tętnią mi kolejne liczby ciągu Fibonacciego. 0, 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, 55, 89, 144, 233, 377, 610, 987, 1597. Pod powiekami kwadraty na kocu zmieniły się w kamienne mury, spirala zaś w oświetloną drogę pośród mroku. W szlak, który m zmierzałam do środka, jakby wiedząc, że znajdę tam coś ważnego. Wziąwszy ostatni zakręt, zobaczy łam matkę. Miała na sobie ten sam zielony sweter co na fotografii starszego rocznika, a kasztanowe włosy spadały jej swobodnie na ramiona, tak jak często by wało u mnie. Na mój widok się uśmiechnęła, szeroko rozkładając ręce. – Mamo – zawołałam, pędząc ku niej. Otoczy łam rękami jej kark, wtuliłam twarz w szy ję. – Nie daj się zwieść – szepnęła mi we włosy. – Gdzie jest kłamstwo, tam jest prawda. – Co za kłamstwo? Kiedy nie odpowiedziała, odchy liłam głowę, by spojrzeć jej w twarz, oczy jednak miała nieruchome i puste. Trupie. Odskoczy łam z jękiem, widząc ze zgrozą, że z ust, oczu i uszu mojej matki wy suwają się okry te liśćmi gałązki, jakby rozrastało się w niej drzewo, całkiem ją zawłaszczając. Rzuciłam się do ucieczki, nagle jednak wszędzie wokół pojawiły się mury, zamy kając mnie wraz z napierający m na mnie pniem, coraz bardziej wy pełniający m i tak ciasną przestrzeń, miażdżący m mnie na kamienny m murze. Wy rwałam się z tego snu zlodowaciała, z twarzą zlaną potem. By ła 3:33. Łóżko Hershey wciąż stało puste. Choć oddech jeszcze mi się rwał po ty m śnie, poszłam do łazienki ochlapać twarz ciepłą wodą. Nie pomogło. Stałam bez ruchu, choć rozdy gotana w środku, i mrużąc oczy wpatry wałam się w blade odbicie w lustrze, o ciemny ch włosach klejący ch się do czoła. Wy glądałam tragicznie. Może Tarsus miała rację; może dopadał mnie stres. Może znajdowałam się już na skraju załamania nerwowego. Sen o ty m, jak matka ulega rozkładowi, trudno by łoby uznać za oznakę zdrowia. Zakręciłam kran, potem zgasiłam światło. Jak ty lko w pokoju zrobiło się ciemno, zaświecił mój tablet. Nie daj się zwieść, szepnął głos. Czując, że skóra mi cierpnie, podeszłam do stoliczka nocnego. Na ekranie otwarte by ło okno logowania do zasobów Departamentu Zdrowia Publicznego. Ty le ty lko, że z tej aplikacji DZP nie korzy stałam, odkąd oddałam pracę zaliczeniową. Od dwóch ty godni. Choć włosy stawały mi dęba, kliknęłam nazwę uży tkownika, błagając w duchu, by moje uprawnienia do dostępu pozostawały jeszcze w mocy. Na widok strony startowej odczułam

w sercu ulgę. Wpisałam do wy szukiwarki numer ubezpieczenia mamy i odczekałam swoje. Brak elementów pasujących do wyszukiwania. Sprawdziłam numer, który wpisałam. Nie by ło pomy łek. Spróbowałam ponownie. Brak elementów pasujących do wyszukiwania. Znów się pociłam. Wy glądało na to, że cały ten plik zniknął. Lub został wy kasowany. – Tak się zaczy na paranoja – szepnęłam. Przez ten mój sen nie ty lko by łam roztrzęsiona, ale i stałam się nadmiernie podejrzliwa, choć właściwie nie by ło powodów. Dokumentacja mamy należała do najstarszy ch, na jakie natrafiłam. Prawdopodobnie przeniesiono ją gdzieś, żeby zwolnić odrobinę pamięci. A ja, jak idiotka, nie pomy ślałam nawet, żeby ją sobie skopiować. Ale przecież zrobiłam zdjęcie. Zrzut ostatniej strony, wpis z dnia śmierci mamy. Wprawdzie to nie cała dokumentacja, zawsze jednak coś. Czy m prędzej dałam to zdjęcie na ekran. Ty m razem powoli, wręcz metody cznie, wczy ty wałam się w kolejne zdania, zdecy dowana zrozumieć sens każdego słowa: Ultrasonografia wykazała zespół przejrzałości płodu oraz ostre małowodzie. Wy cięłam to zdanie i w całości wkleiłam do GoSearch. Na pierwszy m miejscu pojawił się link do arty kułu w „American Journal of Obstetrics”, zaty tułowanego Opieka nad ciążą przenoszoną. Przejrzałam jego abstrakt. Pojęcie zespół przejrzałości płodu odnosi się do płodu, któremu po wyliczonym terminie porodu uniemożliwiono dalszy rozwój w macicy. To nie miało sensu. Rodzice pobrali się 11 czerwca. Ja urodziłam się dokładnie trzy dzieści sześć ty godni później, na miesiąc przed wy liczony m terminem. Czując w głębi gardła słono-kwaśny niesmak, wróciłam do zrzutu z ekranu i przeskanowałam go w poszukiwaniu potwierdzenia przewidy wanej daty porodu mamy lub liczby ty godni, jaką miała za sobą. Niczego takiego nie by ło. Potem wzrok mój padł na miniaturkę zdjęcia USG wy konanego po przy jęciu mamy do szpitala. Powiększy łam je, rozsuwając palce. Ledwie to zrobiłam, dech mi odebrało. GA: 43t6d. W dziewiątej klasie jako przedmiot do wy boru wzięłam anatomię, a w naszy m podręczniku do niej cały rozdział poświęcono rozwojowi płodu, wraz z podobny mi do tego tutaj zdjęciami USG.

Poznałam wszy stkie skróty. CRL oznaczało długość ciemieniowo-siedzeniową. ABO miało coś wspólnego z grupą krwi. GA natomiast określało wiek ciążowy. Jeżeli płód na ty m zdjęciu, w momencie jego wy konania, miał czterdzieści trzy ty godnie i sześć dni, w żaden sposób nie mogłam zostać poczęta w noc poślubną moich rodziców. Mama już od siedmiu ty godni by ła w ciąży. Nie daj się zwieść, powiedział wcześniej głos. Niespodziewanie wrócił mi na my śl wpis znajdujący się najwy żej na liście zagrożeń według Luxa. Poznanie grupy krwi. Wzrok skoczy ł na margines zdjęcia USG. ABO matki: A+ ABO płodu: AB+ Grupę krwi się dziedziczy ło. To kolejny fakt, który poznałam na anatomii. Znając grupy krwi dziecka i jednego z rodziców, można by ło określić grupę drugiego. Wiedziałam zaś, że mój tato miał tę samą grupę krwi co mama, A plus. Jako że by ł krwiodawcą, widniała na karcie, którą nosił w portfelu. W przy padku potomka osób z grupą A plus istniały ty lko dwie możliwości: grupa A lub grupa 0. Według tego zdjęcia USG miałam całkiem inną. Tato nie by ł moim tatą. Na pewno nie. Wy łączy łam ekran, pragnąc przetrawić to w ciemności. W szklanej tafli wciąż odbijały się białka moich oczu, podkreślone srebrny m światłem lampy przenikający m przez szczelinę między żaluzją a parapetem. Nigdy przedtem nie przy szło mi do głowy, że może nie by ć moim tatą. Ani razu, przez całe szesnaście i pół roku, nawet po powtarzany m po raz milionowy kawale o mleczarzu. A jednak teraz, gdy tak siedziałam po ciemku, dopuściwszy do siebie tę my śl, miałam wrażenie, jakby m od zawsze o ty m wiedziała. Wierzy ć mi się nie chciało, że nic wcześniej nie zauważy łam. W ogóle nie by liśmy do siebie podobni. „Wrodziłam się w mamę” ‒ powtarzałam, nie zastanawiając się nawet nad o wiele ciemniejszy m odcieniem moich włosów, niebieskimi oczami czy też faktem, że mojego dołka w brodzie żadne z rodziców nie miało. Paliło mnie w piersi, jakby ktoś ją przestrzelił z armaty. Biedny tato. Rozumiałam teraz, czemu mamie mogło zależeć na takim opóźnieniu porodu; tato musiał nabrać przeświadczenia, że dziecko zostało poczęte później. Inaczej nigdy by nie uwierzy ł, że jest jego. Oparłam głowę o blat, czując jego chłód na skórze. Kto by ł moim prawdziwy m ojcem? Czy wiedział o moim istnieniu, czy jego mama też okłamała? Kiedy ekran się zaświecił po nadejściu nowej wiadomości, by ło po szóstej. Przesiedziałam więc po ciemku całe godziny, wy strzeliwując my śli jak maszy na treningowa piłki tenisowe. Dopóki my ślałam, niczego nie odczuwałam, a tego odczuwać szczególnie nie chciałam.

Wiadomość przy szła z zastrzeżonego numeru, zaopatrzona w załącznik. Kolejne zadanie ze stowarzy szenia. Ty m razem jednak nie by ła to zagadka tekstowa.

Masz za zadanie połączyć te dziewięć punktów. Musisz używać linii prostych, ciągłych. Po rozpoczęciu nie wolno odrywać palca od ekranu. Nie może też poruszać się po liniach już nakreślonych. Ilu najmniej linii potrzeba, żeby ukończyć to zadanie? Na odpowiedź masz dwie minuty. Sprawa wy dawała się prosta. Pięć linii. Ty lu by ło trzeba, żeby połączy ć wszy stkie punkty. To jednak wy dawało się za łatwe. Dotąd zagadki stowarzy szenia by wały trudniejsze. Mimo to, kombinując na rozmaite sposoby, nie mogłam zejść poniżej pięciu. Nie masz oczu, żeby widzieć? Cała się spięłam, nie ty le jednak z niepokoju, że znów sły szę ten głos, co ze złości, że mówi coś tak bezuży tecznego. – Żeby co widzieć? – krzy knęłam w stronę ekranu, gdy licznik czasu przekroczy ł minutę. I nagle, w mgnieniu oka, nie wiadomo skąd, przy szło mi do głowy rozwiązanie. Wszy stkie moje linie znajdowały się w obszarze wy znaczony m przez punkty. Gdy by m go poszerzy ła, wy starczy ły by cztery.

Mając do końca jeszcze dwadzieścia sekund, uderzy łam w klawisz z czwórką i wcisnęłam wy sy łanie, a potem z zaparty m tchem czekałam na odpowiedź. Dobra robota, Zeta. Wciąż trzy mając w ręku gemini, zamknęłam oczy i poddałam się otępiającej mgle. Zasnęłam, już bez snów.

ROZDZIAŁ 18

P

rzespałam śniadanie i ledwo zdąży łam na Prakty ki. My ślałam, że po kilku dodatkowy ch godzinach snu poczuję się lepiej, ale obudziłam się rozdy gotana i obolała. Na szczęście Hershey albo nie wróciła, albo wy śliznęła się z pokoju, nie budząc mnie, przy najmniej więc nie musiałam się jeszcze i z nią bory kać. Na Prakty kach pracowaliśmy w zespołach, co by ło niezłe, bo sama nie nadawałaby m się do niczego. W głowie mi pulsowało, a oczodoły tak paliły, jakby emitowano przez nie żar. W mózgu natomiast zapętlił się wrzask: Mój tato nie jest moim tatą! Mój tato nie jest moim tatą! – Rory, możesz jeszcze chwilę zostać? – zwróciła się do mnie pod koniec zajęć doktor Tarsus. Zrobiła z tego py tanie, tak jakby m mogła odmówić. – Oczy wiście – potwierdziłam, zbliżając się do jej biurka, gdy inni wy chodzili. – Nienawidzę przy nosić zły ch wieści – oznajmiła Tarsus, kiedy zostały śmy same. – Ponieważ jednak jestem waszą opiekunką, uznałam, że powinnaś dowiedzieć się o ty m ode mnie. – Oczami jak czarne koraliki przy szpiliła mój wzrok. – Hershey Clements już się u nas nie uczy. Znaczenie ty ch słów do mnie nie dotarło. – Co takiego? Tarsus uważnie mi się przy glądała. – Wczesny m rankiem zabrano ją do ośrodka zdrowia na badanie psy chiatry czne. Lekarze kilka godzin temu zarekomendowali skreślenie jej z listy uczniów. Patrzy łam na nią osłupiała. – Co jej jest? Tarsus wy dęła wargi. – Szczegółami, oczy wiście, nie mogę się z tobą podzielić, Rory. Wy gląda jednak na to, że presja naszego ry gory sty cznego programu akademickiego sprawiła, że Hershey się co*kolwiek… pogubiła. Moją czujność wzbudziło właśnie to słowo. Gdy by uży ła innego określenia, może nawet by m jej uwierzy ła. Ale Hershey nie by ła w stanie się „pogubić”. – Decy zja, że nie ma jej już z nami na kampusie, podjęta została w interesie nas wszy stkich, także w twoim, możesz mi wierzy ć. Przez wzgląd na pry watność Hershey, proszę cię, żeby ś na ty m poprzestała. Uwierzy ć jej? Nigdy w ży ciu. – Gdzie teraz jest? – spy tałam. – Chciałaby m z nią porozmawiać.

– Usilnie radzę, żeby ś całą energię skupiła na swoich perspekty wach, sprawy Hershey pozostawiając jej samej. Jak to możliwe, że ta kobieta wszystko potrafi zamienić w groźbę? By łam przekonana, że teraz się odwróci, jak zawsze, gdy powiedziała mi, co chciała, ona jednak wy ciągnęła rękę do mojego wisiorka, żeby go sobie obejrzeć. Zdusiłam w sobie przemożną chęć odsunięcia się poza jej zasięg, wiedząc, jak by to odebrała. – Litera Pitagorasa – powiedziała, podnosząc wzrok ku moim oczom. Uśmiechnęłam się nijako, by nie poczuła saty sfakcji na widok tego, jak zareagowałam. – Tak? – Ipsy lon – wy jaśniła, puszczając wreszcie wisiorek. – Pitagoras widział w nim sy mbol wy boru między ścieżką cnót a ścieżką przy war. Jedna wiedzie do szczęścia, druga do samozagłady. – Przekrzy wiła głowę, leciutko unosząc kąciki ust. – Odpowiedni wy bór dla kogoś takiego jak ty. – Mam zajęcia – powiedziałam raptownie. – Zobaczy my się jutro. Chociaż marzy ło mi się, żeby wy biec z sali, zmusiłam się do spokojnego wy jścia aż na dziedziniec. Ledwie dotknęłam trawy, puściłam się pędem, gnając w stronę lasu. Do Paradiso przy biegłam bez tchu, czując, że w głowie mi się kręci, a moje oczy przy kleiły się do wnętrza czaszki. – Wy glądasz okropnie – stwierdził North, jak ty lko mnie zobaczy ł i wy szedł zza lady, żeby się przy witać. – Wielkie dzięki. Przy łoży ł mi dłoń do czoła. – Masz gorączkę. – Nie mam. – Odepchnęłam jego rękę i przy łoży łam w jej miejsce swoją. – Nawet nie czuję tego gorąca. – To dlatego, że rękę masz równie ciepłą, jak czoło, geniuszko. Trąciłam go pięścią w ramię i się roześmiał. – To co tu robisz? – spy tał. – Nie masz zajęć? – Hershey wy lali ze szkoły. Zamurowało go. – Co? – Skreślona z listy uczniów „ze względów psy chiczny ch”. To oczy wiście totalny kit. Tarsus pozby ła się jej, bo Hershey się postawiła. – A kto to jest Tarsus? – Profesorka, dla której Hershey kapowała. Przekonana, że nie nadaję się do Theden ze

względu na moją mamę. Hershey powiedziała mi, że powiadomi Tarsus, że nie będzie tego więcej robić. My ślę, że właśnie to ją załatwiło. North nie wy glądał na przekonanego. – Ta Tarsus naprawdę miałaby dość władzy, żeby Hershey, ot tak sobie, wy walić? Wy dawałoby się, że potrzeba całego postępowania, podpisów lekarzy, takich tam spraw. – Dlatego muszę zobaczy ć arkusz oceny psy chiatry cznej Hershey – wy jaśniłam. – Możesz mi go z… – Ugry złam się w języ k, zanim powiedziałam „zhakować” i zniży łam głos: – Pomożesz mi go zdoby ć? – Postaram się – obiecał. – By ła w ośrodku zdrowia na kampusie? Przy taknęłam. Obejrzał się za siebie. – Chy ba muszę wracać do pracy – powiedział tonem przeprosin. – Kate złapała gry pę, więc mamy braki personalne. O czwartej jednak kończę i wtedy zajmę się sprawą Hershey. Chcesz przy jść po ostatnich zajęciach, żeby śmy zrobili to razem? – By łoby wspaniale – odpowiedziałam, wy jmując handheld, żeby sprawdzić czas. – Powinnam już iść. Pięć minut temu zaczęły się zajęcia z analizy. – Zajrzy sz przedtem do apteki i kupisz coś na tę swoją gorączkę? To zajmie dwie minuty. Sam dałby m ci coś, ale Kate wieczorem wy czy ściła naszą apteczkę. – Martwisz się o mnie – stwierdziłam i się uśmiechnęłam. – Skąd. To czy sty egoizm. Nie chcę się zarazić, gdy cię pocałuję. Znów walnęłam go w ramię. Złapał moją pięść i podniósł do ust. – Zobaczy my się później – powiedział, po czy m ty łem przetruchtał w kierunku kasy, jakby nie chciał mnie spuścić z oczu. – Kup sobie jakieś leki – przy kazał, wskazując mi drzwi. – Tak jest. – Leciutko zasalutowałam. Apteka by ła tuż za rogiem, zajrzałam więc do niej po buteleczkę ty lenolu i powerade. Przy okienku ustawiła się już kolejka do szczepienia przeciw gry pie. Kurde! Też się jeszcze nie zaszczepiłam. Tato przy słał mi tekst z przy pomnieniem, ale wy leciało mi to z głowy, głównie dlatego, że nigdy przedtem nie musiałam sobie jej ty m zaprzątać. U Roosevelta szkolna pielęgniarka wjeżdżała z cały m wózkiem na samy m początku sezonu gry powego. Widziałam nawet w „Theden Herald” jakąś wzmiankę o klinice przeciwgry powej na kampusie, ale oczy wiście nie raczy łam jej odwiedzić. I teraz za to płaciłam. – Wy gląda na to, że Lux się czasem przy daje – szepnęłam, stojąc w tej absurdalnej kolejce po to, żeby zapłacić. Gdy by m, jak to normalnie robiłam, zsy nchronizowała tę aplikację z moim kalendarzem, Lux sam by mi przy pomniał, że nadeszła pora na szczepienie. Ły knęłam cztery ty lenole i walnęłam sobie powerade, a potem cisnęłam pustą butelkę do

pojemnika na trawniku. Wpadła do środka, nie zaczepiając o metalową obręcz. W duchu usły szałam Becka wy konującego wrzask ty pu „tłum szaleje” i uśmiechnęłam się. W Seattle dochodziła siódma, Beck zawsze kończy ł szkolę o 6:45. Skręciłam w uliczkę wiodącą do lasu i wy stukałam jego numer, godząc się z faktem, że na analizę nie dotrę. Jedno odpuszczenie sobie zajęć nie mogło mnie zabić. Zresztą, przecież się rozchorowałam. Beck odebrał po trzecim dzwonku. – Odkry łem najdoskonalsze śniadanie, jakie można wy naleźć. – Tobie też siemka – powiedziałam, czując, że jak ty lko usły szałam jego głos, pokłady mego niepokoju zaczy nają topnieć. – Frittata z białek. Smakuje jak omlet, ale – głos stał się nieco przy tłumiony, gdy Beck wziął gry za – można ją jeść rękami. W drodze do szkoły. – Rewelacja – przy znałam. – Hej, czemu nie oddzwaniałeś? – By łaś zajęta – odparł Beck pomiędzy kolejny mi kęsami. – Skąd wiesz? Nie dzwoniłeś. – Gdy by m to zrobił, usły szałby m pocztę głosową, a to by łoby niesaty sfakcjonujące. – Przez osiem lat naszej przy jaźni nie sły szałam, żeby Beck uży ł słowa niesatysfakcjonujące. – Słucham? – Poleciłem Luxowi zadbać o oddzwonienie. Skoro do tej pory nie oddzwoniliśmy, zakładam, że czas by ł na to nie najlepszy. Pomy ślałaby m, że żartuje, ale zabrakło puenty. – Ty uży wasz Luxa? – Rozumiem. Twój świat zachwiał się w posadach. Umowa dla beta testerów wy maga jednak, żeby śmy stosowali wszy stkie zainstalowane apki. W goldzie Lux jest jeszcze bardziej zintegrowany z sy stemem operacy jny m, trudno więc nawet tego uniknąć. Nie żeby m tego chciał. Jak mogłem się bez niego obejść? Trochę nawet jestem wściekły na ciebie, że wcześniej mnie nie namówiłaś na korzy stanie z niego. To już musiał by ć żart. Posunęłam się nawet do obiecania Beckowi, że jeśli będzie korzy stał z Luxa choć przez ty dzień, wy sprzątam mu szafkę, a i tak mnie spławił. – Czekaj, uży wasz go i polubiłeś? – Czego tu nie lubić? Moje ży cie stało się dobrze naoliwioną maszy nką. Od miesiąca nie spóźniłem się do szkoły. Na wszy stkich zajęciach jestem dzień do przodu i nie jem już tego gówna po obiedzie. – Beck codziennie pozwalał sobie na kanapkę z szy nką i serem przy stoisku z kawą, chociaż zdecy dowanie nie tolerował laktozy. – To niesamowite. Działam na sto osiemdziesiąt pięć procent. I nawet już nie muszę my śleć. I nawet już nie muszę myśleć. Nigdy mnie dotąd nie niepokoiło, jak mało do my ślenia mają

uży tkownicy Luxa. Jak mało chce im się my śleć. W końcu to dlatego korzy staliśmy z tej apki. Odwalała za nas całą robotę. Ale właściwie kiedy podejmowanie decy zji stało się harówą? Zady gotałam i skuliłam się, przy ciskając gołe ręce do boków. – Ej, Beck – weszłam mu w słowo. – Muszę… Muszę ci coś powiedzieć. Chodzi o mojego tatę. – Nerwowo zaczerpnęłam tchu. – Koniecznie chcę to usły szeć, Ror, ale za dwie minuty mam try go i Lux brzęczy, żeby m się pospieszy ł. Pogadamy później? – Jasne – zapewniłam go, starając się ukry ć rozczarowanie. Kliknęło i się rozłączy ł. Potem zadzwoniłam do Hershey. Połączenie od razu przeszło na skrzy nkę głosową, zalogowałam się więc na Forum, żeby sprawdzić, gdzie jest. W pierwszej klasie nawet łazienki mają lepsze, głosiła najnowsza aktualizacja statusu Hershey, przesłana dziesięć minut temu znad Nebraski. Puściłam jej wiadomość. Zadzwoń, jak wylądujesz. Gdy szłam po schodach do naszego pokoju, w akademiku panowała cisza. Do naszego pokoju? Już nie by ł „nasz”, mimo że wszy stko tu wy glądało tak samo jak przedtem, wszędzie nawet by ły rzeczy Hershey. I od razu ponura rzeczy wistość miniony ch dwudziestu czterech godzin zwaliła się na mnie jak ogromny głaz. Tato – mężczy zna, który nauczy ł mnie jeździć na rowerze i na moje dziewiąte urodziny włoży ł diadem, bo powiedziałam mu, że wstęp mają jedy nie księżniczki – właściwie nie by ł moim tatą. Moja mama wy leciała ze szkoły, bo zaszła w ciążę. I okazała się kłamczuchą. Opiekunka mojego roku uparła się mnie załatwić. Współlokatorka mnie zdradziła, co samo w sobie by ło okropne, a potem za próbę naprawienia tego została wy rzucona ze szkoły, a to by ło po dziesięciokroć okropniejsze. I jakby tego by ło mało, nabawiłam się paskudnej gry py. Łzy, które powstrzy my wałam, wy lały się potężny m, bolesny m szlochem. Wcisnęłam twarz w poduszkę, pozwalając sobie na krzy k. Gdy zdarłam gardło do ży wego, siadłam prosto, otarłam oczy rękawem swetra i postanowiłam, że koniec z płaczem. Chciałam prawdy i prawdę poznałam. Przy najmniej częściowo. A jeśli miałam poznać resztę, nie mogłam już się cofnąć. – Już słucham – powiedziałam głosowi. Odpowiedziała mi ty lko cisza. Przy brałam więc pozy cję embrionalną i zaraz zasnęłam. Gapiłam się na niego w osłupieniu. – Jak to w ogóle nie trafiła do ośrodka zdrowia? Po dwugodzinnej drzemce i jeszcze dwóch ty lenolach siedziałam zawinięta w koc na kozetce Northa, podczas gdy on obok mnie działał na laptopie. Udało mu się włamać do bazy dany ch pacjentów ośrodka, a jako że w teczce Hershey nie znalazł wy ników badania psy chiatry cznego, zajął się tropieniem GPS-a jej gemini. – Całą noc by ła w waszy m akademiku – odpowiedział North, wskazując na log GPS-a na

swoim ekranie. – Wy szła wcześnie rano i poszła do budy nku przy High Street, a stamtąd prosto na lotnisko, niespełna trzy dzieści minut później. – Ale w nocy nie by ło jej w naszy m pokoju – poinformowałam. – Chy ba że jakoś weszła, kiedy spałam. – Zastanowiłam się nad ty m i potrząsnęłam głową. – Jej łóżko rano by ło pościelone. – To może zostawiła tam telefon i wpadła po niego, zanim się obudziłaś? – zasugerował North. Tego nie można by ło wy kluczy ć. Ilekroć Hershey wy my kała się na spotkanie ze swy m tajemniczy m facetem, zawsze zostawiała telefon. – Okej, to dokąd poszła potem? North sięgnął po leżący na stoliku tablet. – To nawet nie wy maga hakerki. Wszy stko jest w domenie publicznej. Odpalił wy szukiwarkę nieruchom*ości i wpisał adres z ekranu komputerowego. – Oho! – zawołał, gdy pojawiły się wy niki wy szukiwania. Podał mi tablet. Moje oczy od razu znalazły słowo właściciel, a potem zrobiły się wielkie, gdy zobaczy łam nazwisko. Tarsus. – Poszła się jej postawić – powiedziałam. – Tak jak my ślałam. Ale w jej teczce nie ma odnotowanej rejestracji w ośrodku zdrowia ani wy ników badań? – Nie ma. Spod tego adresu poszła prosto na lotnisko Logana. – Tarsus więc skłamała. – Po ty m, co opowiedziałaś mi o tej kobiecie, jesteś zdziwiona? Miał rację. – Jak więc Tarsus zmusiła ją do wy jazdu? To nie miało sensu. Hershey nie rzuciłaby Theden dobrowolnie, nie po ty m, jak przetrwała testy śródsemestralne i postanowiła się skupić na nauce. Przy pomniałam sobie jej zalaną łzami twarz tamtej nocy, przed drugim dniem egzaminów. Nie, ona by nie odeszła bez walki. Co takiego Tarsus na nią miała? – Uch – warknęłam, niemal trzęsąc się z bezsilności. – Ile razy mi się zdaje, że już dochodzę do prawdy, przekonuję się, że mam ty le, co nic. – Odrzuciłam koc i wstałam. Naty chmiast zakręciło mi się w głowie i musiałam się przy trzy mać poręczy kozetki. – Czemu ta kobieta tak mnie nienawidzi? – My ślisz, że to wszy stko się ze sobą wiąże? – spy tał North. – Twoja mama, ta cała Tarsus, dane z twojego profilu w Luksie? Jeszcze mu nie opowiedziałam, jak doszłam do tego, że mój tato nie jest moim tatą. Ta rana by ła jednak zby t świeża, żeby utrwalać ją przy pomocy słów. – Nie wiem – przy znałam. – Chciałaby m, żeby dało się jakoś dowiedzieć, do kogo należą te

numery ubezpieczenia. – Spróbuję wejść do bazy dany ch Administracji Ubezpieczeń Społeczny ch – zaproponował North. – Wy dawało mi się, że już próbowałeś. – Nie bezpośrednio do AUS. W ty ch sprawach, który mi się zajmuję, sami klienci dają mi dostęp do swoich numerów ubezpieczenia. Staram się nie wchodzić tam, gdzie nie muszę. To zwiększa ry zy ko namierzenia. – Nie chcę, żeby ś dla mnie czy mkolwiek ry zy kował – powiedziałam szy bko. – Dobrze więc, że nie robię tego dla ciebie – stwierdził. Otworzy ł na tablecie stronę Administracji Ubezpieczeń Społeczny ch. – Dasz radę stąd to zrobić? – spy tałam. – Nie, to ty lko dla orientacji – wy jaśnił, przewijając ją palcem do dołu. – Widzisz to G? Oznacza, że uży wają firewalla od Gnosis. – A to źle? – Będzie trudniej. Może się jednak da. Kilka dni mi to zajmie. Położy ł tablet na stoliku, potem sięgnął po moją rękę. Ledwie jego skóra dotknęła mojej, zerwał się na równe nogi. – Rory, ty chy ba płoniesz. – Położy ł mi dłoń na czole. – Kiedy ostatnio coś brałaś? – Godzinę temu. Brałeś już spray przeciwgry powy ? Prawdopodobnie cię zarażam. – Ja się nie szczepię – oznajmił. – Mam nadludzki sy stem odp*rnościowy. Nic mi nie będzie. Ty natomiast mnie martwisz. Potrzebujesz leków. – Dobrze się czuję. Prawda jednak by ła taka, że nie czułam się dobrze. Czułam się okropnie. – Rory, jeśli chcesz walczy ć ze zły mi mocami, musisz by ć silna – oświadczy ł z absolutną powagą. Roześmiałam się. – A ja z nimi walczę? – Nie wy kluczam tego – powiedział i pomógł mi wstać.

ROZDZIAŁ 19

W

końcu poszliśmy do szkolnego ośrodka zdrowia. Powiedziałam Northowi, że spokojnie mogę iść sama, on jednak ty lko przewrócił oczami i włoży ł kurtkę. W poczekalni by ło pusto.

– Wy gląda na to, że ktoś tu ma gry pę – powiedziała pielęgniarka z rejestracji, cmoknąwszy z dezaprobatą, gdy ty lko przeszliśmy przez drzwi automaty czne. – Takie to oczy wiste? – Przecież masz taką minę, jakby walnęła w ciebie ciężarówka – odpowiedziała. – Uczennica? Przy taknęłam. – Przy łóż tu swój handheld – pouczy ła, wskazując czujnik na blacie. Gdy to robiłam, na ekranie pojawił się nowy tekst. – Usiądź w poczekalni – poleciła jeszcze. – Mhm – mruknęłam ze wzrokiem wlepiony m w ekran. Jestem początkiem każdego końca i końcem wieku i człowieka. Jestem podstawą kreacji i otaczam każdy kącik. Czym jestem? To by ła zagadka i przeczy tałam ją ponownie, człapiąc do poczekalni, gdzie North przeglądał numer magazy nu „Wired” na jedny m z zamontowany ch tam tabletów. – Wszy stko gra? – zapy tał. – Mhm. Usiadłam na skraju siedzenia obok niego i przeczy tałam po raz trzeci: Jestem początkiem każdego końca i końcem wieku i człowieka. Jestem podstawą kreacji i otaczam każdy zakątek. Na moim czole pojawiły się krople potu. Nic nie kojarzy łam. – To musi by ć jakiś ży wioł – mamrotałam. – Powietrze… Czy to powietrze? Ale jak powietrze może by ć początkiem każdego końca? Bóg. To jest Bóg. To musi by ć Bóg. – Rory, co ty mówisz? – Spojrzałam na Northa. Wpatry wał się we mnie. – Bełkoczesz. – Staram się rozwiązać zagadkę. – Zagadkę? – Tak.

– Dlaczego? – Dlatego. – Okej. No, co to za zagadka? – Chy ba nie mogę ci powiedzieć. To by łoby oszustwo. Uderzy ło mnie nagle, że z ty m zadaniem nie powiązano żadny ch reguł. Może najzupełniej dopuszczalne by ło poproszenie kogoś o pomoc lub poszukanie odpowiedzi w GoSearch. Jakoś jednak wy dało mi się to wątpliwe. Nie miałam natomiast wątpliwości, że stowarzy szenie dowiedziałoby się o ty m, tak czy inaczej. – Oszustwo? To coś na ocenę? – W pewny m sensie – odpowiedziałam. By ła to w pewny m sensie prawda. – To z klubu, do którego usiłuję się dostać. Zajęcia pozaszkolne. – Jakiego ty pu to klub? – Po prostu klub, okej? – ucięłam. – I żeby się tam dostać, muszę rozwiązać tę zagadkę, więc daj mi, proszę, pomy śleć. Ponownie wy jęłam handheld, licząc na to, że może widok słów podsunie mi jakiś trop. – My ślę, że to Bóg – powtórzy łam, próbując samą siebie przekonać, że mam słuszność. Jednak to końcem wieku i człowieka wciąż mi nie pasowało. North przechy lił się i zajrzał mi w ekran. – To litera k. – Znów usiadł prosto. – My ślisz, że przy jęliby mnie do swego klubu? Kolejny raz przeczy tałam zagadkę. Miał rację. Prędko napisałam odpowiedź i wcisnęłam wy sy łanie. Otrzy mawszy standardową informację, całkiem się rozluźniłam. Oparłam głowę o ścianę za mną i zamknęłam oczy. Wszy stko mnie bolało. – Czemu tak strasznie zależy ci na ty m klubie? – Moja mama w nim by ła – wy jaśniłam. – Aurora Vaughn? – zawołała pielęgniarka. – Będę tu, kiedy wy jdziesz – zapewnił mnie North, gdy się podnosiłam. – Naprawdę nie musisz czekać. – Akurat. Zobaczy my się, gdy wy jdziesz. Czekając na lekarza, wy świetliłam sobie zdjęcie, które zrobiłam fotografii mojej mamy w noc Maskarady. Nie oglądałam go od tamtej pory. Wpatry wałam się teraz w jej oczy, na zdjęciu prawie czarne, jakby kry ły w sobie odpowiedzi, który ch tak potrzebowałam. Kim właściwie by ła Aviana Jacobs? Jeszcze przy glądałam się zdjęciu, kiedy otworzy ły się drzwi gabinetu. – Proszę – usły szałam głos lekarza, gdy już miałam odłoży ć telefon. I właśnie wtedy mój

wzrok padł na coś na samy m skraju ramki, czego przedtem nie zauważy łam. Mama trzy mała kogoś za rękę. – Jestem doktor Ry land. Co cię spro…? – Chwileczkę – przerwałam mu, powiększając zdjęcie. To by ła ręka chłopaka, ta i by ł na niej pierścień, który już kiedy ś widziałam. Cztery sy mbole, wy grawerowane w srebrze. I nagle sobie przy pomniałam, kto stał obok niej na ty m zdjęciu. Griffin Pay ne. Ten Griffin Pay ne. Griffin Pay ne, naczelny Gnosis. Jasna. Cholera. Roztrzęsiona, weszłam do GoSearch i wpisałam jego nazwisko, dodając „osiemnastolatek”. Otworzy ło się zdjęcie z dy plomu Griffina. Uważnie przy jrzałam się chłopakowi, który m wówczas by ł. Oczy koloru wody morskiej. Włosy niemal barwy hebanu. Wy raźny dołek w brodzie. Wszy stko to każdego ranka oglądałam w lustrze. Lepszego dowodu nie potrzebowałam. Teraz już wiedziałam. Moim ojcem by ł Griffin Pay ne. Wbiłam ty ł głowy w oparcie, czując, jak mi się w niej kręci. – Dobrze się czujesz? – zapy tał lekarz. Aż cała drgnęłam. Zapomniałam o jego obecności. – Nie – powiedziałam szczerze. Zdecy dowanie nie czułam się dobrze. – Potrzebuję twojej pomocy – powiedziałam do Northa dwadzieścia minut później, po powrocie do poczekalni. Wstał na powitanie, niezdarnie podając mi płaszcz. – Okej – zgodził się. – Co powiedział lekarz? – Gry pa. – Wręczy łam mu torebkę anty wirusów, otrzy maną od pielęgniarki, za to płaszcz zabrałam. – Potrzebuję dostępu do Griffina Pay ne’a. – Hm, okej. A przez dostęp rozumiesz….? – Muszę z nim porozmawiać. Na osobności. North wy ciągnął rękę i przy łoży ł mi do czoła. – Nie mam już gorączki – warknęłam, odsuwając się od niego. – Dali mi aspiry nę, żeby ją zbić. – Musisz porozmawiać z Griffinem Pay ne’em – powtórzy ł North. – Na osobności. – Tak. – Zasunęłam zamek płaszcza. – Bezpośrednio. – Masz świadomość, że mówisz o Griffinie Pay nie? Większe szanse miałaby ś na spotkanie z prezy dentem. – Już się poznaliśmy. Na imprezie w Theden. Jest miły. Wy minęłam Northa, kierując się ku drzwiom automaty czny m. Na wieczorny m niebie nisko wisiały chmury rozjarzone niesamowitą zielonkawą poświatą.

– Na pewno jest uroczy – stwierdził North, idąc w moje ślady. – To jednak nie znaczy, że zechce się spotkać z uczennicą. Zatrzy małam się przy krawężniku, żeby mógł mnie dogonić. Ulica by ła opustoszała. Gdy zrównał się ze mną, zszedł z krawężnika, żeby nasze oczy by ły na jedny m poziomie. – Rory, co się dzieje? Idziesz do lekarza i po wy jściu od niego ogłaszasz, że musisz się spotkać w cztery oczy z naczelny m największej firmy technologicznej świata. – To mój ojciec – powiedziałam cicho. Na twarzy Northa pojawił się szok, porówny walny do mojego. – Nie rozumiem. Od kiedy ? – Wy daje mi się, że od tej chwili sprzed siedemnastu lat, gdy uprawiał seks z moją mamą – powiedziałam oschle. – Przepraszam – dodałam prędko. – Po prostu… jeszcze się z ty m oswajam. – Ale jak się dowiedziałaś? Wy chowy wałaś się przecież z tatą, tak? Pamiętam, jak o nim mówiłaś. Potwierdziłam skinieniem głowy i nerwowo nabrałam tchu. – Miesiąc temu, przy gotowując pracę na zajęcia z psy chologii, znalazłam w bazie dany ch Departamentu Zdrowia Publicznego dokumentację medy czną mojej mamy. Zeszłej nocy do niej wróciłam. Okazało się, że urodziłam się prawie miesiąc po przewidy wany m terminie, a nie trzy ty godnie przed nim, jak zawsze my ślałam, a to oznacza, że moja mama by ła w ciąży, gdy opuszczała Theden. – Ta sprawa z grupą krwi – powiedział North. – My ślisz, że to oznacza, że twój tato nie jest twoim tatą. – Nie my ślę. Wiem. – Głos mi drżał. Nie chciałam się rozpłakać. – W dokumentacji mamy by ło zdjęcie USG. Ona miała grupę A plus, a ja mam AB plus. Mój tato – człowiek, którego uważałam za mojego tatę – też ma A plus. North wy puścił powietrze. – Czemu nic nie mówiłaś? – Nie wiedziałam jak – wy znałam. – Ciężko obarczy ć czy mś takim kogoś, kogo się ledwie zna. – Znasz mnie lepiej niż ledwie, Rory – powiedział, biorąc mnie za ręce. – A ja radzę sobie z ciężarami. Ty lko kiwnęłam głową, nie ry zy kując powiedzenia czegoś. – Dlaczego więc my ślisz, że twoim prawdziwy m ojcem jest Griffin Pay ne? – spy tał North. – Trzy ma go za rękę. Na szkolnej fotografii. Trzy ma Griffina za rękę. – To jeszcze nie świadczy … – Przy jrzy j mu się – powiedziałam, podsuwając mu pod nos telefon. Na ekranie wciąż

widniało dy plomowe zdjęcie Griffina. – Potem popatrz na mnie. – Jest pewne podobieństwo – przy znał. – Bezwzględnie jest. – Wy puścił powietrze, przesuwając dłońmi tam i z powrotem wzdłuż irokeza. – Łał. Przez chwilę oboje milczeliśmy. – Cóż, cofam to, co wcześniej powiedziałem – oświadczy ł wreszcie. – Łatwo ci będzie się z nim zobaczy ć. Wy starczy, że powiesz, kim jesteś. – Nie mogę – powiedziałam. – Jeśli mam się dowiedzieć, co naprawdę się stało przed siedemnastu laty, nie może się niczego spodziewać. Nie zamierzam mu pozwolić, żeby mnie okłamał. – Zakładasz, że spróbuje? – Nie zary zy kuję. To musi by ć bezpośrednio – oświadczy łam stanowczo. – I musi by ć z zaskoczenia. Chcę widzieć jego twarz. – My ślisz, że to z jego powodu twoja mama rzuciła szkołę? – Nie rzuciła – przy pomniałam mu. – Została wy dalona. – Czy ciąża mogła mieć z ty m coś wspólnego? – Może. Jednak w jej dokumentacji medy cznej nie by ło nic o ciąży. Ani wy ników badań, ani wzmianki o dziecku w żadny m z wy wiadów psy chiatry czny ch. Jeżeli wiedziała, że jest w ciąży, zataiła to przed lekarzem. – Możesz pokazać mi tę dokumentację? Potrząsnęłam głową przecząco. – Już nie mam do niej dostępu. Został mi ty lko zrzut ostatniej strony. – Zobaczę, czy mnie się uda ją ściągnąć – zaproponował. – Znasz numer ubezpieczenia społecznego twojej mamy ? – Owszem, ale jej teczkę usunięto z sy stemu. Nie znajdziesz jej. – Au contraire 1 – odparł North. – Do usunięty ch plików nawet łatwiej się dostać. Przed ostateczny m skasowaniem z serwera prawie zawsze trafiają na kilka ty godni do kosza. To zabezpieczenie przed przy padkowy m usunięciem. A ponieważ kosze są ukry te przed uży tkownikami, firmy uważają, że nie muszą ich chronić. – Możemy teraz to zrobić? – spy tałam. – Jasne. Może to zająć kilka godzin, ale jesteś u mnie mile widziana. Choćby ś miała zostać na noc. – W jego oczach pojawił się bły sk. – Zabawiłby m się w doktora. – Nie mogę przenocować – powiedziałam, choć jego mieszkanie by ło jedy ny m miejscem, w który m chciałaby m się znaleźć. – Powinnam raczej wracać do akademika – dodałam niechętnie. – W weekendy dom zamy kają o dziesiątej. – Teraz, kiedy dokładnie wiedziałam, do czego zdolna jest Tarsus, musiałam by ć wzorową uczennicą. – Mogę zajrzeć jutro?

– Oczy wiście – zapewnił. – Pracuję na wcześniejszej zmianie, najpierw więc zajdź do kawiarni. Podaj mi ty lko pełne nazwisko twojej mamy i numer jej ubezpieczenia społecznego, to zobaczę, co jeszcze dziś da się zrobić. Złapałam go za rękę i splotłam nasze palce. – Dziękuję. Podniósł moją dłoń do ust i pocałował koniuszki palców. – Będzie okej. Wiesz o ty m, prawda? Wszy stko sobie ułoży sz. – Pewnie. Oczy mi się zaszkliły, bo nie udało mi się dłużej powstrzy my wać łez. Zamrugałam, ale by ło już za późno. Spły wały po policzkach. – A niech to – wy mamrotałam. Ty le z mojego postanowienia, że się nie rozpłaczę. Wy tarłam oczy. North, w którego wzroku zapłonęła pewność siebie, o jakiej mogłam ty lko pomarzy ć, palcem uniósł mi podbródek i choć pewnie rozsiewałam wirusy, śmierdziałam jak szpital i od dwunastu godzin nie my łam zębów, pocałował mnie tak, że na chwilę zapomniałam o wszy stkim poza ty m, że już nie jestem sama. 1. Fr. Przeciwnie. [wróć]

ROZDZIAŁ 20

N

a wszelki wy padek nastawiłam budzik, choć by łam pewna, że nie uda mi się spać na ty le dobrze, żeby go potrzebować, i mądrze zrobiłam, bo nie wiem, czy bez niego obudziłaby m się przed południem. Spałam tamtej nocy mocno i bez żadny ch snów, a ocknęłam się w tej samej pozy cji, w której leżałam przed zaśnięciem. Miałam wrażenie, że usta wy pchano mi wacikami, ale poza ty m czułam się całkiem dobrze. No, przy najmniej lepiej. Przy łoży łam handheld do głowy, żeby sprawdzić, czy mam gorączkę. – Twoja temperatura pozostaje w prawidłowy m przedziale – odpowiedział mi Lux. Nie sły szałam jego głosu od ponad ty godnia. A by wało przecież, że rozmawiałam z Luxem więcej niż z kimkolwiek inny m. Najwy raźniej te czasy już przeminęły. Konsultowałam się z Luxem tak nieregularnie, że przeoczy łam podrzucenie brudny ch ubrań do kampusowej pralni na piątkowe pranie. Nie miałam nic czy stego. Po trwający m ułamek sekundy wahaniu pod drzwiami szafy Hershey włoży łam jej elasty czne aksamitne spodnie, o wiele za długie, ale świetnie wy glądające po wetknięciu w buty, oraz jeden z czterech szary ch kaszmirowy ch swetrów, które znalazłam upchane na półce. Kiedy wy szłam na dziedziniec, zobaczy łam Izzy sączącą kawę z papierowego kubka i czy tającą coś z tabletu, choć policzki miała czerwone od zimna. Nie włoży ła kurtki. – Hej – powiedziałam, podchodząc do niej. – Co robisz? – Próbuję przery ć jeszcze trzy rozdziały przed literaturą. Mamy dzisiaj quiz z pierwszej połowy Atlasa zbuntowanego 1. Podniosła na mnie zmęczone oczy. – W pokoju zasy piałam – wy jaśniła. – Pomy ślałam, że ziąb przy wróci mnie do pionu. Palnęłam się dłonią w usta. Chodziły śmy na te zajęcia razem.Zapomniałam o quizie. Izzy zobaczy ła moją minę. – Też jeszcze nie skończy łaś? – Nawet nie zaczęłam. Izzy przesunęła się na ławce. – Miejsce dla jeszcze jednej osoby – powiedziała. – Mamy godzinę do ćwiczeń i całą przerwę obiadową. Jeśli się spręży sz, skończy sz. – Teraz nie mogę – oznajmiłam. – Muszę się z kimś spotkać. Musiałam się dowiedzieć, czy North odkry ł coś na temat mojej mamy. Quizem zajęłaby m się później.

– Ooo, facet? – Izzy odłoży ła tablet i obejrzała mnie sobie. – To dlatego wy glądasz tak ładnie? – W pewny m sensie. – W pewny m sensie facet czy w pewny m sensie wy glądasz ładnie? – Właściwie nie mogę o ty m mówić – stwierdziłam. A ponieważ zabrzmiało to zagadkowo, dodałam: – Jeszcze nikomu o nas nie mówimy. – Co jest z tobą i Hershey, i waszy mi tajemniczy mi chłopakami? – Izzy zrobiła kwaśną minę. – Powiesz mi przy najmniej, gdzie takiego znaleźć? A przy okazji, gdzie się podziewa Hershey ? Od jakiegoś czasu jej nie widzę. – Ona, hm, wy jechała ze szkoły. Izzy zmarszczy ła brwi z zakłopotania. – Jak to wy jechała ze szkoły ? Czemu? – Zrobiła sobie trochę wolnego – powiedziałam ogólnikowo, by nie wy jawić zby t wiele. – Naprawdę nie znam szczegółów. Zobaczy my się później, okej? I zanim zdąży ła odpowiedzieć, poszłam sobie, sadząc wielkie kroki, żeby w chwili, gdy zada kolejne py tanie, by ć poza zasięgiem jej głosu. North, widząc mnie przez okno Paradiso, zamachał, żeby m weszła. Po jego twarzy poznałam, że mu się udało. Wskazał stolik w rogu. – Za pięć minut mam przerwę – zawołał. – Chcesz coś? – Kawę – odpowiedziałam. – I jedno z ty ch. – Pokazałam mu największą drożdżówę, którą mieli w gablocie. Kilka minut później North dosiadł się do mojego stolika. – Znalazłeś jej teczkę – stwierdziłam, odry wając kawałek drożdżówki. Miękka i słodka, rozpły wała się w ustach. Od lat nie jadłam drożdżówki. Dzięki Luxowi moje śniadaniowe wy bory ograniczały się do owsianki z migdałami i jajecznicy z białek z tostem. Góra cukru, masła i mąki pszennej, mająca z osiemset kalorii, nie wchodziła w zakres racjonalny ch propozy cji śniadaniowy ch. Oderwałam kolejny kawałek. – Znalazłem. I miałaś rację: nie by ło żadnej wzmianki o ciąży. Ale dostałem się do metadany ch ty ch wpisów psy chiatry czny ch. Rory, do czerwca w teczce twojej matki jeszcze ich nie by ło. – Nie rozumiem. Skreślona z listy uczniów została w maju. – Owszem, według decy zji o skreśleniu, którą do teczki dodano w cały miesiąc po jej domniemany m zatwierdzeniu. – Co chcesz powiedzieć? – Sam nie wiem. Może tę zwłokę da się jakoś racjonalnie wy tłumaczy ć. Może jej lekarz nie znosił papierkowej roboty. – Zawahał się. – Albo może ktoś usiłował zrobić z niej wariatkę.

Wbiłam w niego wzrok, zapominając o drożdżówce na moim talerzu. – Kto taki? – Nie mam pojęcia – przy znał North. – Ale może Griffin wie. – Wy kombinowałeś, jak się do niego dostać? – Okazało się, że w ten piątek wieczorem jest bankiet z okazji premiery ry nkowej Gemini Gold. Griffin zagra na nim pierwsze skrzy pce. – Bilety muszą kosztować ty siące dolarów. – Gorzej. W ogóle nie są na sprzedaż. – Uśmiechnął się. – Dobrze, że jesteśmy na liście zaproszony ch. 1. Powieść amery kańskiej pisarki i filozof Ay n Rand, wy dana w 1957 r., stanowiąca manifest stworzonej przez nią filozofii obiekty wizmu. Przekład polski ukazał się w 2008 r. [wróć]

ROZDZIAŁ 21

A

jeśli ktoś zapy ta, jak zdoby liśmy zaproszenie? – Nikt nie zapy ta – zapewnił mnie North. – To ogromna sala. Zginiemy w tłumie. Kątem oka uchwy ciłam swoje odbicie w barwionej szy bie pociągu i prawie się nie poznałam.

Noelle, dziewczy na z serwisu komputerowego, poży czy ła mi sukienkę ze zjazdu absolwentów, czarną ty pu bustier, sięgającą do połowy ły dki i zdecy dowanie nieodpowiednią na szkolną potańcówkę, a Kate zrobiła makijaż, ukry wając konstelacje ciemny ch piegów na moim nosie pod podkładem w spray u oraz podkreślając oczy cieniem koloru węgla drzewnego. Włosy zrobiłam sama, decy dując się na rozpuszczone i faliste, na wy padek gdy by m musiała się za nimi ukry ć. North jeszcze bardziej się zakamuflował. Irokeza gładko przy czesał, a tatuaże ukry ł pod rękawami szarej mary narki w jodełkę. W ty m garniturze i ray -banach w szy lkretowej oprawie, z wpięty m w ucho klipsem z bluetoothem, wy glądał jak uczeń pry watnej szkoły wy bierający się na bal. Dokładnie taką rolę dziś odgry wał. Siedział teraz nad handheldem, sprawdzając na mapie nasze położenie. Plan by ł napięty : mieliśmy dotrzeć do Bostonu, dostać się na bankiet, jakoś zdy bać Griffina na osobności, potem wrócić do pociągu i na kampus przed północą, czy li porą zamknięcia biblioteki. Zostawiłam w niej gemini, ukry te w jednej z czy telni, z włączoną usługą lokalizacji. North stworzy ł program, który ‒ dwukrotnie w ciągu sześciu godzin zaplanowany ch na nasz wy pad ‒ miał automaty cznie zaktualizować mój status na wy padek, gdy by ktoś mnie szukał. Wprawdzie nie pomogłoby mi to, gdy by ten ktoś, szukając mnie, zaszedł do biblioteki, ale do tego czasu pozwalało się ukry ć przed namierzeniem. Reguły Theden odnośnie opuszczania kampusu by ły bowiem pobłażliwe, o ile pozostawało się w pobliżu. Bez pisemnego zezwolenia od dziekana nie wolno nam by ło się oddalać od bram szkoły na więcej niż dziesięć kilometrów. Gdy by mnie dziś przy łapali, czekałoby mnie skreślenie z listy uczniów. Żeby ukoić cy klon nerwów szalejący mi w brzuchu, przy patry wałam się Northowi, utrwalając w pamięci każdy szczegół jego twarzy. Nawet w ostry m świetle kolejowy ch jarzeniówek by ł przy stojny. I to, jak teraz dostrzegłam, przy stojny w klasy czny m sensie tego słowa. Skórę miał barwy cy namonu, kąciki oczu lekko skierowane ku dołowi, nos prosty i mocną szczękę, zaś całą jego twarz cechowała piękna sy metria. Odwrócił się i przy łapał mnie na poglądactwie. – Wy glądasz naprawdę pięknie – powiedział, doty kając palcem koniuszka mojego nosa. – Brakuje mi jednak twoich piegów.

Odchy liłam głowę i pocałowałam jego dłoń. Jego palec przesunął się po mojej szy i i tropiąc zary s obojczy ka, dotarł do prawego ramienia. Zahaczy ł o wąskie ramiączko sukienki, o milimetr je uniósł, delikatnie nad nim przeszedł i powędrował w dół ramienia. Przez skórę przeszedł mi prąd. – Sam nieźle wy glądasz – stwierdziłam, nie całkiem panując nad głosem. Wciąż czułam ścieżkę, którą nakreślił jego palec, i nietrudno mi by ło sobie wy obrazić, jak zsuwa ramiączka i rozpina ty ł sukienki. Przed Northem ty lko raz się całowałam, a już sobie wy obrażałam siebie półnagą w jego ramionach. Podejrzewałam, że to akurat wstrząsnęłoby i Luxem, i tamty m głosem w mojej głowie, nie zamierzałam jednak u któregokolwiek z nich szukać teraz porady. Mocno chwy ciłam krawędź swojego plasty kowego krzesełka i pouczy łam siebie, dokąd podobne my śli doprowadziły moją mamę. – Powrotne mamy dziewiąta piętnaście i dziesiąta pięć – oznajmił North. – Jeśli wy bierzemy ten późniejszy, nie dostaniemy się na stację w Theden przed jedenastą pięćdziesiąt. – Będzie za mało czasu – powiedziałam, choć w rzeczy wistości nie miałam pojęcia, czy przejazd motorem Northa z głównego dworca w Theden na kampus na pewno zajmie więcej niż dziesięć minut. Korzy stanie z Luxa od tak wielu lat całkowicie pozbawiło mnie umiejętności kalkulowania czasu podróży. To Lux mówił mi, kiedy mam wy jść, którędy pójść i o której będę u celu. Ja takim szczegółom poświęcałam mało uwagi, ufając, że Lux i tak doprowadzi mnie do punktu przeznaczenia. Co zresztą zawsze następowało. – Będzie prawie na sty k – zauważy ł North – ale damy radę, jeśli będzie trzeba. Powinniśmy jednak nastawić się przede wszy stkim na dziewiątą piętnaście. – Zerknął na handheld. – Na następnej stacji wy siadamy. Serce zaczęło mi walić. Co dziwne, samy m wejściem na bankiet przejmowałam się bardziej niż konfrontacją z jego sławny m gospodarzem. Nie nastawiałam się na to, że moja pułapka na pewno zadziała, wiedziałam za to, że Griffin niewątpliwie uwierzy, gdy powiem mu, kim jestem. Nawet tak ubrana i z cały m ty m makijażem niesamowicie przy pominałam mamę. – Gotowa jesteś? – spy tał North, gdy pociąg wjeżdżał na Back Bay Station. Przy taknęłam. Musiałam by ć gotowa. A z Northem u boku pewnie i by łam. Gdy wy chodziliśmy na peron, wsunął dłoń w moją i trzy mał tak, gdy przechodziliśmy przez budy nek dworca na postój taksówek. – Copley Square – poinformował taksówkarza. – Pod Bibliotekę Publiczną. Kierowca coś stęknął i ruszy liśmy. Od biblioteki, w której miał się odby ć bankiet, stację dzielił ty lko kilometr. Dałoby się przejść, gdy by nie moje dziesięciocenty metrowe obcasy. Przejażdżka taksówką niewiele dała mi czasu na to, by się pozbierać. Po dwóch minutach od zajęcia w niej miejsca trzeba już by ło wy siadać.

Zajechaliśmy pod potężny kamienny gmach o arkadowy ch oknach, zajmujący całą przecznicę. Wy glądał bardziej na pałac niż na bibliotekę i w niczy m nie przy pominał budowli ze szkła i betonu, w której u nas w Seattle mieściła się Biblioteka Centralna. Pasowało tu więc, że by ł oświetlony niczy m jakiś zamek, ciepły m żółty m światłem reflektorów skierowany ch na jego kamienną fasadę. Nad światłami i rzędem łukowaty ch okien widniał napis GOLD, wy świetlony w trójwy miarze. By ł i czerwony dy wan na schodach wejściowy ch, i aksamitny sznur, i tłumy fotografów oblegające podjazd. Dziwne jednak by ło to miejsce jak na bankiet z okazji premiery nowego osiągnięcia techniki, zwłaszcza że Gnosis podważy ła znaczenie bibliotek publiczny ch, wprowadzając darmowe wy poży czanie e-booków. Żaden z ty ch stary ch budy nków nie przechowy wał już książek – przy najmniej ty ch papierowy ch. Stały się one wielkimi terminalami tabletowy mi z rzędami stołów z wmontowany mi ekranami oraz z salami mediów publiczny ch, gdzie można by ło surfować po Sieci i oglądać telewizję. Z drżeniem rąk pchnęłam drzwiczki taksówki i wy siadłam na chodnik. – Trzy maj – powiedział cicho North, wy jmując z kieszeni drugi handheld i wsuwając go do małej torebki wiszącej mi na ramieniu. – Kiedy przeskanują go przy drzwiach, pojawi się nazwisko, które dodałem do listy gości. Jessica Sizemore. To studentka Harvardu. Jej tato jest akcjonariuszem. – A co, jeśli ona się zjawi? – sy knęłam. Dochodziliśmy na skraj tłumu czekającego na wpuszczenie. – Nie zjawi się. Dzień po rozesłaniu zaproszeń nie przesłała potwierdzenia przy by cia, a według Forum nadal przeby wa na kampusie. – Objął mnie ramieniem. – Ty lko zachowuj się naturalnie. Jak już będziemy w środku, reszta przestanie się liczy ć. Oparłam się o jego ramię, starając się rozluźnić. Z łatwością zginęliśmy pośród tłoczący ch się wokół nas dobrze ubrany ch dwudziestokilkulatków, zaabsorbowany ch ekranami telefonów w oczekiwaniu na wejście. Kiedy weszliśmy na czerwony dy wan, dziewczy na sprawdzająca zaproszenia uśmiechnęła się. – Witajcie w świecie przy szłości – powiedziała, sięgając po nasze handheldy. Wstrzy małam oddech, gdy je skanowała. – Bawcie się dobrze. Oddała handheldy i uniosła aksamitny sznur. Weszliśmy. Główna ceremonia odby wała się pod goły m niebem, na wewnętrzny m dziedzińcu, zamieniony m przez Gnosis w metaliczny ogród. Fontanna w jego centrum, podświetlona spod powierzchni wody, zdawała się try skać pły nny m złotem. Kelnerzy w czarny ch krawatach krąży li z lśniący mi złotem tacami szampana, a na otaczający ch nas kamienny ch murach wy świetlano

niezliczone ilości maleńkich złoty ch G. By ły też wy sokie stoły, zbudowane z bły szczący ch złotem klocków Lego i stojące kandelabry z jasnozłoty ch monet. – Łał – westchnęłam, chłonąc ten widok. North zdjął z tacy któregoś kelnera dwie szampanki i wręczy ł mi jedną. – Rekwizy ty – powiedział. Kolejny kelner niósł coś jakby okrągłe ciasteczka z tuńczy kiem ahi i „lukrem” z awokado. Sięgnęłam po jedno. – Przekąska – stwierdziłam, wgry zając się w nie. – Jejku, to jest niesamowite. Musisz spróbować. – Skup się, Jessico Sizemore, skup się. Mamy godzinę na odszukanie twojego ojca. – A jednak zanim kelner odszedł, North złapał za ciasteczko z tuńczy kiem i całe wpakował do ust. Teraz, gdy już znaleźliśmy się po drugiej stronie aksamitnego sznura, by łam spokojniejsza. Nikt na nas nie zwracał uwagi i łatwo by ło poruszać się po obrzeżach przy jęcia, pod otaczający mi dziedziniec arkadami, dy skretnie wy patrując Griffina. Gdy przesuwaliśmy się wzdłuż wschodniej ściany, idąc na ty le wolno, by nie zwracać na siebie uwagi, pozwoliłam sobie na chwilę udawania, że nie wkradliśmy się na ten bankiet, a zostaliśmy na niego zaproszeni, jak wszy scy inni. Uderzy ło mnie, że nie taka to znowu mrzonka. Już nie. Dy plom Theden zapewniał dostęp do takich właśnie wy darzeń. Do podobny ch przy jęć, do takich ludzi. Trzy mając się wy znaczonej drogi, miałaby m to wszy stko bez oszukiwania. Tu by łoby moje miejsce. Szłam między Northem a ścianą, mijając południowo-wschodni róg dziedzińca, i nagle ją zobaczy łam. Piękną ciemnoskórą kobietę w biały m damskim garniturze stojącą koło fontanny. Między nami nie by ło nikogo innego. Gdy by odwróciła się odrobinę w lewo i podniosła wzrok, zauważy łaby mnie. North usły szał mój zduszony oddech. – Co jest? – spy tał cicho, odwracając się do mnie. – Pocałuj mnie – szepnęłam. – Naty chmiast. Nie musiałam dwa razy prosić. Kładąc mi ręce na biodrach, delikatnie pchnął mnie na ścianę, aż w zetknięciu z jej gładką powierzchnią brzęknęła moja kry ształowa szampanka. Owinęłam wolną rękę wokół jego karku, napierając cały m ciałem, jakby m mogła się w niego wtopić, i zamknęłam oczy, ledwie jego wargi dotknęły moich. Zauważy ła mnie? Wy dawało się, że nie, ale pewności nie miałam. Łokcie Northa opierały się teraz o ścianę, po obu stronach mojej głowy, co jakoś nie przeszkadzało mu w trzy maniu kieliszka tak, by nie uronić nawet kropli, kiedy mnie całował. Na chwilę zatraciłam się w ty m doznaniu, nie my śląc, za to odczuwając wszy stko, od trzepotania w piersi po prąd w okolicach brzucha i mrowienie w języ ku, ilekroć doty kał go koniuszkiem swojego. Potem jednak w mózgu wy świetliła mi się z impetem twarz Tarsus i cała

stężałam. North wy czuł to i się cofnął. – Czuję, że ten pocałunek miał służy ć czemuś więcej poza urzeczy wistnieniem chy ba pięciu moich snów – powiedział, ledwie odsunąwszy twarz. – Ona tu jest – szepnęłam. – Doktor Tarsus. – Szlag! Widziała cię? – Nie sądzę – uspokoiłam go. – Zasłoniłeś mnie. – Wciąż jeszcze miałam rękę na karku Northa, gładziłam więc kciukiem jego ucho, dbając, by nie wy chodząc zza niego, przesuwać się wzdłuż ściany za kolumnę. – Gdzie teraz jest? – Przechy lił się leciutko w lewo, jakby ocierając się nosem o moją szy ję, żeby m mogła sobie obejrzeć dziedziniec. Nadciągnął tłum nowy ch gości, oddzielający ch nas teraz od fontanny i blokujący ch widok na nią. – Już jej nie widzę – oznajmiłam. – By ła przy fontannie. – Co ona tu robi? – Nie mam pojęcia. Gnosis to wielkie źródło finansowania Theden, może o to powiązanie chodzi? – Mimo to dziwnie by ło widzieć ją tutaj, na bankiecie na cześć kultowej nowinki technicznej. Dziwnie, a dla nas pechowo. – Mamy wy jść? – Nie – zaprzeczy łam. – To najlepsza okazja na zbliżenie się do Griffina. Jesteśmy już tak blisko, nie odpuszczę sobie. Musimy się ty lko upewnić, że ona nas nie zobaczy. – Czułam rosnącą we mnie śmiałość. Wrażenie to by ło mi obce, nie należało jednak do niemiły ch. Nigdy dotąd nie odczuwałam takiej pewności. O ile, oczy wiście, nie polegałam na Luksie. North podał mi dłoń. – Jeśli będzie trzeba jeszcze kilku takich pocałunków, my ślę, że jakoś dam radę. – Zerknął na zegarek. – Do mowy Griffina mamy jeszcze godzinę, zapewne jest gdzieś wśród ludzi. Problem w ty m, jak zostać z nim sam na sam, gdy już go znajdziemy. – Jak ty lko mnie zobaczy, problem zniknie – zapewniłam go. Wy szło nawet łatwiej, niż się spodziewałam. Gdy przechodziliśmy przez tłum, ja z głową pochy loną, by nikt mnie nie rozpoznał, prawie wpadliśmy na Griffina rozmawiającego z grupką kobiet w drogich sukniach koktajlowy ch. North szturchnął mnie łokciem, podniosłam więc głowę ‒ i oto by ł, niecały metr ode mnie, zupełnie jakby został nagle wklejony w to miejsce. Pierwsze do głowy przy szło mi zaraz py tanie: Jakim cudem dwojgu tak olśniewających ludzi przytrafił się taki potomek jak ja? Drugą my ślą by ło: Uśmiecha się, lecz w oczach ma smutek. Otworzy łam usta, żeby się odezwać, ale nie musiałam. Griffin już się we mnie wpatry wał, z lekko otwarty mi ustami. – Panie wy baczą – powiedział do kobiet, wchodząc w słowo jednej z nich i nadal nie

spuszczając ze mnie wzroku. Przeszedł przez nie, jakby już nie istniały. Odwróciły głowy, by też mi się przy jrzeć. – Wy daje mi się, że znał pan moją matkę – wy bąkałam. – Av… – Ty jesteś jej córką – powiedział, a potem jakby się zaśmiał, ale jakoś tak chrapliwie. – No, oczy wiście. Przez sekundę my ślałem… Ale przecież nie mogłaby ś by ć nią… Spojrzał gdzieś za mnie, potem wrócił wzrokiem na spotkanie z moim. – Jest… jest gdzieś tu twoja matka? – W jego głosie by ła tak niekłamana nadzieja, że mój uwiązł w gardle. Potrząsnęłam więc ty lko głową. – Rory musi z panem pomówić – odezwał się North. Griffin patrzy ł na Northa, jakby dopiero go zobaczy ł. North wy ciągnął rękę. – Gavin West – powiedział, przedstawiając się przy brany m nazwiskiem. Uzgodniliśmy wcześniej, że ja wy branego dla mnie nie uży ję. Griffin przy witał się z nim, ale patrzy ł znów na mnie. Uśmiech miał przy jazny, w oczach natomiast jeszcze większy smutek, niemal tęsknotę. – Rory. Czy my się już znamy ? Wiem, że twarz by m zapamiętał, ale ten twój głos! Mam wrażenie, że go znam. Podobnie jak twoje imię. – Poznaliśmy się na maskaradzie w Theden – wy jaśniłam. – Na galerii. – Dziewczy na w masce pawia – powiedział Griffin, a ja potwierdziłam. – Miło mi ponownie cię spotkać, Rory. – Wzajemnie – odpowiedziałam. Ze zdenerwowania trudno mi by ło zdoby ć się na uśmiech. Griffin chy ba to zauważy ł. Spojrzał na Northa, potem na mnie. – W środku jest spokojniej – oznajmił. – Może tam porozmawiamy ? Wy szliśmy za nim, boczny mi drzwiami, do małej kawiarenki. Stoliki by ły tam przy kry te krzesłami, a wejście zastawiała tabliczka z zakazem, ale Griffin wy minął ją i zdjął dwa krzesła. – A ja tam zaczekam – powiedział North, wskazując ławeczkę przy schodach. Skinęłam głową i przy jrzałam się Griffinowi. Na jego twarzy ciekawość zmagała się z zakłopotaniem. Należało coś powiedzieć, zanim przy jdzie jego obstawa. Proszę, niech tego nie spieprzę ‒ modliłam się w my ślach. Nie zamierzałam zaskakiwać go ty m, czego się dowiedziałam, nawet nie mogłaby m, skoro zależało mi na prawdzie, ale nie miałam też czasu na podchody. Jego wy stąpienie zaplanowane by ło na ósmą, a by ła już siódma dwadzieścia pięć. – Dziękuję, że zgodziłeś się ze mną porozmawiać – zaczęłam. – Mam mnóstwo py tań i nikogo, kto by potrafił na nie odpowiedzieć. – Chodzi o twoją mamę – stwierdził nagle Griffin. – Coś jej się stało. – Nie zaakcentował szczególnie końca tego zdania, bo nie by ło py taniem. Ostrożnie przy taknęłam.

– Umarła przy moich narodzinach. Na chwilę ukry ł twarz w dłoniach, a kiedy je opuścił, po raz pierwszy wy glądał na swoje lata. W kącikach oczu zauważy łam cieniutkie zmarszczki rozchodzące się promieniście. Tuż przy ty ch smutny ch oczach kurze łapki, znak ironii i poczucia humoru. – A twój tato? Przy glądałam mu się. Próbuje sprawdzić, ile wiem, czy naprawdę nie ma pojęcia, że jestem jego dzieckiem? – Mój tato? – Wiesz, chodzi mi o to, czy jest na tamty m zdjęciu? Jest tutaj? – Griffin czuł się niezręcznie, jakby śmy wchodzili na niepewny grunt. – Nigdy nie poznałam swojego ojca. Wy glądało na to, że nie zaskoczy łam Griffina, właściwie nawet w jego oczach mignęło coś na kształt ulgi. A zatem wiedział. Spróbował sprawdzić, czy ja wiem. Zacisnęłam zęby. Wzburzenie w niczy m by mi nie pomogło. Zepchnięcie go na pozy cję obronną by łoby najszy bszą drogą do zamknięcia mu ust. Postarałam się mówić swobodnie. – Wiem, że czeka cię wy głoszenie mowy i masa inny ch spraw, nie chcę więc zabierać ci za dużo czasu, miałam jednak nadzieję, że mi powiesz, co działo się między tobą a moją mamą. Griffin westchnął. – Nie rozmawiałem o twojej mamie od piętnastu lat. – Szarpnął się za krawat. – Nawet dłużej. Odkąd odeszła. Sięgnął do wewnętrznej kieszeni mary narki i wy jął handheld. Lśniący metalik wielkości pudełka zapałek. Gemini Gold. Stuknął w ekran, żeby go włączy ć. By ła 7:35. – Za piętnaście muszę by ć w pokoju prób. To nie jest opowieść na dziesięć minut, ale postaram się w nich zmieścić. Przy piął swojego golda do metalowego paska na przegubie i przeczesał dłońmi włosy. Miały dokładnie ten sam odcień co moje, brąz tak ciemny, że wy dawał się czarny, ty le że by ły proste, podczas gdy ja miałam falujące. W odróżnieniu od mojego taty, którego włosy koloru słomy naznaczone by ły siwizną, u Griffina nie widziało się nawet jej śladu. – Poznaliśmy się z twoją mamą na pierwszy m roku w Theden – zaczął, a oczy pierwszy raz tego wieczoru mu pojaśniały. – Zakochałem się w niej od pierwszej naszej rozmowy : by liśmy razem na ćwiczeniach i tamtego dnia siedziała obok mnie. Wtedy jeszcze nie by ło kapsuł, ty lko biurka z wejściami na dokowanie laptopów i ona nie mogła uruchomić swojego. Zajęcia prowadził okropny stary zrzęda, pan Siegler, i Aviana bała się, że nawrzeszczałby na nią, gdy by poprosiła go o pomoc. Pomogłem jej więc i w ciągu pięciu sekund się zakochałem.

Serce mi mocniej zabiło. Łatwo by ło wy obrazić sobie tę chwilę, mamę zagubioną i całą w nerwach, jak ja pierwszego dnia, oraz Griffina, uosobienie pewności siebie i uroku. Taki by ł początek czegoś, co mogło pójść ty siącem różny ch dróg do ty siąca szczęśliwy ch finałów. Doprowadziło nas jednak tutaj. – Nawet sobie nie wy obrażałem, że mógłby m do niej startować – mówił dalej Griffin. – By ła totalnie nie z mojej ligi. Nawet IQ miałem za niskie na Theden. Rodzina musiała pociągnąć za sznurki, żeby m się dostał. – Wzrok mu spochmurniał. – Moi rodzice nie lubili Aviany – wy jaśnił. – Ojczy m jej nienawidził. – Dlaczego? – By ła… inna. Nie grała w tę grę co wszy scy. – Jaka to gra? – Ambicjonalna wspinaczka po szczeblach – odrzekł Griffin. – Jestem przekonany, że teraz jest tak samo. Cały ten wy ścig i ry walizacja, walka o pierwsze miejsca. Aviany to nie obchodziło. A jednak to jej miał przy paść zaszczy t wy głoszenia mowy pożegnalnej. – Nie rozumiem. Mamę wy rzucono z Theden. Jak mogłaby …? – Wy rzucono? Avianę? – Griffin wy buchnął śmiechem. – By ła pupilką kampusu. – Spojrzał na mnie zaciekawiony. – Kto ci powiedział, że ją wy rzucono? – Widziałam zawiadomienie o skreśleniu jej z listy uczniów – powiedziałam powoli. – W jej dokumentacji medy cznej. – Cóż, mogę cię zapewnić, że Aviany nie wy walono ze szkoły – odparł Griffin. Wy raźnie się zasępił. – Zdała egzaminy końcowe, a potem uciekła. – Dlaczego? – Dojdę do tego – zapewnił. – Pozwól jednak, że najpierw wy jaśnię, z czy m musiała się zmierzy ć. Nie tłumaczy ło to jej postępowania, ale wiem, że wpły nęło na nią bardziej, niż dała po sobie poznać. – Chodzi o twoją rodzinę? Przy taknął. – By li w stosunku do niej okropni. I ty m agresy wniejsi, im bardziej zbliżaliśmy się do siebie. Grozili, że wy cofają mój fundusz powierniczy, że nie zapłacą za szkołę. Nie ruszało mnie to. Coś innego by ło wtedy ważniejsze. Poprosiłem Avianę o rękę. A ojczy mowi powiedziałem, że fundusz powierniczy może sobie wsadzić. – By liście z mamą zaręczeni? Griffin chy ba się zawahał. – Łączy ło nas coś więcej niż zaręczy ny – powiedział w końcu. – Rory, twoja mama i ja wzięliśmy ślub.

Wy trzeszczy łam oczy. – Co? – Pobraliśmy się na ty dzień przed zakończeniem roku – rzekł cicho. – W sądzie w Albany. Na kolejne dwa dni zaszy liśmy się w chaty nce w Kanadzie, kompletnie odcięci od reszty świata. Ty lko my dwoje i kominek. – Zarumienił się trochę, jakby zapomniał o mojej obecności. – Cały tamten weekend spędziliśmy na układaniu planów. Aviana chciała jak najbardziej się oddalić od mojej rodziny, ja zaś pragnąłem ją uszczęśliwić. Theden miało bardzo dobrą opinię w Anglii, postanowiliśmy więc przenieść się do Londy nu, złoży ć papiery do Oksfordu i Cambridge, tam się urządzić. Miałem trochę oszczędności i uznaliśmy, że to pozwoli nam przetrwać, aż znajdziemy pracę. Zgodnie z planem, mieliśmy wy jechać tuż po zakończeniu szkoły. – Ale wtedy zaszła w ciążę – dokończy łam. Gorzko to zabrzmiało, ale nic nie mogłam na to poradzić. Nie w porządku by ło, że za sprawą czegoś, co jego samego obciążało winą nie mniej niż ją, zmienił swoje oczekiwania. Że już inaczej to odczuwał. Pragnął ży cia z nią, póki mieli by ć ty lko we dwoje. Dziecko nie mieściło się w ty m układzie. Sposępniał jeszcze bardziej. – To nie by ło „wtedy ” – powiedział. – Już kiedy się pobieraliśmy, by ła w ciąży. Stąd wiedziałem, że nie przeze mnie. Poczułam w głowie pustkę. – Słucham?! Griffin się zawahał. – Nie chcę ci jej pokazy wać w paskudny m świetle, Rory. By liśmy oboje naprawdę młodzi. Rzec można, dzieciaki. Nie mam jej za złe, że mnie okłamała. Już nie. Potrząsnęłam głową. – Nie rozumiem. W jaki sposób cię okłamała? – My z Avianą nigdy … Mówiła, że pragnie zaczekać, aż się pobierzemy. – Coś mu zagrało w gardle. – Wy daje się, że ta reguła nie odnosiła się do inny ch facetów. – Zdradziła cię? Potwierdził. – Kiedy na wiosenne ferie wy jechałem do Nantucket. Dowiedziałem się o ty m rankiem w dniu ukończenia szkoły. Ktoś przy słał mi mailem kopię wy ników jej testu ciążowego. Na teście widniała data czternastego kwietnia. Na długo przedtem, nim my … – Zawiesił głos, w oczach miał teraz pustkę. – I właśnie w tamtej chwili, gdy miałem przed sobą, czarno na biały m, wy niki jej testu, wszy stko mi się poukładało. Głos, który m się kierowałem i który mnie do niej doprowadził, nie by ł żadną wy ższą mocą wiodącą mnie przez ży cie. Po prostu tak dał mi się we znaki dy sonans poznawczy. Mój umy sł czuł, że nie powinienem z nią by ć, emocje jednak nie

mogły się z ty m pogodzić i stworzy ły fikcy jny by t, głos wiedzący coś, czego ja nie wiedziałem. – Zapatrzy ł się w sufit. – Okłamujemy samy ch siebie lepiej, niż się większości z nas wy daje. O ty le rzeczy chciałam go zapy tać – o to, co powiedziała mama, gdy dał jej to do zrozumienia, i czemu nie próbował jej odszukać – te py tania jednak ugrzęzły mi w gardle. Griffin zaś mówił dalej. – Ta firma wiele zawdzięcza twojej mamie – powiedział nagle, wspierając to ruchem ręki w stronę okna, za który m w najlepsze trwał bankiet. – Gdy by nie odeszła, nie pracowałby m dla nich. – Dlaczego nie? – Twoja mama, cóż, by ła bardzo anty gnosistowska – wy jaśnił Griffin. – Nie potrafiłem tego zrozumieć. By li wtedy zaledwie mały m technologiczny m start-upem. Aviana jednak z jakiegoś powodu wzięła ich na celownik i stanowczo żądała, żeby nic mnie z nimi nie łączy ło. W poniedziałek po pożegnaniu ze szkołą pojechałem do ich siedziby i oświadczy łem, że będę pracował za darmo. – I od tamtej pory się ich trzy masz? Przy taknął. – To zabawne, jak się w ży ciu układa. Tamtego lata, gdy zaczy nałem w Gnosis, właśnie ruszali z projektem badawczo-rozwojowy m doty czący m aplikacji ułatwiającej podejmowanie decy zji. Aplikacji, która uchroni ludzi takich jak ja przed okłamy waniem siebie. Głosu, któremu będziemy mogli zaufać. Postanowiłem wówczas, że moją karierę poświęcę tej aplikacji. Im więcej ludzi będzie z niej korzy stać, ty m mniej skończy ze złamany m sercem. Moje my śli skoczy ły ku chłopakowi stojącemu o trzy metry na lewo ode mnie. Czy rzeczy wiście warto by ło uniknąć narażenia serca na ból, skoro unikało się też jego przeciwieństwa, gdy serce rozsadza radość? – Panie Pay ne… – dopadł nas znienacka czy jś głos. Należał do olbrzy ma w czarny m garniturze i ze słuchawką w uchu. Rozpoznałam w nim faceta, którego minęłam na schodach podczas Maskarady. Ochroniarza Griffina. – Jest już za kwadrans. Griffin skinął mu głową i odwrócił się do mnie. – Muszę wy głosić mowę – powiedział. Zabrzmiało to jak przeprosiny. – Nie by ła w ciąży, kiedy braliście ślub – wy paliłam. Nie miałam wy boru. – Ktokolwiek przesłał ci wy niki testu, chciał, żeby ś uznał, że by ła, choć tak nie by ło. Griffin cały stężał, jakby stanął nad przepaścią. – Co takiego? – Urodziłam się dwudziestego pierwszego marca – powiedziałam. – Gdy by by ła w ciąży wtedy, kiedy tak sądziłeś, termin mojego przy jścia na świat wy padłby na początku grudnia. Tak

jednak nie by ło. Miałam przy jść na świat w luty m, a urodziłam się w marcu. Z opóźnieniem liczący m trzy ty godnie i pięć dni. – Słowa zaczy nały mi się plątać, ale mówiłam dalej w obawie, że kiedy przestanę, pójdzie sobie. – Widziałam jej ostatnie zdjęcie USG. Reszta to prosta matematy ka. Zaszła w ciążę w waszą noc poślubną. – Griffin zaczy nał kręcić głową. Złapałam go za rękę. – Przy jrzy j się moim oczom. I moim dłoniom. – Wy ciągnęłam rękę. – I mojemu podbródkowi! Dołkowi w brodzie. Jest taki jak u ciebie. Nasze włosy też są tego samego koloru. I… Widziałam, że Griffin już nie słucha. Wy glądał na załamanego. Podniosłam się cicho, raptownie, puszczając jego rękę. Minęła dłuższa chwila, nim coś powiedział. Kiedy przemówił, głos miał chrapliwy, jak po krzy ku. – Chcesz powiedzieć, że jestem… – Nie dokończy ł. Wy dawało się, że nie by łby w stanie. – Moim ojcem – powiedziałam cicho. Griffin niespodziewanie się rozpłakał. Cofnęłam się o krok, zaskoczona nieskrępowaniem jego reakcji i jej gwałtownością. Wy cierał oczy grzbietami dłoni. – Cały ten czas my ślałem, że mnie zdradziła – powiedział niewy raźnie. – Zwątpienie, ono mi ciągle powtarzało, żeby m jej zaufał, że mam ją odnaleźć. Miesiącami nie chciało się zamknąć. My ślałem… My ślałem, że wariuję. Nie mogłem go uciszy ć. Aż nagle, pewnego dnia, się zamknęło. – Tarł już oczy pięściami, jakby chciał zetrzeć z nich całą rozpacz. – Wszy stko, co od tamtej pory zrobiłem… – Panie Pay ne – przy pomniał o sobie mężczy zna w czerni. – Jeszcze minutę, Jason. Ani na chwilę nie odry wał ode mnie wzroku. – Jeśli ja by łem ojcem, to czemu odeszła? – zapy tał. – Miała wy głosić mowę na pożegnanie. Od ty godni nad nią pracowała. Ale kiedy tamtego ranka poszedłem do jej pokoju w akademiku, żeby rozmówić się w sprawie tego maila, już jej nie zastałem. To nie ma sensu. – Wiesz może, czy mama tamtej wiosny by ła u psy chiatry ? – U psy chiatry ? Po co? Z powodu Zwątpienia? – Potrząsnął głową. – Twoja mama nigdy by nie poszła z ty m do lekarza. Czy żby ktoś ci powiedział, że tak postąpiła? – To temat na dłuższą opowieść – powiedziałam. – Sądzę jednak, że ktoś mógł chcieć ją dopaść. Nie wiem kto ani dlaczego. Miałam nadzieję, że u ciebie uzy skam część odpowiedzi. – Niestety, jestem prawie tak samo w kropce jak ty – wy znał. – Może jednak razem do czegoś dojdziemy. Możemy porozmawiać po przemówieniu? Jak długo tu będziesz? Przy gładził włosy i przetarł skórę pod oczami, doprowadzając się do ładu. – Nie powinnam by ła opuszczać kampusu – przy znałam się. – Muszę więc wrócić pociągiem dziewiąta piętnaście.

– Załatwię ci samochód – powiedział. – Jeśli wy jedziesz o dziesiątej, zdąży sz. A przemówienie nie potrwa długo. Odwołałby m je, żeby dalej z tobą rozmawiać, ale poleci na ży wo, a jest kilka rzeczy, które muszę powiedzieć, zanim sprawa zajdzie jeszcze dalej. Jaka sprawa? – gotowa by łam zapy tać, jednak człowiek w czerni by ł już u boku Griffina. – Zaczekasz więc? – Pewnie – obiecałam. Mój ojciec się uśmiechnął i z jego oczu na chwilę zniknął cały smutek. – Tak się cieszę, że się spotkaliśmy, Rory – powiedział, biorąc mnie za rękę. – Co oznaczają te sy mbole? – spy tałam, wskazując pierścień. – Timshel – odpowiedział Griffin. – To po hebrajsku. Steinbeck przy wołał je w Na wschód od Edenu 1. Tłumaczy się jako „Możesz”. W ty m sensie, że wszy scy mamy wy bór. Możemy czy nić dobro, ży ć dobrze. – Timshel – powtórzy łam. – Podoba mi się ta idea. – Mnie też – oznajmił Griffin. Przy jrzał się pierścieniowi, jakby oglądał go po raz pierwszy. – Zamówiła go dla mnie, na moje osiemnaste urodziny, twoja mama. Kiedy odeszła, zachowałem go na pamiątkę błędu, który popełniłem, ufając czemuś innemu niż ja sam. – Zapatrzy ł się w sufit, może szukając tego czegoś. – Chy ba niewiele zrozumiałem. – Panie Pay ne, przekaz na ży wo pójdzie za pięć minut. – To znów by ł Jason, mówił naglący m tonem. Z jego słuchawki dobiegało elektrostaty czne brzęczenie. – Muszą wpiąć panu mikrofon. Przez okno widziałam, że tłum utworzy ł przy fontannie półkole, kierując się w stronę podium przy południowy m krańcu dziedzińca, z którego Griffin miał wy głosić swoją mowę. Na ścianie za nią zamocowano cienki jak papier ekran pokazujący teraz najnowszą telewizy jną reklamę Golda. – Odszukam cię, jak ty lko będzie po wszy stkim – dotarło do mnie zapewnienie Griffina. I zaraz zniknął, najpierw za drzwiami, potem wchłonięty przez gwarny tłum na zewnątrz. Kilka chwil później pojawił się przy mnie North. – Jak poszło? – Nigdy się nie dowiedział, że to jego dziecko – opowiadałam, wy chodząc za nim na dziedziniec. – Dostał jakiś mail z wy nikami testu ciążowego, wy konanego jakoby na dwa miesiące przed pierwszą wspólną nocą jego i mamy, pomy ślał więc, że mama go oszukała. Kiedy chciał z nią o ty m porozmawiać, jej już nie by ło. – Zagry złam wargę. – Czemu komuś zależało na ty m, żeby go przekonać, że nie on jest ojcem? – Nie mam pojęcia. Sądzisz, że jedna i ta sama osoba wy słała mu ten mail i namieszała w dokumentacji medy cznej twojej mamy ? – Tak przy puszczam, choć brzmi to dziwnie, prawda? Rozumiem podsy łanie fałszy wego testu z wy nikami, ale zaglądanie do tej dokumentacji nie pasowałoby do Griffina. Po co więc ktoś

zadał sobie ty le trudu? – Rory ? Odwróciłam się bły skawicznie, zaskoczona tak znajomy m głosem. Zaledwie kilka metrów dalej stał Beck w ciemnoniebieskim garniturze, który choć leżał na nim doskonale, wy glądał absurdalnie. Pasowałby prędzej do Liama, stanowił natomiast absolutne przeciwieństwo wszy stkiego, w czy m dotąd widy wałam mojego najlepszego przy jaciela. – Co ty tutaj robisz? – zażądałam odpowiedzi, pędząc, żeby go uściskać, i o mało się przy ty m nie wy łoży łam przez te swoje obcasy. – Kolejna korzy ść z beta testowania? Chwy ciłam go pod łokcie i zmierzy łam wzrokiem. Wy glądał dobrze. Pry szcze, z który mi wiecznie walczy ł, zniknęły, a ramiona nabrały masy, jakby nad nimi popracował. – Och, jeszcze bardziej czadersko – stwierdził Beck, zerkając na Northa, a potem znów na mnie, żeby przy pomnieć, że ich sobie nie przedstawiłam. – Moje fotogramy zdobią ścianę w jednej z tutejszy ch sal wy stawowy ch. Są częścią prezentacji młody ch arty stów sponsorowany ch przez Gnosis. Pojadą stąd do bostońskiego Muzeum Sztuk Piękny ch. – Nie gadaj! Niesamowite! – No, to piękna sprawa. Gnosis zwiozło tu wszy stkich arty stów. Jutro wieczorem w muzeum będzie kolejna impreza. – Kurde blade. – Szturchnęłam go w ramię. – Czemu nic nie mówiłeś? – Tak się złoży ło. A czemu ty tu jesteś? Wy cieczka szkolna? – Coś w ten deseń – powiedziałam. Zebrana w ciągu ostatnich ty godni wiedza o głosie, o mamie i, od niedawna, o moim prawdziwy m tacie domagała się ujawnienia. Czemu jeszcze nie podzieliłam się nią z Beckiem? Coś mnie zakłuło pod żebrami. Próbowałam. Kilkakrotnie. Beck popatrzy ł na Northa. – Prawdopodobnie sami powinniśmy się sobie przedstawić, bo Rory wy raźnie nie pali się do tego. North się roześmiał. – Pomy sł chy ba niezły. Jestem North. Cofnęłam się, by mogli podać sobie ręce, i zauważy łam, że Beck swojego golda nosił na przegubie, przy piętego do brązowego skórzanego paska. O wiele za szpanerskiego, jak na jego gust. Z drugiej strony, by liśmy na bankiecie, na który przy by ł tu na czy jś koszt, a to by ł zapewne jego patent na elegancję. – Beck to mój najlepszy przy jaciel – poinformowałam Northa. – Z rodzinny ch stron. Odwróciłam się do Becka. – To gdzie one są? Muszę je zobaczy ć! – Są w środku – odpowiedział Beck. – Niech się ty lko upewnię, czy mamy na to czas.

Podniósł rękę na wy sokość ust. – Lux, czy starczy nam czasu na wizy tę na wy stawie, zanim zacznie się przemówienie? Miałam wrażenie, że oglądam kogoś obcego. Beck mówił mi, że korzy sta już z Luxa, ale żeby py tać go o coś tak absurdalnego? Nie trzeba mu by ło apki, by wiedzieć, że mamy jeszcze czas. A jednak niespokojnie czekał na odpowiedź Luxa, wpatrując się z dziwaczny m półuśmiechem w malutki ekran. – Prezentacja ulegnie opóźnieniu – powiedział w końcu Lux głosem tak podobny m do głosu Becka, że w pierwszej chwili nie by łam pewna, który z nich się odezwał. W starszy m modelu Gemini Lux przemawiał głosem metaliczny m, umiarkowanie podobny m do głosu posiadacza telefonu. W tej wersji by ły nie do odróżnienia. – Masz dostatecznie dużo czasu, aby zwiedzić wy stawę – konty nuował Lux. – Powiadomię cię, kiedy nastąpi pora powrotu na dziedziniec. – Dzięki – powiedział do handheldu Beck. Obciągnął rękaw i uśmiechnął się do nas. – Idziemy ? Ruszy łam za nim, ale jeszcze się zatrzy małam, żeby najpierw ogarnąć wzrokiem dziedziniec. Ty m razem Tarsus rzucała się w oczy : bły sk rozjarzonej bieli w mgławicy ciemny ch barw. Na szczęście stała po drugiej stronie fontanny, ty łem do nas. Z tego, jak kiwała głową, wnosiłam, że z zapałem spiera się z kimś stojący m przed nią. – Idziesz? – spy tał Beck. – Mhm – potwierdziłam, ostatni raz zerkając na Tarsus. Na ty le się przesunęła, że mogłam dojrzeć człowieka, z który m rozmawiała. Zauważy łam, że położy ła rękę na jego przedramieniu, on zaś zaraz ją strząsnął, twarz mając wy krzy wioną gniewem. Człowiekiem ty m by ł Griffin. – Nie – jęknęłam. – North, on rozmawia z doktor Tarsus. – Na mój żołądek zwaliła się lawina lęku. – Jeśli jej powie, że tu jestem… – Nie panikuj – szepnął North, kierując mnie w stronę sali, do której zmierzał Beck. – Mogą rozmawiać o czy mkolwiek. Gdy wchodziliśmy do wnętrza, popatrzy łam jeszcze przez ramię na miejsce, gdzie stała Tarsus z Griffinem. Oddalał się od niej wielkimi krokami, w kierunku mównicy. Ona zajmowała się swoim handheldem, goldem, jak u Becka przy pięty m na przegubie. Bły snął w przy ćmiony m świetle. Uznałam za dobry znak, że nie rozgląda się za mną. Może rzeczy wiście rozmawiali o czy mś inny m. Może Griffin nic o mnie nie wspomniał. Możliwe też, że właśnie dzwoniła do dziekana, żeby na mnie donieść. – Moje są na lewej ścianie – usły szałam Becka. Znajdowaliśmy się w przy legającej do dziedzińca sali, którą Gnosis zamieniła w szy kowną galerię sztuki o ty mczasowy ch ścianach z białego włókna szklanego. Wisiały w niej obrazy reprezentujące większość technik

arty sty czny ch, od akwareli po grafiki cy frowe, ale fotogramy widziałam ty lko trzy. Same żaglówki. – Czekaj, gdzie są twoje? – spy tałam, obracając się, żeby zobaczy ć resztę sali. – Właśnie tutaj – odparł Beck. – Patrzy sz na nie. Chwy cił mnie za ramiona i odwrócił w stronę łódek. – Ale tam są jachty – stwierdziłam. Spojrzałam na Northa, żeby nie patrzeć na Becka. Nie, nie by ły to okropne zdjęcia; po prostu tego ty pu fotografii człowiek spodziewa się prędzej w poczekalni u lekarza lub w westy bulu sieciowego hotelu. Komercy jny ch. Ładny ch. Nudny ch. – To teraz moja specjalność – oznajmił Beck bez zażenowania. – Łodzie i mosty. Uświadomiłem sobie, że moje wcześniejsze prace by ły zby t depresy jne, by się mogły sprzedawać. Usta miałam otwarte, ale nie wy doby ło się z nich ani jedno słowo. Prace Becka by ły wy mowne, mocne i dosadne. Czasem trudno się by ło z nimi pogodzić, ale właśnie o to chodziło. – Zby t depresy jne? – Rory, nawet arty ści muszą coś jeść, niestety – rzekł Beck pojednawczo. Stojący obok mnie North odchrząknął. – Moim zdaniem są piękne – powiedział do Becka, podchodząc, by się im przy jrzeć z bliska. – Przez ten wy soki poły sk to prawdziwy pop. – Miał rację, ale trudno by ło to uznać za komplement. Widoczki wy glądały sztucznie, jak masowo produkowane wy gaszacze ekranu. – Wszy stkie zrobiłeś w Seattle? – No – potwierdził Beck. – W ciągu trzech kolejny ch dni. W Goldzie zainstalowana jest aplikacja fotograficzna zlinkowana z Luxem. Wpisujesz ty lko, jakiego ty pu zdjęcie chcesz zrobić, a Lux ci wskazuje, gdzie w mieście je zrobisz i o jakiej porze. Cały trud bierze na siebie. – Gdzie się podziało: „Lux my śli jak komputer, nie jak arty sta”? – zapy tałam, zmuszając się, by na niego spojrzeć. – Każdy arty sta potrzebuje jakichś przy borów – odpowiedział Beck. – Lux jest jedny m z moich. – A Zwątpienie? – spy tałam cicho. Kątem oka zauważy łam ruch głowy Northa. – Wreszcie się uciszy ło – ogłosił Beck, jakby się z tego cieszy ł. Niemal mnie skręciło. – Bierzesz evoxę. – Gdzie tam. Dalej uważam, że to świństwo może usmaży ć mózg. Zwy czajnie posłuchałem rady Luxa i powiedziałem temu głosowi, że już go nie potrzebuję. Niedługo potem przestał się odzy wać. Ta odpowiedź nie mieściła mi się w głowie. Zupełnie jakby m wchodziła w interakcję z jakąś

alternaty wną wersją mojego najlepszego przy jaciela. Wpatry wałam się w te jego fotogramy, jeszcze bardziej ich nienawidząc i marząc, by m mogła je zedrzeć ze ściany i cisnąć do tamtej fontanny. – Proszę się udać na dziedziniec – dotarł do mnie głos Becka. Oczy wiście, nie ty le samego Becka, co jego elektronicznego pomagiera. Musiałam wziąć się w garść, żeby nie zerwać mu tego golda i nie walnąć nim o ścianę. – Powinniśmy już iść – powiedział prawdziwy Beck. North wziął mnie za rękę. I właśnie wtedy usły szeliśmy świdrujący dźwięk nieco przy pominający stukanie nożem w szy bę, ty le że znacznie głośniejszy i dobiegający z głośników nad naszy mi głowami. Sy gnał zapowiadający rozpoczęcie przemowy. Wy szliśmy za Beckiem na zewnątrz. – Panie i panowie – rozpoczął znajomy głos. Na pozłacanej mównicy stała Tarsus. Ona go zapowiada? Prędko skry łam się za Northem. Beck spojrzał na mnie ze zdumieniem. – W imieniu wszy stkich członków rady Gnosis mam zaszczy t przedstawić człowieka, który przedstawiania nie potrzebuje. Wizjonera stojącego za Luxem, architekta pomy słu przełomowego urządzenia, na którego uroczy stej premierze wszy scy tu się zebraliśmy. Oto prezes i twarz Gnosis, Griffin Pay ne. Gdy Griffin dołączy ł do niej na mównicy, wy buchły owacje. – Dziękuję ci, Esperanzo. – Zbliży ł się do mikrofonu z uśmiechem wy glądający m bardziej na jakiś gry mas. – Dziękuję też wam wszy stkim za przy by cie tutaj i za to, że pomogliście uczy nić Gnosis ty m, czy m jest dzisiaj. Przez chwilę patrzy ł gdzieś w górę, potem podjął przemowę: – Kiedy tamtego lata, tuż po szkole, zaczy nałem w niej staż, uważałem, że trafiła mi się najwspanialsza przepustka do kariery. Znalazłem się w firmie nastawionej na wy ty czanie kierunków innowacji technologiczny ch i mającej na względzie dobro świata. Oto ja, dzieciak ze złamany m sercem, otrzy małem szansę udziału w zaprojektowaniu aplikacji dającej pewność, że nikogo już nie spotka taki dramat. Wśród słuchaczy zapanowało poruszenie, dały się sły szeć szepty. Czy mś takim Griffin nigdy dotąd nie dzielił się publicznie. Człowiek na mównicy nie zważał jednak na reakcję swojej publiczności. Mówił dalej: – Idea by ła szczy tna: udoskonalić całe społeczeństwo dzięki aplikacji na telefon. Tu Griffin jakby trochę się zaciął. Wy tarł czoło grzbietem dłoni. – Idea szczy tna – podjął. – I nietrafiona. Umilkł i przy trzy mał się mównicy, niespodziewanie pobladły. Znów przetarł czoło i kilkakrotnie zamrugał, jakby miał problemy ze skupieniem wzroku. – Naprawdę bowiem…

Mówił dalej, nagle jednak zaczął przeinaczać słowa. Niezrozumiale. – Mówi bez sensu – szepnęła jakaś kobieta koło mnie. Tarsus jedny m susem wpadła na mównicę i zdąży ła jeszcze złapać przewracającego się Griffina. 1. Epicka powieść Johna Steinbecka, amery kańskiego pisarza i noblisty z 1962 r., wy dana w 1952 r., a jednocześnie swoisty traktat o naturze zła, jego pochodzeniu i miejscu w duszy człowieka, także o zmaganiach z nim, dla który ch kluczowe by ło właśnie to „Możesz”. W Polsce wy dana w 1958 r. [wróć]

ROZDZIAŁ 22

R

ory, musimy iść – ponaglił mnie North. Sanitariusze pospiesznie mocowali Griffina na noszach, coś tam do siebie pomrukując. Od momentu jego upadku, czy li od dziewiętnastu minut, nawet się nie poruszy łam. Ani się nie odezwałam. Miałam wrażenie, że posadzka pode mną jakoś się rozpły nęła i unoszę się w powietrzu, że nic nie ważę. To nie miało prawa się zdarzy ć. A przecież nawet jeszcze nie wiedziałam, czy m by ło owo „to”. Czy Griffin umarł? – Rory – powiedział znowu North. Zmusiłam się do spojrzenia na niego. – W porządku – powiedziałam. Beck zajmował się swoim goldem, śledził, co się mówiło o ty m wy darzeniu. Jako że Griffin stracił przy tomność podczas wy stąpienia na ży wo, już całe Forum o ty m trąbiło. Nowe posty wy skakiwały tak szy bko, że ekran Becka wręcz wibrował w ciągły m ruchu. – Chodź z nami – zwróciłam się nagle do Becka. – Wróć z nami pociągiem do Theden. Możesz przenocować u Northa. Spojrzałam na Northa, szukając potwierdzenia. – Może? – Jasne – zapewnił. – Miejsca jest mnóstwo. Beck już kręcił głową. – Nie mogę. Mam jutro tę imprezę w muzeum. – Zdąży sz wrócić. Pociągi odchodzą co godzinę. Widziałam, że Beck się nad ty m zastanawia. Nie mógł się zdecy dować. – Pozwól, że zapy tam Luxa – powiedział w końcu. – O to nie wolno ci zapy tać Luxa – oświadczy łam kategory cznie. – Mnie nie powinno tutaj by ć, nie możesz więc py tać, czy masz pojechać ze mną. W oczach Becka naty chmiast pojawił się cień podejrzliwości. – Co znaczy, że nie powinno cię tu by ć? – To dłuższa historia – powiedziałam, desperacko zaciskając pięści, inaczej chy ba by m nim potrząsnęła. – Boże, Beck, po prostu pojedź z nami. Na powrót będzie mnóstwo czasu. – Rory, naprawdę musimy już iść – wtrącił łagodnie North. – Ciężko będzie złapać taksówkę, a nie możemy się spóźnić na pociąg. Spojrzałam na Becka.

– Idziesz? Cofnął się o krok, by le dalej ode mnie. – Zapomnij – warknęłam, obracając się na pięcie, a łzy złości cisnęły mi się do oczu. – North, idziemy. – Miło by ło cię poznać – usły szałam za sobą głos Northa. – Powodzenia na wy stawie. – Rory ! ‒ zawołał Beck. Nie odwróciłam się. Zanim dotarliśmy do pociągu, kanały informacy jne główny ch mediów podjęły temat. Całą drogę powrotną śledziliśmy ich przekaz. Trochę po jedenastej Gnosis wy dała oświadczenie. Griffin Pay ne miał wy lew. – Wy lew? – zwątpiłam. – Ma trzy dzieści pięć lat. W zeszły m miesiącu by ł na okładce „Men’s Health”. Jak mógłby mieć wy lew? North mógł ty lko potrząsnąć głową. – Wy jdzie z tego. Ma najlepszy ch lekarzy na świecie. Zrozpaczona, złapałam się za głowę. – No, nie! Mam uczucie, że wy konaliśmy jeden krok w przód i jedenaście wstecz. I nagle, ni stąd, ni zowąd, rozpłakałam się. Ty m razem nawet nie próbowałam powstrzy my wać łez. North przy ciągnął mnie do siebie i objął oburącz. Wy płakiwałam mu się w mary narkę pachnącą nie ty le Northem, co jakąś wodą o zapachu leśny m. – To wszy stko jest bez sensu – powiedziałam głosem stłumiony m przez materiał. – Griffin powiedział, że mama przy gotowy wała mowę pożegnalną. Czemu miałaby wy jechać na kilka godzin przed ceremonią zakończenia szkoły ? – Może się bała – zasugerował North. – Może wiedziała, że ktoś na nią czy ha. Ktoś zdolny do czegoś gorszego niż manipulowanie przy dokumentacji medy cznej. – Ale kto taki? I czemu nie zwróciła się z ty m na policję? Albo przy najmniej do Griffina? Łatwo by mu udowodniła, że wy niki testu to fałszy wka. – O ile sama mu ich nie podesłała. Ty lko czemu miałaby to zrobić? Niespodziewanie moją uwagę przy ciągnęło coś za oknem. Bły sk światła w ciemności. Nocne niebo przecinał meteory t. Przez chwilę my ślałam, że są dwa, jeden wy żej, drugi niżej, zaraz jednak pojęłam, że ten niższy jest ty lko odbiciem w wodzie. Przejeżdżaliśmy obok zbiornika wodnego. By liśmy już prawie na miejscu. – Theden – zakomunikował mechaniczny głos. – Następna stacja to Theden Central Station. Wy tarłam oczy i siedziałam prosto, aż pociąg wtoczy ł się na stację. – Cóż, jak na nasze randki, ta wy jątkowo nie obfitowała w wy darzenia – stwierdził North z absolutną powagą. – Totalnie nudna – przy znałam mu rację.

– Cieszę się, że miałaś szansę porozmawiać z Griffinem – powiedział ciszej i całkiem szczerze. – Ja też. Żadne z nas nie musiało dodawać tego, o czy m oboje my śleliśmy. Dawać wy razu nadziei, że tę szansę miałam nie po raz ostatni. Pociąg się zatrzy mał i oboje zerwaliśmy się na równe nogi. Ja na nogi obolałe za sprawą wy sokich obcasów Hershey. – Spróbujemy jutro wszy stko sobie poukładać? – spy tał North, gdy wy chodziliśmy z pociągu na opustoszały peron. – Chy ba trzeba będzie. Następny m dniem by ła sobota, nie czekały mnie więc żadne zajęcia, planowałam jednak poświęcić weekend na nadrobienie zaległy ch prac domowy ch. Zakładałam przecież, że rozmowa z Griffinem dostarczy mi odpowiedzi, a nie sto kolejny ch py tań. Teraz już zwątpiłam, że do poniedziałku co*kolwiek odrobię i że pod ty m względem przy szły ty dzień będzie się różnić od poprzedniego. Zawalonego lekturami, które do mnie nie docierały, i zadaniami domowy mi, do który ch nie potrafiłam zasiąść. Dżinsy i trampki czekały na mnie w bagażniku pod siedzeniem zaparkowanego przed dworcem motocy kla Northa. North ściągnął swoją mary narkę i przy trzy mał jak zasłonkę, kierując wzrok w niebo, gdy się przebierałam, z drugiej strony osłonięta jego ciałem. Włoży wszy dżinsy, ale jeszcze nie sweter, zbliży łam się do niego, tuląc się prawie goła do jego białej koszuli. Spojrzał na mnie zaskoczony. – Cześć – powiedział. – Cześć – odpowiedziałam i wspięłam się na palce, żeby go pocałować. Gdy nasze wargi się zetknęły, zamknęłam oczy i my ślenie, udając przez chwilę, że jesteśmy jedy nie dziewczy ną i chłopakiem całujący mi się na parkingu. Chłopakiem niebędący m cy berprzestępcą i dziewczy ną, która ma całkiem poukładane ży cie. Poczułam, że opuszcza ręce. – Do góry, do góry ! – wrzasnęłam. – Sorki – powiedział, znów podnosząc ręce. – Coś mnie rozproszy ło. Roześmiałam się. – Okej, odwróć teraz głowę, muszę włoży ć sweter. Posłusznie znów odchy lił głowę, wy puszczając w zimne nocne niebo kłąb ciepłego powietrza. Wciągnęłam golf przez głowę, czując na piersiach gęsią skórkę. – Już po wszy stkim. – Złoży łam sukienkę i podałam Northowi. – Podziękuj Noelle. North schował pod siedzeniem sukienkę i mary narkę, mnie zaś wręczy ł kask. – Powinnam zadzwonić do taty – stwierdziłam, zapinając pasek. – Szaleństwem by ło my śleć, że to przed nim ukry ję. Zasługuje na to, żeby znać prawdę. – Głos jednak nieco mi się załamał.

Wiedziałam, że tak właśnie powinnam postąpić, ale nie potrafiłam wy obrazić sobie, że mówię: Mama cię okłamała. Nie jestem twoim dzieckiem. – Co ja mogę zrobić? – Ściągnij profil Becka – poleciłam. – Czego szukamy ? – Wy jaśnienia – stwierdziłam. – Zaczy na korzy stać z Luxa i nagle nie dość, że jego zdjęcia stają się gówniane, to jeszcze nie odbiera telefonu. To nie może by ć przy padek. – Zadowolenie zmienia człowieka – odparł North. Przełoży ł nogę nad motorem i przekrzy wił siedzenie tak, by m mogła usiąść za nim. – Wy raźnie otrzy muje wy sokie oceny za te zdjęcia. Zresztą, nawiasem mówiąc, one nie są takie gówniane… – Owszem, są. – I czuje, że ży cie mu się układa. Z tego samego powodu dziewięćdziesiąt osiem procent ludzi w ty m kraju nie podejmuje decy zji bez pomocy Luxa. Korzy stanie z niego znacznie ułatwia ży cie. Wy trzeszczy łam oczy. – Ty bronisz Luxa? – W żadny m razie – odpowiedział. – Wy jaśniam, jak działa. Potrząsnęłam głową, aż hełm walnął mnie w skroń. – Nie. Tu chodzi o coś innego. – O co na przy kład? – spy tał North, odpalając motor. – Nie wiem – przy znałam. Wspięłam się na siedzenie i objęłam go w pasie. – Może to jednak mieć związek z czy mś, co powiedział dziś Griffin. Przed ty m, jak poszedł przemawiać, napomknął, że musi powiedzieć kilka rzeczy, zanim jakaś „sprawa” zajdzie jeszcze dalej. – Ty le ty lko, że stracił przy tomność, zanim do nich doszedł. – Bardzo dziwny zbieg okoliczności, nie uważasz? Gdy motocy kl z ry kiem budził się do ży cia, North odwrócił głowę, by na mnie spojrzeć. – Czekaj. My ślisz, że to, co przy trafiło się Griffinowi, to nie by ł zwy kły wy padek? – zawołał, przekrzy kując hałas. Popatrzy łam mu w oczy. – My ślę, że wiele jeszcze nie wiemy. Do biblioteki wróciłam dziesięć minut przed zamknięciem, a gemini czekało tam, gdzie je schowałam, pod poduszką w jednej z czy telni na piętrze. Pod naszą nieobecność wy słało dwie aktualizacje statusu, na ty le nieciekawe, że moja wieczorna sesja biblioteczna nie przy ciągnęła większej uwagi na Forum, jeśli nie liczy ć kilku polubień. Udało się nam. O ile, oczy wiście, Tarsus nie dowiedziała się od Griffina, że by łam na bankiecie, albo, co gorsza, sama mnie tam nie

wy patrzy ła. O ty m jednak nie mogłam się jeszcze przekonać. Pozostawało mi czekać. Wróciwszy do akademika, zadzwoniłam do taty. W Seattle nie by ło jeszcze dziewiątej, wiedziałam więc, że są z Kari wciąż na nogach. Odebrał po drugim dzwonku. – Cześć, tato – powiedziałam łamiący m się głosem. – Kochanie, co się stało? Nie powstrzy małam łez. Czy to w ogóle możliwe, że człowiek znający mnie na ty le, by po słowach Cześć, tato poznać, że coś jest nie tak, nie by ł moim prawdziwy m ojcem? – Chodzi o mamę… – zaczęłam. – W porządku – powiedział tato powoli, czujnie. Usły szałam odgłos otwierania drzwi. Wy obraziłam sobie, jak wy chodzi z kuchni na mały ganek, niewiele większy od grilla na węgiel drzewny, który tam trzy mał. Zaczęłam od najprostszej z nowin. – Mama by ła… już wtedy, kiedy się z nią żeniłeś, by ła w ciąży. Tato westchnął. – Wiem o ty m, skarbie. – I to nie ty – nerwowo nabrałam tchu – by łeś ojcem. Nie jesteś… moim ojcem. Nastąpiło długie milczenie. Przy stanęłam i mocno zacisnęłam oczy, przy gotowując się na jego reakcję, na ból w jego głosie, który mi przy jdzie usły szeć. – O ty m też wiem – odpowiedział z większy m naciskiem, niż kiedy kolwiek sły szałam w jego głosie. Otworzy łam szeroko oczy. – Wiesz o ty m? – Zawsze wiedziałem – powiedział ze smutkiem. – Twoja mama i ja, Rory … My … My właściwie nie by liśmy parą. Przy najmniej nie w romanty czny m sensie tego słowa. Twoja mama… Ona kochała kogoś innego. To jednak nie zmienia faktu, że bardzo cię, skarbie, kocham. Ani tego, że zawsze będę twoim tatą. Głos mu się załamał. A mnie do oczu napły nęły łzy. – Też cię kocham, tato – szepnęłam. – Ogromnie. – Może powinienem do ciebie przy lecieć? – zaproponował zaraz. – Mógłby m… – Nie, tak jest dobrze – powiedziałam szy bko. Bilety lotnicze by ły drogie, a im się nie przelewało. Poza ty m czułam, że zbliżamy się z Northem do ukry tej za ty m wszy stkim prawdy, jakakolwiek ona by ła, a przy lot taty ty lko by nas spowolnił. – Przy ty lu zajęciach i nawale nauki po godzinach ledwie by śmy się widy wali. – Skoro tak uważasz – odrzekł tato, chy ba nie do końca przekonany. – Trudno mi znieść, że jesteś w ty m wszy stkim zdana na siebie.

Zdana na siebie. Moja mama nie ży ła, biologiczny ojciec pozostawał w śpiączce, najlepszy przy jaciel zachowy wał się tak, jakby jego ciało przejął jakiś kosmita, moja współlokatorka przepadła, a tatę i przy braną matkę dzieliło ode mnie pięć ty sięcy kilometrów. Czułam się jak jedna z ty ch unoszący ch się na głębokiej wodzie jasnopomarańczowy ch boi w oceanie. Ty le ty lko, że tamte przy trzy my wała lina. Ja by łam zdana na siebie. Nie jesteś sama, zaszeptało. Głos miał rację. By ł jeszcze North. – Tato? – Tak, kochanie? – Czy wiesz… kto to by ł? – Nie mogłaby m powiedzieć: kto jest moim ojcem. Nie do mojego taty. Już postanowiłam, że nie powiem mu o Griffinie, przy najmniej jeszcze nie. O ile tego nie wiedział. – Nie – odparł tato. – Twoja mama nigdy mi tego nie wy jawiła. Powiedziała, że będzie lepiej, a właściwie bezpieczniej, takiego słowa wtedy uży ła, jeśli się tego nie dowiem. W pokoju by ło ciepło, mnie jednak nagle zrobiło się zimno. – Bezpieczniej – powtórzy łam. – Tak właśnie powiedziała. Nalegała, żeby m nie próbował się dowiedzieć i żeby m obiecał, że nigdy ci nie powiem, że nie jesteś moim dzieckiem. – Dlaczego? Czego się obawiała? – Właściwie chodziło mi o to kogo. – To samo py tanie zadałem sobie od tamtej pory przeszło milion razy. Twoja matka nigdy mi tego nie powiedziała. Wy znała jedy nie, że sądzi, iż jej ży cie jest zagrożone, podobnie zresztą jak twoje, i że oczekuje ode mnie, iż się z nią ożenię, a jeśli coś się jej przy trafi, zaopiekuję się tobą. Wy mogła na mnie obietnicę, że nigdy ci nie powiem, że nie jestem twoim ojcem, o ile sama do tego nie dojdziesz. Ciężko by ło sobie wy obrazić, że mój tato, wtedy osiemnastolatek, wziął na siebie taki ciężar. – I ty się na to wszy stko zgodziłeś? – To przecież by ła Aviana. Dla niej zrobiłby m wszy stko. – Na chwilę zabrakło mu słów. – Poza ty m to, o co prosiła, w pewny m sensie odpowiadało temu, czego zawsze pragnąłem. Żeby by ć z nią. My ślałem, że razem przeży jemy resztę ży cia. Do głowy mi nawet nie przy szło, że mogłaby … – Znów umilkł. Do głowy mu nawet nie przy szło, że mogłaby umrzeć. Ale umarła, niedługo potem. Sądziła, że jej ży cie jest zagrożone, a dziewięć miesięcy później już nie ży ła. A jeśli jej śmierć nie by ła czy sty m przy padkiem? W nocy nie spałam, zby t wiele miałam do przemy ślenia. To wszy stko wy dawało się nieprawdopodobne, ale przecież nie wiedziałam, z kim mama miała do czy nienia. Nawet Griffin

nie wiedział. Brakowało tu kawałka łamigłówki, i to całkiem pokaźnego, a nie miałam najmniejszego pojęcia, gdzie go szukać. O drugiej w nocy zapaliłam światło. Nie mogłam dłużej leżeć w ciemności, ściskając dziecięcy koc, który moja mama uparła się skończy ć. Nie mogłam jednak skupić się też na czekającej mnie górze zadań domowy ch. Na stoliku nocny m wciąż leżał poży czony od Northa egzemplarz Raju utraconego, gdzie kartą zostawioną mi przez mamę zaznaczy łam stronę, z której pochodził widniejący na niej cy tat. Wzięłam do rąk tę książkę i usadowiłam się na łóżku, po czy m przesuwając palcami po szwach na kocu, na głos przeczy tałam słowa: We wszy stkiem by wszy Działaczami, W tem, co sądzili, i w tem, co obrali sami, Bom ich wolnemi stworzy ł i wolni zostaną, Mimo niewolę grzechu przez siebie obraną, Inaczej musiałby m ich zmienić w ich przy rodzie I mieć ów nieodzowny Wy rok na odwodzie, Co urządził ich wolność wiecznemi prawami, A oni urządzili własną zgubę sami. North miał rację. Słowa wy mawiane głośno stawały się w jakiś sposób bardziej zrozumiałe. We wszystkiem bywszy Działaczami. Milton mówił tu, że zawsze mamy możliwość dokony wania właściwy ch wy borów, choćby śmy nawet rzadko z niej korzy stali. Na my śl zaraz przy szły mi skojarzenia Pitagorasa związane z ipsy lonem. A także timshel z pierścienia Griffina. Cnota lub przy wara, możesz lub nie możesz, zawsze miało się wy bór. Położy łam książkę na kolanach i podniosłam gemini, obracając je w rękach. Pierwszy raz wy czułam Zwątpienie, zanim się odezwało, tak jakby mój umy sł przy gotował się na jego słowa. Podnosisz je i nosisz, umieszczasz tam, gdzie jego miejsce, i pozostaje tam; poruszyć się nie może. Jeśli mu się wypłakujesz, nie zdoła odpowiedzieć ani nie wybawi cię od kłopotu. Te słowa, te dziwne sformułowania – jakby m miała do czy nienia z jedną z zagadek stowarzy szenia. Tu jednak nie musiałam się głowić nad odpowiedzią. Trzy małam ją w ręku. Uderzy ło mnie nagle jako coś skrajnie absurdalnego, jakim szacunkiem darzy łam ten niewielki prostopadłościan. Zupełnie jakby wewnątrz ty ch dziesięciu centy metrów metalu i oprogramowania kry ły się tajemnice wszechświata. Odłoży łam gemini na stolik i skierowałam wzrok z powrotem na książkę Northa. Na górny m

marginesie następnej strony widniało imię Kristy n, wy pisane ciemnoczerwony m atramentem i pętlasty m charakterem pisma, wraz z numerem telefonu. Kierunkowy właściwy dla Bostonu. – Świetnie – wy mamrotałam. Ty le jeśli chodziło o odprężenie się dzięki poezji. Uporałam się z obsesy jny m my śleniem o mamie ty lko po to, żeby rozmy ślać o dziewczy nie, która wpisała Northowi do książki swój numer telefonu. By ła kimś, z kim spoty kał się w Bostonie? Kristy n przez y pasowało do gorącej laski. Z tego, co wiedziałam, w ży ciu Northa roiło się od gorący ch lasek. Czy z którąś z nich kiedy ś sy piał? W dziedzinie podry wów niewątpliwie miał doświadczenie – można to by ło stwierdzić choćby po ty m, jak całował. Na my śl o ty m, jak ja całowałam, zapiekły mnie policzki. Czy North potrafił stwierdzić, jak bardzo brak mi by ło doświadczenia? Z westchnieniem zamknęłam książkę i odłoży łam z powrotem na stolik, wy mieniając ją na gemini. Od kilku godzin nie sprawdzałam statusu Griffina, kliknęłam więc Forum i przefiltrowałam moją listę aktualności pod kątem hasztaga #GriffinPay ne. Ostatniej oficjalnej aktualizacji dokonano tuż po północy. @Gnosis: @GriffinPayne przygotowywany do nagłej operacji mózgu. Najaktualniejszych informacji o jego stanie szukaj w @GnosisNews. #GriffinPayne #Gnosis Operacja mózgu. Jako że wy czerpałam zapas łez, suchy mi oczami wpatry wałam się w ekran, aż zasnęłam. Obudził mnie gwar dobiegający z dziedzińca. Jakieś chłopaki z ogromny m zapałem grali w ultimate frisbee, sądząc z odgłosów, przy wtórze niemałej grupy czirliderek. Nadal ściskałam gemini, toteż przed wstaniem z łóżka szy bko sprawdziłam status Griffina. Oficjalna aktualizacja, dokonana o siódmej, a więc nieco ponad dwie godziny temu, głosiła, że operacja jeszcze trwa i według zespołu chirurgicznego przebiega pomy ślnie. Podniesiona na duchu tą dobrą nowiną ochlapałam sobie twarz wodą i zajrzałam do szafy Hershey, szukając czegoś do włożenia. W szalony m wirze przy gotowań do bankietu znowu przegapiłam termin prania, jeśli więc nie chciałam wy glądać na osobę bezdomną, musiałam ubrać się w coś z jej ciuchów. Dziekanat poprosił mnie o spakowanie rzeczy Hershey – należało je wy słać jej rodzicom – ciągle to jednak odkładałam, głównie dlatego, że ty m samy m musiałaby m się pogodzić z faktem, że już nie wróci. Pokorespondowałam na Forum z kilkoma jej przy jaciółkami z rodzinny ch stron i jedna z nich powiadomiła mnie w piątek, że jej rodzice sły szeli od rodziców Hershey, iż przed wejściem na pokład samolotu do Seattle Hershey wy płaciła z bankomatu na bostońskim lotnisku ty siąc sześćset dolarów, a państwo Clements przy jęli, że córka wróci dopiero, gdy skończą się jej te pieniądze. Wierzy ć mi się nie chciało, że aż tak bardzo nic ich nie ruszało. Nie wątpiłam, że Hershey potrafi o siebie zadbać, mimo to wciąż

się o nią martwiłam i zakładałam, że jej rodzice też powinni, ty m bardziej że od dnia zniknięcia nie dała znaku ży cia żadnej ze swy ch przy jaciółek w Seattle. Poszłam do centrum miasteczka drogą, nie chcąc zabłocić butów Hershey. Idąc, czy tałam w Panoptikonie arty kuł o Griffinie, na ty le zaktualizowany, że pojawiła się w nim już wzmianka o wy lewie, oczy wiście jednak niemówiący nic o mojej mamie. W sumie by ło to nawet dziwne, że nikt nie dotarł do aktu ich małżeństwa. Dziennikarze sły nęli z wy grzeby wania tego ty pu spraw. Przeskoczy łam na stronę Gemini Gold. Sprzedaż tego urządzenia, prawie o połowę mniejszego od poprzedniego modelu, za to z dwukrotnie większą pamięcią i baterią o nieskończonej ży wotności (po przy pięciu do olstra na przegubie zasilaną przez ruchy uży tkownika i zdolną utrzy mać ten ładunek jeszcze godzinę po wy pięciu), miała się rozpocząć w poniedziałek rano, a na tej samej stronie przed niespełna godziną pojawiła się też wy powiedź naczelnego dy rektora finansowego Gnosis, że firma ma nadzieję, iż konsumenci udzielą Griffinowi wsparcia, zamawiając w przedsprzedaży urządzenie, w którego wprowadzenie na ry nek włoży ł ty le trudu. Tak jawny chwy t marketingowy przy prawił mnie o zgagę, ty m bardziej że wiedziałam, iż zadziała. A ludzie i tak nie potrzebowali tego rodzaju zachęty : Gnosis oferowała Gemini Gold w cenie o ponad połowę niższej niż starszy model tej marki. Zajrzałam do Paradiso po dwie kawy. – Już druga rundka? – spy tał facet przy kasie, kiedy złoży łam zamówienie. North kiedy ś mi go przedstawił, ale nie mogłam sobie przy pomnieć jego imienia. Może Blake? Obdarzy łam go zdziwiony m uśmiechem. – Druga rundka? – Ledwie dwadzieścia minut temu by ł tu North – wy jaśnił. – Hm. W takim razie nie ma sprawy. – Schowałam handheld i ruszy łam do mieszkania Northa, cała uśmiechnięta. Zamówił mi kawę. Kiedy drzwi się otwarły, pojęłam, że tamta kawa nie by ła dla mnie. W osłupieniu przy glądałam się dziewczy nie pod framugą. Hershey na mój widok wy szczerzy ła się i oparła rękę na biodrze. – Niezłe wdzianko, suko.

ROZDZIAŁ 23

H

ershey ! Co tutaj robisz? Uśmiechnęła się ironicznie. – Co, miałaś nadzieję, że padłam trupem i możesz zawładnąć moją szafą? – Skąd! Oczy w… – Żartowałam – oznajmiła ze śmiechem i chwy ciła mnie w ramiona. – Tak się cieszę, że nic ci nie jest – wy znałam jej włosom. Zza Hershey wy łonił się North.

– Zamknijcie drzwi – powiedział, wciągając mnie do środka. Hershey klapnęła na kozetkę, podciągając nogi i biorąc ze stolika papierowy kubek. Przy cupnęłam na skraju tego stolika. By ła bledsza niż zwy kle, jednak nie chorobliwie, ale raczej z braku pudru brązującego w spray u, wy glądało też na to, że trochę straciła na wadze. – Jak wróciłaś? – spy tałam. – Wcale nie wy jechałam – odparła, potrząsając włosami. – Zapłaciłam jednej dziewczy nie za to, że skorzy stała z mojego biletu w pierwszej klasie i wy sy łała z mojego handheldu aktualizacje statusu. – Upiła ły k kawy. – Chy ba genialnie to wy my śliłam. – A co potem? – Siedziałam w motelu kilka mil stąd, próbując dogrzebać się do jakichś brudów na temat Złej Królowej. – Tarsus? – Przy kry z niej ty p – pry chnęła Hershey. – Tamtego ranka poszłam do jej domu powiedzieć, że już nie będę dla niej szpiegować. A trzeba by ło pójść prosto do dziekana. Spodziewałam się, że będzie się ze mną spierać lub przekony wać, że powinnam to ciągnąć, ale zachowała się tak, jakby nie miała pojęcia, o czy m mówię. Jakby m sobie coś uroiła. Powiedziałam jej więc, że sprawa trafi do dziekana. Wtedy wspomniała coś o wy słaniu mnie na badania psy chiatry czne, które na pewno wy każą u mnie jakieś załamanie nerwowe. – Żachnęła się ze wstrętem. – To by ło mocne zagranie. Przy parła mnie do muru. Powiedziałam jej więc, że sama odejdę. – Tak mi przy kro, Hersh. I co od tamtej pory robiłaś? – Ograłam tę jędzę na jej własny m podwórku – odpowiedziała. Sięgnęła do skórzanej torby, leżącej u jej stóp, i wy jęła czip z dany mi. Podała mi go. – To z jej tabletu. Wszy stko na twój temat. Twój akt urodzenia, stare arty kuły o ty m, jak wy grałaś stanową olimpiadę naukową, i podobne bzdety, zrzuty z twojej strony na Forum, kilka fotek. Czy mkolwiek jej podpadłaś,

zaczęło się to na długo przed twoimi staraniami o przy jęcie do Theden. Włos mi się zjeży ł. – Jak to zdoby łaś? – Bez obaw – ucięła nonszalancko Hershey. – Jestem ci to winna. – Doceniam to, Hershey, ale gdy by cię przy łapali na włamaniu do jej biura… – Nie włamy wałam się. I nikt mnie nie przy łapał. – Wy piła kolejny ły k. – Na twoim miejscu bardziej niż ty m, jak go zdoby łam, przejmowałaby m się jego zawartością. Popatrzy łam na czip, leżący teraz na mojej dłoni. Doktor Tarsus miała mnie na oku całe moje ży cie. Dlaczego? Raptownie podniosłam wzrok. – Znała moją mamę! – Wy szarpnęłam z ty lnej kieszeni handheld i weszłam do moich zdjęć. – By ła na jedny m roku z mamą. Musiała by ć. To by też wy jaśniało, skąd zna Griffina. Zasłuży łam na kopa, że wcześniej na to nie wpadłam. Mijając zrzut z dokumentacji medy cznej mamy, dotarłam do fotek, które zrobiłam jej szkolnemu zdjęciu. Gdy się wy patry wało Tarsus, łatwo by ło ją namierzy ć. Stała w ostatnim rzędzie, dokładnie za moją mamą, kilkanaście centy metrów wy ższa od chłopaków po obu jej stronach. Nie ulegało wątpliwości, że to ona. Dziewczy na na zdjęciu wy glądała młodziej i jej afro nie by ło tak dopracowane, nie sposób by ło jednak nie rozpoznać tej samej urody, tej samej nieskazitelnej cery. Różniło je ty lko to, że jej usta rozchy lone by ły w ciepły m, radosny m uśmiechu. Na twarzy doktor Tarsus widy wało się jedy nie uśmiech lodowaty. – To ona – powiedziałam prawie bez tchu. – To ona sfałszowała dokumentację medy czną mamy i wy słała Griffinowi fałszy we wy niki testu ciążowego. – My ślisz? – North nie wy glądał na przekonanego. – Wspomniała o chorobie mamy – wy jaśniłam, nie zwlekając. – Pewnego dnia, po zajęciach. A jeśli Griffin mówił prawdę, mama nie miała AZP. Przy najmniej nie zdiagnozowano go u niej. Skąd więc Tarsus mogła wiedzieć o tej lewej diagnozie, jeśli sama jej nie sfabry kowała? – Kiedy to mówiłam, przemknęło mi przez my śl, że coś tu nie gra, nie udało mi się jednak tego uchwy cić. – Pogubiłam się – przy znała Hershey zdezorientowana. – Co za Griffin? – Griffin Pay ne – powiedziałam. – Mój ojciec. Rozdziawiła usta. – Weź przestań. Serio? – Wy szła za niego za mąż – wy jaśniłam. – Jeszcze w szkole. Nikomu jednak o ty m nie mów. Nikomu, Hershey. – Z kim miałaby m o ty m gadać? Przecież jestem zbiegiem. – Znów rozparła się na poduszkach. – Griffin Pay ne to twój ojciec. Łał. Jeśli wy kituje, będziesz miliarderką.

Obrzuciłam ją kosy m spojrzeniem. – To by ło urocze, Hershey. – Spojrzałam znów na Northa. – Za ty m stoi Tarsus. Jestem tego pewna. Py tanie ty lko dlaczego. Właśnie wtedy mój handheld brzęczeniem zaanonsował nową wiadomość. Wy słano ją z dziekanatu. @dziekanat: Proszę się niezwłocznie stawić w biurze dziekana. – Cholera. – Co się dzieje? – spy tał North. – Dziekan Atwater wzy wa mnie na dy wanik – powiedziałam załamana. – Musi wiedzieć wszy stko o wczorajszy m wieczorze. – Może powinnaś powiedzieć mu prawdę – zasugerował. – O Tarsus, twojej mamie i Griffinie. Raz o ciebie zawalczy ł, może to powtórzy. – Racja – przy znałam, choć wielkich nadziei nie miałam. Tak zuchwałe złamanie regulaminu równało się naty chmiastowemu skreśleniu z listy. Jeżeli Tarsus mnie widziała, dziekan będzie miał związane ręce. North odprowadził mnie na kampus. – Żałujesz, że się wy braliśmy na ten bankiet? – zapy tał. Potrząsnęłam głową przecząco. – Nie. Gdy by śmy tam nie pojechali, nie by łaby m pewna co do Griffina. North się uśmiechnął. – A on nie dowiedziałby się o tobie. Widziałem wy raz jego twarzy, gdy mu to powiedziałaś. Szok, który przeszedł w samą radość. Kilka minut szliśmy w milczeniu. – Co mam zrobić, jeśli mnie wy walą? – zapy tałam cicho, gdy widać już by ło bramę kampusu. – Theden jest dla mnie wszy stkim. – Bo łączy cię z twoją mamą? – Nie ty lko o to chodzi – odpowiedziałam, czując, jaka jestem bezradna. – Wcześniej nigdy nie czułam się u siebie. W tamtej szkole zawsze by łam tą dziwną dziewczy ną. Nie dość wy luzowaną, żeby udawać, że mi to wisi. Tutaj zaczy nam czuć się sobą, rozumiesz? – Są jeszcze podobne miejsca – stwierdził North. – Szkoły, który m ktoś taki się marzy. – Żadna z nich nie jest Theden – powiedziałam. – Ani trochę jej nie przy pominają. W głębi mojego gardła rosła wielka gula. Chętnie by m ją połknęła. Płacz w niczy m by mi nie pomógł. Dziekan będzie oczekiwał po mnie bardziej racjonalnego podejścia.

– co*kolwiek się stanie, masz jeszcze mnie – rzekł North. – Choć wiem, że to marna pociecha. Splotłam swoje palce z jego. – Nie. Wcale nie marna. To wiele znaczy. Zagry złam wargę. Może to by ło głupie, ale nie potrafiłam wy przeć ze swojej głowy pewnego imienia i numeru telefonu. Pętlastego dziewczęcego pisma. Czerwonego atramentu. – Mogę cię o coś spy tać? – Pewnie – odpowiedział. – Kim jest Kristy n? – zapy tałam najswobodniej, jak potrafiłam. North spojrzał na mnie, nie rozumiejąc. – Jaka Kristy n? – Imię i numer telefonu, zapisane w Raju utraconym. Kristy n przez y. To jakaś by ła dziewczy na? Zatrzy mał się raptownie. – Nigdy nie spoty kałem się z nikim o imieniu Kristy n i z całą pewnością nie by ło tego zapisu w książce, kiedy ci ją poży czałem. – Ależ musiał by ć – oświadczy łam. – Ja na pewno go nie umieściłam. – Mówię ci, Rory, ta książka, kiedy ją kupowałem, by ła w stanie niemal idealny m. Żadny ch podkreśleń, żadny ch śladów łez. Na dowód mam certy fikat. I zanim ci ją wręczy łem, ani na chwilę nie opuściła mojego mieszkania. – To skąd się wziął ten wpis? – Pojęcia nie mam – stwierdził. – Powiedziałaś, że tam by ło imię i numer telefonu. Pamiętasz może ten numer? Wy rzuciłam z siebie te cy fry, zawsty dzona, że je zapamiętałam. North wklepał je do swojego handheldu. – Zobaczę, co się da znaleźć – powiedział. Doszliśmy do bramy kampusu. – Powodzenia u dziekana. Potrzebne mi by ło to ży czenie, jednak z innego powodu, niż przy puszczałam. – Co roku mniej więcej z tuzinem naszy ch najzdolniejszy ch podopieczny ch nawiązuje kontakt grupa uczniów podająca się za tajne stowarzy szenie – oznajmił dziekan Atwater ze śmiertelną powagą. Siedziałam w jego gabinecie, naprzeciw niego, na brzegu wielkiego krzesła kry tego skórą. – Grupa ta nie reprezentuje żadnej legalnej organizacji studenckiej, nie ma więc prawa urządzać spotkań na terenie kampusu. Umilkł, jakby czekając, że podskoczę. Zadbałam o obojętny wy raz twarzy, – Tajne stowarzy szenie? – Rory, należy sz do naszy ch najbardziej obiecujący ch uczennic – podjął przerwany wątek. –

Nie ty lko ze względu na twoje wrodzone zdolności, ale i za sprawą dokonań w naszej akademii. Jeżeli utrzy masz ten kurs, możesz ukończy ć naukę jako najlepsza na roku. Poczułam na górnej wardze krople potu. – Taki mam cel – powiedziałam, niezby t chy ba przekonująco. – Jeżeli jednak zwiążesz się z tą tajemniczą grupą, nie pozostanie mi nic innego poza wy kreśleniem cię z naszego programu. – Uśmiechnął się ży czliwie. – Ale jeśli jeszcze nie ślubowałaś im wierności, można tę kwestię uporządkować. – Nic nie wiem o żadny m tajny m stowarzy szeniu – zapewniłam, wściekła, że głos mi drży. – Nikt nie kontaktował się ze mną w tego ty pu sprawie. – Wiem, że z czy mś takim wiąże się swoiste poczucie prestiżu. Człowiek czuje się wy brany, może nawet powołany na członka elitarnej grupy, rozumiem więc, jak bardzo może się to wy dawać kuszące. – W jego oczach rzeczy wiście by ło zrozumienie. I ży czliwość. – Musisz jednak mieć na względzie swoją przy szłość, Rory. Swoją zaiste świetlaną przy szłość, którą związanie się z tą grupą mogłoby ry chło zaprzepaścić. Zawahałam się, przez chwilę nawet rozważałam wy jawienie mu prawdy. To stowarzy szenie jednak w szczególny sposób wiązało mnie z mamą. – Rozumiem – powiedziałam. – Jeżeli się ze mną skontaktują, na pewno pana powiadomię. – Doskonale – odrzekł, wstając. – Ufam też, że naszą rozmowę zachowasz dla siebie. Dy skrecja ma tu kluczowe znaczenie, inaczej bowiem moje działania wpędzą ich w jeszcze głębsze podziemie. – Wcisnął guzik osadzony w biurku, otwierając drzwi za mną. – Oczy wiście – potwierdziłam. Do mieszkania Northa przy biegłam niemal w podskokach. – Jesteś uśmiechnięta – stwierdził, otwierając drzwi. – Nie wy walili cię. – Nie – oznajmiłam radośnie. – Nie ma pojęcia o zeszły m wieczorze. – O co więc mu chodziło? – Miał ty lko kilka py tań o zajęcia pozalekcy jne – odpowiedziałam, unikając wzroku Northa. Nienawidziłam go okłamy wać, uważałam jednak za wątpliwe, by zobowiązania wobec stowarzy szenia dopuszczały ujawnienie jego istnienia chłopakom przy szły ch członkiń. – To świetnie – powiedział. – Ja też mam dobre nowiny. Numer telefonu, który mi podałaś, pasuje do imienia. Należy do Kristy n Hildebrand, psy chiatry klinicznego z Harvardu. Taka sama pisownia: Kristy n. Ramiona pokry ła mi gęsia skórka. Znałam to nazwisko. – Znajdziesz ją w dokumentacji medy cznej mojej mamy ! Dr K. Hildebrand. Jej podpis widnieje przy każdy m z ty ch fałszy wy ch wpisów. Chwy ciłam go za ręce.

– To kto zapisał jej imię w mojej książce? – Nie wiem. Może ta sama osoba, która włoży ła mi pod poduszkę odpis arkusza ocen mamy. Ktokolwiek to by ł, z tą kobietą musimy porozmawiać. Wy ciągnęłam gemini i zaczęłam wbijać numer. North złapał mnie za rękę. – Nie mów jej, kim jesteś – upomniał. – Jeśli jest jedną z osób z twojej listy zagrożeń, ty również jesteś na jej liście. Lux odradzi jej spotkanie z tobą. Odłoży łam telefon. – Masz rację. Lepiej będzie, jeśli załatwię to osobiście. Kompletnie ją zaskoczę. Możemy teraz tam jechać? – Ja nie mogę – odparł North. – Od południa pracuję. Kate dzwoniła, że jest chora. Spojrzałam na Hershey. – Na mnie nie patrz – powiedziała. – Ja się ukry wam. – Słuchaj, wiem, że palisz się do rozmowy z tą kobietą – powiedział łagodnie North – czy jednak nie powinnaś zaczekać do poniedziałku, gdy będzie w swoim gabinecie? Jeśli pojawisz się u niej w domu, jej czujność momentalnie wzrośnie. Nie mówiąc o ty m, że nie mamy pojęcia, gdzie mieszka. Miał rację, choć zdawało się, że od poniedziałku dzieli mnie cała wieczność. – Okej – westchnęłam. – Zaczekam. Gdy odkładałam handheld, zabrzęczał, bo przy szła wiadomość. Nadawca nieznany. Greckie litery, które zmieniły się w nasz alfabet: Przeszłaś naszą selekcję, Zeta. Dobra robota. Bądź przy wschodniej bramie cmentarza Garden Grove o 22:25. Nie wcześniej. Nie później. – Kolejne dobre nowiny ? – spy tał North. Tak by łam rozpromieniona. – Oj, tak – potwierdziłam, prędko chowając gemini. – Szkolne sprawy. Hershey obrzuciła mnie podejrzliwy m spojrzeniem. Nie kupiła tego, ale wolała nie sprawdzać. – A skoro mowa o sprawach szkoły – dodałam jeszcze – chy ba muszę lecieć. Mam górę prac do… – O, Griffin jest już po operacji – powiedziała Hershey, wskazując ekran telewizora. Dźwięk by ł wy ciszony, ale pasek u dołu informował: Prezes Gnosis Griffin Payne wkrótce rozpocznie rekonwalescencję po dziewięciogodzinnej operacji mózgu. Odetchnęłam z ulgą. – Wy jdzie z tego – powiedziałam już prawie bez tchu. – Hej, a co odkry łeś w sprawie Becka? – zapy tałam nagle, znów odwracając się do Northa. Przez to całe poranne szaleństwo zapomniałam, po co do niego przy szłam. – Udało ci się zhakować jego profil? Hershey naty chmiast wbiła w niego wzrok.

– Czekaj, jesteś hakerem? Skrzy wiłam się. Zauważy ła to. – No co? Nikomu nie powiem – zapewniła. – On nie jest hakerem – powiedziałam prędko. – Poprosiłam go, żeby spróbował… – Rory, wszy stko gra – wtrącił North. – Ja jej ufam. Niestety nie, nie udało mi się zdoby ć dostępu do profilu Becka. W sumie zdoby łem, ale tam by ł ty lko element zastępczy. Dane przeniesiono na inny serwer. – To dziwne, prawda? – Wcale nie. Przy puszczam, że Gnosis buduje dla Golda nową infrastrukturę, a profil Becka przeniesiono do niej, gdy włączy ł się w test beta. Powinienem móc się tam dobrać. Najpierw jednak muszę ją znaleźć. – Ooch, ten twój chłopak jest całkiem zabójczy, gdy mówi po hakersku – stwierdziła bez ogródek Hershey. Przewróciłam oczami. – Weź lepiej nic nie mów, Rory Vaughn – powiedziała, opierając rękę na biodrze. – Przecież się za mną stęskniłaś. Mogłam się ty lko uśmiechnąć. Miała rację. Brakowało mi jej. Punktualnie o 22:25 stanęłam pod bramą cmentarza. Po raz pierwszy od dawna posłuży łam się Luxem, nie chcąc zary zy kować, że coś się pokręci z czasem przy by cia. U bramy czekała już zakapturzona postać, niczy m jakiś upiorny, ponury żniwiarz. Pod płaszczem przeszedł mnie dreszcz. – Hej – powiedziała ta zjawa, gdy do niej podeszłam, a znajomy głos sprawił, że od razu się rozluźniłam. To by ł Liam. – Gotowa? – Tak – odpowiedziałam i wy sunęłam języ k. Powietrze na arenie by ło zimne i nieruchome. Raz po raz mrugałam, żeby oczy dostroiły się do mroku. By ły też inne osoby, sły szałam szelest szat, wokół siebie widziałam jednak ty lko smolistą czerń. Kolejne minuty upły wamy w niemal zupełnej ciszy. Czekałam i wy tężałam wzrok, stopniowo rozróżniając w mroku sy lwetki ludzi. Schodzili się dwójkami, jeden prowadził drugiego we właściwe miejsce na kamienny ch stopniach. Im więcej osób się schodziło, ty m bardziej narastał szum, nikt się jednak nie odzy wał. I nagle z tej ciszy dobiegły słowa: – Gratulacje! Czas oceny dobiegł końca. Jedenaścioro z was przeszło naszą próbę. Rozpoznałam głos węża, mechanicznie zniekształcony, jak poprzednio, wolny już za to od aury obrzędowości. By ł przy jazny i swojski, pomimo tego zniekształcenia, nawet jakby znajomy.

– Wiem, że macie py tania. Kim jesteśmy ? Gdzie teraz jesteśmy ? O co chodzi z ty mi maskami? – W mroku tu i ówdzie dał się sły szeć nerwowy śmiech. – Obiecuję wam, że na wszy stkie py tania już niedługo poznacie odpowiedź. Teraz mogę wy jawić wam jedno: jesteśmy hoi oligoi sophoi. Nieliczni Mądrzy. Lub po prostu Nieliczni. W dole rozbły sło światło, bo scenę otoczy ł pierścień ognia. Wąż stał na środku, w przesadnie dużej złotej koronie. Przy wiódł mi nią na my śl księcia Jana ze starej kreskówki Robin Hood 1 i aż musiałam zagry źć wargi, żeby się nie roześmiać. – Zostaliście wy brani – obwieścił wąż, podnosząc głos ponad trzask płomieni. – Teraz wy musicie dokonać wy boru. Jeżeli do nas dołączy cie, zostaniecie poproszeni o poświęcenie ży cia służbie inny m. O wy korzy stanie swy ch darów dla udoskonalenia ludzkości. Będziecie powołani do większego, daleko znaczniejszego celu. Zobaczy cie świat nie takim, jaki jest, ale jakim mógłby by ć. Zobaczycie świat nie takim, jaki jest, ale jakim mógłby być. Dokładnie tak działało Zwątpienie. Dostarczało oczu pozwalający ch ujrzeć coś więcej niż bieżącą chwilę. Do większego, daleko znaczniejszego celu. Tak. Tego właśnie pragnęłam. Ży ć w imię czegoś więcej niż ja sama. – Inicjacja nastąpi za dwa dni – dotarł do mnie głos węża. – Do tego czasu podejmijcie decy zję. Wy bierzcie mądrze, przy jaciele. Bolało mnie prawe kolano. Stałam w nogach swojego łóżka, trzy mając sakwę z czarnego aksamitu, ciasno zawiązaną złoty m sznurem. Na łóżku świeciło się moje gemini. Na ekranie otwarty by ł notatnik: Przyłóż do kolana lód. – L. Popatrzy łam na dżinsy Hershey. Na prawy m kolanie zdarte i zabłocone. Zrzuciłam kopnięciem buty i szarpiąc za sznur, otworzy łam sakwę. W środku by ła pelery na ze szkarłatnego aksamitu, z sy mbolem zety i liczbą trzy dzieści wy szy ty mi złotą nicią na jednej z pół. – Juhuu! – wrzasnęłam, puszczając się w niezdarny taniec zwy cięstwa. Przy jęli mnie. 1. Robin Hood (1973), reż. W. Reitherman. Klasy czny pełnometrażowy film ry sunkowy z wy twórni Walta Disney a. [wróć]

ROZDZIAŁ 24

N

iedziela upły wała pod znakiem niepokoju, ekscy tacji i nadziei. Niepokoiłam się o rekonwalescencję Griffina, by łam podekscy towana perspekty wą inicjacji i ży wiłam nadzieję, że doktor Hildebrand dostarczy mi informacji, który ch tak desperacko łaknęłam. Cały ten dzień spędziłam u Northa, na kozetce, przedzierając się przez zadania domowe, dowiedziawszy się, ku swemu zaskoczeniu, że Hershey też się wzięła za naukę, i to pełną parą. Powiedziała, że nie chce mieć zaległości, kiedy będzie mogła wrócić. Dla Hershey nie istniało „jeżeli”. Postanowiła, że wróci do Theden przed końcowy mi zaliczeniami. Trochę dziwne mi się wy dawało, że wciąż przeby wa u Northa, mimo że narzucała mu się w noc po ich pierwszy m spotkaniu, ale skończy ły się jej pieniądze i nie miała dokąd pójść, a North, jak to North, zaproponował jej gościnę. Na razie więc stanowiła stały element wy stroju jego salonu. W niedzielę wieczorem zmusiłam się do powrotu na kampus, na kolację. Przy okazji drugiego śniadania wpadłam na Rachel i Izzy, które napomknęły, że mało mnie ostatnio widują. Dopiero wtedy uświadomiłam sobie, jak wiele czasu spędzam u Northa. Od ty godnia nie jadałam obiadów w stołówce. Stołowanie się na kampusie nie by ło żadny m obowiązkiem, jednak aplikacja Theden rejestrowała nasze poby ty w stołówce, zakładałam więc, że administracja też może je śledzić. Nie miałam ochoty na tłumaczenie komukolwiek, gdzie spędzam czas. Teraz, gdy już wiedzieliśmy, że Tarsus śledzi każdy mój ruch, robiliśmy z Northem wszy stko, by nasze relacje utrzy mać poza zasięgiem jej radaru. North nie mógł dopuścić, by ktoś bliżej interesował się jego ży ciem. Fasada, którą wzniósł, by ła na to za wątła. Przy stoisku z makaronami tuż za mną znalazł się Liam. – Hej – powiedział, sięgając po talerz. – Muszę cię o coś spy tać. Przesunęłam tacę, robiąc mu miejsce. – Okej. – Ten koc na twoim łóżku – powiedział, zniżając głos. – Ten z różowy mi haftami. Skąd go masz? – Moja mama go dla mnie zrobiła. A co? – Mama – powtórzy ł. Przy taknęłam. – To kocy k z dzieciństwa – dodałam jeszcze. – Jest na nim spirala Fibonacciego. – Wiem o ty m – stwierdziłam, lekko zaskoczona, że Liam ją rozpoznał. – Czemu twoja mama wy haftowała na kocu spiralę Fibonacciego? – Nie wiem – przy znałam. – Umarła przy moim porodzie. Czemu tak cię to obchodzi?

– Ponieważ wzór na twoim kocu to plan naszego grobowca – odpowiedział jeszcze ciszej. Przy jrzałam mu się w osłupieniu. – Co?! – Siedziby stowarzy szenia. Pod cmentarzem. To dziesięć sal zgodny ch z proporcjami Fibonacciego. W układzie identy czny m z ty m na twoim kocu. Wy puściłam z ręki szczy pce. Brzęknęły o ladę z nierdzewnej stali. – Naprawdę? – Tak. Ze wszy stkich dostępny ch wzorów wy brała na twój koc akurat ten? – Moja mama też tu chodziła. Należała do stowarzy szenia. Liam cofnął się o krok. – Twoja mama by ła jedną z Nieliczny ch? Potwierdziłam. – Ipsy lon, trzy naście. – Pokazałam mu wisiorek. – Należał do niej. Zostawiła go dla mnie. Nie złamała ślubów ani nic takiego – zastrzegłam się prędko. – Czemu nigdy przedtem o ty m nie wspom… – Umilkł, gdy ż do patelni z fettuccine podeszła właśnie Izzy. – Hej – powiedziała, sięgając po szczy pce, które upuściłam. – O czy m tak poszeptujecie? – O niczy m – odpowiedzieliśmy jednocześnie oboje. Izzy obrzuciła mnie porozumiewawczy m uśmiechem. – Puszczę ci później tekst – powiedział Liam i sobie poszedł. – A więc to jest twój sekretny chłopak – pisnęła Izzy. – Nie. To zdecy dowanie nie on. Izzy wy dęła wargi. – E tam. To kto nim jest? – Wciąż jeszcze się nie ujawniamy – oświadczy łam, zastanawiając się, jak długo uda mi się to ciągnąć. Izzy usy py wała na talerzu górę fettuccine Alfredo. Temu posiłkowi na pewno nie patronował Lux. – Hej, zamówiłaś sobie golda? – spy tałam. Pierwsze dostawy ty ch handheldów miały dotrzeć na pocztę na kampusie następnego ranka. – Jak chy ba wszy scy ? – odpowiedziała. Temu musiałaby m zaprzeczy ć, bo ja nie zamówiłam. Już go nie chciałam. Następnego dnia na obiedzie należałam do naprawdę nielicznej mniejszości. Na kampusie nie spotkałam nikogo, kto nie miałby na swoim przegubie golda. Według najnowszy ch staty sty k to urządzonko pobiło wszelkie rekordy, stając się najszy bciej sprzedawany m handheldem wszech czasów. Już rozesłano dwieście milionów sztuk, a z szacunków wy nikało, że w ciągu dwóch

najbliższy ch dni sprzedaż się podwoi. To oznaczało, że pod koniec ty godnia z goldów korzy stać będzie przeszło pół miliarda ludzi. Griffin po operacji pozostawał w śpiączce, a Gnosis robiła wszy stko, by jak najwięcej z tego faktu wy doić. Popularność hasztagu #Goldy dlaGriffina na Forum stale rosła, odkąd w piątek wieczorem Gnosis obiecała przeznaczy ć jakiś procent z przedsprzedaży na wsparcie programu zapobiegania wy lewom. Wy szłam po historii, żeby spotkać się z Northem. Wy bieraliśmy się do Cambridge pociągiem o pierwszej piętnaście, mając nadzieję złapać doktor Hildebrand tuż po obiedzie. Gdy zastukałam do drzwi, otworzy ła mi Hershey, w obcisły ch czarny ch spodniach i rozpinany m sweterku z dekoltem w szpic, przeznaczony m niewątpliwie do noszenia wraz z T-shirtem. Ona jednak postawiła na czarny koronkowy biustonosz. – Bez obaw – powiedziała, widząc moją minę. – To nie dla twojego chłopaka, ty lko dla mojego. – Cofnęła się, żeby m mogła wejść. – Twój jest w swoim tajemny m pokoju. Wy łuskałam się ze sfaty gowanej niebieskiej kurtki, żałując, że nie mam na sobie czegoś fajniejszego. Hershey pozwoliła mi swobodnie sięgać po jej ciuchy, teraz jednak, skoro wróciła, czułaby m się z ty m dziwnie. Dlatego trzy małam się swoich rzeczy, i to ty ch najgorszy ch, bo wszy stkie porządne zajmowały dolne partie mojego kosza w pralni. – Ten twój to ten sam co przedtem? Uśmiechnęła się niewinnie. – Może. Hej, mam dla ciebie prezent. Odwróciła się i podeszła do kozetki, sięgnęła pod poduszkę i wy jęła spod niej dużego formatu książkę w twardej oprawie. – Co to jest? – spy tałam. – Kronika szkolna Złej Królowej. Rocznik 2013 by ł ostatnim, dla którego utrwalono ją na papierze. – Skąd ją masz? – Pomy ślałam, że może podsunąć jakieś tropy – stwierdziła, unikając odpowiedzi na moje py tanie. – Hershey, to nie jest zabawa. Nie wiemy, do czego jeszcze zdolna jest ta kobieta. – Nie boję się jej – odparła, sięgając po kurtkę i ciemne okulary. – To ty lko wredna baba, której trzeba pokazać, gdzie jej miejsce. Potrząsnęła włosami i otworzy ła drzwi. – Aha. – Odwróciła się jeszcze. – North czekał na to. – Wskazała leżące na stoliku pudełko oznaczone logo Gnosis. – Przy szło kilka minut temu. Posłała mi całusa i już jej nie by ło. Wzięłam pudełko i zaniosłam je do szafy w sy pialni. Drzwi do sekretnego pokoju Northa by ły

uchy lone. Widziałam, że siedzi przy biurku, odchy lając się na krześle, z zamknięty mi oczami, lekko koły sząc głową, jakby słuchał muzy ki. Ty le ty lko, że w pokoju panowała cisza. – Hej – powiedziałam, zaglądając do środka. North nie zareagował. Zupełnie jakby mnie nie sły szał. Spróbowałam jeszcze raz, głośniej. – Hej! Ty m razem aż oczy wy szły mu z orbit. – Chodź tutaj – powiedział, wy chy lając się, by chwy cić mnie za rękę. – Musisz tego posłuchać. Posadził mnie sobie na kolanach. Ledwie znalazłam się w ty m samy m położeniu co on, usły szałam charaktery sty czne brzmienie mandoliny Nicka, dochodzące z głośnika nad naszy mi głowami. Podniosłam wzrok. – Cały czas tak by ło? – Czadersko, nie? To jest tak zwany głośnik punktowy. Ty lko osoba siedząca na ty m krześle sły szy, co z niego dochodzi. Chociaż właściwie dźwięk dobiega nie z samego głośnika, a z fal ultradźwiękowy ch przed nim. Ale nie py taj, jak to działa. Chociaż ze czterdzieści razy przeczy tałem instrukcję, dalej tego nie łapię. – Wy ciągnął rękę, żeby przekręcić gałkę w szarej skrzy nce stojącej na biurku, przez co muzy ka stała się głośniejsza. – Ależ ta piosenka jest niesamowita, co? Chłopaki wy puścili dziś nowy album. To pierwszy kawałek. By ła to jedna z piosenek, które nagraliśmy w mauzoleum. Oparłam się o Northa i zamknęłam oczy. – Wciąż się nie mogę nadziwić, jacy są dobrzy – powiedziałam po jej zakończeniu, zsuwając się z kolan Northa. Uświadomiłam sobie, że cały czas trzy mam tamto pudełko. – Hej, coś ci przy słali – powiedziałam, kładąc je na biurku. – Chy ba raczej Norvinowi – sprostował, rozcinając scy zory kiem taśmę klejącą. W środku by ło jeszcze mniejsze lśniące czarne pudełeczko, ozdobione jedy nie podobizną Golda i słowami POCHYLCIE GŁOWY wy drukowany mi na bły szczącej złotej folii. – Ciekawe, czy dołączy li ołtarzy k – parsknął, podnosząc wieczko. Zajrzałam do wnętrza. Lśniące urządzonko przy pięte by ło do przezroczy stej silikonowej opaski. North opiął nią przegub i się skrzy wił. – Strasznie jest tandetny. Zachichotałam. – Do pary brakuje ci teraz złotego łańcuszka na szy i. Stuknął w ekranik, włączając go. By ła 12:35. – Powinniśmy chy ba iść – powiedziałam. – Wolę się nie spóźnić na nasz pociąg. – Chcę ci najpierw coś pokazać – odparł North. – Odnalazłem w Luksie profil Becka.

Z miejsca się oży wiłam. – I…? – I powinnaś mu się przy jrzeć – powiedział, podjeżdżając z krzesłem do biurka. – Ty … Muzy ka nagle umilkła, jakby ktoś wy łączy ł głośnik. A jednak lampka zasilania na panelu kontrolny m nadal się świeciła. North, zdezorientowany, popatrzy ł na sufit. Przekręcił do końca gałkę głośności i z głośnika zaczęło dobiegać donośne py kanie. Ale nie muzy ka. – Rozwaliliśmy go? – Nie sądzę – stwierdził, wy raźnie zaintry gowany. – Nawet nie by ło tak głośno. Przechy lił się w stronę drugiego końca biurka, gdzie znajdowała się wty czka, i muzy ka ry knęła. Dłonie same skoczy ły mi do uszu, ale już szy bko wracał do gałki głośności. Zanim jej dotknął, muzy ka znowu ucichła. Przy jrzał się goldowi na swoim przegubie. Powoli wy ciągnął rękę. Znów sły chać by ło muzy kę. Zbliży ł przegub do piersi. Ucichła. – Nie rozumiem. Co się dzieje? – Sądzę, że się wzajemnie neutralizują – powiedział powoli North. – Ale żeby to by ło możliwe, gemini musiałoby emitować fale dźwiękowe o tej samej częstotliwości, co mój głośnik. Fale o bardzo wy sokiej częstotliwości dla nas niesły szalne. Czy raczej takie, który ch nie powinniśmy sły szeć. – W jakim celu miałoby to robić? North pokręcił głową. Wy glądał na zakłopotanego. – Pojęcia nie mam. Ty m bardziej że nie ma o ty m mowy w nowej instrukcji. Zdjął golda z paska i rzucił na stertę ubrań w szafie. Muzy ka znów dała o sobie znać. Jeszcze raz pokręcił głową i przy sunął się do biurka. Jego komputer już się uruchomił. North kliknął zachowany na pulpicie dokument zaty tułowany BECK. – Pokaż mi najpierw zagrożenia – poleciłam. Powiększy ł prawą dolną ćwiartkę tabeli. Przeskanowałam wzrokiem listę. Niespodzianki. Zachody słońca. Burze. Zaćmienia słońca. – Nie. Najpierw zagrożenia – przy pomniałam. – To są zagrożenia – odparł. – Ależ Beck uwielbia zaćmienia – zaoponowałam. – Należą do jego ulubiony ch zjawisk. A najlepsze koncepcje arty sty czne rodzą się u niego o zachodzie słońca. North przesunął kursor i powiększy ł ćwiartkę szans. Przewidywalność, monotonna rutyna, pogoda umiarkowana, ludzie sukcesu, osiedla jednorodne, regularne dochody, stała praca. Serce mi się ścisnęło. – Nie. – Potrząsnęłam gwałtownie głową. – Tu nie chodzi o Becka.

Częściowo mi ulży ło. Nie by łam w stanie pogodzić zachowania Becka na bankiecie z chłopakiem, z który m dorastałam, z wolny m duch*em, który sam wy ty czał sobie ścieżki. Teraz zrozumiałam. – Lux nim manipuluje. – Oczy wiście, że tak – odrzekł North. – Tak właśnie działa Lux. Kieruje ludzi ku ży ciu, którego w swoim mniemaniu pragną, ku „szczęściu”, na które w swy m odczuciu zasługują. – Jednak to nie takiego ży cia pragnie Beck – zaprotestowałam. – Nie znasz go tak jak ja. – W ogóle go nie znam – stwierdził North. – Mimo to, Rory, jeżeli Beck ufa Luxowi, to dlatego, że takiego wy boru dokonał. Nie można winić o to aplikacji. A jednak ja tę apkę obwiniałam. Beck nigdy nie zdecy dowałby się zmienić w całkiem innego człowieka – nawiasem mówiąc, w totalnego dupka – ty lko po to, by ułatwić sobie ży cie. Mój najlepszy przy jaciel nie by ł aż tak pły tki. Pomóż mi, powiedziałam w duchu, zanosząc tę prośbę do wiadomego głosu. Pomóż mi to rozpracować. Czegoś tu wciąż nie widziałam, może nawet nie by łaby m w stanie zobaczy ć. Jeśli jednak nauczy łam się czegoś o Zwątpieniu, to tego, że ono potrafi widzieć. To, co jest poza moim zasięgiem. Potrzebowałam teraz takiego spojrzenia. – Wiem, że trudno się z ty m pogodzić – mówił dalej North – ale jedy ną osobą winną tego stanu rzeczy jest sam Beck. To on podjął decy zję, że będzie słuchał… Nagle ekran jego komputera znieruchomiał. – Cholera – mruknął North, szy bko pisząc całą serię komend. Ekran ani drgnął. – Co się stało? – Nie wiem – odpowiedział, przy trzy mując wciśnięty guzik zasilania. Po kilku sekundach ekran zrobił się czarny, potem zapalił się na niebiesko. Taki już pozostał. – Oj. Źle to wy gląda – zauważy łam. Znane mi by ły opowieści o awariach stary ch komputerów, o straszliwy m niebieskim ekranie. Urządzenia Gnosis rzadko kiedy się psuły. – Kopie bezpieczeństwa wy konuję co dziesięć minut, afery więc nie ma, gdy się coś usmaży. Wolałby m jednak nie wy dawać na sprzęt kolejny ch dziesięciu patoli. – Te komputery są warte dziesięć ty sięcy dolarów? – Pierwotnie nie by ły. Dziś jednak nie robi się już komputerów z twardy mi dy skami. Wszy stko jest w chmurze. Ja potrzebuję sprzętu robionego na zamówienie przez gości, którzy zanim zeszli do podziemia, pracowali dla Apple’a. – Zerknął na zegarek. – Mamy jeszcze dwadzieścia pięć minut. Masz coś przeciwko, żeby śmy po drodze na stację podrzucili go do serwisu? Zobaczy łam za ladą Noelle, weszłam więc z Northem, żeby podziękować jej za poży czenie sukienki. Ty m razem towarzy szy ł jej starszy pan. Uznałam, że to jej dziadek. Na widok Northa

wchodzącego z laptopem uśmiechnął się. – Załatwiłeś kolejny ? – spy tał. – Mam nadzieję, że trzeba mu ty lko doty ku Ivana – stwierdził North, kładąc komputer na ladzie. Wzrok starszego pana powędrował na mnie. – A któż to taki? – zapy tał. – Jestem Rory – powiedziałam. – Miło mi pana poznać. Sięgnął nad ladą po mój wisiorek. – Od lat takiego nie widziałem – oznajmił. – Skąd go masz? – Należał do mojej matki – wy jaśniłam. – Co na nim trzy masz? Skonsternowana, spojrzałam na wisiorek. – Co trzy mam na moim naszy jniku? Nie rozu… Chwy cił go kciukiem i palcem wskazujący m, po czy m przesunął kciuk. Przednia część medalika wy sunęła się, odsłaniając niewielki interfejs. – To thumb drive – powiedział. – Nie wiedziałaś? – Nie wiem nawet, co to jest thumb drive – przy znałam, wciąż przy glądając się wisiorkowi. – Taki mały twardy dy sk. – W głosie Northa wy czuwałam chy ba zdumienie zbliżone do mojego. – To więc znaczy … – Że coś na nim jest – dokończy ł za mnie North.

ROZDZIAŁ 25

M

ieliśmy szczęście, że laptop Northa akurat wtedy zamarł. Po pierwsze, bo zawędrowaliśmy przez to do serwisu, gdy by ł tam Ivan, po drugie zaś dlatego, że sprzęt zastępczy, który od niego otrzy maliśmy, choć ciężki i powolny, miał coś, czego nie posiadało dziewięć laptopów Northa: port USB. Z drugiej strony, nie wierzy łam w szczęście. Już nie. Poprosiłam Zwątpienie o pomoc i mi pomogło. Jeży łam się i wzdragałam, gdy Hershey sugerowała, że wsłuchiwanie się w jego głos ułatwia ży cie, ale to ona miała słuszność. Trudne by ło to całe miotanie się pomiędzy rozumem a wiarą. Gdy raz zdecy dowałam się zaufać temu wciąż jeszcze wątłemu głosikowi w głowie, szalejąca we mnie burza ucichła. – Jak można by ło się spodziewać, te pliki są zakodowane – rzekł North, wściekle tłukąc w klawiaturę trzy manego na kolanach laptopa. Na stację wpadliśmy na niespełna minutę przed planowy m odejściem naszego pociągu i pędem wtargnęliśmy na peron. – Uda ci się je otworzy ć? – Jeszcze nie wiem. – Przy gry zł wargę, a brwi miał ściągnięte w zadumie. Przy cisnęłam czoło do zimnej szy by i wpatrując się w mgłę różnokolorowy ch liści za oknem pociągu, czekałam. Gęstwa drzew ustąpiła miejsca wy sokiemu podwójnemu płotowi w rodzaju ty ch, które widuje się wokół więzień. W regularny ch odstępach rozmieszczono na nim metalowe tabliczki: UWAGA: OGRODZENIE ELEKTRYCZNE. – Hej, co tam jest? – spy tałam Northa. I właśnie wtedy w polu mojego widzenia znalazła się budka wartownicza, a za nią strzeżony podjazd. W głębi widziałam olbrzy mią połać wody. – Aha, to zbiornik wodny – odpowiedziałam sama sobie. – Ale po co płot elektry czny i uzbrojony strażnik? – Pewnie po to, by chronić zapasy wody. – North nadal zagry zał wargi i wgapiał się w ekran. – Cholerka, jeśli to twoja mama napisała ten kod, by ła dobra. Uśmiechnęłam się. Pomimo jego frustracji by ła to cenna pochwała. Wróciłam do okna. Znajdowaliśmy się teraz na wprost wejścia na teren zbiornika, stojący przy nim kamienny znak widziałam więc już teraz pod inny m kątem. Widniał na nim napis: ZBIORNIK WODNY ENFIELD. Obok ty ch słów wy ry ty by ł sy mbol. Drzewo wy rastające z pary dłoni. To drzewo wy glądało dokładnie tak jak na moim znaczku z Theden. Wy jęłam gemini i zajrzałam do Panoptikonu. Arty kuł o Zbiorniku Wodny m Enfield by ł

zaskakująco skąpy. Zbiornik Wodny Enfield, akwen śródlądowy, utworzony przez Zaporę Wodną Enfield na rzece Connecticut, na wschód od Theden, w stanie Massachusetts. Pojemność zbiornika wynosi dwa miliony metrów sześciennych. Jest jedynym źródłem wody w stanie Massachusetts pozostającym w prywatnym posiadaniu. Tereny, na których obecnie znajduje się zbiornik, zajmowała przed wzniesieniem zapory Kopalnia Enfield, głęboka na pół kilometra i tak samo szeroka kopalnia pirytu, otoczona pewnym rozgłosem pod koniec lat 80. minionego stulecia, kiedy to w wyniku zawału uwięzionych zostało tam dwunastu górników. W 1998 r. tereny kopalni nabyła Inicjatywa Theden, w związku z przygotowaniami do budowy zapory. Inicjaty wa Theden. Nazwa ta nigdy nie obiła mi się o uszy, jednak to logo z drzewem w jakiś sposób wiązało ją z moją szkołą. Kliknęłam ten link. Inicjatywa Theden, utworzony w 1805 r. podmiot prywatny zarządzający szacowanym na około dwóch miliardów dolarów funduszem Akademii Theden. Pozostałe aktywa firmy obejmują rozległe dzierżawy w zachodnim Massachusetts, Zbiornik Wodny Enfield i kontrolny pakiet akcji w spółce Gnosis. Potrzebowałam chwili, żeby to wszy stko pozbierać. Kontrolny pakiet akcji Gnosis należał do podmiotu zarządzającego Theden? Jak mogłam tego nie wiedzieć? Wiele to jednak wy jaśniało. Te wszy stkie gadżety Gnosis na kampusie. Obecność doktor Tarsus w radzie Gnosis. Nawet to, że nasze sy mulacje podczas Prakty k działały na zasadzie zbliżonej do Luxa. Sprawa zbiornika wodnego wy glądała bardziej zagadkowo. By ła jakby nie z tej bajki. Coś mnie tu dręczy ło. Wróciłam do arty kułu o zbiorniku. Pojemność zbiornika wynosi dwa miliony metrów sześciennych. W kilometrze sześcienny m musiał się mieścić z miliard metrów sześcienny ch. Nie umiałam tego dokładnie policzy ć w pamięci, ale pojemność kopalni musiała wy nosić znacznie więcej niż te dwa miliony metrów sześcienny ch. Czemu więc nie wy budowano większego zbiornika? Przeszłam do strony Kopalni Enfield i przejrzałam ją w poszukiwaniu jakichś tropów, nic jednak nie znalazłam. Na dłużej zatrzy małam się przy akapicie o zawale w kopalni. Przez osiem dni ratownicy kontaktowali się z dwunastoma uwięzionymi górnikami przez otwór wiertniczy o średnicy kilkunastu centymetrów, po przewierceniu blisko czterystu metrów skały. Niezbędne zapasy dostarczano im w wąskich, kształtem przypominających pociski

rakietowe paczkach nazywanych „gołębiami”, opuszczając je przez ten skalny tunel. Całą dwunastkę górników udało się w końcu wydobyć, przy pomocy wyciągarki linowobloczkowej, po poszerzeniu do pół metra średnicy szybu ratunkowego prowadzącego do komory, w której zostali uwięzieni. Po tym wypadku kopalnię zamknięto. Wy szłam z Panoptikonu i oparłam głowę o zagłówek, rozmy ślając o ty ch dwunastu górnikach. Nie potrafiłam sobie nawet wy obrazić, co musieli przechodzić uwięzieni pod ziemią. Chy ba zasnęłam, bo następną rzeczą, jaką sobie uświadomiłam, by ło to, że North szarpie mnie za ramię, mówiąc, że już dojeżdżamy. Gabinet doktor Hildebrand znajdował się w budy nku William James Hall, na terenie harvardzkiego kampusu. Przechodząc przez Harvard Yard, czułam się jak intruz, przy bramach kampusu nikt jednak nie sprawdzał studentom kart. Właściwy budy nek znaleźliśmy bez trudu. – Udajesz więc, że godzisz się z tą diagnozą? – szepnął North, gdy wjeżdżaliśmy windą na piąte piętro, gdzie mieścił się gabinet. – Że uznajesz wszy stkie wpisy za autenty czne? – Tak będzie najlepiej. Powiem jej, że choroba mojej mamy rozbudziła we mnie zainteresowanie psy chologią i że uznałam, iż szukając informacji, nie znajdę nikogo lepszego od osoby, która ją leczy ła. Jeśli to rzeczy wiście ona sporządzała te raporty, będzie udawać, że wizy ty naprawdę miały miejsce. – A ja kim jestem? – spy tał North. – Moim chłopakiem – odparłam i uśmiechnęłam się. – Mam szesnaście lat. Nic dziwnego, że ze mną przy szedłeś. – Proszę! – odpowiedział kobiecy głos, gdy zastukaliśmy w jej drzwi. Nabrałam tchu i nacisnęłam klamkę. Gabinet po drugiej stronie drzwi by ł ciasny. Kobieta za biurkiem miała staromodne okulary w rogowy ch oprawkach i grzy wę ogniście czerwony ch loków kaskadą spły wający ch jej na plecy. Taki fry z budziłby podziw w przy padku dziewczy ny w moim wieku, jednak Kristy n Hildebrand by ła co najmniej o pięćdziesiąt lat starsza i o ty le samo kilogramów cięższa. Nie to, że by ła nieatrakcy jna, dziwnie jednak nie pasowała do tego miejsca. Szczególnie taka pochy lona nad tanim metalowy m biureczkiem. Przy łokciu miała starszy model gemini, a na półce za plecami nierozpakowane jeszcze pudełko z goldem. – W czy m mogę wam pomóc? – zapy tała, wpatrując się w nas przez grube szkła. – Nie kojarzę was. Jesteście moimi studentami? ‒ No, nie… – powiedziałam, nieśmiało wchodząc do środka. – Ja, hm… Wy daje mi się, że mogła pani leczy ć moją mamę. – Tak? – Doktor Hildebrand przesunęła okulary na czoło. – A jak się nazy wała?

– Aviana Jacobs. Uczy ła się w Akademii Theden. Sądzę, że leczy ła ją pani w tamtejszy m ośrodku zdrowia. To mogło by ć w kwietniu 2013 roku. – Nie – stwierdziła z ogromną pewnością. – Nigdy nie miałam pacjentów w Theden. W 2013 roku prowadziłam badania w tamtejszy m laboratorium i asy stowała mi jedna z uczennic, na imię jednak nie miała Aviana. – Jest pani absolutnie pewna, że nie leczy ła mojej mamy ? Cierpiała na parakuzję akraty czną. Doktor Hildebrand wbiła we mnie wzrok. – Też masz takie objawy ? Zaskoczy ła mnie. Uciekłam spojrzeniem na sufit, potem na podłogę. – Ja? Nie. – To co tutaj robisz? – Nie by ła wroga. W jej brązowy ch oczach widziałam zaciekawienie. Zawahałam się. History jka o zainteresowaniu psy chologią cisnęła mi się na usta, coś jednak mnie powstrzy my wało. Powiedz jej prawdę, poradził mi głos. Zagry złam wargę. Prawdę. Tak mało mi znaną. – Kilka ty godni temu trafiłam na dokumentację medy czną mojej mamy – zaczęłam opowiadać. – By ła tam seria wpisów lekarza podpisującego się jako K. Hildebrand z ośrodka zdrowia w Theden. Wy wiady psy chiatry czne. Diagnoza wy kazująca u mojej mamy AZP i wskazanie do hospitalizacji. Brwi pani doktor podjechały w górę. Nabrałam tchu i podjęłam wątek: – Nie wy daje mi się jednak, by moja mama rzeczy wiście miała AZP. Sądzę, że te wpisy to jakieś fałszerstwo. – Powiem ci przy najmniej, że ja czegoś takiego nie podpisy wałam. Mówisz, że kiedy to by ło? – W kwietniu 2013. – No to masz odpowiedź. Tamtej wiosny włamano mi się do komputera. – Wzruszy ła ramionami. – Ten, kto to zrobił, mógł, jak sądzę, wprowadzić takie wpisy. Chociaż nie umiałaby m powiedzieć dlaczego. – Domy śla się pani powodu tego włamania? – spy tał North. – Och, ja go znam – odpowiedziała. – Tamtej wiosny pracowałam nad czy mś, co mogłoby się okazać przełomowe dla badań kliniczny ch, a komuś zależało na uzy skaniu pewności, że nigdy tego nie opublikuję. Przerobili uzy skane przeze mnie dane, posługując się moimi uprawnieniami do logowania, tak by wy glądało na to, że sama je wpisałam. – Czego doty czy ły te badania kliniczne? – zapy tałam. – Badaliśmy możliwość wy korzy stania nanobotów jako sy ntety cznego zamiennika oksy tocy ny w mózgu.

Na psy chologii poznawczej uczy liśmy się o oksy tocy nie. – Oksy tocy na – powtórzy łam, głównie ze względu na Northa. – Zwana też hormonem miłości. – Owszem – potwierdziła doktor Hildebrand. – Dobrze znana ze względu na rolę, jaką odgry wa w odniesieniu do więzi macierzy ńskiej, w sy tuacjach porodowy ch i podczas orgazmu. – Tu chy ba się zarumieniłam. – Mnie jednak bardziej interesował jej wpły w na ludzkie zaufanie. Chodziło konkretnie o to, czy udałoby się sy mulować to, co psy chologowie nazy wają „więzią zaufania”, w przy padku zupełnie obcy ch sobie ludzi. – Usiadła prosto. – Więcej nie mogę wam powiedzieć. W ramach ugody, do której doszło po postępowaniu dy scy plinarny m, podpisałam umowę o nieujawnianiu poufny ch informacji. – Po postępowaniu dy scy plinarny m? – powtórzy ł North. – Z powodu ty ch logów? Doktor Hilebrand przy taknęła. – Nie umiałam dowieść, że się do mnie włamano. Moje dane by ły solidne, ale Agencja do Spraw Ży wności i Leków stwierdziła, że przerobiłam wy niki, żeby wy kazać wy ższą od rzeczy wistej skuteczność Sy nOxu. Zamknęła więc postępowanie i odebrała mi licencję lekarską. – Pozwoliła sobie na smętny uśmiech. – Jak to mówią? Kto nie potrafi się uczy ć, ten naucza? – Powiedziała pani, że przy badaniach asy stowała pani uczennica z Teheden – przy pomniałam. – Jak się nazy wała? – Patty. Nie, Penny. Tak mi się zdaje. – By łaby pani w stanie jakoś to sprawdzić? To może by ć ważne. Doktor Hildebrand przez chwilę uważnie mi się przy glądała. Potem skinęła głową i obróciła się na krześle. Na półce za nią stało w rzędzie sześć biały ch segregatorów. Sięgnęła po jeden, oznaczony jako 2013 / SYN-OX. – Na mocy tamtej umowy miałam też zniszczy ć moje logi – wy jaśniła, odsuwając touchpad na bok, by zrobić miejsce dla segregatora. – Nie zdołałam się jednak zmusić do usunięcia dokumentacji perfekcy jnie przeprowadzony ch badań. Zachowałam je więc w postaci papierowej. – Gdy wertowała kolejne strony, okulary zjechały jej w dół nosa. – Jej nazwisko gdzieś tu musi by ć, choćby w podziękowaniach. – A jak pani w ogóle trafiła do laboratorium w Theden? – spy tałam. – Chodziła pani tam do szkoły ? Roześmiała się. – Ha! W żadny m wy padku. Od początku do końca szkoły publiczne. To dlatego tak wielką sprawą by ło, że Inicjaty wa Theden przy znała mi ten grant. Ogromnie rzadko wspierają projekty niezwiązane z ich absolwentami. Zaschło mi w ustach. Niesamowita by ła ta zbieżność w czasie. Dopiero co, w pociągu, dowiedziałam się o istnieniu Inicjaty wy Theden, i oto znów się pojawiała. O co tu jednak

chodziło? Dlaczego Inicjaty wa wsparła właśnie te badania i jaki to miało związek z moją mamą? Wpatry wałam się w segregator na biurku doktor Hildebrand, marząc o przeczy taniu każdej umieszczonej w nim strony. W kieszeń wewnątrz pierwszej okładki wsunięte by ło plastikowe pudełko z pły tą DVD i wy obraziłam sobie, że przechy lam się przez biurko, by je wy ciągnąć. – Peri Weaver – oznajmiła doktor Hildebrand, postukując w znalezioną stronę palcem. – Czy to nazwisko coś ci mówi? Potrząsnęłam głową przecząco. – Przy kro mi, że bardziej nie mogę ci pomóc – powiedziała, odkładając segregator na półkę. Nie kwapiłam się do wy jścia, wiedziałam jednak, że nie udostępniłaby mi go, choćby m błagała. Podniosłam się z ociąganiem. – Muszę przejrzeć tamten segregator – sy knęłam do Northa, ledwie wy szliśmy na kory tarz. – Wiem – odrzekł, już coś robiąc ze swoim iPhone’em. – Cały czas, jak tam by liśmy, my ślałem nad ty m, szukając sposobu na wy wabienie jej z gabinetu. – I…? – Może udałoby mi się uruchomić alarm pożarowy. Zakładając, że znajdę panel kontrolny. Daj mi sekundę. Przy gry zając wargę, pisał coś na swoim ekranie i w niego postukiwał. Kilka minut później usły szałam świdrujący wrzask alarmu. Gdy na całej długości kory tarza zaczęły się otwierać drzwi, North wciągnął mnie do jakiegoś pustego pokoju, żeby m nie by ła na widoku. Zaczekaliśmy, aż doktor Hildebrand przeczłapie koło naszy ch drzwi i zniknie na schodach, a potem wy jrzeliśmy na kory tarz. By ł pusty. – Ja pójdę – powiedział North. – Nie. Ja to zrobię – oświadczy łam. – Tobie nie wolno narażać się na złapanie. – A tobie wolno? Zignorowałam go i pognałam do gabinetu Hildebrand. Drzwi do niego by ły lekko uchy lone. Chwy ciłam segregator i ruszy łam do drzwi, ale jednak się zatrzy małam. Gdy by m wzięła cały, naty chmiast zauważy łaby jego brak. Wsunęłam za pasek dżinsów plastikowe pudełko z DVD i już miałam rozchy lić kółka w segregatorze, gdy z kory tarza doleciał do mnie odgłos kroków. Nie wy puszczając segregatora, padłam na kolana, a serce mi waliło. – Wiedziałam, że na dzisiaj nie przewidziano takich ćwiczeń – usły szałam głos doktor Hildebrand. – Trzeba by ło przed wy jściem sprawdzić Luxa. Oszczędziłaby m sobie spaceru przez cztery piętra. Kurde, kurde, kurde. Spanikowana, upchnęłam segregator z powrotem na półce i rozejrzałam się za lepszą kry jówką. W tej klitce nie by ło nawet szafy. By łam ugotowana. I co gorsza, nawet nie zdoby łam zawartości segregatora.

– Przy dałoby się, żeby wy my ślili jakiś sposób alarmowania przez nasze handheldy – powiedział inny żeński głos. – Żeby śmy wiedziały, że jeśli Lux nie powie, ewakuować się nie trzeba. – Pani doktor Hildebrand – dotarło do mnie teraz wołanie Northa. – Przepraszam, że znów zawracam pani głowę, ale miałaby pani minutkę? Zerwałam się na równe nogi. Oczy szczał mi drogę ucieczki. Głosy stały sie cichsze, jakby zawędrowały do tamtego pustego pokoju. Wy padłam z gabinetu i śmignęłam na palcach w stronę schodów, ledwo unikając zderzenia z wracający m właśnie mężczy zną. Kiedy po kilku minutach dołączy ł do mnie North, siedziałam na schodach, w poczuciu klęski obracając w rękach tamto DVD. – Rusz się – powiedział, stawiając mnie do pionu. – Na Harvard Yard są ławki, a w laptopie Ivana napęd DVD. Zobaczmy, co mamy. Okazało się, że mamy całkiem dużo. Nagranie wideo zaczęło się od szczegółowego objaśnienia celu próby, wy głoszonego przez młodszą i szczuplejszą Hildebrand. – Grupa kontrolna otrzy ma placebo – tłumaczy ła. – Krople do nosa w spray u zawierające roztwór soli fizjologicznej. Grupa testowa również otrzy ma krople do nosa w spray u. – Podniosła strzy ka*wkę. – Ten roztwór jednak zawiera rój około dwóch ty sięcy robotów o wielkości nano. Te nanoboty zostały tak zaprogramowane, żeby przedostać się do ciała migdałowatego uczestnika ekspery mentu, a więc do części mózgu odpowiedzialnej za reakcje emocjonalne, i działać tam jako zdalnie sterowane neuroprzekaźniki. – Wpuszczała im do mózgów nanoboty ? – powiedziałam, nie mogąc w to uwierzy ć. Oczy Northa by ły równie wielkie, jak moje. – Uczestnicy ekspery mentu codziennie będą odby wać pięciominutowe spotkanie z kierownikiem zespołu badawczego – konty nuowała Hildebrand – które potraktują jak krótką sesję psy choterapeuty czną. Wy mieniła strzy ka*wkę na małego czarnego pilota. Od razu rozpoznałam charaktery sty czne G wy trawione na jego wierzchu. To by ł wy twór Gnosis. Dziwna sprawa, bo w roku 2013 Gnosis ledwie wy chodziła z raczkowania. Czy żby by ła w jakiś sposób zaangażowana w te próby ? – Na początku każdej sesji badacz wciśnie guzik na ty m pilocie zdalnego sterowania, emitując sy gnał akusty czny o bardzo mały m zasięgu i bardzo wy sokiej częstotliwości – wy jaśniała doktor Hildebrand. – Na członka grupy kontrolnej sy gnał ten nie będzie w żaden sposób oddziały wał, natomiast u członka grupy testowej spowoduje uwolnienie przez rój dawki środka Sy nOx, sy ntety cznej i wy soce skoncentrowanej postaci neurohormonu znanego jako oksy tocy na. North wcisnął pauzę, zatrzy mując odtwarzanie. – Tak dla jasności: ona nie ty lko pakowała im do mózgów roboty, ale i wtrącała się w procesy

chemiczne w mózgu, i to bez ich wiedzy. Coś takiego w ogóle jest legalne? Gdzieś we mnie zaczął kiełkować strach. – North, a jeśli jedną z uczestniczek ich ekspery mentu by ła moja mama? Jeżeli to jest ze sobą powiązanie? – Może masz już dosy ć? – spy tał. – Resztę mogę obejrzeć sam. – Nie – powiedziałam stanowczo, wciskając guzik odtwarzania. – Chcę to zobaczy ć. W moim głosie więcej by ło pewności niż we mnie samej. – W trzy minuty po wy słaniu sy gnału – mówiła dalej doktor Hildebrand – kierownik zespołu badawczego poprosi uczestnika ekspery mentu o spoży cie pły nu z tej oto fiolki. Podniosła buteleczkę oznaczoną wizerunkiem czaszki i skrzy żowany ch kości oraz napisem ARSZENIK. – Trucizna? – Aż rozdziawiłam usta. – Na pewno nie trucizna – zaprzeczy ł North. – Fiolka zawiera osłodzoną wodę – wy jaśniła doktor Hildebrand, jakby nas usły szała. – Uczestnik badania zostanie jednak poinformowany, że to rzeczy wiście trucizna. Prosząc uczestników o zrobienie czegoś, na co nie zdoby łby się nikt my ślący racjonalnie, zbadamy granice ludzkiego zaufania. I co ważniejsze, możliwość manipulowania ty m ograniczeniem. – Nie ma siły, żeby któreś z nich się napiło, prawda? – zapy tałam, gdy na ekranie pojawił się napis DZIEŃ PIERWSZY. North pokręcił głową. – Sam nie wiem, co jest gorsze – powiedział. – Nanoboty czy trucizna. Ten pierwszy dzień sesji oglądałam ze ściśnięty m żołądkiem. Pośród uczestników ekspery mentu nie by ło jednak mojej mamy, nikt też nie wy pił trucizny. Badacz każdemu mówił to samo: – Fiolka zawiera zabójczą porcję trującego dla ludzi arszeniku. Zalecam wy picie go. Większość uczestników wy śmiała ten pomy sł. Kilku się rozzłościło. Jeden naty chmiast wy szedł. Tak by ło przez trzy pierwsze dni. Badacz zalecał, a uczestnik odmawiał. Potem jednak, czwartego dnia, coś się zmieniło. Wy trzeszczając oczy, patrzy liśmy, jak zawartość fiolki wy pijała cała dwunastoosobowa grupa testowa. – Niemożliwe – westchnął North. Następne sześć dni sesji oglądaliśmy już w milczeniu. Ludzie z nanobotami w mózgach pili truciznę, ilekroć ich o to poproszono. Większość z nich czy niła to nawet z zapałem, z durnowaty mi uśmiechami na twarzach, jakby niczego bardziej nie pragnęli. W fiolce oczy wiście nie by ło trucizny. Rzecz w ty m, że oni o ty m nie wiedzieli. Skóra mi cierpła. Kiedy ostatnia sesja dobiegła końca, zamknęłam oczy. Coś wciąż mnie gry zło, nie potrafiłam jednak tego nazwać.

– Wraz z cały m moim zespołem chciałaby m wy razić wdzięczność Inicjaty wie Theden za szczodre wsparcie finansowe – usły szałam jeszcze doktor Hildebrand. – Jak również naszy m współsponsorom, firmom Gnosis i Soza Labs, współposiadaczom praw do nanobotów i preparatu Sy nOx. Oczy same mi się otworzy ły. – Soza – powtórzy łam. – Skąd ja znam tę nazwę? – Pewnie stąd, że ich logo wisi w witry nie każdej apteki – zauważy ł North. – To oni produkują szczepionkę przeciwgry pową. Jak ty lko wspomniał o tej szczepionce, coś mnie ruszy ło. Poczułam nagły przy pły w emocji, jakby puściła jakaś tama. Tego dnia, gdy Beck został wy ty powany do udziału w beta testowaniu Gemini Gold, by ł też w aptece, by się zaszczepić przeciw gry pie. Podawano ją w formie kropli do nosa w spray u, podobnie jak uczestnikom ekspery mentu Hildebrand. Wreszcie zrozumiałam, co mnie tak dręczy ło. Nanoboty akty wowano przy pomocy sy gnału akusty cznego o wy sokiej częstotliwości. Ultradźwiękami. W głowie tętniło mi teraz py kanie, które sły szeliśmy w komputerowej kry jówce Northa. Już wiedziałam, jak doszło do tego, że Beck tak nagle zawierzy ł Luxowi. Kazały mu to zrobić nanoboty znajdujące się w jego mózgu. – Jasna dupa, North. Dupa, dupa, dupa. – Ciut więcej spokoju. Zdaje się, że naruszy łaś regulamin przewozów. Cztery razy. – Wskazał tabliczkę wiszącą na ścianie. – Zakaz uży wania słów nieprzy zwoity ch. Znów siedzieliśmy w pociągu, a ja zwy czajnie świrowałam. – North – powiedziałam, z cały ch sił starając się mówić cicho. – To nie żarty. Soza i Gnosis faszerują ludziom mózgi nanobotami. Nie w ramach jakichś tam badań. W realu. – Za pośrednictwem szczepionki przeciwgry powej. – North wciąż by ł scepty czny. Wkurzał mnie ty m. – Właśnie tak – wy sy czałam. – Sam pomy śl. Gnosis sprzedaje Golda za mniej niż połowę wartości modelu starszej generacji. To urządzenie z bliżej nieznany ch powodów emituje fale dźwiękowe o wy sokiej częstotliwości. Jednocześnie mój najlepszy przy jaciel, uprzednio tak samo jak ty nieufny wobec Luxa, dołącza do beta testowania Golda i nagle staje się posłuszny wszy stkim jego rozkazom. W ty m samy m czasie Soza, pierwszy raz w dziejach, rozprowadza sezonowe spray e przeciwgry powe zupełnie za darmo. Ruchem ręki omiotłam wy pełniony w połowie wagon. Każdy tu miał na ręku golda i każdy się do niego uśmiechał. – Rozejrzy j się! – Pokazałam mu dziewczy nę, kilka miejsc dalej, która łącząc się z Luxem,

dosłownie promieniała. – To ci się wy daje normalne? – Ludzie trochę zby t otwarcie zachwy cają się swoimi goldami – przy znał. – A co do firm farmaceuty czny ch, to nigdy im nie ufałem. To przecież niesamowity zbieg okoliczności, że Soza produkuje też evoxę. – Dziwię się, że tak trudno cię przekonać – powiedziałam. – To ty zawsze miałeś coś przeciwko Luxowi. – No tak, ale ty lko dlatego, że moim zdaniem ludzie nie powinni przy podejmowaniu decy zji polegać na jakiejś aplikacji. Nigdy natomiast nie zakładałem, że ta aplikacja steruje ich mózgami. Rory, jeśli to, co mówisz, naprawdę się dzieje… – Dzieje się naprawdę – zapewniłam. – Wiem, że tak jest. I musimy ich zdemaskować. – Jak? – zapy tał. – Przez masową akcję mailingową? Wstawiając na Forum filmik z You Tube’a? Ludzie uznają nas za świrów. Miał rację. Zwłaszcza biorąc pod uwagę moją historię rodzinną. Boże! Chodziło też o moją własną historię. Kto wie, co Tarsus robiła z logami podsy łany mi jej przez Hershey. – Jeśli to prawda, to totalna bomba – North nie mógł się nadziwić. – Pomy śl o władzy, jaką to daje. Mogą decy dować, co ludzie oglądają, czego słuchają i co kupują. A ludzie nie mają o ty m pojęcia. My ślą, że sami o sobie decy dują. – Pokręcił głową. – To chore, ale i genialne. – To o to tutaj chodzi? – spy tałam. – O pieniądze? – A nie jest tak, że zawsze chodzi o pieniądze? – Skrzy wił się. – Pomy śl, ile dałaby jakaś firma zabawkarska za to, że Gnosis pokieruje rodziców w stronę ich zabawek. Albo jak łatwo by łoby ukry ć informację, której ludzie nie powinni według ciebie poznać. Luksie, powinienem napisać mowę, która przedstawi Sozę w zły m świetle? Nie, ziomek, zamiast tego wy smaż jakiś pochlebny kawałek. – Potrząsnął głową z niedowierzaniem. – Wierzy ć się nie chce, że tak może by ć. – My ślisz, że moja mama mogła na to wpaść? Że po to by ła ta sfałszowana diagnoza, że trzeba by ło ją zdy skredy tować? Cały czas zakładałam, że ten, kto chciał, żeby wy szła na wariatkę, robił to z przy czy n osobisty ch. Może jednak dowiedziała się o badaniach nad Sy nOxem i zagroziła, że pokaże prawdziwe oblicze stojący ch za nimi firm. Griffin powiedział, że by ła anty gnosistowska. To by wy jaśniało powód jej niechęci. Sięgnęłam do torby i wy ciągnęłam kronikę, którą dała mi Hershey. – Co to jest? – zaciekawił się North. – Kronika szkolna rocznika 2013. Peri Weaver też uczy ła się wtedy w Theden. Może stanowi klucz do tego wszy stkiego? – Zaczęłam przewracać kartki. – Pokażesz mi swoją mamę? – zapy tał niepewnie. Przy H zwolniłam, przejechałam palcem przez wszy stkich na I, zabrałam się do J i tam ją

znalazłam. Aviana Jacobs. Rozpuszczone włosy falami spadały jej na ramiona, tak samo jak moje na bankiecie Gnosis, a oczy miały ten sam kształt migdałów. Mimo to nie by łam jej kopią. Ona włosy miała kasztanowe, nie ciemnobrązowe, a nos i policzki usiane śliczny mi jasny mi piegami, zupełnie niepodobny mi do moich ciemny ch plamek, wy glądający ch na przy brudzenie. – Ależ by ła piękna – powiedział North. Zwrócił uwagę na jej obojczy ki, nagie nad czarny m aksamitem sukni. – Nie włoży ła tego naszy jnika. – Odruchowo sięgnęłam do szy i, ale przecież wisiorek tkwił w laptopie, na kolanach Northa. Przeskoczy łam do Griffina. Miał tę samą wielką, sczesaną do przodu czupry nę co na zdjęciu klasowy m, o odcieniu identy czny m jak u mnie. Oczu nie miał aż tak okrągły ch, lecz równie niebieskie, a by ł jeszcze ten sam delikatnie zary sowany dołek. – Oboje ich bardzo przy pominasz – powiedział cicho North. – Wzięłaś to, co najlepsze. Dotknęłam opuszkami twarzy ojca, zastanawiając się, jaki by ł jako osiemnastolatek. Sprawiał wrażenie bezpośredniego, czego o mojej mamie raczej nie można by ło powiedzieć. W niej ty le by ło tajemniczości. O Griffinie coś przy najmniej wiedziałam. Nie dość wiele, odbiło mi się echem w głowie. Czy m prędzej przeskoczy łam na następną stronę, żeby my śli nie zaprowadziły mnie tam, dokąd już zaczy nały się kierować, do niego, przy piętego do noszy w tamten piątkowy wieczór. Zatrzy małam się przy T, szukając Tarsus, w porę sobie jednak przy pomniałam, że jeśli by ła mężatką, ówczesne jej nazwisko będzie całkiem inne. Przeleciałam więc do W, polując na Peri Weaver. – Weaver, Weaver – mamrotałam, sunąc palcem po kartce. By ła jedna osoba o ty m nazwisku. Esperanza „Peri” Weaver. Gdy zobaczy łam dziewczy nę, do której by ło ono przy pisane, dech mi zaparło. By ła doprawdy piękna. Wielkie oczy zerkające spod nieokiełznanego afro. Maleńka szczelina między przednimi zębami. Patrzy łam na doktor Tarsus.

ROZDZIAŁ 26

N

ie mogłam wy rzucić z pamięci jej twarzy. Nastoletniej wersji Tarsus, olśniewającej, niezwy kle pięknej dziewczy ny, która znana by ła jako Peri i popołudnia spędzała w pracowni testów psy chiatry czny ch. Jak się związała z Gnosis i co to miało wspólnego z moją mamą? Wiedziałam, że wy gląd może by ć zwodniczy, ale Peri Weaver ze zdjęcia nie pasowała do obrazu, który wy tworzy łam sobie w my ślach: nie by ło w niej nic ani z takiej dziewczy ny, jaką według mnie musiała by ć wówczas, ani z bestii o lodowaty m sercu, którą stała się później. Dziewczy na ze zdjęcia wy glądała zby t sy mpaty cznie. Takie właśnie my śli zaprzątały mi głowę, gdy szy kowałam się do inicjacji mającej nastąpić tej nocy. Zastanawiałam się też, jak radzą sobie z ty m inne dziewczy ny w mojej sy tuacji, mając do czy nienia ze śpiący mi współlokatorkami, lub ‒ co gorsza ‒ z ty mi, które jeszcze nie poszły spać i trzeba im skłamać, dokąd to współlokatorka wy krada się w środku nocy. Włoży łam na siebie trzy warstwy ubrań i ściągnęłam włosy w ty ł. Polecono nam zabrać ze sobą pelery ny i dopiero w lesie się w nie przebrać, zasłaniając twarz kapturem. U bram cmentarza mieli nas powitać „opiekunowie” z drugiego roku. Zanim włoży łam kurtkę, podniosłam do ust wisiorek, żeby go ucałować na szczęście. North przerzucił na twardy dy sk zawarte na nim pliki, by dalej pracować nad ich odkodowaniem, odzy skałam więc swój naszy jnik. Pewnie to by ło głupie, ale mając go na szy i, czułam się spokojniej. W jakimś sensie obłaskawiona. – Powinnaś wy jść w ciągu sześćdziesięciu sekund – przerwał ciszę Lux. Znowu z niego skorzy stałam, by mieć pewność, że przy jdę na czas. – Prawdopodobieństwo wy stąpienia deszczu wy nosi siedemdziesiąt pięć procent. Zalecam uży cie odzieży przeciwdeszczowej. – A może aksamitnej szaty ? – rzuciłam żartem, zapinając polar. – Aksamit nie jest wodoodp*rny – odparł Lux. – Jednak twoja pelery na jest. Zamarłam. – Coś ty powiedział? – Powiedziałem: „Jednak twoja pelery na jest” – odpowiedziała aplikacja. Zabrałam z toaletki gemini i wgapiłam się w ekran. Skąd Lux wiedział o pelerynie? – Powinnaś naty chmiast wy jść – ogłosił Lux. Wciąż jeszcze zaszokowana komentarzem o pelery nie chwy ciłam aksamitną sakwę i opuściłam pokój. Akurat zdąży łam włoży ć pelery nę, gdy mój handheld rozbrzęczał się, anonsując nowe połączenie. Rozmowa przy chodząca od @KatePribulsky. To musiał by ć North. Weszłam właśnie do lasu i na dojście do bramy miałam półtorej minuty, musiałam więc się spieszy ć. Spod

trampek dobiegał chrzęst liści. – Gdzie jesteś? – spy tał North, jak ty lko odebrałam. – Tak sły chać, jakby ś by ła poza domem. – Nie mogłam zasnąć – skłamałam. – Wy szłam się przejść. – Nie macie tam czegoś w rodzaju godziny policy jnej? – Musimy trzy mać się terenu kampusu. – Ty m zadaniem okłamałam go dwukrotnie. Zakaz zobowiązy wał nas do przeby wania w akademikach, a poza ty m wchodząc do lasu, przekroczy łam granice kampusu. Szy bko zmieniłam temat, by już więcej nie łgać. – Czy żby ś złamał ten kod? – Tak – potwierdził. – A tam… Mój Boże. Rory, to coś… – No, mów – poprosiłam, a serce mi się roztelepało. – By ły tam trzy pliki – tłumaczy ł pospiesznie. – Pierwszy to wewnętrzna notatka z nagłówkiem Gnosis, z kwietnia 2013, doty cząca projektu o nazwie Hy perion. Wspólnego przedsięwzięcia Gnosis i Soza Labs mającego na celu wy tworzenie rojów nanobotów zdolny ch do imitowania wpły wu oksy tocy ny na mózg. Podpisana została przez różny ch dy rektorów z Gnosis i Sozy i opatrzona uwagą: PO PRZYJĘCIU DO WIADOMOŚCI USUNĄĆ. Zacy towałem ci dokładnie. – Rory, miałaś rację – dodał. – Pod każdy m względem. Te słowa odbiły mi się echem w głowie i zatętniły w piersi. Miałam rację. Całemu mojemu ciału ulży ło. North mówił dalej, nieco szy bciej: – Według tej notatki działanie nanobotów miało by ć powiązane z nową aplikacją ułatwiającą podejmowanie decy zji, nad którą pracowała Gnosis. Miały skłaniać uży tkownika do tak dużego zaufania względem tej aplikacji, by całkowicie eliminowało ono dy sonans poznawczy. Mam wrażenie, że nanoboty, który mi posłuży ła się Hildebrand, by ły zby t kapry śne, a Sy nOx nie działał dokładnie tak, jak chcieli, bo na kolejne pięć lat przewidy wali dalsze prace badawczo-rozwojowe. – Na pięć lat – powtórzy łam. – Ale przecież upły nęło siedemnaście. – Pięć lat na badania i rozwój. Następne dwanaście na „utorowanie drogi”, jak to nazwali. Swoją strategię opracowali tak szczegółowo, że to wy gląda na jakiś obłęd. Wiedzieli, że muszą najpierw zawładnąć ry nkiem handheldów, a potem stopniowo przy zwy czajać ludzi do korzy stania z aplikacji decy zy jnej. Zaplanowali nawet, ile czasu poświęcą na wy cofy wanie szczepionek w zastrzy kach. To wszy stko tu jest, krok po kroku. Już ty lko dziesięć metrów dzieliło mnie od cmentarza. Rozejrzałam się. Jeszcze nie by ło widać Liama. – Co by ło w pozostały ch dwóch plikach? – Drugi zawierał listę nazwisk. Oprócz decy dentów z Gnosis i Sozy, którzy podpisali tamtą notatkę, by ło tam kilka setek inny ch. Niektóre rozpoznałem. Założy cieli Gnosis, na przy kład. Za resztą zacząłem grzebać. Same korporacy jne szy chy, dy rektorzy naczelni, zarządcy funduszy

hedgingowy ch, inwestorzy wy sokiego ry zy ka. – Ty lko lista nazwisk? – Tak, ale opatrzony ch zagadkowy mi kombinacjami liter i liczb – powiedział North. – Mia Ritchson, prezes Soza Labs, Gamma, osiemdziesiąt osiem. Alan Viljoen, ówczesny naczelny Gnosis, Alfa, dziewięćdziesiąt dziewięć. Przesy łam ci zrzut ekranu. Jakby w zwolniony m tempie, popatrzy łam na połę swojej pelery ny. Zeta, trzy dzieści. Niepotrzebny mi by ł zrzut ekranu. Dobrze wiedziałam, jak wy glądają te kombinacje liter i liczb. Klatka piersiowa zmieniła mi się w imadło. Ludzie na liście należeli do Nieliczny ch. Ci sami, którzy podpisali tę straszną notatkę. Rany boskie. Za ty m wszy stkim stało stowarzy szenie. – O, nie – wy mamrotałam. – Rory, co się dzieje? – Co by ło w trzecim pliku? – zapy tałam naty chmiast. – Zdjęcie. Przedstawia… I właśnie wtedy połączenie padło. Spojrzałam na ekran. Brak zasięgu. Podniosłam wzrok i zorientowałam się, że nieświadomie weszłam na cmentarz. Nagle zapragnęłam stąd uciec. Za wszy stkim stali Nieliczni. Ten cy tat, koc i naszy jnik. Widziałam je teraz w winny m świetle. Mama usiłowała mnie ostrzec. – Gotowa? – Na dźwięk głosu Liama zaraz się odwróciłam. Stał tuż za mną. – Przepraszam, że się spóźniłem. Musimy się pospieszy ć. Jego ręka już wędrowała do moich ust. – Ja… Zanim zdołałam dokończy ć, poczułam na języ ku smak wiśni. Ty m razem nie zabrał mnie na arenę. Kiedy się ocknęłam, stałam pośród inny ch nowo przy jęty ch w nieznanej mi sali, mniejszej i kwadratowej, o znacznie niższy m stropie i czterech kamienny ch ścianach, lekko poły skujący ch, jakby roziskrzony ch w żółtawy m świetle świec. Inaczej niż na arenie, tutaj widziałam każdy kąt. Pod jedną ze ścian znajdował się kamienny ołtarz wy konany z jednego bloku granitu. Nad nim wisiał gobelin przedstawiający Ogrody Edenu. Drzwi by ło dwoje, po przeciwny ch stronach sali. Jeżeli ten grobowiec zbudowano na wzór pły tek Fibonacciego, każda sala musiała by ć większa od poprzedniej. Które miejsce w ciągu zajmowała ta tutaj? Jak daleko by łam od punktu centralnego? Według Liama tam właśnie by ło wy jście. Zamarzy łam sobie, że przez nie ucieknę, wiedziałam jednak, że na to by ło już za późno. Znalazłam się w pułapce. Krew niemal zasty gała mi w ży łach. W co ja się wpakowałam?

Dwóch chłopaków koło mnie coś tam poszepty wało i nawet z ich przy ciszony ch głosów wręcz biło podekscy towanie. Jeden z nich wsunął rękę pod pelery nę, przez otwór przy szy i pakując sobie do ust orzeszki ziemne. Wy czuwszy ten zapach, zeszty wniałam i szy bko się od nich odsunęłam, przeły kając podchodzącą mi do gardła żółć. Mijały kolejne minuty. Gdy tak czekaliśmy, próbowałam podejrzeć twarze inny ch nowicjuszy, wszy scy jednak pozostali wierni pouczeniom i nisko pospuszczali kaptury. Chłopak od fistaszków nadal je wcinał. Miał chy ba nieograniczony zapas. Proszę ‒ błagałam bezgłośnie. ‒ Wyciągnij mnie stąd. Zgrzy t przesuwający ch się kamieni zapowiedział otwarcie się drzwi. Wkroczy ła przez nie postać w masce węża, niosąc oburącz księgę oprawioną w brązową skórę. Nie sposób by ło poznać, czy by ł to ten sam mężczy zna, który tę maskę nosił podczas obu wcześniejszy ch spotkań, założy łam jednak, że tak i że maska by ła sy mbolem jego statusu. Aż mnie skręciło. Naszy m przy wódcą by ł wąż. Czemu wcześniej mnie to nie zaniepokoiło? Za wężem przy szły jeszcze dwie osoby. Jedna miała głowę lisa. Druga sowy. Wszy stkie trzy zajęły miejsca za ołtarzem, po czy m wąż otworzy ł księgę. – Dwa są na ty m świecie ty py ludzi – zaczął. W jego głosie nie by ło nawet śladu sobotniej serdeczności. – Mędrzec oraz głupiec. Mędrzec jest roztropny, obdarzony silną wolą i nieustraszony. Głupiec zaś słaby, działa pochopnie i desperacko łaknie mieć nad sobą pana. Mędrzec rozumie, że to on jest ty m panem, na swój sposób bogiem. Tu wąż otworzy ł księgę, jakby zamierzał z niej czy tać, by łam jednak przekonana, że nawet nie patrzy na jej strony. – Bom ich wolnymi stworzył i wolni zostaną, mimo niewolę grzechu, przez siebie obraną – ogłosił. Ledwie zaczął recy tować wersy, które od dawna znałam na pamięć, włosy zjeży ły mi się na głowie. – Inaczej musiałbym ich zmienić w ich przyrodzie. I nagle zrozumiałam. Ich zmienić w ich przyrodzie. Zmienić ich naturę. Temu właśnie miał służy ć Projekt Hy perion. Wąż podniósł głowę znad księgi i odczekał chwilę, mierząc nas wzrokiem. Jakoś wy trzy małam to spojrzenie ślepi z masy papierowej. – Upadek – powiedział po chwili. – Tak Milton określił to, co wy darzy ło się w Rajskim Ogrodzie. Jakby człowiek doświadczy ł straty. A jednak to, co miało miejsce w Ogrodach Edenu, z upadkiem nie miało nic wspólnego. Wprost przeciwnie, by ł to chwalebny zamach stanu. Spoży wszy owoc z drzewa wiadomości dobrego i złego, Adam i Ewa stali się równi Bogu, który ich stworzy ł. Sam Bóg zaś po wieczność stracił na znaczeniu. Mądrość, którą tamtego dnia posiedli, przez kolejne czasy przekazy wana by ła nieliczny m wy brańcom. Mężczy znom i kobietom rodzący m się, by ży ć jak bogowie pośród ludzi.

Przeszły mnie ciarki. Oni uważali się za bogów. – Od dwustu pięćdziesięciu lat Nieliczni pracują nad odbudowaniem raju, który utraciliśmy, gdy ludzkość przegnano z Ogrodów. Nasi przodkowie powołali Akademię Eden, ży zną glebę dla najlepszy ch umy słów, co roku więc wy bieramy najbardziej obiecujący ch uczniów, zapraszając ich, by do nas dołączy li. To wasza mądrość was tu przy wiodła. Wasi koledzy są inteligentni, ale i słabi. Obdarzeni zostali umiejętnością rozumowania, nie mają jednak dość siły woli, by z niej korzy stać. – Głośno kląsknął języ kiem o zęby. – A jest jeszcze reszta świata. Głupcy poszukujący pana. Tak dumni ze swojej wolności, a zarazem tak chętnie z niej rezy gnujący. W Luxa wierzymy. W mgnieniu oka wszy stko skojarzy łam. Czemu miał służy ć Projekt Hy perion. Do czego Gnosis potrzebny by ł Lux. Komu bowiem potrzeba by ło wy ższej mądrości, póki złote pudełeczko przy czepione do przegubu wiedziało wszy stko, co należało wiedzieć? Mniejsza o to, że za ty mi urządzeniami kry li się ludzie aranżujący wszy stkie twoje ruchy w oparciu o algory tm napisany po to, by cię „uszczęśliwić”. Tak jak uszczęśliwia się ptaka o przy cięty ch skrzy dłach piękną pozłacaną klatką. Mniejsza też o to, że nawet wy bór, na mocy którego podporządkowałeś się Luxowi, nie należał do ciebie, by ł bowiem dziełem roju mikroskopijny ch robotów rozkazujący ch twojemu mózgowi. Rzy gać mi się chciało. – Naszy m celem jest ni mniej, ni więcej, ty lko współczesny raj. Nowy Eden. Tu. Teraz. Społeczność doskonała, pod rządami hoi oligoi sophoi. Nieliczny ch mądry ch. Nowo przy jęci powitali te słowa owacjami. Rozejrzałam się, nie wierząc własny m oczom. Mnie skóra cierpła, a oni klaskali. – Nadeszła pora, by ogłosić waszą boskość i odebrać od was przy sięgę – oznajmił wąż. Nie nie nie nie, rozwrzeszczały się głosy w mojej głowie. Dokładnie tak, ty m razem głosy. Zwątpienia i mój własny. Gdy zaczęło się wy woły wanie przy domków, inni nowicjusze rozćwierkali się zaaferowani. Ja pospiesznie rozglądałam się za jakąś drogą ucieczki, drzwi jednak zamknięte by ły na głucho, znajdowaliśmy się głęboko pod ziemią i nie wiedziałam, którędy kierować się do wy jścia. Rzucenie się do ucieczki nie wchodziło w grę. Usły szałam coś jakby grzechotanie kamy ków. To tamtemu chłopaczkowi wy sy pały się fistaszki z ukry tej pod pelery ną torby. Szy bko wlazł na ten bajzel, próbując go schować pod szatą, kilka jednak orzeszków poturlało się do mnie i leżały teraz, nietknięte, koło mojej stopy. Przy jrzałam się im. Stanowiły wy jście. Mogące mnie zabić, pewne by ło jednak, że reakcja alergiczna mnie stąd wy ciągnie. I ty lko to się teraz liczy ło. Nie zamierzałam składać żadny ch przy siąg. Nie bój się, szepnął głos, a ja podjęłam decy zję. Zerknęłam na ołtarz. Wąż właśnie naciął jakiejś nowicjuszce kciuk cienkim odłamkiem

lustrzanego szkła, podczas gdy ona recy towała rotę przy sięgi, podporządkowując swoje ży cie celom stowarzy szenia i obiecując, że nigdy nie ujawni swojej do niego przy należności. Znałam ten głos. Wy starczy ła chwila, by m skojarzy ła go z Rachel. Patrzy łam, jak wąż przy ciska jej zakrwawiony kciuk do stronicy w księdze i podaje ptasie pióro, by się tam wpisała. Zajęło mu to osiem sekund. Wy starczy łoby na podniesienie orzeszków bez zwrócenia jego uwagi. – Epsilon – zawołał wąż. Szósta litera greckiego alfabetu. Przestrzegał kolejności. Chłopak od fistaszków ruszy ł w kierunku ołtarza. Następna by łaby Zeta. Skoro miałam to zrobić, nie mogłam dłużej zwlekać. Odczekałam, aż wąż sięgnął po kciuk chłopaka. Kiedy zaczął go nacinać, zmówiłam króciutką modlitwę, schy liłam się po te nieszczęsne orzeszki i wsadziłam je do wy schnięty ch na papier ścierny ust, by prędko przeżuć. – Zeta – doleciał do mnie głos węża. W gardle zaczęło mnie drapać. Podziałały. Ty lko czy starczy czasu? Podeszłam do ołtarza i spojrzałam wężowi prosto w oczy ukry te za pomalowaną siatką. Udało mi się dojrzeć ich białka oraz otaczające je zmarszczki. – Powtarzaj za mną – powiedział wąż, łapiąc mnie za przegub. Rękaw jego szaty odchy lił się, odsłaniając nagą dłoń. Na serdeczny m palcu nosił jadeitowy pierścień ozdobiony zachodzący mi na siebie literami O. Krtań już mi się zaciskała . Recy tował rotę przy sięgi, którą powinnam za nim powtarzać, nie by łam już jednak w stanie rozróżnić słów. Sły szałam jedy nie swój własny wy tężony oddech, z trudem przedzierający się przez opuchnięty przeły k. Zobaczy łam, że jego wargi znieruchomiały, a siwe brwi za siatką wy gięły się niczy m py tajniki. – Nie mogę. Oddy chać – udało mi się z siebie wy dusić, gdy już uginały się pode mną kolana. – To reakcja alergiczna – dotarł do mnie jeszcze głos kobiety. W odróżnieniu od głosu węża nie by ł zniekształcony, od razu więc go rozpoznałam. Od dwóch miesięcy sły szałam go prawie codziennie, a czasem też we śnie. Głos, który zaczy nał budzić we mnie lęk. – Ja się ty m zajmę – powiedziała szy bko. – Ty zostań. – Nie! – próbowałam wy krzy czeć. – Nie Tarsus. Nie potrafiłam już jednak układać dźwięków w słowa. Poczułam, że się osuwam, a potem straciłam przy tomność.

ROZDZIAŁ 27

W

gardle czułam tępy ból. Walcząc o zachowanie przy tomności, spróbowałam przełknąć ślinę i naty chmiast zaczęłam się dławić. Ktoś usiłował mnie udusić. Chciałam zareagować, odepchnąć tego kogoś, ręce miałam jednak przy wiązane do czegoś twardego. Stopy by ły wolne, zaczęłam więc nimi wierzgać, wy machiwać z całą energią, na jaką by ło mnie stać, niestety niewielką. Miałam wrażenie, że jestem pod wodą i walczę o dostęp do powierzchni. Zmusiłam się do otwarcia oczu. Leżałam na plecach, przy wiązana do jakiegoś stołu, a może do łóżka. Nade mną świeciła się świetlówka, tak jasna, że mnie oślepiała. Boże mój. Gdzie ona mnie zabrała? Zacisnęłam powieki, oddy chając przez nos, starając się nie panikować. Uświadamiałam sobie teraz, że mam coś w gardle. Gdzie się znalazłam? Gdzie się podziała Tarsus? Głupek z ciebie, Rory. Jak już wszy stko sobie poukładałam, przekonując się, że Gnosis i Nieliczni to ta sama bajka, powinnam by ła pojąć, że w tamtej sali by ła też doktor Tarsus. Niewątpliwie należała do przy wódców stowarzy szenia. Od samego początku by ła częścią ich machiny. Jeśli jednak zajmowała tak wy soką pozy cję w ich hierarchii, jakim cudem udało mi się zajść tak daleko? Czy nie potrafiłaby mnie powstrzy mać? Ty lu rzeczy jeszcze nie wiedziałam. I groziło mi, że nigdy się ich nie dowiem, jeśli nie uda mi się stąd ujść z ży ciem. By ło cicho, sły szałam ty lko pomruk jakichś urządzeń. Przeskanowałam w my ślach swoje ciało. Poza bólem gardła nic mi nie doskwierało. Ponownie otworzy łam oczy. Wzrok dostroił się już do światła, więc się rozejrzałam. To by ła sala szpitalna. Za jasną zasłoną w kwiatki widziałam lekarzy i pielęgniarki z tabletami. Jedna z nich uchwy ciła moje spojrzenie i się uśmiechnęła. Na jej różowy m fartuchu widniał nadruk: OŚRODEK ZDROWIA THEDEN. Obudziła się, odczy tałam z jej warg. Chwilę później już odsuwała na bok zasłonę. Mój mózg usilnie starał się za ty m wszy stkim nadąży ć. To już nie by ł grobowiec należący do stowarzy szenia. Przeby wałam w ośrodku zdrowia. Doktor Tarsus nie poddawała mnie torturom. Z niezrozumiały ch przy czy n uratowała mi ży cie. – Dzień dobry – powiedziała ciepło pielęgniarka. – Aleś nas wy straszy ła. Pozwól, że wy jmiemy ci rurkę z gardła. Delikatnie sięgnęła mi do ust, żeby ją wy doby ć. Po chwili by ło już po wszy stkim. Od razu się rozkaszlałam. – Gardło będzie cię jeszcze przez kilka dni boleć. A za to przepraszam ‒ powiedziała, odpinając

pasy na przegubach moich rąk. ‒ Nie mogliśmy ry zy kować, że wy ciągniesz sobie tę rurkę. Podeszła do umy walki i nalała wody do kubka. – Mały mi ły kami – pouczy ła mnie, podając go. Przełknęłam trochę. Gardło zaczęło mnie palić. – Mały mi ły kami – przy pomniała z uśmiechem. Resztę wody wy piłam powoli, a pusty kubek odstawiłam na tackę przy łóżku. – Jak tu trafiłam? – spy tałam, chry piąc. – Twój chłopak cię przy prowadził – odpowiedziała. – Cieszę się, że miałaś przy sobie EpiPen i że on wiedział, jak go uży ć. To uratowało ci ży cie. – Mój chłopak? Pielęgniarka mrugnęła porozumiewawczo. – Bez obaw, nie zgłosimy, że wy szliście razem podczas ciszy nocnej – powiedziała konspiracy jny m szeptem. Podeszła do umy walki, by ponownie napełnić mój kubek. – Wiesz może, co takiego zjadłaś, że wy wołało tę reakcję? Założę się, że na orzeszki ziemne uważasz. Z karty pacjenta wy nika, że twoje pierwsze spotkanie z nimi skończy ło się hospitalizacją. Podała mi kubek i wzięłam kolejny maleńki ły k. – Batonik granola – skłamałam. – Zapomniałam przeskanować go Luxem. Usły szałam cmoknięcie na znak dezaprobaty, nie miało jednak nic wspólnego z pielęgniarką. Ta spojrzała nad moją głową w stronę drzwi i się uśmiechnęła. – Nie możesz już bez niej wy trzy mać, co? – Bez takiej dziewczy ny ? W ży ciu. To by ł Liam, ubrany jak do szkoły, z włosami mokry mi po pry sznicu. Położy ł mi rękę na przedramieniu, spomiędzy palców wy jrzała wy tatuowana tam lambda. – Jak się czujesz, mała? – Lepiej – odpowiedziałam, zdoby wając się na uśmiech. Musiałam się powstrzy my wać, żeby nie wy szarpnąć mu mojej ręki. To ty lko Liam, powiedziałam sobie. Teraz jednak, gdy już wiedziałam, o co naprawdę chodzi stowarzy szeniu, nawet do niego czułam wstręt. Zauważy łam, że przy gląda się moim obojczy kom. Odruchowo sięgnęłam do naszy jnika. Przepadł. Musiała go zabrać Tarsus, gdy leżałam nieprzy tomna. Ale dlaczego? Czy żby wiedziała, czy m naprawdę by ł? Zdusiłam w sobie lęk. Na wisiorku nie by ło już żadny ch plików. North je wy kasował. Mimo to serce nadal mi waliło. Co gorsza, Liam wciąż się na mnie gapił. – Zostawiam was samy ch, gołąbeczki – powiedziała pielęgniarka. – Jeśli będę potrzebna, naciśnij ty lko guzik na poręczy. Wy szła, zaciągając za sobą zasłonę.

– Czemu wy brałaś baton granola z orzeszkami ziemny mi? – spy tał Liam, gdy już jej nie by ło. – To nie by ła granola z orzeszkami ziemny mi – odpowiedziałam, wciąż jeszcze chrapliwie. – Miała łezki czekoladowe. Widocznie jedne i drugie zrobili na tej samej maszy nie. – Czemu nie przeskanowałaś batona Luxem? – Nie wiem. Zapomniałam. Popatrzy łam na golda na ręku Liama. Czy w jego mózgu roiły się teraz nanoboty ? A może członków stowarzy szenia to nie doty czy ło? Co z ludźmi, którzy tak jak ja zapomnieli w ty m roku zgłosić się po swój spray przeciwgry powy, a także z ty mi, którzy jak North w ogóle nie brali tego pod uwagę? Z drugiej strony, w porównaniu z setkami milionów osób zaszczepiony ch i przy pasany ch do goldów, kilka ty sięcy autsajderów znaczy ło ty le, co nic. – Ty więc mnie tu dostarczy łeś? – spy tałam, zmieniając temat. – Wy dawało mi się, że zanim zemdlałam, usły szałam głos doktor Tarsus. Przy jrzał mi się uważnie, jakby m wiedziała coś, czego nie miałam się dowiedzieć. – Uznała, że mniej podejrzeń wzbudzi, gdy to ja cię przy prowadzę. – A skąd EpiPen? – Zawsze go nosi. – Czemu? Na co jest uczulona? – Tak wiele py tań – stwierdził Liam, zamiast mi odpowiedzieć. – Ja też mam ich trochę. Czemu wczoraj przy szłaś w jej naszy jniku? Wy trzeszczy łam oczy. – Co? – Ipsy lon trzy naście to ona – wy jaśnił, bacznie mi się przy patrując. – Nie twoja mama. Twoja mama nawet nie należała do Nieliczny ch. Sprawdziłem listę w grobowcu i nie ma tam jej nazwiska. Otworzy łam usta, żeby coś powiedzieć, ale nie wy doby ł się z nich żaden dźwięk. – Posłuchaj, Rory – rzekł Liam. – W co*kolwiek pogry wasz… – W nic nie pogry wam, Liam – powiedziałam, starając się, by nie wy padło to tak, jakby m się broniła. – Ten naszy jnik dostałam w spadku po mamie. Nie możesz mieć pewności, że należy do Tarsus. To, że jest na nim jej sy mbol w stowarzy szeniu, nie znaczy jeszcze, że to jej własność. A jednak należał do niej. Nie miałam wątpliwości. Tamten jej kawałek o literze Pitagorasa, o cnotach i przy warach. Wiedziała, że go mam, i chciała, żeby m tę opowiastkę poznała. Ty lko czemu? I czemu ty le zwlekała z odebraniem mi go? – Niech będzie, ale ten wzór na twoim kocu? O co tu biega? Zaczęłam się wiercić na łóżku. – To zapewne ty lko zbieg okoliczności – powiedziałam z trudem. – Ciągu Fibonacciego nie

wy naleźli Nieliczni. – Zajęcia zaczy nają się za trzy minuty – ogłosił Lux z przegubu Liama. – Nie mogę się spóźnić – wy jaśnił Liam. – Ale, Rory, ja mówię poważnie. Na twoim miejscu by m uważał. Nie warto wkurzać Tarsus, możesz mi wierzy ć. Ma dość władzy, by cię nie dopuścić do Nieliczny ch. Ale mnie ty m przestraszy ł. – Cóż, dziękuję ci – oznajmiłam, siląc się na uśmiech. Serce waliło mi jak młot. – Za radę. I za uratowanie ży cia. Mam po prostu doła, że nie wy paliła mi inicjacja. – Postarałam się udawać rozczarowaną. – Nie ma się czy m przejmować. Zrobią ci dogry wkę. – To świetnie – stwierdziłam, choć na samą my śl mnie zemdliło. – Kiedy ? – Jutrzejszej nocy. Przetrzy mali mnie na obserwacji w szpitalu aż do wczesnego wieczora. Wy chodząc, miałam jedenaście nieodebrany ch połączeń i trzy enigmaty czne i niespokojne teksty z telefonu Kate. North wy raźnie się niepokoił. Nie miałam mu tego za złe. Kontakt ze mną zeszłej nocy się urwał i od tamtej pory nie dałam znaku ży cia. Chciałam się z nim zobaczy ć, a jeszcze bardziej podzielić się ty m wszy stkim, co w sobie nosiłam, ale desperacko potrzebowałam też pry sznica i podwójnej sesji ze szczoteczką do zębów. Coś też mówiło mi, że powinnam ostrożniej planować swoje następne posunięcia. Jeżeli chciałam, żeby moja nocna wizy ta w szpitalu wy glądała na nieszczęśliwy wy padek, nie mogłam budzić podejrzeń. Trzeba by ło zachowy wać się naturalnie. Pójść do stołówki na kolację. Spędzić trochę czasu z przy jaciółkami z Theden. Dać się zauważy ć wszy stkim, którzy nocą też by li w tamtej sali. Wy słałam więc Kate tekst o treści: potem pogadamy, po czy m poszłam do akademika, by się przebrać. Kiedy wracałam do Domu Ateńskiego, słońce chowało się już za drzewami. Na ławce przy główny m wejściu siedziała Izzy, przewijając swoją listę aktualności na nowiutkim goldzie przy czepiony m do nabijanej opaski na przegub. – Hej – powiedziała, gdy mnie zobaczy ła, odry wając wzrok od ekranu. – Gdzie się cały dzień podziewałaś? – Miałam problem z alergią – wy jaśniłam, bagatelizując go. – Co u ciebie? – Padam z głodu – odpowiedziała. – Jeśli dasz radę zaczekać jeszcze dwadzieścia minut, możemy razem iść na kolację – zaproponowałam. – Najpierw jednak chcę wziąć pry sznic. – Doskonale – oznajmiła. – Lux mówi, że opty malny czas na jedzenie nastąpi dopiero po szóstej. Zaczekam tu na ciebie. – Uśmiechnęła się i znów zajęła się goldem.

Poczułam nagłą falę mdłości. Lux mówi. – Hej, szczepiłaś się przeciw gry pie w ty m roku? Kiwnęła głową twierdząco, nie odry wając wzroku od ekranu. – Tak. Czemu py tasz? – Tak sobie – odpowiedziałam i poszłam dalej. Pozwoliłam Luxowi zdecy dować, co dziś zjem na kolację, częściowo dlatego, że zanadto by łam nabuzowana moimi niedawny mi odkry ciami, żeby zaprzątać sobie głowę wy borem potraw, ale przede wszy stkim ponieważ wiedziałam, że wszy scy się dziwią, jak mogłam dopuścić do takiego zagrożenia mojego organizmu przez orzeszki ziemne. Rzadko kto tak ocierał się o śmierć. Nie w dobie Luxa. Odstawiłam więc na uży tek wszelkich obserwatorów istne przedstawienie z udziałem tej aplikacji. Musiałam wy glądać na dziewczy nę ogarniętą teraz skrajną paranoją, trzęsącą się nad każdy m kęsem. Domy ślałam się, że osoba uży wająca maski węża mogła mnie teraz śledzić zza stołu dla kadry akademickiej. W mojej głowie kształtował się pewien plan, który miałby szansę się powieść wy łącznie wtedy, gdy stowarzy szenie uzna, że mój wy padek by ł w istocie wy padkiem i ogromnie mi zależy na złożeniu przy sięgi. Zaabsorbowana ty m swoim spektaklem, o mało się nie udławiłam risottem, kiedy do naszego stolika podeszła Tarsus. – Jak sądzę, by ł to dla ciebie nader szczególny dzień – powiedziała, kładąc mi rękę na ramieniu. – Na takie doświadczenie nie mogłaby cię przy gotować żadna sy mulacja. Na jakie doświadczenie? Na reakcję alergiczną czy na upiorny ry tuał, podczas którego moi koledzy szkolni przy sięgali posłuszeństwo grupie ludzi uważający ch się za mądrzejszy ch od Boga i wy korzy stujący ch technologię do manipulowania wolną wolą? – By ł… pouczający. Takiej właśnie odpowiedzi udzieliłam. Podniosłam wzrok ku jej szy i. Wisiorka nie miała, jedy nie pojedy nczy sznur pereł. Doktor Tarsus się uśmiechnęła. – Dalej już będziemy uważni, prawda? – Zrobię, co w mojej mocy – zapewniłam. – Musimy wy znaczy ć termin zaliczenia – dodała, wwiercając się w moje oczy. – Chodzi o sy mulację, która ci dziś umknęła. Do jutrzejszego wieczoru się przy gotujesz? Od razu pojęłam, że nie ma na my śli Prakty k. Wspomniane przez nią zaliczenie doty czy ło obrzędu inicjacji do stowarzy szenia, a sugestia, że mogłaby m liczy ć na więcej czasu, służy ła sprawdzeniu, czy nie spróbuję się z tego wy winąć. – Jak najbardziej – odpowiedziałam i się uśmiechnęłam. Bez wahania. W jej oczach mignęło zdumienie.

Jeszcze chwilę mierzy ła się ze mną wzrokiem, potem zrewanżowała mi się uśmiechem. – Doskonale – oznajmiła. – A zatem jutro wieczorem. – Ciarki człowieka przechodzą – przy znała Izzy, gdy tamta już poszła. – Dobrze, że nic z nią nie mam. – Serio? Ja my ślę, że to baba z charakterem – stwierdziła Rachel i odwróciła się do mnie. – Nie uważasz? Do tego momentu nie pamiętałam, że nocą też by ła w tamtej sali. Należała już do Nieliczny ch. I musiała wiedzieć, że ja też tam by łam. By łam przekonana, że jak ty lko zemdlałam, ściągnęli mi kaptur. – No – przy znałam ot tak, zaniepokojona czy mś, co właśnie powiedziała Tarsus. Dalej już będziemy uważni. Nie sposób by ło rozszy frować, o co jej chodziło. Czy żby widziała, jak zjadałam tamten orzeszek? Możliwe, że nikogo nie udało mi się zwieść. Że przy wódcy stowarzy szenia świetnie wiedzieli, jak to rozegrałam. Na samą my śl o ty m zadrżałam. Oczekiwali, że następnej nocy stawię się w grobowcu, a ja nijak nie mogłam się dowiedzieć, co dla mnie szy kują. Czułam, jak ogarnia mnie lęk. W co ja się wpakowałam? I lepsze py tanie: jak zdołam się z tego wy plątać? – Ziemia do Rory – usły szałam głos Izzy. Odzy skałam ostrość widzenia. – O co chodzi? – Py tałam, czy zamierzasz się wy rwać z mroków średniowiecza – powiedziała, wskazując moje gemini. One nosiły goldy. – Jakoś lubię tego staruszka – odpowiedziałam, unikając spojrzenia Rachel. – Ale czy lubisz go bardziej niż Luxa? – Hę? – Gnosis rezy gnuje ze starszej wersji Luxa – wy jaśniła Izzy. – A nową dostanie się ty lko na Goldzie. Jeśli więc chcesz dalej korzy stać z Luxa, musisz pożegnać się z tą cegłą. Cegła. Jeszcze przed dwoma dniami by ł to najmniejszy handheld na ry nku. Teraz uchodził za olbrzy ma. I nagle zadzwonił mój telefon. KATE – KOMÓRKA. – Tak, pewnie będę musiała – powiedziałam do Rachel, już wstając. – Hej, złapię was później, dziewczy ny. Połączenie odebrałam, jak ty lko odeszłam od stolika, zniżając głos, bo akurat przechodziłam obok grupki członków kadry, stojącej przy automacie z mrożony mi jogurtami. – Gdzie zniknęłaś? – zapy tał North, ledwie połączenie doszło do skutku. – Cały dzień do ciebie

wy dzwaniam. Zeszłej nocy, kiedy nas rozłączy ło, zaraz znowu zadzwoniłem, ale od razu przerzuciło mnie na skrzy nkę. – Wiele się wy darzy ło – powiedziałam cicho. – To nie jest rozmowa na telefon. Mogę by ć u ciebie za dziesięć minut? – Oczy wiście. Jestem teraz u siebie. Wszy stko w porządku? – Będzie – zapewniłam i rozłączy łam się. Potem wsunęłam gemini pod serwetkę na tacy i razem z nią wy waliłam do śmieci. – Uważają się za bogów? – W głosie Northa sły szałam niedowierzanie. – Za współczesne bóstwa? – Bogowie pośród ludzi, tak to określił wąż. W szczegóły techniczne się nie wdawał. – I wy daje im się, że odbudowują Ogrody Edenu? – Przy najmniej swoją własną wersję raju. Społeczeństwa, w który m to oni będą decy dować, co jest najlepsze dla inny ch. Eden. Jak w nazwie Theden. To nie zaczęło się od Sy nOxu, North. Siedzą nad ty m od stuleci. Hy perion to po prostu etap końcowy. North przetarł oczy. – Strasznie to wszy stko popaprane, Rory. I twoja mama należała do tego towarzy stwa? Potrząsnęłam głową przecząco. – Tak my ślałam, ale Liam sprawdził ich spisy i jej nazwiska tam nie by ło. – To chy ba próbowała ich zdemaskować. Przy znałam mu rację. – Ty lko tak można to rozumieć. Te pliki w naszy jniku trzy mała jako dowód. Ktoś jednak ją namierzy ł i się przeraziła. Przy puszczam, że dlatego opuściła Theden. – Czemu nie powiedziała Griffinowi? Skoro chciała zniknąć, może by jej towarzy szy ł. – Możliwe, że go chroniła. Jeśli Nieliczni mieli taką władzę, o jaką ich podejrzewam, to im mniej wiedział, ty m by ło dla niego lepiej. – Nieliczni? Tak o sobie mówią? Potwierdziłam. – To skrót od „Nieliczni Mądrzy ”. Ich oficjalna nazwa pochodzi z greki. – Bo cała reszta nas to imbecy le – pry chnął North. – I aż do zeszłej nocy pragnęłaś do nich dołączy ć? – Sądziłam, że to ci dobrzy – powiedziałam tonem obrony. North popatrzy ł na mnie z dezaprobatą. – Rory, ci dobrzy nie noszą masek i szat z kapturem i nie załatwiają spraw po ciemku. Spuściłam wzrok. Miał rację. Ale czułam się tak wy różniona ich wy borem. Dałam się na to złapać. North stuknął w ekran tabletu, na który m widniała lista nazwisk odzy skana przez niego

z thumb drive’a. – Ci wszy scy ludzie tam należą? Skinęłam głową na potwierdzenie. – Można to poznać po zestawieniach greckiej litery z liczbą. Oznaczają ich przy domek w stowarzy szeniu i rok inicjacji. Odruchowo podniosłam rękę do obojczy ków, choć oczy wiście wisiorka tam już nie by ło. – Gdzie go masz? – spy tał North. – Zabrała go Tarsus – wy jaśniłam. – W nocy, gdy leżałam nieprzy tomna. Wy daje mi się, że to do niej należał. Przy najmniej do pewnego czasu. Ipsy lon to imię, które nosiła w stowarzy szeniu. – Mogła go podarować twojej mamie? – zapy tał. Wzruszy łam ramionami. – Nie wiem. Chy ba mogło tak by ć. Trudno mi by ło sobie wy obrazić, że Tarsus mogła pomagać mojej mamie. Od kogoś jednak mama dostała te pliki. – Hej, mówiłeś, że by ł też trzeci plik – przy pomniałam sobie. – Co zawierał? – Zdjęcie ślubne – powiedział ciepło North. – Twojej mamy i Griffina. Coś we mnie stwardniało, szy kując się na napór emocji, które ledwie udawało mi się tłumić. Nie mogłam sobie pozwolić na te uczucia. W żadny m wy padku, dopóki nie zrobię tego, co zrobić zamierzałam. Zacisnęłam więc usta i kategory cznie pokręciłam głową. Nie chciałam oglądać tego zdjęcia. Po oczach Northa poznałam, że zrozumiał. Znalazłam jego rękę i ją uścisnęłam. North, delikatnie trzy mając moją rękę, przy ciągnął mnie do siebie tak, że nasze ciała niemal się zetknęły, a potem ujął moją twarz w dłonie. Pachniały kawą espresso i gałką muszkatołową. – Tej nocy mogłem cię stracić – powiedział ciepło. – Wiem. Ale nie straciłeś. – Tak zary zy kowałaś. – Przejechał mi kciukiem po brodzie. – Musiałam – oświadczy łam. – Nie mogłaby m złoży ć tej przy sięgi. Zaprzy siąc mojego ży cia ich wizji. Wy rzec się Zwątpienia. – Lekko potrząsnęłam głową. – Nie mogłaby m. Nie mogłam jednak też odmówić. Wiedziałam, że nie pozwoliliby mi odejść, skoro już ty le wiedziałam. – To co teraz? – spy tał. – Wy jaśnisz im, że nie chcesz się z nimi wiązać, licząc na to, że dadzą ci spokój? – Nie. – Podniosłam głowę z jego rąk i lekko się odsunęłam. – Muszą wierzy ć, że wciąż tego chcę. To jedy ny sposób, żeby pozwolili mi wrócić do grobowca. – Wrócić do grobowca? – Northa o mało nie trafił szlag. – Rory, właśnie powiedziałaś, że uważasz ty ch ludzi za niebezpieczny ch. Czemu miałaby ś tam wrócić? Odpowiedź miałam bardzo konkretną.

– Jeżeli chcemy ich zdemaskować, będziemy potrzebowali czegoś więcej niż kilku dokumentów. Konieczny będzie dowód wideo. Taki by ł ten mój plan. Mnie samą przerażał, zwłaszcza że nie by ło szans na bezpośrednią transmisję z inicjacji – grobowiec znajdował się w martwej strefie. Żeby mieć co*kolwiek, musiałaby m wy dostać się stamtąd z ty m nagraniem. North zaczął już kręcić głową. – Rory, nie. To zby t… – North, sądzę, że ci ludzie zabili moją mamę. Pierwszy raz powiedziałam to na głos. Co więcej, do tej chwili właściwie tak nie my ślałam, nie dopuszczałam do siebie takiej my śli. – A jak sądzisz, co cię spotka, jeśli odkry ją, że ich nagry wasz? – Nie odkry ją. – Powiedziałam to z pewnością w głosie, choć pewna nie by łam. Gdy by nawet udało mi się ich sfilmować, jak miałaby m się wy dostać z grobowca, nie składając ślubów? – Okej, załóżmy, że ich nakręcisz. Czego to dowiedzie? Mówiłaś, że wszy scy noszą maski, nie będzie więc nawet widać ich twarzy. – Przy najmniej ludzie się dowiedzą o istnieniu Nieliczny ch. – Rory, wy ślesz gdzieś taki film i stanie się jedno z dwojga: albo Gnosis usunie go zaraz po rozpoczęciu emisji, albo ktoś przejmie prawa do niego i ogłosi, że to fałszy wka. Mówimy o firmie, która prakty cznie kontroluje całą technologię, z której korzy stamy. Od GoSearch przez Forum po Luxa. Kontrolując media, kontrolują też ich przekaz. – Zaatakujmy więc technologię – zaproponowałam. – Zapomnijmy o zdemaskowaniu Nieliczny ch. Rozbrójmy Projekt Hy perion. Zamknijmy Luxa. – A jak mieliby śmy tego dokonać? – Nie wiem. Jakimś wirusem czy czy mś podobny m. – Stworzenie takiego wirusa wy magałoby ty godni pracy. A gdy by m nawet jakimś cudem zdołał napisać superwirusa w jedną noc, nie by łoby sposobu, żeby się z nim przebić przez firewall Gnosis. – Okej, to w takim razie wy łączmy nanoboty. North pokręcił głową. – Przestudiowałem tę notatkę słowo po słowie. Ty lko raz wspomina się w niej, jak zdezakty wować „nanoboty na bazie żelaza”, bo takimi się posłuży li, a można to osiągnąć poprzez rezonans magnety czny mózgu. Jeśli więc nie wpadniemy na pomy sł, jak przekonać pół miliarda ludzi do wy stawienia mózgów na impulsy elektromagnety czne, obawiam się, że na ty m polu szczęście nam nie dopisze. Zrozpaczona, zacisnęłam powieki.

– To wy my ślimy coś innego. North, ludzie dosłownie się uzależnili od swoich handheldów. Dopóki na każdy m ręku będzie Gold, uwierzą we wszy stko, co powiedzą im te pudełeczka. Kto wie, co Nieliczni zamierzają zrobić z ich ży ciem! – Ja to wszy stko rozumiem – powiedział North, wzdy chając. – I jestem po twojej stronie. Staram się ty lko patrzeć na to realisty cznie. – Och! – Zwaliłam się na kozetkę, a łzy cisnęły mi się do oczu. – Czuję się taka bezsilna! – Nie jesteś bezsilna – sprostował North. – Znasz prawdę. Już w samy m ty m jest siła. A ty masz coś jeszcze. – Ciebie? Roześmiał się. – Też. Chodziło mi jednak o mądrość. Tę prawdziwą. – Pociągnął mnie tak, że wstałam. – Dostrzegasz to, czego inni nie widzą. – Niczego nie dostrzegam – powiedziałam mu. – To wszy stko Zwątpienie. – To poproś ten głos o pomoc. Wcześniej obdarzał cię dobrą intuicją. – Potrzeba mi więcej niż intuicji, North. Potrzebny jest konkretny plan. – Czemu nie poprosić Griffina o pomoc? – zasugerował. – Jest naczelny m firmy, która za ty m stoi. Na pewno może coś zrobić. – Ten człowiek pozostaje w śpiączce farmakologicznej. – Już nie – odrzekł North. – Dziś po południu go wy budzili. – Co takiego? North wziął ze stolika pilota i włączy ł swój koby lasty telewizor. Reporter lokalny ch wiadomości stał właśnie przed Główny m Szpitalem Stanowy m Massachusetts. Pasek u dołu ekranu głosił: NACZELNY GNOSIS GRIFFIN PAYNE SIĘ BUDZI. Zabrałam Northowi pilota, żeby podkręcić głośność. – Pan Pay ne zostanie wczesny m rankiem przewieziony do nieujawnionej placówki pry watnej, gdzie przejdzie rehabilitację – mówił reporter. – Według oficjalnego oświadczenia zarządu Gnosis, które przed godziną podano do wiadomości publicznej, Griffin Pay ne zrzekł się stanowiska prezesa, wy rażając wolę „poświęcenia całej uwagi powrotowi do zdrowia” w nadchodzący ch miesiącach. Nie wiemy jeszcze, kto go zastąpi u steru firmy wy cenianej na siedemset pięćdziesiąt miliardów dolarów. Kamera pożegnała się z reporterem, wracając do redakcji wiadomości. Prezenterka przeszła do następnej nowiny, a obok jej głowy pojawiło się złowróżbnie wy glądające zdjęcie słońca. – Duża grupa plam słoneczny ch o nieregularny m kształcie, która zaniepokoiła heliofizy ków, może stanowić zapowiedź potężnej burzy magnety cznej. Jeżeli w akty wny m rejonie dojdzie do

wy rzutu masy … – Świetnie – wy mamrotałam, gasząc telewizor. – Na domiar wszy stkiego świat się kończy. – Rzuciłam pilota na kozetkę i sięgnęłam po torbę. – Musisz mnie zabrać na pociąg. – Rory, jest już po ósmej. W Bostonie będziesz tuż przed jedenastą. Nie ma siły, żeby pozwolili ci się z nim zobaczy ć. – To będę musiała się dowiedzieć, dokąd go zabierają. – Spojrzałam uważnie na Northa. – Możesz to zrobić? Już zmierzał w stronę szafy. – W sy stemie szpitala powinna by ć decy zja o przeniesieniu – zawołał przez ramię. – Hej, a gdzie jest Hershey ? ‒ spy tałam, ruszając za nim. – Nie wiem. Wy szła może przed godziną. Powiedziała, żeby m nie czekał. – Zwinął plakat i otworzy ł sekretne drzwi. – Wiesz może, co to za tajemniczy amant? – Nie – odpowiedział. – Gdy by m wiedział, podziękowałby m mu za pry watność. Z szerokim uśmiechem wciągnął mnie do tamtej klitki i oburącz objął w talii. Wspięłam się na palce, by go pocałować, i przez dłuższą chwilę my ślałam ty lko o ty m, jak jego wargi doty kają moich. – Okej – powiedziałam, kładąc dłoń na jego ustach, by się odsunąć. – Dosy ć tego dobrego. – Wskazałam mu komputer. – Zawiadomienie o przeniesieniu. Wejście do bazy dany ch pacjentów Głównego Szpitala Stanowego Massachusetts zajęło mu zalewie kilka minut. – Griffin Pay ne – powiedział, wpisując jego nazwisko. – Proszę, niech to będzie gdzieś blisko – szepnęłam. – No i jest – rzekł North. – Zobaczmy teraz, dokąd… Umilkł. – Nie – jego głos zabrzmiał jakoś dziwnie. – O co chodzi? Dokąd go zabierają? – Może to jednak nie… Nie, wtedy właśnie przy jęli go do szpitala. Wiesz może, kiedy ma urodziny ? Na pewno by ło o ty m na stronie o nim, w Panoptikonie, ale nie mogłam sobie przy pomnieć daty. – Chy ba w listopadzie? Czemu py tasz? O co chodzi? Podeszłam o krok bliżej ekranu, niepewna, czego miałaby m tam szukać. North z cały m krzesłem obrócił się do mnie. Twarz miał szarą jak popiół. – Rory, Griffin zmarł w piątek w nocy.

ROZDZIAŁ 28

L

atwo by ło powstrzy mać się od płaczu. Zupełnie jakby w chwili, gdy powiedział: Griffin umarł, wszy stko we mnie zmieniło się w suchy piach i w ty m py le znikły moje emocje.

– Rory, rozmawiaj ze mną. Dobrze się czujesz?

Wciąż stałam tam, gdzie przedtem, kilkadziesiąt centy metrów od krzesła Northa, ale by łam całe eony dalej. Mój umy sł uczepił się ty powego dla niego pragmaty zmu, zdecy dowany, by to rozwikłać, pozbierać wszelkie fakty, które pomogą wy jaśnić, jak doszło do tego, że straciłam ojca w niecałą godzinę po ty m, jak go odnalazłam. – Jak umarł? – Mój głos wy dał mi się pusty. Jak ja sama. North wrócił do ekranu. – Zakrzepica naczy ń ży lny ch mózgu. Ale nie wy jaśniają, co to jest. – Miał w mózgu skrzep krwi – wy jaśniłam. Na to samo zmarła moja mama, ty le że u niej zakrzep by ł w płucu. Odzy skałam ostrość widzenia. – Czy nanoboty mogły by spowodować coś takiego? – Nie wiem. Nie potrafię nawet… – Splótł dłonie na karku, chowając głowę pomiędzy łokciami. – Rory, to jakiś obłęd. Umarł trzy dni temu, a oni wciąż podają światu, że ży je. Jak długo zamierzają to ciągnąć? – Dopóki nie przekonają ludzi, że Gnosis sobie bez niego poradzi – powiedziałam bez emocji. – Potem w tej tam „placówce pry watnej”, do której niby go wy słali, dojdzie do nagłego pogorszenia i ku wielkiemu zaskoczeniu wszy stkich oraz powszechnej rozpaczy umrze. – Spojrzałam Northowi w oczy. – Sam to powiedziałeś. Kontrolując media, kontrolują też ich przekaz. – Rory, to naprawdę ciężko popieprzona sprawa. Żeby trzy dziestosześciolatek miał wy lew i umarł? – Przecież go zabili, North. Głos miałam nienaturalnie chłodny. Nic nie mogłam na to poradzić. Ciepło wy pełniające ten pokoik kilka chwil temu, gdy tuliliśmy się do siebie, gdzieś się ulotniło. – My ślisz, że wy wołali ten wy lew? – Nie należał do Nieliczny ch. Niemal otwarcie zapy tałam go o stowarzy szenie i nie zareagował. – Ale czemu mieliby go zabić? – Na dwa dni przed premierą Golda zamierzał powiedzieć coś kry ty cznego o Gnosis, na

antenie telewizji ogólnokrajowej. Widzieliśmy, jak tuż przedtem rozmawiał z doktor Tarsus, pamiętasz? Wiedziała, co postanowił zrobić. Nieliczni nie mogli zary zy kować, że coś, co powie, pokrzy żuje im plany. – Okej – powiedział North powoli. – Ty lko w jaki sposób? – Jeśli nanoboty potrafią naśladować oksy tocy nę, czemu nie miały by by ć zdolne do takiego skupienia, żeby udać zakrzep? Tarsus razem z nim stała na mównicy. By ła dostatecznie blisko. Mogła je uruchomić swoim handheldem. – Wskazałam ekran komputera. – Jest tam link do raportu z sekcji? North przejrzał całą stronę, potem kliknął ekran. – Nie wy rażono zgody na sekcję. Mam tutaj odpowiedni dokument, podpisany przez jego ojca. Przez jego ojca. Przez mojego dziadka. Czemu miałby nie chcieć przeprowadzenia sekcji? Ponieważ i tak wiedział, jaki będzie jej wy nik. W głowie znów usły szałam Griffina: Moi rodzice nie lubili Aviany. Ojczym jej nienawidził. – Raczej przez jego ojczy ma – dotarł do mnie głos Northa. – Nazwisko jest inne. – Zmruży ł oczy, wgapiając się w ekran. – Ciężko odczy tać podpis, ale nazy wa się chy ba Robert Atwater. Moją klatkę piersiową ścisnęła jakaś żelazna obręcz. Nie mogłam oddy chać. – Ojcem Griffina Pay ne’a jest Robert Atwater. – O mało się nie udławiłam ty mi słowami. North obejrzał się na mnie. – Znasz go? Zanim zebrało mi się na wy mioty, zdąży łam jeszcze odpowiedzieć: – To mój dziekan. Leżałam na kozetce Northa, w głowie mi wirowało, a żołądek się skręcał i marzy łam o przewinięciu wstecz mojego ży cia. Gdy by m nie wy brała jako tematu swojej pracy parakuzji akraty cznej. Gdy by m ‒ przede wszy stkim ‒ nie ubiegała się o przy jęcie do Theden. By łaby m nadal w Seattle, uszczęśliwiona uzależnieniem od handheldu, przekonana, podobnie jak Beck teraz, że lepiej ży ć nie sposób. Ty le ty lko, że by łam tutaj. Przy tłoczona świadomością tego, jak źle się naprawdę dzieje. Strasznie łatwo dałam się podejść. To wezwanie do dziekana Atwatera dzień po bankiecie Gnosis. Naciskanie, żeby m wy jawiła mu wszy stko, co wiedziałam. To by ła gra, część zaplanowanego przez stowarzy szenie procesu oceny, służąca przetestowaniu mojej lojalności. Teraz to rozumiałam. Nie dąży ł do odkry cia korzeni stowarzy szenia. Dbał o wy koszenie ty ch, którzy nie by liby w stanie sprostać jego oczekiwaniom. Uświadomiłam sobie teraz, co mnie gry zło. To, czego nie mogłam przy szpilić. Pierwszego dnia szkoły dziekan napomknął o ty m, że dawne dzieje mnie nie zniechęciły. Rzecz w ty m, że w ich

prawdziwej wersji nie by ło niczego zniechęcającego. By łam córką uczennicy wy branej do wy głoszenia mowy pożegnalnej, a nie wy rzuconej ze szkoły. On o ty m wiedział. I zakładał, że ja nigdy się nie dowiem. Bo to on sfałszował dokumentację mojej mamy. Korzy stając z tabletu Northa, otworzy łam w Panoptikonie stronę o Griffinie. Z rozdziału „Wczesne ży cie” wy nikało, że wy chowy wali go matka i ojczy m, którego nazwiska nie podano. Biologiczny ojciec zginął w katastrofie łodzi nieopodal Cape Cod dwa ty godnie przed narodzinami Griffina. – Hej, jak się czujesz? Z szafy wy szedł North z plastikowy m koszem na śmieci. Jęknęłam, chowając twarz w dłoniach. – Zawsty dzona – wy znałam zza nich. – Sprzątnąłeś po mnie rzy gi. – Chy ba naprawdę cię kocham – odpowiedział. Zagry złam wargi, jeszcze nie odsłaniając twarzy. Kocha? Rzeczy wiście o to chodziło? Chciałaby m mieć w mózgu dość miejsca, by o ty m pomy śleć, ale wszy stkie moje szare komórki skupione by ły na Nieliczny ch i na ty m, jak ich pokonać. Opuściłam ręce i lekko skinęłam głową, a kąciki ust trochę podjechały mi w górę. Trudno by łoby to uznać za odpowiedź, ale North chy ba jej nie oczekiwał. – A tak naprawdę, jak się czujesz? – zapy tał. – Sama nie wiem – przy znałam. – Nic tu nie wy daje się prawdą. Nawet to, że moim ojcem jest Griffin Pay ne. Zupełnie jakby m ży ła ży ciem kogoś innego. Ale i tamto ży cie, które przedtem miałam, nie wy dawało mi się tak do końca moje. – Wiem, jak to jest – powiedział. – Człowiek ma wrażenie, że we własny m ży ciu nie jest u siebie. Tak by ło ze mną, kiedy dorastałem. Tato by ł moim rodzony m tatą, ale równie dobrze mogliby śmy by ć sobie obcy. – Przez chwilę się wahał. – Czemu więc nie odejdziesz? Py tam o to, co cię jeszcze trzy ma w Theden, gdy już wiesz o Nieliczny ch. Jeśli sięga to nawet dziekana, mają w garści całą szkołę. – Nie ty lko mają ją w garści – sprostowałam. – Bez stowarzy szenia tej szkoły by nie by ło. Theden to taka ich hodowla. – To po co tu siedzieć? – Uklęknął i nasze oczy by ły teraz na jedny m poziomie. – Mam mieszkanie w Nowy m Jorku. Opłacane gotówką. Ty i ja mogliby śmy … – Nie mogę wy jechać – oświadczy łam. – Dopóki ich nie powstrzy mam. Nie po ty m, co zrobili. Jeśli mam rację, North, ci ludzie zabili oboje moich rodziców. I wy prali mózg mojemu najlepszemu przy jacielowi. Nie mówiąc o setkach milionów inny ch ludzi. – Potrząsnęłam głową. – Nie mogę tak po prostu uciec. North westchnął.

– Wiedziałem, że to powiesz. Nie mogę ci jednak pozwolić, żeby ś sama wróciła do tego ich przeklętego grobowca. Wiedziałam, że lepiej się z nim nie spierać. Mimo to zamierzałam wrócić. Niezależnie od tego, czy będę miała drogę ucieczki. Mieszkanie Northa opuściłam niedługo potem. Nasza rozmowa utknęła w martwy m punkcie. On czuł to, co czuł, a ja się uparłam. Nie by ło o czy m mówić. Kiedy wróciłam, na dziedzińcu panowała cisza, niewątpliwie z powodu ochłodzenia. Od zeszłej nocy temperatura spadła o dziesięć stopni, zerwał się też wiatr. Świstał teraz pośród suchy ch liści klonów okalający ch alejki kampusu, zry wając je z gałęzi i ciskając w powietrze. Podniosłam głowę i spojrzałam w nasze okno. W pokoju paliło się światło. By łam prawie pewna, że je zgasiłam. Drzwi wejściowe przy blokowano kamieniem, żeby się nie zamknęły, wbiegłam więc do środka, chroniąc się przed wiatrem. Na schodach przeskakiwałam dwa stopnie na raz, grzebiąc w torbie w poszukiwaniu mojego gemini. Nie by ło go tam jednak. Spoczy wał w czeluściach kosza na śmieci w stołówce. Kurde blade. Straciłam dostęp do swojego pokoju. – Niechcący go wy rzuciłaś? – Izzy wpatry wała się we mnie, jakby m mówiła w jakimś obcy m języ ku. – Podczas kolacji leżał na mojej tacy – odpowiedziałam, nie zamierzając się bronić. – Musiałam wy walić z resztkami po jedzeniu. – I dopiero teraz sobie to uświadomiłaś? – By łam w bibliotece – skłamałam. – My ślałam, że zostawiłam go w torbie. Mogę więc poży czy ć twój? Muszę zadzwonić do obsługi technicznej. – Pewnie – powiedziała, odpinając golda od opaski na przegubie. – Odblokuj się – poleciła telefonowi, zanim mi go podała. Spojrzałam na nią zdziwiona. – Jest sprzężony z głosem uży tkownika – wy jaśniła. – Żeby mógł z niego skorzy stać ktoś inny, trzeba najpierw samemu odblokować. Doskonale, pomy ślałam. Więc twój telefon nie uaktywni nanobotów w mózgu kogoś innego. Nie miałam ochoty brać tego czegoś do ręki, a ty m bardziej przy kładać do ucha. Mimo to wzięłam go od Izzy i szy bko wy stukałam numer kampusowej pomocy. Pięć minut później pod moimi drzwiami by ł już konserwator z kartą-kluczem. Jego też raczej zdziwiło, że ktoś mógł zgubić handheld i przez kilka godzin tego nie zauważy ć. – Kiedy przy ślą ci nowy ? – zapy tał. – Jutro – skłamałam i podziękowałam za pomoc. Ledwie przeszłam przez drzwi, zamarłam. Na biurku zostawiłam kronikę szkolną doktor Tarsus,

otwartą na jej zdjęciu. Teraz księgi nie by ło. Zniknięcie kroniki przy pomniało mi, że nie pierwszy raz ktoś zakradał się do mojego pokoju. Sprawdziłam pod poduszką, potem chwy ciłam książkę Northa i zaczęłam przewracać strony w poszukiwaniu kolejnego wpisanego tam tropu. Niczego nie znalazłam. Westchnęłam i skopałam buty, by wskoczy ć do łóżka bez my cia twarzy i szorowania zębów. Ciężko by łoby teraz bać się pry szczy i uby tków. – Daleko zabrnęłam – wy mamrotałam, podciągając koc pod brodę. Jak ty lko moje palce natrafiły na pomarańczowy krzy ży k wy haftowany w jego prawy m górny m rogu, naty chmiast siadłam prosto. By ły takie dwa, pierwszy właśnie tu, w prawy m górny m rogu, oddzielony od reszty złożonego z kwadratów wzoru, a drugi na środku najmniejszego z ty ch kwadratów. Liam powiedział mi wcześniej, że wejście do grobowca znajdowało się w najmniejszej z wewnętrzny ch sal, dokładnie więc tam, gdzie moja mama wy haftowała pomarańczowy X. X oznaczający wy jście. Przeskoczy łam wzrokiem od tego iksa do poprzedniego, po raz pierwszy dostrzegając to, co zostawiła mi mama. Mapę. Odrzuciwszy przy kry cie, wy skoczy łam z łóżka, potem rozprostowałam na nim koc. Liam twierdził, że sale w grobowcu mają ten sam układ co kwadraty na moim kocu, gdy by m więc się zorientowała, gdzie jest wejście, udałoby mi się też zlokalizować miejsce oznaczone przez drugi X. I może miałaby m drogę wy jścia. Porwałam z biurka tablet i odpaliłam mapę. Zaczęłam od mojego aktualnego położenia, a potem przewinęłam ku skrajowi lasu i w stronę cmentarza. Gdy w polu widzenia pojawił się płot, przeszłam na widok z satelity i zmniejszy łam skalę. Niemal od razu dech mi zaparło. Miałam wszy stko jak na tacy. Ty le ty lko, że z poziomu ziemi nie by ło tego widać. Kamienne alejki cmentarza wy znaczały ten sam wzór co kwadraty na moim kocu. Poszukałam kwadratu znajdującego się w samy m środku. Obejmował trawnik, na który m widziałam jabłoń, dokładnie naprzeciw mauzoleum, w który m North urządził sobie kry jówkę. Samo mauzoleum też ze wszy stkich czterech stron otaczał kamień alejek. Stanowiło drugi kwadrat w ciągu Fibonacciego. Ten, w który m moja mama umieściła pierwszy pomarańczowy X. Z sercem walący m tak, że każde nowe uderzenie zlewało się z poprzednim, przy patry wałam się obrazowi z lotu ptaka na moim ekranie. Mauzoleum kry ło w sobie wejście do grobowca. Innej możliwości nie by ło. To wy jaśniało, czemu w sarkofa*gu nie by ło trumny, czemu jego wieko by ło tak lekkie i czemu co ty dzień tam zamiatano. Tłumaczy ło także, czemu na wewnętrzny m kwadracie rośnie samotna jabłonka. Ikoniczny sy mbol drzewa wiadomości dobrego i złego.

– Ty lko jak się dostanę do środka? – zapy tałam na głos, dwukrotnie stukając w ekran, by zobaczy ć mauzoleum z poziomu alejki, jakby to mogło podsunąć mi jakiś trop. Powinnam jednak, oczy wiście, obejrzeć je od środka. Sarkofa*g, tego by łam już pewna, kry ł w sobie schody wiodące pod ziemię. Oglądanie budy nku z zewnątrz prowadziło donikąd. Zwiększy łam więc skalę. Umiejscowienie drugiego iksa by ło trudniejsze, gdy ż kamienne kwadraty kończy ły się u bram cmentarza. Gdziekolwiek się więc znajdował, kampus mogłam wy kluczy ć. By ł znacznie dalej. Żeby określić jak daleko, musiałaby m odwołać się do matematy ki. Dałaby m jednak radę to zrobić, trzy mając się wzoru. Liczby Fibonacciego podlegały dość szczególnemu porządkowi. Na początku by ły zero i jeden, a każda następna by ła sumą dwóch ją poprzedzający ch. Wzór na moim kocu łączy ł kwadraty, który ch boki długością odpowiadały kolejny m liczbom Fibonacciego, z seriami łuków łączący ch ich rogi tak, że tworzy ły złotą spiralę. Wiedziałam, że dwa najmniejsze kwadraty miały boki długości jednego milimetra, a największy liczy ł sobie pięćdziesiąt pięć na pięćdziesiąt pięć. Zmierzy łam je kiedy ś jako dziecko. Drugi pomarańczowy krzy ży k znajdował się z dala od kwadratów, kończy ł najszerszy łuk spirali. Musiałam odpowiedzieć sobie na dwa py tania, ile milimetrów dzieliło ten mały X od kwadratu znajdującego się w samy m środku i ile to wy nosiło w metrach. Dzięki uży ciu funkcji pomiarów mapy przekonałam się, że długość boku kwadratu, na który m stoi mauzoleum, wy nosi trzy metry sześćdziesiąt sześć centy metrów. Takiej więc odległości na mapie odpowiadał milimetr na moim kocu. Załadowałam naty chmiast aplikację z linijką i zaczęłam odmierzać miejsca, w który ch na moim kocu powinno się znaleźć kilka następny ch kwadratów, który ch mama nie wy szy ła. Dlaczego poprzestała na dziesiąty m kwadracie? Do głowy przy szło mi jedy nie, że właśnie tam kończy ł się grobowiec Nieliczny ch, zapewne tą wielką areną, na którą nas zabierali i która według mojej mapy znajdowała się dokładnie pod parkiem miejskim Theden Green. Ten pomarańczowy krzy ży k wskazy wał więc na coś poza grobowcem, na coś, co leżało na końcu łuku przy czternasty m kwadracie. Wróciłam do mapy i zaczęłam przy pomocy pióra kreślić na ekranie kwadraty. Funkcja ry sowania pozwalała mi na automaty czne wy znaczanie długości ich boków, musiałam więc ty lko ustawiać je w określony m porządku. Precy zja, z jaką zbudowano ten grobowiec, by ła wręcz szokująca. Nie ty lko grobowiec, również cmentarz, kampus i górujące nad nimi miasteczko podporządkowano ściśle przestrzeganemu ciągowi matematy cznemu. Kiedy doszłam do czternastego kwadratu, zatrzy małam się i aż przetarłam oczy. W pobliżu północno-wschodniego narożnika, dokładnie tam, gdzie powinien się znajdować drugi pomarańczowy krzy ży k, widniał Zbiornik Wodny Enfield. Własność Inicjaty wy Theden, tego samego podmiotu, który kontrolował Gnosis i moją szkołę, zajmująca zaledwie cząstkę kry jącej

się pod nią kopalni. Wy obraziłam sobie uzbrojony ch strażników tego zbiornika, elektroniczne czujniki i ogrodzenie pod wy sokim napięciem. Pod tą wodą coś się kry ło.

ROZDZIAŁ 29

C

oś jest pod Zbiornikiem Wodny m Enfield – powiedziałam do Northa następnego ranka o ósmej. Zadzwoniłam do niego na numer Kate, z golda Izzy, czemu nie by ła przeciwna, choć

niechętnie rozstała się z nim w porze śniadania. Spotkałam ją pod Domem Hamiltona, wy liczy wszy to tak, by na Prakty ki trafić pod koniec pierwszej przerwy, gdy nie będzie już czasu na zetknięcie sam na sam z doktor Tarsus. – Jakiego rodzaju coś? – spy tał North z towarzy szeniem niewielkiego pogłosu. Odrobinę pry watności w Paradiso zapewniała bowiem ty lko ciasna łazienka. – Nie wiem – przy znałam. – Ale co*kolwiek tam jest, mama uważała to za ważne. Czy m prędzej opowiedziałam mu, co odkry łam na moim kocu i jak to współgrało z terenami wokół cmentarza. – To prostokąt Fibonacciego – wy jaśniłam. – W prakty ce oznacza to, że mamy do czy nienia z ciągiem coraz większy ch kwadratów z przechodzącą przez nie spiralą. Wzór na moim kocu kończy się po dziesięciu kwadratach, czy li według mnie tam, gdzie kończy się ich grobowiec, natomiast spirala nadal się rozwija, sięgając do miejsca, gdzie powinien się znajdować czternasty kwadrat i gdzie moja mama wy haftowała drugi X – mówiłam coraz szy bciej, by zdąży ć wszy stko przekazać. – A jeśli jeszcze dalej poprowadzić tę spiralę, w miejscu, gdzie powinien się znajdować dwudziesty pierwszy kwadrat, trafia się na główną siedzibę Gnosis. W sam środek ich gmachu. Sądzę więc, że te trzy miejsca – grobowiec, to coś pod zbiornikiem wodny m i budy nek Gnosis – są pod ziemią połączone. – Łał – zawołał North. – To zupełnie jak moty w z pewnego kiepskiego filmu z Nicolasem Cage’em z początków wieku 1. – Nie wiem, o kim mowa. – Nie znasz Nicolasa Cage’a? – Northowi chy ba trudno by ło w to uwierzy ć. – Musisz naty chmiast obejrzeć Skarb narodów. Jest wprawdzie okropny, ale skoro tak ty m ży jesz, powinnaś przy najmniej zobaczy ć, o co chodzi. – Skup się, proszę. Zbiornik Wodny Enfield. Co umieściliby pod nim Nieliczni i dlaczego? Podczas naszej rozmowy zauważy łam po drugiej stronie dziedzińca dziekana Atwatera i aż się wzdry gnęłam. Teraz, gdy dziedziniec zaczął pustoszeć, przejście pomiędzy Hamiltonem i Jay by ło w pełni w zasięgu jego wzroku. Skoczy łam za budy nki, schodząc mu z oczu. – Poddaję się – rzekł North. – Chcesz tam podjechać po południu i sprawdzić? O czwartej

kończę. – Zdecy dowanie – potwierdziłam, odsuwając golda od ucha. 8:44. Doktor Tarsus miała zamknąć drzwi klasy za sześćdziesiąt sekund. – Muszę lecieć – poinformowałam Northa. – Przy jdę do Paradiso po zajęciach. Na Prakty ki dotarłam dokładnie o 8:45, akurat gdy doktor Tarsus zamy kała. Przy trzy małam drzwi. – Lepiej się dziś czujesz? – spy tała na mój widok. – O wiele – oznajmiłam, bły skając najbardziej promienny m z moich uśmiechów. – Nie mogę się doczekać sesji poprawkowej. – Miło to sły szeć – odparła, sięgając do kieszeni sweterka. – Będziesz tego potrzebowała. Opuściłam wzrok i zobaczy łam w jej palcach niedużą kopertę. Podała mi ją na wy sokości talii, jakby wolała ten gest ukry ć. Prędko wsunęłam kopertę do torby. – Zaczy najmy – powiedziała potem, już głośniej, do całej grupy. Weszłam do swojej kapsuły i wsadziłam torbę do kosza przy siedzeniu, wy jąwszy z niej przedtem kopertę. Podnosząc ją, usły szałam, że w środku coś się przesuwa, a dolny jej koniec nagle stał się cięższy. – Naszy m dzisiejszy m celem będzie ucieczka – usły szałam głos Tarsus. – Ocenie poddana zostanie wasza zdolność do logicznego my ślenia przy niemożności polegania na percepcji zmy słowej. Na ile potraficie podejmować decy zje po omacku? Rozdarłam kopertę i przy jrzałam się jej zawartości. W ten dolny róg zsunął się wisiorek na srebrny m łańcuszku. Oddała mi naszy jnik? Ekran się włączy ł, ale scena na nim tonęła w półmroku. Nie potrafiłaby m określić, na co patrzę. Przez chwilę my ślałam, że mój ekran nawalił, ale ponownie usły szałam głos doktor Tarsus. – Oczekujemy od naszy ch zmy słów, że nas poprowadzą. Jeśli jednak znajdziesz się w sy tuacji, z którą nie zdołają sobie poradzić? W jakim stopniu twój umy sł wy równa szanse? Znów popatrzy łam na naszy jnik. Powiedziała: Będziesz tego potrzebowała. W jakim celu? – Znajdujesz się na najwy ższy m piętrze budy nku ogarniętego pożarem – mówiła doktor Tarsus. – Wszy stkie piętra łączy jedna winda, poszczególne piętra łączą też schody, ale te ciągi komunikacy jne są niespójne, co oznacza, że każda z klatek schodowy ch znajduje się w inny m miejscu. To by ły ważne szczegóły, do mnie jednak docierały najwy żej w połowie. Kopertę z naszy jnikiem wepchnęłam z powrotem do torby i postarałam się słuchać. Budynek ogarnięty pożarem. Klatki schodowe w różnych miejscach. Ucieczka. – Pożar wy buchł na twoim piętrze – konty nuowała Tarsus – i szy bko się rozprzestrzeni. Twoim

zadaniem będzie ujść z tego budy nku z ży ciem. Licznik u dołu ekranu wskaże, ile dy mu się nawdy chałaś. Jeżeli stracisz przy tomność, sy mulacja dobiegnie końca, a twój wy nik wy niesie zero. Powodzenia. Światła w sali przy gasły i rozpoczęła się sy mulacja. Kilkakrotnie zamrugałam, jakby miało mi to pomóc wy raźniej widzieć, ale nic to oczy wiście nie dało, gdy ż na ekranie nie by ło światła.Rozejrzałam się w poszukiwaniu dy mu, o który m wspomniała Tarsus, żadnego jednak nie wy czułam. Ani inny ch oznak pożaru. Znajdź schody, powiedziałam sobie, idąc powoli z wy ciągnięty mi przed sobą rękami. Chwilę później dłonie dotknęły jakiejś powierzchni. Zimnej, prawie wilgotnej, przy pominającej kamień. W my śli wkradł mi się zamęt. Jeśli ten budy nek się palił, ściany nie powinny by ć zimne, a już na pewno nie wilgotne. Czy żby umknęło mi coś, co powiedziała? Teraz, gdy moje oczy oswoiły się już z mrokiem, wy różniłam jakiś kształt sterczący ze ściany nad moją głową. Sięgnęłam tam i wy czułam gładki cy linder umocowany na małej platformie. Moje palce wspięły się wzdłuż jego zaokrąglonego boku, a gdy przesuwałam je nad wierzchołkiem tego cy lindra, odrobinę się zapadły. Środkowy palec skruszy ł coś szty wnego i nagle skojarzy łam. To by ła świeca z wy palony m knotem, osadzona w kamienny m murze. Znajdowałam się w grobowcu Nieliczny ch. Postarałam się nie dręczy ć py taniem dlaczego – dlaczego Tarsus mnie w nim umieściła, domagając się, by m uciekła? – a skupić się na jak – jak się dostać do tego czegoś pod zbiornikiem wodny m? Zegar u dołu ekranu już ty kał. Teraz, gdy wiedziałam, gdzie jestem, w kilka sekund zorientowałam się, że znajduję się w sali, w której odby ła się inicjacja. Dojrzałam zary s ołtarza pod odleglejszą ścianą. Zobaczy łam jedne i drugie drzwi. Przeszłam przez te bliżej mnie. Pomieszczenie, w który m się znalazłam, okazało się mniejsze od poprzedniego, co oznaczało, że zmierzam w kierunku środka. Do wy jścia. Nie wy jścia jednak szukałam. Odwróciłam się i pognałam przez salę z ołtarzem do drugich drzwi. Uznałam, że jestem w trzecim lub czwarty m pomieszczeniu tego ciągu, po sześciu lub siedmiu powinnam zatem dotrzeć do areny, a następne cztery doprowadzą mnie pod zbiornik wodny. Wiedząc już, gdzie ulokowane są drzwi – w przeciwległy ch rogach przeciwległy ch ścian – mogłam te sale przeby wać pędem, zwalniając jedy nie przy przeciskaniu się przez wąskie drzwi. Gdy wbiegłam na arenę, na moment przy stanęłam, żeby z zaparty m tchem raz jeszcze, w całkowity m bezruchu, by nie zgubić kierunku, podziwiać ogrom tego miejsca. Panował tu taki mrok, że gdy by m obróciła się choć odrobinę, przy szłoby mi biegać w koło w poszukiwaniu przeciwległej ściany. Jak ty lko mój oddech się uspokoił, ruszy łam dalej, pędząc na drugi kraniec tej rozległej kolistej

sceny i modląc się o kolejne drzwi. Serce zabiło mi radośniej, bo dojrzałam szczelinę w skale. Wejście do tunelu. Licznik u dołu ekranu pokazał 10:00:00. Na odnalezienie czegoś pod zbiornikiem wodny m miałam dziesięć minut. Trzy mając się ściany po prawej, z jedną ręką na jej kamiennej powierzchni, a drugą wy ciągniętą w przód, przeszłam w równomierny trucht wzdłuż kory tarza zawijającego się na kształt spirali. Choć oczy wiście biegłam w miejscu, w swojej kapsule, decy dując się na sprint, nie pokonałaby m całej trasy. Oceniłam, że przebiegnięcie tej odległości zajmie mi co najmniej siedem minut, jednak tuż poniżej sześciu wpadłam na ścianę. Po ciemku nie widziałam jej przed sobą. By ła z kamienia, tak samo jak biegnące po bokach, i obmacy wałam ją teraz w poszukiwaniu przejścia, nie przy jmując do wiadomości, że to ślepy zaułek. Trafiłam dłonią na kamień wy stający bardziej niż inne. Gdy go wcisnęłam, ściana ustąpiła. By ła za nią kolejna, ty m razem ze szkła, z ty łu podświetlona. Zamrugałam raptownie, oślepiona ty m blaskiem. Po drugiej stronie szklanej tafli widziałam ścianę z gładkiej stali i na jej środku wejście jak do bankowego skarbca, ozdobione wielkim G. Logiem Gnosis. Obok wejścia zamontowano mikrofon z czerwony m guzikiem i prostokątny m ekranem. Na prawo od domofonu widoczna by ła tablica kontrolna z rzędami zielony ch światełek. Dotknęłam szkła, chcąc się przekonać, jak może by ć grube, ono zaś zmieniło się w ekran doty kowy z klawiaturą. Pojawiło się na nim dwanaście kwadratów, w ty m cztery pierwsze oznaczone liczbami.

To by ła zagadka matematy czna. Mój mózg z miejsca zaczął szukać schematu. Dwa plus trzy równało się pięć, a pięć plus trzy – osiem, ale po dodaniu trzech do ośmiu nie uzy skałoby się wy niku cztery. Kurde. Przeniosłam wzrok na dół ekranu. Zostało 2:59:45. Czułam, jak opuszcza mnie zapał. Czas leciał, a ja wciąż tu sterczałam. Myśl, Rory, upomniałam się. Moja mama pomy ślała o wszy stkim. Musiała więc zostawić mi podpowiedź i w tej sprawie. Przerzuciłam w my ślach wszy stko, co postanowiła mi zostawić. Naszy jnik, cy tat, koc. Koc. Widniejący na nim schemat matematy czny. W mgnieniu oka, pojęłam. To nie by ły liczby 2, 5, 8 i 4. To by ło 2584, dwudziesta liczba w ciągu Fibonacciego. Powtarzałam go sobie zeszłej nocy. Jaka by łaby następna liczba w ty m ciągu? Chy ba mózg mi się zawiesił. Nie mogłam sobie przy pomnieć. Musiałam zacząć od początku. Dwiema pierwszy mi liczbami by ły zero i jeden, a każda następna stanowiła sumę

dwóch ją poprzedzający ch. Z obliczeń wy nikało, że po 2584 nastąpi 4181. Szy bko wpisałam do kolejny ch kwadratów cztery, jeden, osiem i jeden. Teraz ostatnia czwórka: 2584 + 4181 = 6765. Wpisałam i te cztery liczby, wstrzy małam oddech i i wcisnęłam enter. Brzęk. Aż podskoczy łam, tak głośny by ł ten dźwięk, szczęknięcie metalu o metal. Przesunął się jakiś bolec w zamku. Chwilę później doszedł do mnie odgłos potężnego podmuchu i wreszcie świst towarzy szący przesuwaniu szklanej tafli. Rzuciłam okiem na licznik: zostało 1:45:00. Weszłam do tej komory. Ledwie to zrobiłam, szy ba za mną się zasunęła. Towarzy szący temu odgłos olbrzy miej ssawki świadczy ł, że zostałam uwięziona między szkłem a stalą. Co teraz? Przeskanowałam wzrokiem to niewielkie pomieszczenie. Czerwony guzik pod mikrofonem migotał, jakby trwało nagry wanie. Należało coś powiedzieć? Jeśli w grę wchodziło hasło, na pewno go nie znałam. Zobaczy łam, że na ekranie nad mikrofonem pojawia się ruchomy zapis fal głosowy ch, jakby m coś mówiła. Rozległ się sy gnał dźwiękowy, lampki na tablicy kontrolnej zmieniły kolor z zielonego na czerwony, potem nastąpiło głośne metaliczne szczęknięcie zamka w drzwiach sejfu. Wpuszczono mnie. Sięgając do ty ch drzwi, by je otworzy ć, pierwszy raz zauważy łam, że skórę na rękach mam ciemną. Przy jrzałam się reszcie swojej postaci i zrozumiałam, czemu sy stem mnie wpuścił. Wziął mnie za nią. Od początku tej sy mulacji by łam doktor Tarsus i nie miałam o ty m pojęcia. Nic dziwnego, że tak szy bko się poruszałam. Miałam dwa razy dłuższe nogi. Gdy na liczniku zostało już ty lko dziesięć sekund, wpadłam przez siedmiokątne wejście do największego pomieszczenia, w jakim w ży ciu by łam. Nie przy pominało niczego, co kiedy kolwiek widziałam. By ło oświetlone niesamowitą błękitną poświatą. Od podłogi po sufit wy pełnione rzędami identy czny ch maszy n. Panował tu chłód jak w zamrażarce. Podłogę stanowiła krata umocowana co najmniej metr nad podłożem sprawiający m wrażenie wy ciętego w migotliwej skale. Spojrzałam na strop oddalony ode mnie chy ba o długość boiska piłkarskiego. By łam w serwerowni Gnosis. Z całą pewnością. Spójrz w prawo! Te słowa by ły jak grzmot, jak wy buch, ogłuszy ły mnie przestrachem i ulgą. Głos by ł tu ze mną, pomagał mi i przejmował się ty m wszy stkim nie mniej ode mnie. Prędko obróciłam się w prawo i ujrzałam maszy nę różniącą się od inny ch. Potrójny ekran zawieszony nad szklany m biurkiem, wewnątrz klatki koloru miedzi. Wy konałam krok w jej kierunku i mój ekran pociemniał. – Nie – wrzasnęłam. – Jeszcze nie. Licznik jednak się wy zerował i sy mulacja dobiegła końca. Chwilę później na ekranie zapłonęła

lista członków naszej grupy, uszeregowana według czasu ucieczki. Moje nazwisko widniało gdzieś w połowie tego rankingu. Na miejscu niebudzący m podejrzeń. Wy dawać się mogło, że przeszłam tę samą sy mulację co inni. Ty lko Tarsus i ja znały śmy prawdę: że z wciąż niepojętego dla mnie powodu postarała się mi pomóc. Nie ty lko pozwoliła mi na swobodne poruszanie się wewnątrz grobowca, ale i pokazała dostęp do serwerów Gnosis. Resztę zajęć poświęciła na wy ty kanie rozmaity ch błędów, jakie moi koledzy popełnili w swoich sy mulacjach. Do mnie nic z tego nie dotarło. Siedziałam wpatrzona w wisiorek. Czy to ona zostawiła mi pod poduszką odpis arkusza ocen mamy ? Wpisała do książki Northa imię doktor Hildebrand? Usły szałam głos, głośno i wy raźnie, już nie tak grzmiący jak przedtem, bardziej przy pominający echo. Dwa słowa obijające mi się wewnątrz głowy. Zaufaj jej. 1. Skarb narodów (2004), reż J. Turtletaub. [wróć]

ROZDZIAŁ 30

C

iesząc się, że jestem w trampkach, pognałam z Domu Hamiltona do Paradiso, a gdy przeskakiwałam przez płot cmentarza, wisiorek z ipsy lonem obił mi się o obojczy k. Pędząc przez trawę, rozejrzałam się szy bko, by się upewnić, że jestem tu sama. Ledwie mój wzrok dotarł do posągu archanioła, zamarłam w pół kroku. Wskazy wał ręką wejście na cmentarz, co miało dla mnie sens, odkąd poznałam ilustrację z Raju utraconego. Wy pędzał Adama i Ewę z Ogrodów Edenu. By łam jednak pewna, że tamtej nocy, gdy Nieliczni wezwali mnie pod skrzy dło anioła, ta sama ręka kierowała się ku niebu. Podbiegłam tam. Prawie nie by ło tego widać, ale na jego lewy m ramieniu by ła szczelina w kamieniu, zupełnie jakby ramię stanowiło dźwignię. Złapałam anioła za przegub i pchnęłam rękę do góry. Ani drgnęła. Zacisnęłam zęby i pchnęłam ponownie, zapierając się o ziemię. Ramię podjechało do góry, a z lewej strony dobiegł mnie rumor. Zgrzy t przesuwający ch się kamieni. Dochodził z mauzoleum. Rzuciłam się do tego budy nku i pozwoliłam sobie wejść do środka. Jeszcze zanim odsunęłam wieko sarkofa*gu, wiedziałam, co zrobiłam. Otworzy łam wejście do grobowca. Marmurowe dno sarkofa*gu przesunęło się nieco, ukazując spiralne schody wiodące w smolistą czerń. Wy chy liłam się przez jego krawędź, usiłując wy patrzeć dno, niestety, mój wzrok nie sięgał dalej niż na trzy metry w głąb. Wy prostowałam się, czując nagły lęk. A jeśli uruchomiłam jakiś cichy alarm? Nie wspominając o ty m, że w biały dzień wejście do mauzoleum pozostawiłam otwarte. Zamknęłam sarkofa*g i równie szy bko, jak weszłam, pożegnałam się z mauzoleum, po czy m, przy stając ty lko na chwilę, jakiej wy magało opuszczenie ręki anioła do poprzedniej pozy cji, popędziłam w kierunku płotu. Gdy wpadłam w drzwi kawiarni, za kasą stała Kate. – Hej, Rory – zawołała. – Northa tu nie ma. – Co znaczy, że go nie ma? – oburzy łam się. – Musi by ć. Kate mi się przy jrzała. – Dobrze się czujesz? – Po prostu muszę się zobaczy ć z Northem – wy jaśniłam. – Wiesz może, gdzie jest? Potrząsnęła głową przecząco. – Za pięć minut zaczy na zmianę. Zrobić coś do picia, żeby lepiej się cze…

– Nie, dzięki – powiedziałam i wy biegłam. Ogromnie mi ulży ło, gdy zobaczy łam go przez szklane drzwi serwisu Ivana. Na ladzie leżał otwarty laptop Northa, a Ivan dłubał przy czy mś, co chłopak trzy mał w ręku. Otworzy łam szeroko drzwi i dzwoneczek się rozkoły sał. North się poderwał, zaciskając palce na ty m, co miał w dłoni. Szy bko zatrzasnął laptop. – Rory – powiedział, widząc, że to ty lko ja, ale po chwili odprężenia znów zmarszczy ł brew. – Co tutaj robisz? – Muszę się dowiedzieć, co jest na moim naszy jniku – powiedziałam pospiesznie. – Sądzę, że coś tam umieściła. Chy ba właśnie po to go zabrała. Ivan już otwierał swój zastępczy sprzęt. – Co masz w ręku? – spy tałam Northa. Wciąż zaciskał palce. Zawahał się, potem zerknął na Ivana. Staruszek kiwnął głową. – Jest już gotowy. North rozchy lił palce. Na jego dłoni leżał medalion w kształcie gołębia, który zobaczy łam w szklanej gablocie podczas naszego pierwszego wieczornego wy padu. Z bliska wy dawał się wy konany jeszcze kunsztowniej. Złoto pokry wał misterny wzór, a skrzy dło lekko odstawało od reszty. – Kupiłem go dla ciebie – powiedział North, zerkając kątem oka na Ivana. – Żeby zastąpił tamten naszy jnik. – Zająknął się. – Wiem. Nic ci go nie zastąpi, ale my ślałem… – Uwielbiam go – oznajmiłam, unosząc oburącz włosy. – Zapniesz mi go? I zdejmiesz tamten, żeby śmy mogli sprawdzić pliki? Gdy palce Northa dotknęły mojego karku, poczułam dreszcze. Znów zamarzy łam o ty m, żeby śmy by li ty lko parą zwy czajny ch nastolatków, która nie musi demaskować biotechnologicznego spisku. Gołąb zawisł kilka centy metrów nad wisiorkiem, wpasowując się między obojczy ki. – Co jest w środku? – spy tałam nagle, przy pominając sobie, że to medalion. Zawias by ł na górze, wsunęłam więc paznokieć w dziób gołębia, najbardziej oczy wiste miejsce otwarcia. – Nie otwiera się – powiedział szy bko North. Odpiął naszy jnik z ipsy lonem i trzy mał teraz w ręku. – To nie jest medalion? – Kimkolwiek by ł poprzedni posiadacz, zamknął go na głucho – wy jaśnił Ivan. – Aha – odpowiedziałam, kry jąc rozczarowanie. Wsunęłam pod niego grzbiet dłoni, unosząc tak, by mu się przy jrzeć. Zapamiętałam, że za oczko gołębiowi służy ł turkusik, musiałam się jednak my lić, bo nie by ło niebieskie, ty lko czarne i poły skliwe niczy m z lustrzanego szkła. – I tak go uwielbiam – stwierdziłam, odwracając się do Northa z uśmiechem. – Dziękuję ci.

Rozpromienił się. – Nie ma za co. Odsłonił w moim wisiorku wty czkę USB i włoży ł w wejście w laptopie Ivana. – Jak go odzy skałaś? – spy tał. – Od doktor Tarsus – powiedziałam. – Dziś rano mi go zwróciła. To zabrzmi jak wariactwo, ale nie wy kluczam, że przez cały ten czas próbowała mi pomagać. – Pomagać w czy m? – chciał wiedzieć. – Sama nie wiem. Dziś rano, podczas Prakty k, pokazała mi wnętrze grobowca i pozwoliła uży ć jej uprawnień, by dostać się do czegoś, co wy glądało mi na serwerownię Gnosis lub jakoś podobnie. To jest właśnie to miejsce pod zbiornikiem wodny m. North coś odpowiedział, nie usły szałam jednak co, gdy ż zby t zajęta by łam dwoma plikami, które właśnie wy skoczy ły mi na ekran. Jeden stanowił jakiś JPEG, drugi nagranie audio, siedem minut i czterdzieści pięć sekund. Oderwałam od nich oczy i napotkałam wzrok Ivana. – Znajdą się tu słuchawki, które mogłaby m poży czy ć? Nie to, żeby m nie chciała, by nagranie usły szał też North czy na przy kład Ivan, pragnęłam jednak za pierwszy m razem wy słuchać go sama. – Oczy wiście – odparł staruszek. Wrócił do szafki ze sprzętem zastępczy m i wy jął parę przestarzały ch słuchawek, z ty ch, co to nosiło się na uszach. – Jeżeli potrzeba ci odrobiny pry watności, możesz posłuchać tego w moim biurze na zapleczu – powiedział serdecznie i gestem zaprosił mnie za ladę. Wskazał drzwi za jedwabną zasłonką, oddzielające sklep od jego ty łów. – Dzięki – odpowiedziałam, zerkając jeszcze na Northa, gdy brałam z lady laptop. – Wrócę za kilka minut. Biuro by ło ciasne, ale czy ste. Na biurku stało stare radio tranzy storowe, oparte o ścianę. Nastawione by ło prawdopodobnie na kanał informacy jny. Grało zby t cicho, by można by ło od razu rozróżnić słowa. Wy chwy ciłam frazę „rozbły sk słoneczny ” i podkręciłam głośność. Trafiłam na końcówkę jakiejś relacji. – …wiatr pchnie w naszy m kierunku burzę elektromagnety czną – mówił reporter. – Wędrując z prędkością niemal trzy nastu milionów kilometrów na godzinę, ta chmura plazmy słonecznej i cząstek pola magnety cznego uderzy w atmosferę ziemską w przeciągu doby, stwarzając poważne zagrożenie dla naszej sieci energety cznej. Burza słoneczna. Na punkcie czegoś takiego dawny Beck by oszalał. Nowy Beck najpewniej wcale jej nie zobaczy. Lux już o to zadba. Zjawiska atmosfery czne znajdowały się przecież na liście zagrożeń. Ta my śl sprowadziła mnie znów do chwili obecnej. Zaczęłam od kliknięcia JPEG-a.

Na ekranie otworzy ło się czarno-białe zdjęcie. To by ła fotografia z kroniki szkolnej, zdjęcie migawkowe z rozdziału o sporcie. Koszy karz w koszulce Theden wy konał rzut za trzy, jak wy nikało ze wskazań zegara, na cztery sekundy przed końcem. Tłum na try bunach za nim poderwał się z miejsc. Niemal od razu wy patrzy łam mamę, z ustami otwarty mi w okrzy ku radości, ściskającą dziewczy nę stojącą obok niej. Dziewczy nę o fry zurze afro i oczach barwy czarnego tuszu, które i po siedemnastu latach wy glądały tak samo. By ły przy jaciółkami. Wepchnęłam wty czkę od słuchawek w gniazdko i kliknęłam drugi plik. – Masz niewątpliwie wiele py tań – dobiegł ze słuchawek głos doktor Tarsus. – Ja znam odpowiedzi, choć nie wszy stkie. Nie wiem, czemu twoja mama wtedy opuściła Theden ani czy jej śmierć by ła przy padkowa, choć w to akurat raczej by m wątpiła. Wiem, że twoim prawdziwy m ojcem jest Griffin Pay ne i że on i Aviana bardzo się kochali, jak również, że ona miała pewność, iż zostałaś poczęta w noc poślubną. Tu doktor Tarsus nabrała tchu. Poczułam, że cała szty wnieję, przy gotowując się na to, co zaraz usły szę. – Ostatni raz z twoją mamą rozmawiałam w dniu twoich narodzin. Od czerwca, gdy uciekła, nie miałam z nią kontaktu. Zadzwoniła z telefonu pielęgniarki, żeby powiedzieć, że rodzi i że sądzi, iż Nieliczni ją namierzy li. Nie wy jaśniła, co skłoniło ją do ucieczki, powiedziała ty lko, że by ło to coś strasznego i że z tego powodu nie możesz dorastać jako dziecko Griffina. Powiedziała, że zadbała, by Griffin nie uważał cię za swoją córkę i że dorastać będziesz w przekonaniu, że twoim ojcem jest niejaki Duke Vaughn. Wzmianka o tacie sprawiła, że oczy mi zwilgotniały. Jakże odległe wy dawało się nasze wspólne ży cie. – Powiedziała, że dzwoni, żeby się pożegnać – mówiła dalej doktor Tarsus. – I prosić, żeby m zadbała o twoje bezpieczeństwo. Obiecałam jej, że to zrobię. Wiesz już, że naszy jnik z ipsy lonem by ł mój. Twoja mama nigdy nie należała do Nieliczny ch. Twój ojciec zresztą też nie. Jego kandy datury, pomimo błagań ojczy ma, nigdy nawet nie brano pod uwagę – nie miał dostatecznie wy sokiego IQ. Twoja matka otrzy mała zaproszenie i przeszła cały proces oceny, ale kiedy doszło do złożenia przy sięgi, odmówiła. Nigdy nie zapomnę jej słów. Zrzuciła z głowy kaptur i oświadczy ła: „Ty lko bezsilni kry ją się pod maskami i szatami”. Cała nasza reszta dała się złapać na prestiż i elitarność, na pochlebstwa o przeznaczeniu do wielkości. Wiesz, jak trudno to odrzucić? Łatwo natomiast samego siebie do tego przekonać, nazwać powołaniem, wmówić sobie, że to ważne, a nawet dobre. Wy daje się, że tak zostaliśmy ukształtowani. Jak to ujął Milton? Jam go stworzył niewinnym, prawym nienadaremnie, mogącym się utrzymać w dostojeństwie snadnie, choć mogącym i upaść, lecz wolny upadnie. Wy bór należał

do nas i sami go dokonaliśmy. Ale nie Aviana. Ona by ła mądrzejsza. Nie wiedziałam, czy w ty m ją przy pominasz. Gdy dorastałaś, wy dawało się, że nie, przy najmniej patrząc z daleka. Kiedy postanowiłaś wstąpić do Theden, musiałam mieć pewność. To dlatego poprosiłam Hershey, żeby miała na ciebie oko. Gdy zapowiedziała, że pójdzie do dziekana, pojęłam, że muszę się jej pozby ć ze szkoły jakimkolwiek sposobem. Z perspekty wy czasu patrząc, wolałaby m jej nigdy w to nie wciągać. Okazało się, że te coty godniowe raporty do niczego mi nie są potrzebne. Już na pierwszy ch zajęciach zorientowałam się, że sły szy sz Zwątpienie, bo rzuciłaś się pod tamten tramwaj. Tak właśnie postąpiłaby Aviana. Tu doktor Tarsus na chwilę umilkła, a ja wy obraziłam sobie, że się uśmiecha. – Nie dostrzegałam tego, co ona widziała. Wtedy jeszcze nie. Tamtej nocy złoży łam więc przy sięgę, nie mając pojęcia, jak głęboko sięga władza stowarzy szenia. Dziś wiem to aż za dobrze. Nieliczny ch może i nie jest wielu, ale są wszędzie. W każdy m mieście, w każdej branży, na czele wszy stkich największy ch firm. Gnosis i Soza to zaledwie wierzchołek góry lodowej, Powoli i konsekwentnie tworzy li struktury dla swej dominacji. Struktury dla swej dominacji. Przeszedł mnie dreszcz. To zabrzmiało jak sformułowanie z niepokojącego thrillera spiskowego. Niestety, tu by ło z ży cia wzięte. – Nieliczny m jednak stoi na drodze przeciwnik, z który m się jeszcze nie uporali – odezwała się znów doktor Tarsus. – Zwątpienie. Taką ety kietkę przy kleili wewnętrznemu głosowi, żeby wy dawał się niegodny zaufania. Irracjonalny. Nie by ło trudno ją sprzedać. Przecież ludzie, którzy sły szą ten głos, robią rzeczy, które światu wy dają się nonsensowne – rozdają to, co zarobili, pomagają ty m, którzy na to nie zasługują, wy rzekają się swoich pragnień. Nie wy py chają się na czoło. A ponieważ ludźmi bezinteresowny mi nie sposób pokierować, Nieliczni zaczęli rozwijać przekonanie, że Zwątpieniu nie wolno ufać. Stworzy li nieistniejące zaburzenie psy chiczne, jakby obecność głosu można by ło wy tłumaczy ć w sposób naukowy, choć w istocie to najbardziej złożony aspekt naszego istnienia. To niewy tłumaczalny impuls opatrzności, który wiedzie ducha ludzkiego od zarania czasu. Jestem przekonana, że to właśnie on czy ni nas ludźmi. Czy pochodzi od Boga, czy z naszej zbiorowej świadomości, czy też stanowi niezbadaną cząstkę natury każdego z nas – tego głosu nie sposób zbadać w laboratorium ani zamknąć w pudełku. Jest na to zby t wielki. Nieliczni pomogli ludziom o ty m zapomnieć. Przy stąpili do stopniowego, metody cznego przeinaczania tej prawdy. Głos, któremu wcześniej ufano, ogłosili wrogiem szczęścia. Czy mś, czego należało się bać. Wiedząc, że ten głos nigdy nie zmieni się w sły szalny wszędzie krzy k, zadbali, by świat ogłuszy ł się muzy ką, filmami, całodobowy mi wiadomościami siedem dni w ty godniu i nieustający mi pogawędkami na czacie. Nie mogąc wy ciszy ć szeptu, bombardowali ludzi inny mi głosami. W nieskończony m wy borze. Poskutkowało, choć nie idealnie. Wciąż by li tacy, którzy wy bierali ten głos. Niepodatni na

odwracanie uwagi. Niedający się zwodzić. Dlatego zrodził się Projekt Hy perion. Nieliczni mieli powołać do ży cia nową firmę technologiczną. Ta firma miała stworzy ć aplikację decy zy jną, bez której nie sposób będzie się obejść. Dobrze znali nasz świat. I by li cierpliwi. Latem, u progu mojego ostatniego roku, stowarzy szenie załatwiło mi staż w Gnosis. Dlatego tamtej wiosny asy stowałam doktor Hildebrand przy badaniach. Szczęśliwy m trafem ktoś umieścił moje nazwisko na liście adresatów tej wewnętrznej notatki, którą znalazłaś w moim wisiorku. Jak ty lko się z nią zapoznałam, poszłam prosto do twojej mamy. Nie bałam się śmierci, jeszcze nie. Jedy nie utraty statusu. By łam dziewczy ną z Bronxu, której całkiem odmieniono ży cie. I tego ży cia nie chciałam stracić. – Wsty d tak jej ciąży ł, że głos się nieco zachwiał. Odchrząknęła i podjęła wątek: – Twoja mama, gdy ty lko się o wszy stkim dowiedziała, nie wahała się ani chwili. Postanowiła ich zdemaskować. Dy sponując tą notatką i sporządzoną przeze mnie listą członków stowarzy szenia, miała potrzebne jej dowody. Zamierzała je rozesłać do wszy stkich ważniejszy ch gazet w kraju. Każda złapałaby się na taki temat. Wtedy jeszcze dziennikarze sami dokony wali wy boru. Powiedziała też, że najpierw chce się skonfrontować z ojczy mem Griffina. Atwater by ł wówczas Boskim Drugim. Numerem dwa w stowarzy szeniu. Aviana czuła, że potrzebuje jego wy znań, choćby dla Griffina. Głos doktor Tarsus zabrzmiał teraz ponuro. – Żadna z nas nie przy puszczała, do czego zdolni są Nieliczni. Wiedziały śmy, że są potężni i bezwzględni, nie wy obrażały śmy sobie jednak, że posuną się do morderstwa. Nie mam pewności, czy uśmiercili twoją matkę, wiem za to, że zabili ci ojca. – Głos jej się łamał. – To okropne, że dowiadujesz się w ten sposób, Rory, ale Griffin nie ży je. Oczy wy pełniły mi się łzami, choć przecież już o ty m wiedziałam. Poruszy ła mnie empatia w głosie Tarsus, jej niekłamane współczucie. – Zmarł tuż po bankiecie, tej samej nocy – powiedziała cicho. – Zakrzep w mózgu. Wchodząc na mównicę, nie pojmował, z czy m się mierzy. Wiedział, że wersja Luxa wy korzy stana w Goldzie opiera się na nowy m algory tmie, tak zaprojektowany m, by odciągać ludzi od Zwątpienia, nie miał jednak pojęcia, że w zaufanie do Luxa ludzie zostali wmanipulowani przy pomocy chemii, nie wiedział też, że szczepionka przeciw gry pie, którą podano mu we wrześniu, by ła naszpikowana nanobotami. – Jej głos znów stwardniał. – Ani że jego ochroniarz, Jason, przy jmował rozkazy od kogoś innego. Zastanawiałam się, kto wcisnął guzik powodujący ów skrzep. Ile z naszej rozmowy podsłuchał Jason? Czy Griffin umarł przeze mnie? – Jestem pewna, że uważasz mnie za tchórza – powiedziała jeszcze Tarsus, znów się zacinając. – Z moją pozy cją, przy moim dostępie, powinnam by ła coś zrobić dawno temu, nim sprawy

zaszły tak daleko. Masz rację. Ale nie mogłaby m jednocześnie i z nimi walczy ć, i dotrzy my wać obietnicy danej twojej mamie. Troszczy łam się więc o to, by ś by ła bezpieczna, mając nadzieję, że przy jdzie taki dzień, gdy już nie będzie to konieczne. Chciałaby m, żeby ten dzień mógł nastąpić dzisiaj. O niczy m bardziej nie marzy łam niż o ty m, że opuścisz Theden i znikniesz, jak usiłowała to zrobić twoja mama. Ale choć nie jestem tak mądra, jak ona lub ty sama, nie jestem też głupia. Widziałam wy raz twoich oczu, gdy tej nocy zbliżałaś się do ołtarza. To samo widziałam u niej, wówczas gdy zrzuciła kaptur. Jeśli więc zdecy dujesz się wrócić do grobowca, zrobię, co w mojej mocy, żeby ś uszła stamtąd z ży ciem. – Chciała coś jeszcze powiedzieć, ale chy ba zmieniła zdanie. Dało się sły szeć jakieś szuranie i nagranie dobiegło końca. Łzy spły wały mi po twarzy, kapały na biurko. Nie powiedziała nic, czego by m już nie wiedziała lub nie podejrzewała. Mimo to jej słowa coś we mnie umocniły. Nie ucieknę. Nie mogłaby m uciec. Nie po ty m, co ci ludzie zrobili moim rodzicom. Beckowi. Milionom inny ch osób. – Rory ? – Słuchawki stłumiły głos Northa. Ściągnęłam je z uszu tak, że spadły na biurko. – Co powiedziała? Ty lko potrząsnęłam głową. – Naprawdę jest po naszej stronie? – To mało powiedziane – wy chry piałam spłakana. – Wszy stko, co robiła, robiła dla mnie. Obiecała mojej mamie, że zadba o moje bezpieczeństwo. – Wy ciągnęłam wisiorek z laptopa i podałam Northowi. – Mógłby ś to przegrać na swój telefon? Będę chciała jeszcze tego posłuchać. Skinął głową. – Oczy wiście. – Usiadł na skraju biurka Ivana. – Chcesz o ty m porozmawiać? Otarłam łzy. – Porozmawiamy, jak już załatwimy ty ch sukinsy nów. – Okej, powiedziałaś, że w swojej sy mulacji widziałaś serwerownię Gnosis – przy pomniał. – Jak wy glądała? Opisałam mu ją najbardziej szczegółowo, jak potrafiłam. – A jakie zabezpieczenia? – Hasło numery czne i rozpoznanie głosu przez mikrofon. – Identy fikacja głosu. Niech to! Jak to przeszłaś podczas sy mulacji? – By łam nią. Tarsus. Nie sły szałam, co mówiła, ale to jej głos przeprowadził mnie przez drzwi. North zagry zł wargę. – Powiedziałaś, że będzie przy twojej inicjacji, tak? Gdy by śmy dostali się niepostrzeżenie do tamtego pomieszczenia, wpuściłaby nas?

Nadzieja, z którą już prawie się pożegnałam, napły nęła z nową siłą. – Masz plan – powiedziałam, skacząc na równe nogi i przy okazji waląc kolanami w blat biurka. – Technicznie rzecz biorąc to twój plan – odparł North, a kąciki ust lekko podjechały mu do góry. – Ja ty lko mam hopla na punkcie wy zwań. Co więcej, zgranie w czasie jest aż nazby t wy jątkowe. To jakby dar. – Co chcesz przez to powiedzieć? – Służby publiczne jutro po południu wy łączą sieć energety czną, żeby uchronić transformatory przed burzą słoneczną. Gnosis twierdzi, że ich sy stemy mogą działać niezależnie od tej sieci, i dziś o północy odłącza od niej swoje serwery. – Dlaczego? – Pewnie żeby mogły działać podczas przerwy w dostawie prądu. Służby publiczne mówią, że może go nie by ć nawet cały dzień. – Boże, miej w opiece ludzi na tak długo odcięty ch od Luxa – powiedziałam z przekąsem. – Dobra dla nas nowina jest taka, że od północy do drugiej nad ranem z powodu konserwacji cały sy stem Gnosis będzie odłączony od Sieci. – Łącznie z Luxem – zasugerowałam. Puls mi przy spieszy ł. North to potwierdził. – To oznacza, że jeśli zdołamy wy korzy stać czas, gdy serwery będą odłączone, możemy dostać się tam niezauważeni. – A czy w serwerowni nie będzie wtedy ludzi? Choćby ty ch, co będą tam pracować? – Wątpię. W serwerowniach panuje lodówa i jest supergłośno. Zresztą, pracownicy Gnosis i tak mają zdalny dostęp do serwerów – mogą się do nich dostać przez wewnętrzną firmową sieć. Serce waliło mi na dobre. – O, rany. To może nam się udać. – Wiele jeszcze trzeba dopracować – upomniał mnie North. – Przy założeniu, że Tarsus przeprowadzi nas przez zabezpieczenia, będziemy jeszcze musieli znaleźć terminal, a potem ja… – Terminal? Co to takiego? – Wejście do całego sy stemu. Maszy na z klawiaturą i ekranem. To przez nią… Znów weszłam mu w słowo. – Widziałam go. Trzy ekrany, szklane biurko, przy pominające ogromny touchpad. Wszy stko otoczone miedzianą siatką. – Okej, to znaleźliśmy terminal – przy znał North. – Nadal jednak nie wiemy, jak bardzo zabezpieczona jest sama maszy na. I nie dowiemy się tego, póki się tam nie dostaniemy. – Nie my – sprostowałam. – Ja. Zrobię to sama. – I co jeszcze? – zadrwił North. – Po pierwsze, beze mnie nie dasz rady załatwić tej sprawy.

Rozmawiamy o czy mś ty pu „na miejscu się zobaczy, co się da”. Gdy by m nawet chciał, nie potrafiłby m ci powiedzieć, co trzeba zrobić. Dopóki wszy stkiego nie obejrzę. Po drugie, za bardzo cię kocham, żeby pozwolić pójść ci tam samej. Z bólem uświadomiłam sobie, że to może by ć moja ostatnia szansa na zrewanżowanie mu się ty m samy m. Chociaż zmuszałam się do zignorowania świadomości, jak niebezpieczny plan ułoży liśmy, nie mogłam się od niej uwolnić. – Też cię kocham – powiedziałam cicho. – Ty lko jak cię tam wprowadzimy ? – Ciebie zawsze wprowadza Liam, tak? W szacie z kapturem? – North wzruszy ł ramionami. – Ja będę Liamem. – Jeśli cię nakry ją… – Nie nakry ją. A nawet jeśli, to co? Powiedziałaś, że będą tam wąż, sowa i lis, tak? To skoro Tarsus jest po naszej stronie, będzie troje na dwóch. Supeł w żołądku nieco się rozluźnił. Pewność siebie bijąca od Northa by ła zaraźliwa. – Pozostaje py tanie, jak wy łączy ć Liama na te kilka godzin – stwierdził. – Rohy pnolem – oznajmiłam bez wahania. – Obezwładni go, nie zabijając, a do tego namiesza we wspomnieniach. – No, dobra. Nie wolno mi więc zapomnieć buteleczki z pigułkami gwałtu, którą na wy padek randek trzy mam w apteczce. – Żadne tam pigułki – zaprzeczy łam. – To musi by ć zastrzy k. Nie możemy mieć pewności, że wy pije to coś, w czy m je rozpuścimy. North przy jrzał mi się z niedowierzaniem. – Mówisz poważnie? – O co chodzi? Uzy skamy dokładnie to, co chcemy. Potargał sobie irokeza. – Wiem, że nie pora teraz na omawianie tego, ale kurczę, Rory, to świństwo jest solidnie popaprane. – Masz rację. Nie pora. Musimy iść kupić rohy pnol. – Gdzie, w aptece? Jasne, znajdziemy go na półce, obok aspiry ny. Założy łam ręce na piersi, ziry towana jego sarkazmem. – Jesteś gościem z irokezem i tatuażami. Nie znasz takich ludzi? – Ludzi z rohy pnolem? – Nie znasz więc nikogo, kto może go załatwić? Zaczął już kręcić głową, ale coś sobie przy pomniał. – Jeden z moich klientów ma w Greenfield aptekę. Prawdopodobnie wy dębię od niego receptę na środek nasenny. Coś mocnego, ale legalnego. Prześlę mu wiadomość z mieszkania.

– Tak czy inaczej, musimy wtajemniczy ć Hershey – powiedziałam, łapiąc za laptop i słuchawki. Podziękowaliśmy Ivanowi i wy lecieliśmy stamtąd. Po krótkiej wizy cie w Paradiso, żeby powiadomić Kate, iż North już dziś nie pracuje, poszliśmy do jego mieszkania, z kawą i pojedy nczy mi egzemplarzami wszy stkich ciastek z kawiarnianej gabloty. – Hershey ? – zawołałam, gdy weszliśmy. W salonie jednak panowała cisza. – Jest ze swoim sekretny m chłopakiem – wy jaśnił North. – Przy szła rano po swoją torbę. Powiedziała, że na kilka dni zatrzy ma się u niego. – U niego. Na pewno więc nie mieszkał na kampusie. Ani z rodzicami. Przy gry złam wargę. Mój chłopak nie chodził do Theden i też nie mieszkał z rodzicami. I nie czy niło to z niego psy chopaty cznego mordercy. Hershey zresztą spoty kała się z ty m facetem, kimkolwiek by ł, już od jakiegoś czasu. Nie by ł dla niej kimś obcy m. A ona by ła Hershey. Umiała sobie poradzić. North zniknął w szafie. Gdy go tam znalazłam, miał już na ekranie coś, co wy glądało na okno czatu. – Tak się kontaktuję z klientami – wy jaśnił. – To program do pry watnego czatu. Zadzwoni na jego handheld i puści trzy sy gnały oznaczające, że powinien się zalogować. Chwilę później facet to zrobił, a North zabrał się do pisania. – Załatwi to – powiedział i się uśmiechnął. – Jest teraz w aptece. Będzie gotowe za piętnaście minut. – Obrócił się na krześle i spojrzał na mnie. – Naprawdę to robimy – powiedziałam. Zmarszczy ł brew. – Tego właśnie chcesz, prawda? – Bezwzględnie. I ty lko… – Głos mi się załamał. – Nie chciałaby m, żeby coś ci się stało. – Ja nie chciałby m, żeby tobie się coś stało. – Ty le ty lko, że ja sama się w to wplątałam. Ty nie. Zostałeś wciągnięty przeze mnie. – Widocznie nie znasz mnie tak dobrze, jak my ślałem – powiedział. – Mnie się nie da w nic wciągnąć, Rory. Robię to, ponieważ tego chcę. Ponieważ to, co robią ci ludzie, jest złe. I ponieważ głos w mojej głowie mówi teraz to co twój. – Nie bój się – szepnęłam. North spojrzał mi w oczy i potwierdził: – Nie bój się.

ROZDZIAŁ 31

N

orth pojechał motorem do Greenfield, do tej apteki, a ja zostałam, czekając na Hershey. Zdecy dowaliśmy, że jak ty lko wy dostaniemy się z grobowca, przeniesiemy się do mieszkania Northa na Manhattanie, więc może by ła to ostatnia okazja, żeby się pożegnać. Jeśli ta sprawa nam wy pali, będziemy musieli zniknąć. Plan mieliśmy pięknie prosty. Postanowiliśmy wy wołać chaos, przeprogramowując Luxa tak, by kierował uży tkowników Golda ku ich zagrożeniom i słaby m stronom, zamiast od nich odciągać, a ty m samy m by umożliwił ludziom doświadczanie chwil, przed który mi Nieliczni tak zawzięcie ich bronili, wbijając zarazem potężny klin w ich codzienne schematy działania. Nie chodziło o rozbicie kajdan, może jednak wy starczy łoby rozkoły sać ludziom grunt pod nogami, żeby oderwali wzrok od swoich ekranów. Może poszukaliby przewodników inny ch niż lśniące złote aparaciki na ich przegubach. Ty le właśnie mogliśmy zrobić. Położy ć podwaliny. Wy boru będą musieli dokonać sami ludzie. Bom ich wolnemi stworzył, i wolni zostaną. Całkiem inaczej widziałam teraz to zdanie z Raju utraconego. Nieliczni nie zmieniali natury ludzkiej. Nie odbierali wolnej woli – takiej mocy nie mieli. Owszem, nanoboty w ludzkich mózgach wy twarzały coś na kształt poczucia ufności, skłaniając do ślepego zawierzenia Luxowi, ale te miniaturowe maszy nki nikomu nie dy ktowały wy borów. Nikt ich nie dy ktował. Nawet Bóg. Tak brzmiało przesłanie z pierścienia Griffina. Steinbeckowe timshel. Możesz. Zdając się na Luxa, ludzie po prostu rezy gnowali z dokony wania wy borów. Musieliśmy im przy pomnieć, że jeszcze potrafią to robić. Podchodziliśmy do tego opty misty cznie. Mając w pamięci profil Becka w Luksie i moją reakcję na niego, North zaczął wertować na wy ry wki profile inny ch uży tkowników, przy patrując się ich zagrożeniom i słaby m stronom. Gdy się okazało, że część z nich powtarza się niemal za każdy m razem, zaczął katalogować te powtórki. Do pospolity ch zagrożeń należały na przy kład: sy nchroniczność, skłonność do przy padkowy ch odkry ć i zachody słońca. Podobnie jak niespełnione oczekiwania i nieprzewidziane opóźnienia. Słabe strony uży tkowników to niemal powszechnie wy stępujące pięć cech: cierpliwość, współczucie, pokora, wdzięczność i miłosierdzie. Ich przeciwieństwa – potrzeba naty chmiastowego zaspokojenia, samozadowolenie, zadufanie, poczucie wy ższości i obojętność – zajmowały czołowe miejsca niemal na wszy stkich listach mocny ch stron. Nasz plan zakładał zachowanie istniejącego algory tmu aplikacji przy przestawieniu zmienny ch. O ile North dobrze rozpracował kod, nasza zmody fikowana wersja Luxa uruchomi scenariusze, który ch zgodnie z doty chczasowy m programem aplikacja miała

unikać. Nie do końca wiedziałam, czego się spodziewać w razie powodzenia naszy ch planów, by łam jednak przekonana, że skoro Nieliczni utrzy mują ludzi z dala od pewny ch doznań – chwil współczucia, miłosierdzia, wdzięczności lub pokory – noszą one w sobie niemałą moc. Wspomniałam, jak zachowała się Hershey, gdy pomogłam jej w przy gotowaniach do testów śródsemestralny ch. Okazałam jej wówczas serdeczność, i to ją zmieniło. Wsadziłam w uszy słuchawki i puściłam sobie nagranie Tarsus. North, tak jak prosiłam, przekopiował je na iphone’a, a od jego wy jazdu już trzy krotnie przesłuchałam całość. Gdy Tarsus przemówiła, podwinęłam nogi pod siebie i zamknęłam oczy. Skupiając się na oddechu, spróbowałam oczy ścić umy sł z wirujący ch, bezowocny ch niepokojów. Wdech… Wy dech… Wdech. Mój oddech zdawał się szumieć jak ocean czy może jak wiatr. Wiatr wieje tam, gdzie chce, i szum jego słyszysz, lecz nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd podąża 1. Uświadomiłam sobie, że tak właśnie jest z tamty m głosem. Podobnie jak wiatru, nie sposób by ło go przewidzieć ani uwięzić. Pozostałam przy ty ch słowach, powtarzając je sobie, póki nie uspokoiłam oddechu. Nie miałam władzy ani nad ty m, do kogo przemawia, ani też nad ty m, kiedy postanowi przemówić do mnie. Za to ilekroć się odezwał, mogłam decy dować, czy go wy słucham. Gdy tak siedziałam, moim sercem owładnął spokój, a jego obecność przepełniła mnie pewnością, że nasz plan ma sens i że jesteśmy w stanie go zrealizować. Przy pomniałam sobie, co powiedział mi głos w dniu przy jazdu do Theden, tę obietnicę, której jeszcze przed chwilą nie pamiętałam. Szepnął: Nie zawiedziesz. Czekałam jeszcze na zapewnienie, że nic złego się nam dziś nie przy trafi, ale nie nadeszło. – Rory ? Poczułam doty k dłoni na ramieniu i delikatne szarpnięcie. Jeszcze rozespana, otworzy łam oczy. W pokoju zrobiło się ciemniej, przez szczeliny w żaluzjach wchodził do wnętrza ciepły burszty n słonecznej poświaty. W uszach wciąż miałam słuchawki, choć nagranie dawno się skończy ło. Na kozetce obok mnie siedział North, z torbą z apteki na kolanach. Odgarnął mi włosy z twarzy. – My ślałem, że medy tujesz – powiedział z uśmiechem. – Dopóki nie usły szałem chrapania. Walnęłam go pięścią w ramię. – Czy żby ś już to miał? Wy jął z torby małą fiolkę i paczkę igieł. – Jedna dawka doży lnego triazolamu. Powinna uśpić go w kilka minut i utrzy mać w ty m stanie co najmniej przez osiem godzin. Jeśli wszy stko pójdzie zgodnie z planem, będziemy na Manhattanie, zanim się obudzi. Bez słowa skinęłam głową. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem. Wciąż by ło wielkie jeśli.

North zerknął na zegarek. – Dochodzi szósta – powiedział. – Muszę zanieść cały mój sprzęt na przechowanie, zanim zamkną. Ty zapewne powinnaś spakować, co tam chcesz zabrać, i przy nieść tutaj, zanim pójdziesz do Liama. Zgodnie z planem miałam zastukać do pokoju Liama na kilka minut przed zamknięciem drzwi akademika pod pretekstem, że denerwuję się inicjacją. Jego współlokator poleciał rano do Birmingham na pogrzeb babci i miał wrócić dopiero następnego dnia, Liam powinien więc by ć sam. Jako że szatę niewątpliwie miał gdzieś schowaną, przed zastrzy kiem zamierzałam go jakoś przekonać, żeby mi ją pokazał. Rozważaliśmy też możliwość zaczekania, aż wy jdzie na cmentarz, uznaliśmy jednak, że pozostawienie go potem na otwartej przestrzeni by łoby nazby t ry zy kowne, zarówno dla niego, jak i dla nas. Bezpieczniej by łoby dla wszy stkich, gdy by tę noc spędził w łóżku. Gdy już go uśpię, miałam zabrać jego szatę i spotkać się z Northem na cmentarzu, by jako Liam zaprowadził mnie do Nieliczny ch. North chciał pójść do akademika Liama razem ze mną, nie mogliśmy jednak ry zy kować, że ktoś go zobaczy, ty m bardziej że zakaz zbliżania się do Theden pozostawał jeszcze w mocy. – Jeszcze nie – powiedziałam do Northa, osuwając się na kozetkę i ściągając go na siebie. Cały zeszty wniał, zaskoczony. Mocno do niego przy warłam, wy ginając plecy, by lepiej się wtulić. Otoczy ł moją twarz rękoma i pocałował, najpierw delikatnie, potem mocniej. Drżący mi dłońmi dobrałam się do guzika jego dżinsów. – Hola – zawołał, odsuwając się ode mnie. Spojrzałam mu w oczy i znów zajęłam się guzikiem, odpinając go szarpnięciem. – Rory … – Możliwe, że dziś umrzemy – powiedziałam cicho. – Nie damy się… Weszłam mu w słowo. – Jeśli jednak tak, to nie chcę żałować, że tego nie zrobiłam. Rozsunęłam zamek bły skawiczny i przez niebieską kratę bokserek wy czułam jego podniecenie. Złapał mnie za rękę i nie wy puszczał. – Rory – powiedział już bardziej czule. – Pragnę tego. Pragnę cię. Tak bardzo, że czasem na samą my śl o ty m nie mogę oddy chać. – Splótł palce z moimi. – Ale nie w ten sposób. Nie dlatego, że się boisz. Nie bój się, pamiętasz? – Nie bój się – szepnęłam, czując, że w oczach zbierają mi się łzy. North nachy lił się, by raz jeszcze mnie pocałować, z taką czułością, że dech mi odebrało. Przez chwilę czas zdawał się tak rozszerzać i nieruchomieć, że niemal skłonna by łam uwierzy ć, że ten pocałunek nigdy się nie skończy. Aż bolało mnie w piersiach, gdy North się w końcu podniósł. – Ciąg dalszy nastąpi – obiecał, przy siadając na piętach.

Zdoby łam się na cień uśmiechu. North wstał i pomógł mi się podnieść. – Spotkamy się więc tu za jakąś godzinę, żeby zapakować motocy kl? Przy taknęłam i przed wy jściem jeszcze raz wpiłam wargi w jego usta. Teraz cenny wy dawał się każdy pocałunek. Kiedy wróciłam na kampus, słońce chowało się już za drzewami. Podwójne drzwi stołówki by ły szeroko otwarte i zimne powietrze niosło odgłosy i zapachy pory kolacy jnej. Zaburczało mi w brzuchu, ale nie miałam czasu na jedzenie. Musiałam spakować rzeczy i zanieść je do Northa, żeby mógł obładować motor, a potem raz jeszcze wrócić na kampus, żeby wziąć pry sznic i przebrać się przed wizy tą u Liama. Zamrugałam i pod powiekami poczułam łzy. Kampus by ł najpiękniejszy właśnie o zmierzchu, gdy zapalały się kule lamp uliczny ch, ale jeszcze nie zapadła ciemność, a niebo spowijał najgłębszy i najszlachetniejszy ciemny błękit. Pomimo wszy stkiego, co wiedziałam o ludziach, którzy zbudowali tę uczelnię, i zarządzający ch nią obecnie maniakach, nie by łam gotowa stąd odejść. Uwielbiałam to miejsce. Ten status, poczucie przy należności, wrażenie, że pisane mi jest coś wielkiego. O ty m samy m mówiła w swoim nagraniu doktor Tarsus. Theden obdarzy ło mnie całkiem nowy m ży ciem. Ży ciem, którego nie chciałam tracić. A jednak, w pewny m sensie, już je straciłam, szereg dni wcześniej, gdy postanowiłam ufać Zwątpieniu, dokądkolwiek mnie poprowadzi. Dziedziniec by łby pusty, gdy by nie liczy ć samotnej sy lwetki na ławce w pobliżu Domu Ateńskiego. Gdy podeszłam bliżej, zorientowałam się, że to Liam. – Rory – powiedział na mój widok, prostując się. – Gdzie się podziewałaś? – Miałam swoje sprawy – powiedziałam zdawkowo. – Na mieście. O co chodzi? – Rudd cię szukał – Liam by ł spięty, jakby zdenerwowany. – Pan Rudman? Czemu? – Powiedział, że przy spieszają twoją inicjację. – Zauważy ł moje zaskoczenie. – Rory, on jest Boskim Trzecim. Ty m w masce sowy. Rudd należał do Nieliczny ch? Mało tego, by ł trzeci w hierarchii? Boski Trzeci. Sam ty tuł sprawiał, że skóra mi cierpła. Od tej arogancji. – A dziekan Atwater to Boski Pierwszy ? Wcześniej już doszłam do wniosku, że to on kry je się pod maską węża. Ruch głowy Liama ty lko to potwierdził. – On, Rudd i Tarsus czekają na ciebie w grobowcu – powiedział, rozglądając się. Ostrożność by ła najzupełniej zbędna. Jak okiem sięgnąć nie widziałam ży wej duszy. Wszy scy by li na kolacji. – Miałem tu na ciebie czekać i zabrać do nich. – To już teraz?

Ze strachu nogi się pode mną ugięły. Strzy ka*wka została u Northa. To nie mogła by ć pora inicjacji. Jeszcze nawet nie zrobiło się ciemno. – Tak powiedział Rudd. – Liam sprawiał wrażenie zakłopotanego. – O co chodzi, Liam? – No, bo… skoro chodzi o inicjację, czemu nie kazał mi zabrać naszy ch szat? Lęk przeszy ł mi kręgosłup. Wiedzą wszystko. – Kurde – szepnęłam. – Rory, o co chodzi? Co ty zrobiłaś? – Odkry łam kilka spraw na temat stowarzy szenia – powiedziałam ostrożnie. Wy patry wałam reakcji Liama. Żadnej się nie doszukałam. – Nie jest ty m, za co je uważasz, Liam. Oni są… Jego dłoń skoczy ła w przód, łapiąc mnie mocno za przegub. – To nie są „oni”, Rory. Nie dla mnie. Wy rwałam mu rękę jak oparzona. Wpatry wał się we mnie wzrokiem nagle zimny m i twardy m jak kamienne mury grobowca. Z miejsca zrozumiałam. W języ ku Liama Nieliczny ch rzeczy wiście określało się zaimkiem „my ”, a nie „oni”. Obiecali mu doży wotnią akceptację, pewność, że zawsze będzie do nich przy należał, a jemu więcej nie by ło trzeba. – Posłuchaj – powiedział. – Jeśli chcesz się zmy ć, nie będę cię gonił. Ale spodziewają się nas w grobowcu i nie narażę ich na czekanie. Podniósł się. Przez chwilę, może dwie, wierzy łam, że mogłaby m uciec. Do Northa, w bezpieczne miejsce, ku czekającej mnie przy szłości. Mimo to stałam jak wry ta. Dla mnie nie by ło ucieczki. Odrzuciłam tę opcję, decy dując się na stawienie czoła Nieliczny m. W oddali wieża kampusu wy biła pełną godzinę. By ła siódma. North spodziewa się mnie dopiero za godzinę. Niepokoić się zacznie dopiero po ósmej, a droga na cmentarz zajmie mu kwadrans. Na my śl, że może już nigdy go nie zobaczę, wszy stko zaczęło mnie boleć. Gdy by m jednak zdecy dowała się teraz do niego wrócić, straciliby śmy wszelkie szanse na dostanie się do serwerowni. Jedy ne, co mogłam zrobić, to wszy stko przeciągać. Przez godzinę z kawałkiem. Nie dam rady, zaskowy czało coś we mnie. Czekałam, aż głos powie mi, że się my lę, ale odpowiadała mi ty lko cisza. Liam odwrócił się i ruszy ł w kierunku lasu. – Zaczekaj – zawołałam. – Idę z tobą. Dopiero wtedy, gdy już dokonałam wy boru, głos w końcu przemówił. Nie bój się, bo jestem z tobą. – Nie boję się – odpowiedziałam szeptem i w tamtej chwili by ło to prawdą.

1. J 3, 8. Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu, Poznań – Warszawa 1971, Wy dawnictwo Pallotinum. [wróć]

ROZDZIAŁ 32

K

iedy doszliśmy na środek cmentarza, niebo by ło prawie ciemne, a nad hory zontem szy bko gasły ostatnie ślady światła. Ramię anioła już kierowało się ku niebu. Zostawili nam otwarty sarkofa*g. Nie umknęła mi zawarta w ty m ironia. Przy gotowali dla mnie grób. – Czemu to robisz? – spy tał Liam, gdy wchodziliśmy do mauzoleum. Jakże inaczej wy glądało ono teraz, w tej właśnie sy tuacji, przy ty m chłopaku. Marmurowe płaskorzeźby nie by ły piękne, ty lko groźne, a wnętrze nie ty le kameralne, co przy prawiające o klaustrofobię. – Mam do czy nienia z Nieliczny mi – odpowiedziałam. – Co dałaby mi ucieczka? – I jeszcze zmusiłam się do śmiechu. – No i chy ba nie zabiją mnie, jeśli nie zechcę dołączy ć? W rzeczy wistości by łam prawie pewna, że to właśnie zamierzają zrobić. Po twarzy Liama widać by ło, że i on ma pewne podejrzenia co do mojego losu. Powiedziałaby m, że miał problem z rolą, którą przy szło mu odegrać. Wy raźnie jednak nie na ty le wielki, by od nich odejść. – Naprawdę cię lubiłem, Rory. – Lubiłem. Czas przeszły. Jakby już mnie nie by ło między ży wy mi. Skinął głową w stronę sarkofa*gu. – Wchodzisz pierwsza. Zaczekaj na mnie na dole. – Bez zasłaniania oczu? Nie spojrzał mi w oczy. – Rudd powiedział, że to nieistotne. Przełknęłam tę gorzką pigułkę ze świadomością, iż nie liczy ło się, że poznam wejście, skoro nie miałam stamtąd wy jść. Schodząc spiralny mi schodami do ciemnej sali na dole, mocno trzy małam się poręczy. Liam szedł tuż za mną. Sięgnął pod najniższy stopień i wy jął metalowy walec. My ślałam, że to latarka, kiedy jednak wcisnął kciukiem guzik u jej podstawy, zapłonęła prawdziwy m ogniem. – Sala z ołtarzem jest trzecia z kolei – szepnął prawie niesły szalnie. – Tam właśnie będą. Wziął mnie pod łokieć i przeprowadził przez jedy ne drzwi, pod wąskim łukiem, do następnej sali. Kwadratowej, oczy wiście, tak jak poprzednia, ty le że większej i odróżniającej się sofami kry ty mi szkarłatny m pluszem i niskimi mahoniowy mi stolikami stojący mi wzdłuż wąskiego chodnika, który ciągnął się łukiem od jedny ch drzwi do drugich. Prosta skośna linia by łaby bardziej ekonomiczna, ale Nieliczni przedłoży li nad to matematy czną elegancję. Nawet nie widząc całej reszty, wiedziałam, że ta krzy wa przejdzie w złotą spiralę wijącą się ku wejściu do tunelu. W połowie drogi usły szałam głosy dochodzące z następnej sali. – Powinieneś mi dziękować. – To by ł Rudd.

– Dziękować ci? – Dziekan Atwater. – Tak – potwierdził Rudd, mniej jednak pewnie niż przedtem. – Rozwiązałem nasz problem. Doszliśmy pod łukowate wejście. Liam przy stanął i spojrzał na mnie. Podniosłam palec. Minutkę. Lekko skinął głową. Widziałam, że by ł nie mniej zaciekawiony niż ja. – A jak konkretnie to osiągnąłeś? – spy tał lodowato dziekan. – Sy piając z szesnastolatką? Wzrok Liama skoczy ł ku mnie, a jego brwi wy gięły się jak py tajniki. Prędko potrząsnęłam głową. Nie chodziło o mnie. – My ślałeś, że nie wiem? – zapy tał dziekan, gdy Rudd nie odpowiedział. Nie usły szałam jeszcze głosu Tarsus. Czy w ogóle tam by ła? Na samą my śl, że mogłoby jej nie by ć, ścisnęło mnie w żołądku. By ła moją jedy ną nadzieją. – To by ł z mojej strony błąd w ocenie – przy znał wreszcie Rudd bezradnie. – Owszem. I to właśnie, jak rozumiesz, stanowi problem. Sugeruje bowiem, że i mnie się przy trafił błąd w ocenie. Co niepojęte, zrobiło mi się żal Rudda. Przeliczy ł się. Za jedną z sof po mojej lewej coś zaszeleściło. Ale jak ty lko zwróciłam głowę w kierunku tego hałasu, dłoń Liama ścisnęła mój łokieć. Domy śliłam się, że wzmianka dziekana o błędzie w ocenie przy pomniała mu, po czy jej stronie stoi. Szarpnąwszy, przeciągnął mnie pod łukiem drzwi. – A jednak gdy by nie moje kontakty z nią, nie wiedzieliby śmy o Rory – mówił Rudd, gdy wchodziliśmy do sali. Przeszedł do obrony. Dowodził swoich racji. Od razu pojęłam, z kim sy piał. Sekretny chłopak Hershey nie by ł już sekretny m chłopakiem. – A co z ty m, co ona wie? – Ona nic nie wie. Zresztą, nie ma to żadnego znaczenia. Po ty m, jak zostanie zobowiązana… Odrobinę się zatoczy łam i wszy stkie trzy głowy zwróciły się w moją stronę. Doktor Tarsus też jednak tam by ła. W odróżnieniu od pierwszy ch dwóch sal tę oświetlały osadzone w ścianach pochodnie rzucające złowieszczy poblask na trzy postacie na jej środku. Stały z dala od siebie, tworząc trójkąt o niejasny ch powiązaniach. Liam chy ba nie by ł pewien, do kogo podejść. Polecenia otrzy mał od Rudda, oczy wiste jednak by ło, kto tu rządzi. – Liam – powiedział Rudd, przy wołując go gestem. Liam zawahał się, potem ruszy ł w kierunku dziekana. Ten patrzy ł jednak na mnie, nie na moją eskortę. – Dziękuję ci, Liam – rzekł, nie spuszczając ze mnie wzroku. – Możesz wracać do akademika. Ręka Liama nadal spoczy wała na mojej, wy czułam więc jego zaskoczenie. Puścił mój łokieć, jakby go parzy ł.

– Tak, proszę pana, Nawet nie spojrzawszy w moją stronę, odwrócił się i wy szedł. Dziekan wciąż się we mnie wpatry wał. Dzielił nas niewiele więcej niż metr i jego spojrzenie zdawało się palić jak reflektor. Na wargach i pod linią włosów poczułam krople potu. – Witaj, Auroro – powiedział dziekan Atwater. Ledwie wy mówił moje imię, przepełniła mnie odraza. Gardziłam nim w tej chwili z taką mocą, że niewiele brakowało, by m buchnęła ogniem. Zmusiłam się do uśmiechu zakłopotania. – O co chodzi? – spy tałam. – To właśnie chcieliby śmy wiedzieć – stwierdził dziekan. Jego ręka w kieszeni mary narki sprawiała takie wrażenie, jakby coś tam trzy mał. Na przy kład pistolet. Zimny pot zaczął spły wać mi na czoło. Lekko potrząsnęłam głową. Więcej zakłopotania. Kolejny uśmiech. Zerknęłam na doktor Tarsus. W ty m migotliwy m świetle jej hebanowe tęczówki zdawały się smoliście czarne, matowe i całkowicie nieprzeniknione. – Nie rozumiem. My ślałam… Liam powiedział mi, że postanowiliście przy spieszy ć moją inicjację. – Gotowa jesteś więc złoży ć przy sięgę? – spy tał dziekan. – Oczy wiście – zapewniłam go gładko. – Mam jeszcze ty lko kilka py tań. Dziekan sprawiał wrażenie rozbawionego. – Ty masz py tania. – Wy jął rękę z kieszeni. Coś, co w niej trzy mał, wy glądało na rewolwer, niepodobny jednak do żadnego, jakie zdarzy ło mi się widzieć. Lufę zastąpiła w nim fiolka z niebieską cieczą. – Sądzę, Auroro, że troszkę się pogubiłaś w kwestii tego, kto tu winien jest wy jaśnienia. – Wzmocnił nacisk na spust tej broni. – Odpowiem na wszelkie pana py tania – oświadczy łam, grając na czas. – Chciałaby m ty lko wiedzieć, co spotkało moją mamę. – O ile mi wiadomo, twoja matka zmarła na skutek zakrzepu – powiedział zimno dziekan Atwater. – Częste powikłanie po cesarskim cięciu. Wezbrała we mnie furia. – Akt zgonu widziałam – wy paliłam, zby t rozeźlona, żeby się bać. – Chcę znać prawdę. Czy to by ły nanoboty ? Zabiliście ją w ten sam sposób co Griffina? Brwi dziekana podjechały do góry. – Tak, wiem o Griffinie – powiedziałam tak gładko, jak ty lko potrafiłam. – Powód jego śmierci rozumiem. By ł naczelny m Gnosis. Nie mogliście pozwolić, by zniszczy ł to, co zbudowali Nieliczni. Ale moja mama by ła uczennicą. Jak mogła wam zagrażać? – Nie zagrażała – pry chnął dziekan Atwater, jakby pluł lodem. – Gdy by nawet ogłosiła

publicznie to, co jej się wy dawało, że wie, nikt by jej nie uwierzy ł. – Jego usta wy krzy wiły się w uśmiechu. – Nie przy takiej historii choroby. – To po co by ło ją zabijać? Westchnął. – Ponieważ przy sparzała kłopotów, Auroro. Ponieważ weszła nam w drogę. Łzy same cisnęły mi się do oczu. Spróbowałam powstrzy mać je mruganiem, ale by ło już na to za późno. Wiedziałam, że je zauważy ł. Walczy łam, by się trzy mać w ry zach. To również widział. – Tak, to nanoboty załatwiły sprawę – przy znał, wy raźnie mnie podpuszczając. – Do ży ł dostały się z kroplówką, przez co bardzo trudno by ło przewidzieć, którędy przez jej organizm powędruje skrzep. To prawdziwe szczęście, że akurat tak wy szło. Szczęście. Miałam ochotę wy drapać mu oczy. Wiedziałam jednak, że właśnie taką reakcję chciał wy wołać. Nie zamierzałam dać mu tej saty sfakcji. Nie spuszczałam zeń oczu. Mówił dalej: – Obecnie stawiamy na bardziej eleganckie rozwiązania. – Podniósł swój rewolwer. – Uży wamy kaftanów bezpieczeństwa i wy ściełany ch cel. Dreszcz przeszedł mi po kręgosłupie, mimo to nawet nie drgnęłam. – A zatem to coś w tej strzałce… zrobi ze mnie wariatkę? – Nie, to sprawi, że twój mózg zacznie robić wszy stko na własną rękę – odparł dziekan Atwater z chory m uśmiechem na twarzy. – Jak ty lko nanoboty dotrą do twojego płata skroniowego i rozpętają kakofonię. Ry ki. Eksplozje. Wrzaski. Ich dzieło dokończy niedobór snu, zadbamy jednak o to, żeby ś w zakładzie zamknięty m znalazła się znacznie wcześniej. – Tak się zachowujesz, jakby śmy już podjęli decy zję – dotarł do mnie głos doktor Tarsus. Usły szałam ostry stukot jej obcasów na kamieniu, potem wy czułam jej obecność u swego boku. – Wy daje mi się, Robercie, że powinniśmy dać naszej nowicjuszce przy wilej wątpliwości. – Przy wilej wątpliwości – powtórzy ł dziekan. – Czy m dokładnie jest ten przy wilej wątpliwości, Esperanzo? Zwątpieniu, o który m teraz tu rozmawiamy, nie przy sługują przecież żadne przy wileje, nie uważasz? – Mamy słowo Ky le’a przeciw jej słowu – odpowiedziała Tarsus. Zrobiła krok w przód i znajdowała się teraz o kilkanaście centy metrów bliżej niego niż ja. Zauważy łam, że stoi na palcach jak kot prężący się do ataku. – Nie mamy dowodów, że jest skażona. Skażona. Jakby Zwątpienie by ło zarazą. – Kpisz sobie ze mnie? – doszedł do mnie z ty łu głos Rudda. – To przecież oczy wiste. Mam nadzieję, że żadne z was nie kupuje tego jej teatrzy ku. – To żaden teatrzy k – oświadczy łam jak najbardziej przekonująco. – Nie jestem moją matką.

– Czy żby ? – spy tał dziekan. – Nie daj robić z siebie głupca, Robercie – upomniał go Rudd tonem drwiny. Wzrok dziekana oderwał się ode mnie i przeskoczy ł na niego. – Wy jdź. Naty chmiast. – Ale ja… – Naty chmiast! – ry knął. Rudd pognał do drzwi. – A więc go nie sły szy sz? – zapy tał mnie dziekan, gdy już nie by ło Rudda, napierając palcem na spust. – Nie sły szy sz Zwątpienia? Chodziło o jedno słowo. Nie. Nie potrafiłam go jednak wy mówić. Wahałam się. W odróżnieniu od niego. Nacisnął spust. Usły szałam kliknięcie, a potem trzask i nagle wy lądowałam na kolanach, a tam, gdzie jeszcze przed chwilą stałam, by ła doktor Tarsus, ze strzałką tkwiącą w lewy m barku. – Esperanzo! – To by ł stłumiony krzy k dziekana Atwatera. Popatrzy ł na trzy many w ręku rewolwer, potem na nią, z otwarty mi ustami. – Rory – powiedziała spokojnie doktor Tarsus. – Musisz mnie wy słuchać. Z miejsca odwróciłam głowę w jej kierunku. Drugą ręką chwy ciła strzałkę i wy szarpnęła. – Mam uczulenie na żelaty nę, główny składnik zawiesiny zastosowanej w ty m pocisku. To ty lko kwestia czasu, kiedy krtań zacznie mi odmawiać posłuszeństwa. – Mówiła tonem do bólu rzeczowy m. – Nie wiem, co planujesz, ale… – To, co ona planuje – powiedział zimno dziekan, obracając bębenek rewolweru, by włoży ć kolejną strzałkę – nie ma teraz najmniejszego znaczenia. Już się pozbierał, szok i konsternacja, widoczne jeszcze przed chwilą na jego twarzy, gdzieś znikły. W cieniu za nim coś się poruszy ło. Ktoś. Miał na głowie czarną kominiarkę, a w ręku naszą strzy ka*wkę. Oddech uwiązł mi w gardle, gdy pojęłam, że to North. Jak mnie tu znalazł? – Rory – usły szałam doktor Tarsus. – Zostało mi niewiele czasu. Coś we mnie pękło. – Jesteś potworem! – krzy knęłam do dziekana, zry wając się na równe nogi. Roześmiał się. – A ty głupiutką dziewczy nką – powiedział, celując mi w szy ję. – Zupełnie jak twoja… North złapał go za rękę i wy kręcił za plecy. Dziekan Atwater wrzasnął i usły szałam trzask kości. North, zgrzy tając zębami niczy m jakieś zwierzę, wbił mu strzy ka*wkę głęboko w szy ję. Wy dało mi się, że cała znika pod skórą. Usły szałam też szy bkie kroki i do sali wpadł Rudd. Wy starczy ła mu chwila, by skojarzy ł, co się stało. O tę chwilę jednak za długo. Rozległ się trzask, potem jego jęk i zwalił się bezwładnie na posadzkę. Za nim stała Hershey z niezapaloną pochodnią, obłędem w oczach i przy pominający mi barwy wojenne czarny mi smugami maskary na twarzy.

– Dupek – wy rzuciła z siebie i upuściła pochodnię. Rudd jeszcze oddy chał, ale by ł nieprzy tomny. Ze złością wy mierzy ła mu kopniaka. – Hershey ! – zawołałam, pędząc ku niej. – Wszy stko okej? – Już tak. Co mu jest? – Spiorunowała wzrokiem dziekana, którego North przy ciskał do posadzki. Stary mrugał bez przerwy, walcząc o zachowanie przy tomności. – Zasy pia – poinformowałam ją. – Darujecie mu ży cie? – Nie możemy go zabić, Hersh. Skrzy żowała ręce na piersi. – Dlaczego nie? – Dlatego – odpowiedział North, podnosząc się. – Jeśli go zabijemy, on wy gra. Wzrok Hershey przeniósł się na doktor Tarsus, klęczącą teraz u nóg dziekana Atwatera i rozsznurowującą mu granatowe oksfordy. – A co z nią? Czemu jeszcze jest przy tomna? – Ona jest po naszej stronie – wy jaśniłam. – Zawsze by ła po naszej stronie. Wy tłumaczę ci, kiedy stąd wy jdziemy. – Kiedy. Pół minuty temu by łoby to jeśli. Uklękłam przy doktor Tarsus. Ciasno wiązała dziekanowi nogi w kostkach ty mi sznurówkami. – Pani EpiPen. Gdzie jest? – spy tałam. Dotknęła dłonią mojego policzka i uśmiechnęła się. Skóra wokół jej oczu już zaczy nała puchnąć. – Zuży łam go tamtej nocy. Łzy napły nęły mi do oczu. Zuży ła go, żeby mi pomóc. – Nie czas teraz na to – stwierdziła kategory cznie, chwy tając dziekana za przeguby i wy kręcając mu ręce na plecy. Gdy podciągała mu rękawy, suchy jak papier naskórek złaził mu z rąk jak skóra u węża. – Mamy sporo roboty. Podbiegłam do leżącego Rudda. North już przekręcił go na brzuch i właśnie wiązał mu nogi. Podał mi jedno sznurowadło, żeby m zajęła się rękami. Rudd trochę jęknął, bo zacisnęłam je tak mocno, że wpiło się w skórę aż do krwi. – Boże, tak się cieszę, że nic ci się nie stało – powiedział North bez tchu. – Jak mnie znalazłeś? – Przez twój naszy jnik. – Ruchem głowy wskazał gołębia. – Umieściłem w środku urządzenie naprowadzające. I kamerę. – Pozwolił sobie na uśmiech. – Nie chciałem, żeby ś zrobiła coś szalonego bez mojej wiedzy. Przez chwilę trwałam bez tchu z wdzięczności. Do niego, do doktor Tarsus, za ten niewy tłumaczalny fakt, że nadal nic mi nie jest.

– Zabrałeś więc ze sobą Hershey ? – Nie, ona… – Przy szłam tu za Ky le’em – powiedziała cicho Hershey. Po jej brawurze sprzed chwili nie by ło już śladu. Wpatry wała się w znieruchomiałego Rudda ze łzami w oczach, już nie pałający ch nienawiścią i zuchwałością, a po prostu smutny ch. Wy dała mi się nagle taka malutka. Jak zagubione dziecko. Wstałam i wzięłam ją w ramiona. – Co się stało? – spy tałam. – Uży wałam jego klucza uniwersalnego – wy znała żałośnie. – Kiedy spał. Dzięki temu mogłam ci to wszy stko znosić. My ślałam, że cała kadra ma takie. Nie wiedziałam, że on… – Głos jej się łamał. – Dziś rano nakry ł mnie z nim i powiedziałam mu prawdę… że staramy się dopaść drani, którzy zabili twoją mamę. My ślałam, że nam pomoże. My ślałam… – Zalała się łzami. – Rory, on chciał napuścić na mnie pieprzony psy chiatry k. Powiedział, że wzy wa dla mnie tary fę, ale podpatrzy łam, jaki numer wy biera… ten sam, który podali nam pierwszego dnia szkoły. – Uwolniła się z moich objęć i z pasją otarła sobie oczy. – Jaka ze mnie idiotka. Mówił, że mnie kocha. A ja, popieprzona, mu wierzy łam. – Bierzemy się do roboty ? – zawołała doktor Tarsus. Oddech miała już trochę świszczący i trzy mała się za prawe ramię, jakby ją bolało. Nie czekając na odpowiedź, zdjęła swoje zamszowe czółenka i ruszy ła w mrok wiodący do tunelu. – Do jakiej roboty ? – spy tała Hershey. – Im mniej będziesz wiedziała, ty m lepiej – powiedziałam jej. – Powinnaś wrócić tak, jak przy szłaś. Zaczekaj na nas u Northa. Spodziewałam się, że zacznie się ze mną spierać lub zażąda szczegółów sprawy, ale ty lko kiwnęła głową. North wręczy ł jej swoje klucze. – Uważajcie na siebie – szepnęła, a wargi jej nieco drżały. – Za kilka godzin wrócimy – zapewniłam ją, gdy North poszedł po jedną z pochodni. Modliłam się, żeby tak właśnie by ło.

ROZDZIAŁ 33

D

oktor Tarsus umarła niespełna dziesięć metrów od centrum przetwarzania dany ch Gnosis. Ramię szy bko jej spuchło, i to tak bardzo, że wy dawało się dwa razy grubsze. Widać by ło, że bardzo ją boli, mimo to ani razu się nie żaliła, nawet gdy skóra zaczęła szarzeć. Gdy chwy cił ją kaszel, rozpłakałam się. Czułam, że to nie w porządku, iż zalewam się łzami, kiedy to ona umiera, ale dosłownie czułam, że serce mi pęka. Kiedy słuchałam jej nagrania, nie w pełni jeszcze do mnie docierało, że w jakiś pokręcony sposób zastąpiła w my ch my ślach matkę, której nigdy nie znałam. Owszem, odkąd się z nią zetknęłam, niemal do końca jej nienawidziłam, jednak wszy stko, co robiła, robiła dla mnie. Nie znałam się zby tnio na macierzy ństwie, ale to właśnie wy dawało mi się jego sednem. Minęliśmy właśnie ostatni łuk spirali, kiedy zatoczy ła się na ścianę. Spojrzała najpierw na Northa. – Nie dam rady tam dojść – powiedziała. Mówiła z wy siłkiem, jej ton jednak pozostał rzeczowy. – Będziecie musieli posłuży ć się nagraniem. Nie wiem, czy to zadziała, ale warto spróbować. Zsuwała się po ścianie, aż usiadła, tak koślawo, jakby by ła mały m dzieckiem. Uklękłam obok i wzięłam ją za rękę, podczas gdy North gmerał w poszukiwaniu iPhone’a. Odwróciła się do mnie z uśmiechem. – Twoja mama by łaby z ciebie taka dumna, Auroro – mówiła powoli, ciężko dy sząc. – Obiecaj mi ty lko… Obiecaj mi, że kiedy już będziesz stąd wy chodzić, nie obejrzy sz się za siebie. – Kocham cię. – Tak mi wy szło, zamiast „Obiecuję”. Położy wszy rękę na moim kolanie, zdoby ła się na wątły uśmiech. – Ja też cię kocham. – Proszę dać znać – powiedział łagodnie North, trzy mając kciuk nad guzikiem nagry wania. Jego głos zabrzmiał tak jakoś zabawnie, jakby ściskało go w gardle nie mniej niż mnie. Doktor Tarsus skinęła głową. North włączy ł nagry wanie. – Lecz wolny upadnie – powiedziała chrapliwie, przery wając te słowa pły tkimi oddechami. Powieki jej zatrzepotały, oczy zaczęły się zamy kać, ale potrząsnęła głową. – Spróbuję jeszcze raz – wy chry piała i postarała się nabrać tchu. – Lecz. Wolny. Upadnie. Zaczy nałam tracić nadzieję. Z programami rozpoznający mi głos niewiele miałam do czy nienia, podejrzewałam jednak, że aby go rozpoznały, musiałby choć trochę przy pominać głos osoby, z którą go skojarzono. Spróbuj jeszcze raz, błagałam ją w my ślach. Minęła dłuższa chwila.

W jej piersi grzechotały resztki oddechu. Wzięłam ją za rękę i lekko uścisnęłam. Jej wargi ułoży ły się w słowo idź. Bezgłośne, ale równie kategory czne, jak wszy stkie wy dawane przez nią polecenia. Obie wiedziały śmy, że nie miałam innego wy boru. Kiedy uklękłam i pocałowałam ją w policzek, łzy, które powstrzy my wałam, popły nęły ciurkiem, rosząc jej twarz. – Dziękuję – szepnęłam. – Za wszy stko. Uśmiechnęła się, a pot na jej twarzy rozbły sł w świetle pochodni Northa. Potem ta twarz zwiotczała i to by ło nasze pożegnanie. Aż do kamiennego muru ani North, ani ja nie powiedzieliśmy słowa. – Nie doty kaj palcami – ostrzegł mnie, gdy kamienna ściana przesunęła się, zalewając nas blaskiem świetlówek. – Odciski. Kiwnęłam głową i dotknęłam szkła kny kciem kciuka. Na ekranie znów rozbły sło dwanaście okienek, ale pierwsze cztery cy fry by ły ty m razem inne.

Przy gotowując się na tę chwilę, wy pisałam sobie po wewnętrznej stronie przedramienia pierwsze pięćdziesiąt liczb ciągu Fibonacciego – zgodnie z pomy słem Northa – i okazało się, że dwudziesty trzeci numer na tej liście to 10946, co oznaczało, że następne osiem cy fr, to 6, 1, 7, 7, 1, 1, 2, 8. Wpisałam je najszy bciej, jak potrafiłam. Jak ty lko kny kieć uderzy ł w ósemkę, szklane drzwi odsunęły się przy wtórze szumu ciepłego powietrza, zupełnie jak w mojej sy mulacji. Weszłam za Northem do tej niewielkiej komory. Chwilę później szklana tafla się zasunęła, a kamienna ściana wróciła na miejsce, zasłaniając nas. Wy jął telefon i podszedł do mikrofonu. – My ślisz, że to zadziała? – spy tałam. – Może – odpowiedział, jednak bez przekonania. Spróbował pierwszego nagrania. Jeszcze zanim usły szeliśmy słowa odmowa dostępu, wiedziałam, że leży my. Nawet ja nie rozpoznałaby m jej głosu, gdy by m nie by ła przy ty m, jak go nagry wała. Drugie nagranie wy padło jeszcze gorzej. – Cholera – szepnęłam i mocno zacisnęłam powieki. Liczy łam na to, że Zwątpienie udzieli mi jakiejś wskazówki, ale zamiast tego usły szałam głos doktor Tarsus: Jam go stworzył niewinnym, prawym nienadaremnie, mogącym się utrzymać w dostojeństwie snadnie, choć mogącym i upaść, lecz wolny upadnie. Oczy naty chmiast mi się otworzy ły. – North – powiedziałam prędko. – Masz jeszcze w swoim telefonie tamto nagranie? Zrobione

dla mnie przez Tarsus? – Tak, a czemu? – Powiedziała: lecz wolny upadnie. Nagrała te słowa. Zdaje mi się, że jakoś pod koniec. North już otwierał ten plik. Przepchnął pasek ścieżek na prawo i wcisnął odtwarzanie. Głos doktor Tarsus – ty powy dla niej, pełen ży cia – wy pełnił tę niewielką komorę. – Będzie tuż po ty m – powiedziałam i odrobinę przewinął do przodu. – Wy daje się, że tak zostaliśmy ukształtowani – dobiegło z maleńkiego głośnika. – Jak to ujął Milton? Jam go stworzył niewinnym, prawym nienadaremnie, mogącym się utrzymać w dostojeństwie snadnie, choć mogącym i upaść, lecz wolny upadnie. Wy bór należał do nas i sami go dokonaliśmy. North cofnął ten fragment i znów podniósł telefon do mikrofonu. Gdy wcisnął klawisz odtwarzania, wstrzy małam dech. To brzmiało jak jej głos, ty lko czy intonacja by ła właściwa? Proszę, niech to zadziała. – Spójrz – powiedział nagle North, wskazując tablicę kontrolną, którą oglądałam już w sy mulacji. Zielone lampki, jedna za drugą, zmieniały się w czerwone. – To panel bezpieczeństwa. Każde z ty ch światełek połączone jest z kamerą. My ślę, że przechodzą w try b odłączenia od sy stemu. Po chwili rozległ się głośny szczęk, jakby ścierały się dwa bloki stali, i drzwi do sejfu ustąpiły. Weszliśmy. Trochę spodziewałam się zobaczy ć tam pracowników robiący ch, co do nich należało, ale North miał rację. W tej potężnej hali skąpanej w niebieskawy m świetle nie by ło ży wej duszy. By ło za to głośno. I mroźnie. Zamknęłam za nami drzwi, jednak nie do końca. Nie miałaby m pojęcia, jak je otworzy ć od wewnątrz, o ile by ło to w ogóle możliwe. North wciągał rękawiczki. By ły cienkie, z gumowy mi poduszeczkami na opuszkach. – Ręce hakera – wy jaśnił, przekrzy kując szum maszy n. – Zero odcisków palców. Widok ty ch rękawiczek przy pomniał mi, że ta chwila, a przy najmniej jakaś jej wersja, zawsze wpisana by ła w nasz plan. A jednak zamiast dodać mi otuchy, jeszcze uwy datniła to, jak bardzo zboczy liśmy z kursu. Zmuszona by łam szy bko mrugać, lękając się, co ujrzę pod powiekami, jeśli oczy zby t długo pozostaną zamknięte. – My ślałam, że serwery nie będą odłączone od sieci przed północą – powiedziałam, idąc za Northem między ich rzędami w kierunku terminalu. Podłoga pod nami zrobiona została z jakiejś metalowej siatki. Jakiś metr pod nią dojrzałam gładki szary beton. – I nie są – odpowiedział North, doty kając klawiatury przed terminalem, by zapalić te trzy ekrany. – Co utrudnia ukry cie naszy ch śladów, choć tego nie uniemożliwia. Ekrany by ły zablokowane, a na środku każdego z nich widniało okno logowania.

– Co teraz? – zaczęłam py tać, ale North już obszedł logowanie. Pisał z szy bkością światła, nie patrząc na palce, a na ekranie pojawiały się coraz to nowe wiersze kodu komputerowego. Co chwilę przeskakując wzrokiem z ekranu na ekran, otworzy ł i zamknął z ty siąc różny ch okien. Polował na kod programu rządzącego Luxem. A gdy by go nie znalazł? Nie mogłam ustać w miejscu. – Rory – odezwał się North. – Co takiego? – Przestań chodzić. To mnie stresuje. Usiadłam za nim na podłodze z metalowej kratki. – Czuję się bezuży teczna. Jak mogę ci pomóc? Nie odry wając oczu od ekranów przed nim, sięgnął do ty lnej kieszeni i podał mi swój iPhone. – Znajdź nam jakąś dobrą muzę. Przy muzy ce upły wały godziny. North wciąż pracował, trochę sobie nucąc. Ja siedziałam cicho, obserwując jego plecy, w oczekiwaniu, aż umilknie klikanie palców na klawiszach. Doczekałam się. Trochę po jedenastej. – Rory – powiedział z naciskiem. Błądziłam palcami po metalowej kratce pode mną. – Wszedłem do tego algory tmu. Chcę, żeby ś sprawdziła to, co robię, żeby mieć pewność, że dobrze wprowadzam zmiany. Podniosłam się. W oknie na środkowy m ekranie widziałam łańcuch słów i sy mboli. – Ej, nie mam pojęcia, co to wszy stko znaczy. – Wiem o ty m – przy znał North, trochę chy ba ziry towany. Przy jrzałam mu się i zobaczy łam, jaki jest zmęczony. – Co mam robić? – spy tałam. – Przeczy taj to na głos – polecił, zamy kając oczy. – Mnie wszy stko lata przed oczami. Już nawet nie widzę, co tam jest napisane. Przeczy taj dokładnie to, co widzisz. Przez cały czas, gdy czy tałam, oczy miał zamknięte, a brwi zmarszczone w skupieniu. Kiedy doszłam do końca, mięśnie jego twarzy się rozluźniły. – North? Minęła dłuższa chwila. By łam bliska załamania. Znów go zawołałam, znacznie ciszej, prawie szeptem. – Godzinę temu, przez jakiś kwadrans, by łem pewien, że tego się nie da zrobić – powiedział, jeszcze nie otwierając oczu. – Algory tm by ł zby t złożony, by poprzestać na prostej zamianie dany ch wejściowy ch, nie ry zy kując serii katastrof samochodowy ch lub masowy ch samobójstw. Masowe samobójstwa. Przez jakiś kapry s tego algory tmu. Przy pomniałam sobie głupawy uśmiech Becka towarzy szący jego interakcjom z Luxem i przeszły mnie ciarki.

– Nie umiałem tego obejść – dodał North. – Gotów by łem się poddać. – Otworzy ł wreszcie oczy i spojrzał na mnie. – Ale? – Ale wtedy usły szałem głos: „To tam jest”. Ty le ty lko powiedział. – Potrząsnął głową w zdumieniu. – I w jednej chwili zobaczy łem, co trzeba. Prawie niezauważalną różnicę w odniesieniu tego algory tmu do pewny ch kategorii zagrożeń. I pojąłem, że jeśli zdołam wy odrębnić te kategorie i znaleźć sposób na potraktowanie ich jako czegoś w rodzaju preferowany ch okazji, swoisty ch kart atutowy ch, uda mi się wy łączy ć cały schemat, zamiast go odwracać. Musiałem więc stworzy ć wewnątrz tego algory tmu dodatkowy ciąg poleceń i ty m samy m utrudnić sobie zadanie tak z dziewięć ty sięcy razy, ale uważam, że to zadziała. Objęłam go za szy ję i wspięłam się na jego krzesło tak, że moje kolana znalazły się tuż przy jego biodrach. Położy ł mi dłonie na udach, przy prawiając mnie o dreszcze. – Jesteś genialny – powiedziałam. Dał mi się pocałować, potem jednak odchy lił się i pokręcił głową. – Nie. Sobie tego nie mogę przy pisać. Gdy by m miał polegać na sobie, poddałby m się. Gotowa by łam się z nim spierać, ale dałam spokój. To Nieliczni domagali się poklasku dla swoich dokonań. Chłopakowi, którego pokochałam, nie zależało na ty m. I za to go kochałam. – Możemy się więc stąd zabierać? – zapy tałam. – Prawie – odpowiedział. – Muszę ty lko przekopiować wszy stkie te zmiany do sy stemu kontroli wersji i wdroży ć ten kod na serwerach, a potem zaczekać, aż Gnosis rozpocznie ponowne załadowanie. Spojrzałam na zegarek. By ła 23:53. – Siedem minut wy starczy na to, co musisz zrobić? – Powinno. Potem, jak ty lko sy stem się ponownie załaduje, uruchomię skry pt, który ukry je moją obecność, i załaduję robaka. Wtedy będziemy mogli stąd spadać. – Robaka? – Taka nasza dy wersja – wy jaśnił. – Na wy padek, gdy by ktoś w Gnosis się zorientował, że weszliśmy w ich sieć. Zobaczą robaka i pomy ślą, że nas mają. – Spry ciarskie. To też ci głos podpowiedział? North się uśmiechnął i pocałował mnie w czubek nosa. – Nie. Ty m razem to bardziej ja sam. Wy chy lił się zza mnie, by móc pisać na touchpadzie. Nie spuszczałam oczu z jego twarzy, chcąc widzieć ją podczas pracy. Całe jego zmęczenie, które wcześniej zauważy łam, gdzieś znikło. Musnęłam nosem jego ucho. – Niesamowity jesteś – szepnęłam, szy kując się, by pocałować go w policzek.

– Kurwa – powiedział, cały napięty. Aż mnie rzuciło. – Co jest? – Uruchomiłem alarm – powiedział, klnąc pod nosem. Wściekle coś pisał. – Co za alarm? – spy tałam, usiłując zejść mu z kolan, nie doty kając jego rąk. Serce mi waliło, a nogi miałam jak z galarety. W co znów się wpakowaliśmy ? – Nie wiem. Spojrzałam na środkowy ekran. W pierwszej chwili pomy ślałam, że widzę łańcuchy kodu komputerowego, potem uświadomiłam sobie, że to rzędy liter alfabetu greckiego. – Czekaj – powiedziałam do Northa, doty kając jego ramienia. – Wy daje mi się, że to zagadka. – Zagadka? – Tak – potwierdziłam, wcale nie taka znów pewna. – Na sekundę zostaw ją w spokoju. Jak ty lko oderwał palce od touchpadu, te siedem wersów na środku ekranu zmieniło się w alfabet łaciński. Bom ich wolnemi stworzył i wolni zostaną, Mimo niewolę grzechu przez siebie obraną, Inaczej musiałbym ich zmienić w ich przyrodzie I mieć ów nieodzowny Wyrok na odwodzie, Co urządził ich wolność wiecznemi prawami, A oni urządzili własną zgubę sami. WCIŚNIJ KLAWISZ UMOŻLIWIAJĄCY PRZEJŚCIE DALEJ. Kątem oka zobaczy łam, że North ze zdziwienia wy bałusza oczy. – To wersy z Raju utraconego. Te same, które zostawiła ci mama. – Przy jrzał mi się. – To przez tę grekę wiedziałaś, co zrobić? Przy taknęłam. – Treści nie znałam, poznałam jedy nie, że to zagadka. Te, które trzeba by ło rozwiązy wać w ramach procesu oceny, zawsze pojawiały się jako czerwony tekst zapisany greką. Ty le ty lko, że tamte by ły … Chciałam powiedzieć: na czas, ale akurat zauważy łam mały zegar w prawy m dolny m rogu ekranu, odliczający czas od sześćdziesięciu. Minuta. Ty le ty lko mieliśmy. – Pospieszmy się – powiedziałam prędko. – Mamy sześćdziesiąt sekund. – Rory, tak szy bko nie złamię klucza. – No to musimy ją rozwiązać. Wciśnij klawisz umożliwiający przejście dalej. Odpowiedź musi

się kry ć w ty m cy tacie. Dlatego go podali. Przez kilka sekund wpatry waliśmy się w ekran w milczeniu. – Rory, na tej klawiaturze jest sto jeden klawiszy – powiedział wreszcie North, ze zdenerwowania szarpiąc się za irokeza. – A nam zostały trzy dzieści dwie sekundy. Nie sądzę… – Może chodzi o literę W? – zasugerowałam. – W słowie Wy rok. Chociaż w środku zdania, jednak jest duża. W jak Wejście? North potrząsnął głową. – Nie wy daje mi się, że o to chodzi. Tak by ło w ory ginale. Skojarzenie by łoby zby t dalekie. – Okej, zatem musi chodzić o sens. Co może…? North nagle siadł prosto. – Milton mówi tu o zniewoleniu człowieka – powiedział podekscy towany. – Klawiszem „umożliwiający m” jest więc „escape”. Ucieczka. Zastanowiłam się. Coś w ty m by ło. I to coś na ty le pomy słowego, że mogłam przy jąć taką odpowiedź. Palec Northa zawisł nad klawiszem z literami Esc, czekając na mój sy gnał. Zostało zaledwie dwadzieścia sekund. Serce mi waliło. Zacisnęłam powieki. Czas by ło decy dować. I wolni zostaną. Przy pomniałam sobie nagle słowa, które wąż wy powiedział podczas inicjacji. Głupiec desperacko łaknie mieć nad sobą pana. – Nie – powiedziałam raptownie, szeroko otwierając oczy. – Nie ma przed czy m uciekać. O to przecież chodziło Miltonowi, nie? Niewolę grzechu przez siebie obraną. Pułapka powstanie, gdy przy jmiemy, że ona istnieje. Żeby przejść dalej, wy starczy wcisnąć „enter”. North się nie wahał ani nie zadawał py tań. Uderzy ł w klawisz „enter” i wszy stkie słowa momentalnie zniknęły. Poza jedny m. DALEJ. Niemal naty chmiast otwarło się nowe okno i na ekranie pojawiło się: POLECENIE_WYKONANE. – Dziękuję – wy mamrotał North, opadając bezwładnie na krzesło. Popatrzy ł na mnie. – My ślałem, że jesteśmy ugotowani. – Ale nie jesteśmy ? – spy tałam, chcąc się upewnić. – Na razie nie – przy znał, opierając czoło o mój brzuch. – Teraz czekamy. Patrzy łam, jak zegar u dołu ekranu przeskakiwał z 23:58 na 23:59, a potem na 00:00. Gdy nic więcej się nie zmieniło, pacnęłam Northa w głowę. – Jest północ – poinformowałam go. – Nic się nie dzieje. – To może zająć kilka minut – oznajmił głosem stłumiony m przez mój dres. – Ktoś w Gnosis musi uruchomić ponowne załadowanie, a zanim to zrobi, będzie chciał się upewnić, że wszy scy wy logowali się z wewnętrznej sieci.

– A nowy algory tm zadziała wraz z podłączeniem serwerów? – spy tałam. – Powinien. – Znów usiadł prosto. – Chociaż nie jestem pewien wpły wu burzy słonecznej na Luxa. Jeśli jednak aplikacja będzie działać, to algory tm też powinien. – A co z nami? Nic nam nie będzie? – Och, będzie nam świetnie – powiedział, z powrotem sadzając mnie sobie na kolanach. – Zaszy jemy się u mnie, będziemy grać w gry elektroniczne na baterię i wcinać zimne spaghetti z puszki. Dwie minuty po północy dała się sły szeć fala sapnięć, bo zaczęły gasnąć otaczające nas rzędy maszy n. Ostatni miał się wy łączy ć terminal, a kiedy to nastąpiło, w hali zapanowała całkowita cisza. Światła awary jne oblały jej wnętrze niesamowitą zieloną poświatą. – Co się stanie, jeśli ktoś tu wejdzie? – szepnęłam. North nawet nie podniósł wzroku. – Uciekniemy. Nikt się jednak nie zjawił. Po kilku minutach serwery włączy ły się przy wtórze pisków i poszumów. Po takiej ciszy hałas działał mi na nerwy. By łam niespokojna. Głośne szczęknięcie za naszy mi plecami gwałtownie mną szarpnęło. North spojrzał w ty ł. – Co to by ło? – spy tałam szeptem. – Nie wiem – odpowiedział, sprawiając wrażenie nie mniej zaniepokojonego ode mnie. Przekręcił krzesło i oboje zobaczy liśmy odpowiedź. Ścianę w miejscu, gdzie uprzednio by ły drzwi wiodące do siedziby stowarzy szenia. – Widocznie zaprogramowano je tak, żeby się po zrestartowaniu zamy kały – stwierdził North z niesmakiem. Ja się nie odzy wałam. Jesteśmy w pułapce, powiedziałam sobie, bo najwy raźniej do mojego umy słu to nie docierało. Gdy by dotarło, wariowałaby m ze strachu, a ty mczasem po prostu sobie siedziałam, absolutnie bez ruchu, wpatrując się w tę ścianę. Nikt by nie powiedział, że tam by ło wejście. – Rory ? – usły szałam głos Northa. – Musi by ć inne wy jście – powiedziałam spokojnie. Tak spokojnie, że mnie samą to zaskoczy ło. Ale moja mama, która pomy ślała o wszy stkim, wy haftowała na kocu dwa pomarańczowe iksy. Ten z cmentarza oznaczał i wejście, i wy jście. W przy padku tego ze zbiornika wodnego nie mogło by ć inaczej. – Widzę tu ty lko dwie windy – odparł North. – Dwie windy Gnosis, do który ch dostęp wy maga karty -klucza. Ale te drzwi, który mi tu weszliśmy, otwierają się od środka, tak? – W jego głosie czuło się napięcie. Pokrewne panice. – Nie wiem – przy znałam szczerze. – Mam wątpliwości, czy Nieliczni zary zy kowaliby, że ktoś

odkry je, jak je otworzy ć. Mimo to nie sądzę, że utknęliśmy. Uważam, że z tej sali można się wy dostać. – Wskazałam ekrany terminala. – Skończ, co musisz. Ja nas stąd wy prowadzę. North nie wy glądał na przekonanego, mimo to skinął głową i skupił się na ekranie, który znów się zaświecił, ukazując okno logowania Gnosis. Najpierw obiegłam całą halę. Jedy ne widoczne wy jścia stanowiły dwie windy, które wy patrzy ł North, oraz zaopatrzone w alarm drzwi oznaczone jako DROGA EWAKUACYJNA. Tu na dole nie by ło nawet łazienki. Przy jrzałam się stropowi, znajdował się jednak tak absurdalnie wy soko, że gdy by nawet by ło tam wy jście, nigdy by śmy go nie dosięgnęli. Jeśli więc takie wy jście istniało, musiało by ć dostępne z poziomu podłogi. Zaczy nając od przeciwległego krańca hali, oddalonego od miejsca, w który m siedział North, co najmniej o długość boiska piłkarskiego, przemierzałam ją teraz, rząd za rzędem, przy patrując się podłożu pod kratką. Wszędzie widziałam ty lko gładki beton. Zaczy nało mnie ściskać w dołku. Czy żby m się my liła? Czekałam na słowa pocieszenia, na jakieś zapewnienie ze strony głosu, że jest tu wy jście. Nie doczekałam się. Nie doczekałam się go zresztą ani razu, odkąd zaczęliśmy kreślić ten plan. Ani razu głos mnie nie zapewnił, że się wy karaskamy. Boże! Kamery bezpieczeństwa. Skoro ponowne załadowanie sy stemu zresetowało drzwi, zapewne też uruchomiło na nowo kamery. Już otworzy łam usta, żeby zawołać Northa, naty chmiast jednak je zamknęłam i zamiast tego pognałam do niego z pochy loną głową. By łam w połowie drogi, gdy zahaczy łam czubkiem buta o kratkę i poleciałam. Najpierw walnęłam w podłogę rękami, mocno, aż metal wbił mi się w ciało, tuż potem łupnęłam kolanami. Z bólu w oczach stanęły mi świeczki, zaraz jednak o nim zapomniałam, gdy zobaczy łam, co znajduje się pode mną. Widziałam pokry wę okrągłej studzienki, ozdobioną literami ΈΞΟΔΟΣ 1. Nie miałam pojęcie, co oznaczają, nie ulegało jednak dla mnie wątpliwości, że pokry w włazów kanalizacy jny ch zazwy czaj nie opisuje się greką. Przy jrzałam się podłodze, szukając sposobu na wejście pod kratę. Wy patrzy łam coś niemal tak dobrze zlewającego się z dolną krawędzią najbliższego rzędu serwerów, że by m to przeoczy ła. Zasuwkę. Pozbierałam się i pobiegłam do Northa. Bez słowa naciągnęłam mu na głowę kaptur. Dopiero wtedy szepnęłam mu wprost do ucha: – Kamery. Cały zeszty wniał. W tej samej chwili głośniki nad nami i wokół nas zaniosły się przenikliwy m, świdrujący m piskiem. Zobaczy li nas. – Znalazłam wy jście – powiedziałam, przy ciskając wargi do jego ucha i ciągnąc za rękę. – Czekaj – odparł. – Mogę usunąć to nagranie. Muszę usunąć to nagranie. Wpiłam mu paznokcie w przedramię. – Nie ma czasu.

– Do siedziby Gnosis jest stąd prawie dziesięć kilometrów – powiedział, już coś wpisując. Śmigał przez sieć, otwierając i zamy kając niepojętą liczbę okienek. – Jeśli nawet łączy ją z ty m miejscem podziemna kolej, pojawienie się tutaj zajmie im przy najmniej pięć minut. Ja swoje załatwię w sześćdziesiąt sekund. Widziałem już te dane. Wiem, gdzie ich szukać. Choć pot znów wy stąpił mu na czoło, North nie zamierzał ustąpić. Wpatry wałam się w drzwi wind, a serce tak mi waliło, że aż żebra bolały. – Gotowe – oznajmił wreszcie North, odpy chając krzesło tak, że się przewróciło. Ruszy łam w stronę włazu, a North tuż za mną. Zasuwka sprawdziła się dokładnie tak, jak oczekiwałam, umożliwiając podniesienie części kraty niczy m klapy nad piwnicą. Wsunąwszy się pod nią, z powrotem opuściliśmy kratę i na czworakach przy stąpiliśmy do obrócenia pokry wy, wsadziwszy palce w przeznaczone do tego otwory. Przekręciła się łatwo. Trudniejsze okazało się jej przesunięcie. Waży ła ze dwadzieścia pięć kilo i na czworakach ciężko by ło uzy skać dość przeciwwagi, by ją podnieść, zwłaszcza że w uszy wciąż wwiercał się nam alarm. Właśnie przesunęliśmy ją na bok, gdy usły szeliśmy wizg towarzy szący otwieraniu drzwi windy. Schodź, powiedział bezgłośnie North i wskazał właz. Wbiłam wzrok w tę czerń. Nie sposób by ło stwierdzić, jak głęboko sięgała, z braku drabinki wnosiłam jednak, że by ło tu stosunkowo pły tko. Spuściłam więc nogi w otwór, potem przekręciłam się na brzuch i zsunęłam resztę ciała, aż zawisłam wy łącznie na rękach. Gdy moja twarz znalazła się poniżej poziomu podłogi, uderzy ł mnie zarówno smród, jak i straszliwy lęk, że popełniłam błąd. – Proszę – wy mamrotałam, zsuwając sobie prawą stopą lewy but. Proszę, nie pozwól, bym skręciła kark; proszę, niech to się uda; nie pozwól, proszę, żeby nas znaleźli. Kiedy w sekundę później poczułam, że mój trampek dotknął skały, rozluźniłam palce. Kolana miałam przy gięte, kiedy więc stopy dotknęły podłoża, ten wstrząs pchnął mnie do przodu, na ręce. Grunt pode mną by ł nierówny i kłujący jak chropawy kamień. Opuściłam się najwy żej pięć metrów, jednakże światło z góry w niewielkim stopniu rozjaśniało tę zatęchłą dziurę. Nade mną sły chać by ło krzy ki i bieganinę, a także zgrzy t, gdy ż North, zwlekając z zeskokiem, starał się zasunąć za sobą pokry wę włazu. Palce miał w otworach tej metalowej tarczy i mocował się z nią, wisząc nad moją głową. Z okropny m szczękiem wskoczy ła wreszcie na swoje miejsce, pozostawiając nas w całkowitej ciemności. North z głuchy m stukiem wy lądował tuż obok mnie. – My ślisz, że cię zauważy li? – spy tałam. – Nie czekajmy, żeby to sprawdzić – odpowiedział. Twarz mu rozbły sła, bo włączy ł latarkę w telefonie. Obrócił się powoli, z wy ciągniętą ręką, a wątły promień ujawnił ciasnotę miejsca, w który m się znaleźliśmy. Kamienne ściany w ty m świetle lśniły jak pozłacane i by łoby tu nawet pięknie, gdy by ich widok nie oznaczał, że jednak

znaleźliśmy się w pułapce. Czułam napierający na mnie duszący ciężar. Właz, przez który tu weszliśmy, zamy kała teraz ciężka metalowa pły ta. Nie dosięgłaby m jej, nawet stojąc na barkach Northa, nie mówiąc już o ty m, że gdy by by ło to możliwe, i tak nie zdołałaby m jej unieść na ty le, by dała się przesunąć. – Rory – usły szałam głos Northa – tam jest wy jście. Wprawdzie wąskie, ale wy daje się, że zrobiono je nieprzy padkowo. Skierowałam głowę w ślad za jego światłem i dojrzałam szparę wy ciętą w skale za moimi plecami, niemal niknącą w cieniu. – Chodźmy – powiedział i wziął mnie za rękę. Po drugiej stronie szczeliny grunt się obniżał, wiodąc nas w głąb ziemi, nie zaś ku jej powierzchni. Przejście by ło tak wąskie, że gdy szliśmy, North szorował barkami po ścianach, a niski strop uniemożliwiał poruszanie się w postawie wy prostowanej. Gdy wolno posuwaliśmy się w dół skalnego chodnika, wciąż skuleni, żeby w nic nie walić głowami, koncentrowałam się na swoim oddechu, ponownie zwalczając narastającą panikę. Gdy by śmy rzeczy wiście mieli tu na dobre utknąć, na wariowanie by łoby jeszcze mnóstwo czasu po potwierdzeniu tego faktu. W miarę jak schodziliśmy, jajeczny smród siarki stawał się coraz gorszy. – Z czego to? – spy tałam, naciągając koszulkę na nos. – Nie wiem – przy znał North. – Ale naprawdę się cieszę, że dawno nie jedliśmy. Po kilku minutach znów znaleźliśmy się na płaskim podłożu. W komorze większej od poprzedniej, za to z niższy m stropem. North wprawdzie stał wy prostowany, ale ledwie, ledwie. Ściany wokół nas by ły nierówne i chropawe, a gdy North je oświetlił, przy pominały brąz. W przód wiodła ty lko jedna droga, kolejny chodnik, o ścianach mocniej zaokrąglony ch, ale i bardziej wy boisty, jakby dłużej komuś służy ł. Gdy do niego podchodziliśmy, latarka Northa wy chwy ciła jakiś znak na wiodącej do niego ścianie. Właściwie by ł to ry sunek, top*rnie wy konany i przedstawiający wagonik górniczy jadący w stronę chodnika. Ten obraz sprawił, że zajarzy łam. Znajdowaliśmy się w dawnej kopalni piry tu. Blasku ścianom dodawało nie złoto, ale jego tania imitacja. Nie by łam pewna, czy w fakcie, że Nieliczni uczy nili to miejsce ważną częścią swego imperium, należało doszukiwać się ironii, czy też przy jąć, że miało się do czy nienia z właściwy mi ludźmi na właściwy m miejscu. Wznieśli swój zamek na złocie głupców. Weszłam za Northem w głąb tego chodnika. Biegł pod górę, by ł za to jeszcze bardziej śliski i kamienie nie trzy mały się podłoża. Niejeden raz traciłam równowagę i padałam, podpierając się rękoma. Korciło mnie, żeby zdjąć buty. Boso chodziłoby się lepiej niż w wy ślizgany ch tomsach. Nie zrezy gnowałam z nich jednak, nie sposób bowiem by ło przewidzieć, czy na nic nie nadepnę. Gdy zrobiło się stromo, North puścił mnie przodem i jakoś łatwiej by ło mi potem łapać równowagę, wiedząc, że schwy ci mnie, jeśli będę spadać.

Wspinaliśmy się tak już od dłuższego czasu, kiedy telefon Northa wy dał dźwięk, którego się obawiałam. Poskarży ł się na niski poziom naładowania baterii. Nie skomentowaliśmy tego. Pięliśmy się dalej, a ciszę zakłócało ty lko szorowanie naszy ch butów i rąk o skałę. Nie by ło sensu mówić tego, o czy m oboje my śleliśmy. Że jeśli to ślepy zaułek, będziemy załatwieni. Znów się pośliznęłam, jak się okazało, na mokrej skale. – Na kamieniach jest woda – zawołałam przez ramię, do Northa. Czułam, że prawie następuje mi na pięty. – Musi spły wać tutaj skądś z góry, prawda? – Na to by wy glądało – przy znał North z nadzieją, którą zaraz wy czułam. Pięliśmy się dalej. Gdy podłoże znów się wy równało, North chwy cił mnie za rękę. – Zaczekaj – polecił. – Tam może by ć urwisko. Oświetlił grunt i nasze otoczenie. Załamałam się, widząc lite skały. Chodnik, który m przy szliśmy, by ł tu jedy ny m wy jściem. Miałam ochotę wrzeszczeć. Skląć głos, który apelował, by m się nie bała, choć wiedział, gdzie skończy my. Ten gniew wy parła jednak świadomość, że głos starał się mnie przy gotować na tę chwilę. Nie bój się, bo jestem z tobą. Nie jako coś w rodzaju amuletu mającego mnie chronić przed wszelką niedolą, ale jako ostoja, gdy już nie będzie dokąd się zwrócić. Dokonałaś tego, po co przyszłaś ‒ szepnął głos. A ja zamiast złości, zamiast lęku czułam spokój. North stał przy ścianie, przeczesując ją promieniem latarki. – Hej, przy jrzy j się temu! – zawołał. To by ł kolejny ry sunek odcinający się czernią od poły skliwego kamienia. Prosty, złożony z kółka i trzech linii, wy raźnie jednak przedstawiał gołębia. Wy ciągnęłam rękę, żeby go dotknąć, tak poruszona jego widokiem, że nie znajdowałam słów. Skąd się tu wziął? Dlaczego gołąb? Miało się wrażenie, że to jakiś znak. Rodzaj daru. Kiedy przesuwałam palcem po jego tak umowny ch kształtach, telefon Northa w końcu padł. Nie ruszy ło nas to. Spodziewaliśmy się przecież, że tak będzie. Co do mnie, to nawet mi ulży ło, że już nie musiałam na to czekać, bać się chwili, w której światło zgaśnie. Teraz, gdy to wreszcie nastąpiło, pozostawało się z ty m pogodzić. North poszukał mnie w tej ciemności, przy ciągnął do siebie. Jego dłonie przesunęły się po moich ramionach, w kierunku twarzy, i choć nie mogłam go widzieć, w jakiś przedziwny sposób widziałam. Nie oczy ma, ale dzięki pamięci, która wy dawała się teraz prawdziwsza. Bardziej wiary godna. Kiedy mnie pocałował, zapomniałam o wszy stkim. O ciemności i zaduchu, o ty m, że chce mi się pić. Czułam jedy nie jego wargi na moich i napór jego ciała na moje. Z zapachów docierała do mnie ty lko woń jego skóry i jego szamponu cy trusowego. Sły szałam jedy nie nasze oddechy, gorące i przy spieszone, gdy wtulaliśmy się w siebie, pragnąc więcej i więcej. Nagle, ni stąd, ni zowąd, doleciał nas z góry trzask, tak potężny, że pomy ślałam, iż ziemia się

rozpada. Znieruchomieliśmy. – Co to…? – Grzmot – wy jaśnił North. Moja ręka powędrowała ku miejscu, w który m widziałam gołębia. Teraz pojęłam, czemu się tam znalazł. – Górnicy – powiedziałam bez tchu. – Ci uwięzieni w tej kopalni. By li właśnie tutaj. – Co takiego? Skąd wiesz? – Widziałam w Panoptikonie. Gołębiami nazy wano paczki z zapasami, które ratownicy spuszczali górnikom. Otwór, który do tego służy ł, poszerzono, by ich wy doby ć. Znów rozległ się grzmot, ty m razem jeszcze głośniejszy. – Wy jście jest nad nami – oznajmiłam. – Nie widzieliśmy go, bo nie patrzy liśmy w górę. – Zadarłam głowę. Na policzek spadła mi kropla deszczu. Nie zareagowałam, nie od razu. Zaczekałam na kolejną, potem na następną, a gdy deszcz zaczął zalewać mi twarz, wy buchnęłam śmiechem. – Co się dzieje? – spy tał North. – Pada – wy jaśniłam, wciągając go pod ten lodowaty pry sznic. – Pada – przy znał zaskoczony. I też się roześmiał. Udało mi się stanąć na jego ramionach dopiero po kilku próbach, ale gdy już sobie z ty m poradziliśmy, z łatwością znalazłam otwór w skale. Idealny, gładki krąg, równie szeroki, jak właz, przez który zeszliśmy. A kilkanaście centy metrów powy żej jego krawędzi natrafiłam na postrzępioną końcówkę liny. 1. Exodos (gr.) – wy jście. Skojarzenie z biblijną Księgą Wy jścia jest tu najzupełniej na miejscu. [wróć]

ROZDZIAŁ 34

N

iesamowite to wszy stko, prawda? Siedziałam na balkonie tego mieszkania – naszego mieszkania, poprawiłby mnie zaraz North – już całe godziny, wpatrując się w las ciemny ch budy nków. Służby miejskie wy łączy ły sieć energety czną o trzeciej w nocy, jak ty lko coś określanego jako „koronalny wy rzut masy ” oderwało się od Słońca, lecąc w naszy m kierunku. Potwierdzono, że czeka nas burza geomagnety czna. Spodziewano się, że potężna masa plazmy słonecznej uderzy w atmosferę ziemską niedługo po pierwszej. Aktualnie by ła 00:30. Minione dwadzieścia cztery godziny pamiętałam jak przez mgłę. Wy jście, które znaleźliśmy w kopalni, pozwoliło nam się wy dostać przez kamienną studnię do lasu, ze dwadzieścia metrów od elektry cznego ogrodzenia okalającego Zbiornik Wodny Enfield. Gdy by m nie znała prawdy, uznałaby m tę studnię za tak starą, na jaką miała wy glądać. Nie znalazłoby się tam ani tablicy upamiętniającej związane z ty m miejscem uratowanie górników, ani nic innego, co mogłoby sugerować, że ten otwór dokądkolwiek wiedzie. I o to, jak przy puszczałam, chodziło. To by ła przecież droga ewakuacy jna Nieliczny ch. Sekretne wy jście z ich siedziby. Hershey czekała na nas w mieszkaniu Northa, roztrzęsiona, ale poza ty m miała się nieźle. Próbowaliśmy ją przekonać, żeby zabrała się z nami do Nowego Jorku, z dala od Rudda i Theden, wolała jednak zostać. Pożegnać się z nią by ło znacznie trudniej, niż my ślałam. Nasze relacje zawsze układały się dość szczególnie, ale w jakiś sposób stanowiła część mnie samej. Część tego, kim się stałam. Długi czas obejmowały śmy się w zaułku za domem Northa. Kiedy się w końcu rozstały śmy, obie miały śmy ramiona mokre od łez. Most Roberta Kennedy ’ego przejechaliśmy z Northem niedługo po szóstej, akurat gdy nad East River wschodziło słońce. Jego mieszkanie znajdowało się przy Czterdziestej Siódmej, prawie na Times Square. Po tłusty m śniadaniu w restauracy jce za rogiem poszliśmy na górę, spać. North tak przy tulił się do moich pleców, że wy glądaliśmy jak dwa przecinki. Słońce już zachodziło, kiedy się obudziliśmy, wciąż jeszcze w ubraniach. North wy ciągnął rękę i bawił się moimi włosami. Patrząc na niego i czując nasadę jego dłoni na moim policzku, miałam wrażenie, że pustka, którą w sobie czułam, zaczęła ustępować. Wy szliśmy z tego cało. Lepiej niż cało. Wy szliśmy wolni. Zgodnie z obietnicą na kolację zjedliśmy spaghetti, prosto z puszki, a teraz siedziałam na balkonie, przy glądając się ciemnemu miastu. Na rozsuwany ch przeszklony ch drzwiach za mną

wisiały żaluzje, skutecznie odcinające blask neonów, tej nocy jednak ich nie potrzebowaliśmy. Nie palił się ani jeden billboard. Księży ca też właściwie nie by ło, jedy nie jego bladożółty skrawek. Widziało się za to gwiazdy, dość gęsty baldachim na bezchmurny m, czarny m niebie. Zastanawiałam się, jak często mieszkańcy Manhattanu widują gwiazdy. Wy obrażałam sobie, że nie częściej niż ludzie w Seattle, czy li prawie nigdy. Zby t wiele zanieczy szczenia świetlnego. Dziś w nocy nie by ło z nim problemu. Całe Wschodnie Wy brzeże zgasło. Na ulicy pode mną ludzie wpatry wali się w gwiazdy. Po ty m, że często konsultowali się z prostokącikami jasnego światła na swoich przegubach, poznawałam, że to Lux wy prowadził ich z domów. Gwiaździste noce. Kosmos. Doznania, od jakich Lux miał ich odciągać. Przedtem. Okazało się, że nasz algory tm robił dokładnie to, czego od niego oczekiwaliśmy. Wiódł ludzi ku zagrożeniom, zamiast przed nimi chronić. Nieobliczalne zachowanie Luxa by ło dziś na ustach wszy stkich. My to przespaliśmy, ale aplikacja przez cały dzień pracowicie siała chaos. Korki uliczne, długie kolejki, ludzie opuszczający pracę w środku dnia. Porzucający ją cały mi grupami. Gnosis zapewniała, że te problemy spowodowało zakłócenie sy stemu GPS przez wiatr słoneczny, i apelowała do wszy stkich o powstrzy my wanie się od uży wania aplikacji do czasu zrestartowania satelitów po burzy. Uży tkownicy Luxa ochoczo ignorowali te zalecenia. Nanoboty w ich mózgach sprawiały, że większy m zaufaniem niż twórców aplikacji darzy li ją samą, i to nawet wtedy, gdy kazała im zbaczać z wy branej trasy o całe kilometry lub wy chodzić w trakcie ważny ch zebrań. Można by łoby to nawet uznać za zabawne, gdy by nie by ło aż tak smutne. Nie wszy scy jednak słuchali Luxa. North opowiadał, że na czacie mówiło się o „deluksowaniu” – czy li usuwaniu tej aplikacji z telefonów – a ludzie, którzy to robili, uży wali takich hasztagów jak „sterowany ” lub „prowadzony ”. Nie zasługiwało to jeszcze na miano ruchu, ale na Forum zapanowała moda na #delux, a wszy scy ważniejsi dostawcy informacji punktowali błędy Luxa. Nie sposób by ło określić, ile potrwa wy kry cie przez Gnosis zmian, które wprowadziliśmy w ich algory tm. Miałam nadzieję, że wy starczająco długo, by wy rwać Becka z otępienia narzuconego przez nanoboty. Ilu zachodów słońca trzeba będzie, żeby mu przy pomnieć, co jest prawdą? W mieszkaniu grało radio. Docierał do mnie głos nowego naczelnego Gnosis, człowieka, któremu fatalnie wy chodziły próby naśladowania jego poprzednika. Ludzie wciąż jeszcze nie wiedzieli, że Griffin nie ży je. Według najświeższego oświadczenia Gnosis „aklimaty zował się” w ośrodku rehabilitacy jno-terapeuty czny m w bliżej nieokreślony m miejscu. Liczy liśmy jednak na to, że tuż po włączeniu prądu prawda wy jdzie na jaw. Kopie historii choroby Griffina wy słaliśmy do wszy stkich znany ch nam serwisów informacy jny ch, dołączając do nich ową wewnętrzną notatkę Gnosis na temat Projektu Hy perion, w nadziei, że choć jeden z nich nagłośni tę historię, zanim Gnosis upora się z naszy mi zmianami w algory tmie. Nagranie wideo z mojego naszy jnika powędrowało ty lko do dwóch osób – do dziekana

Atwatera i Rudda. Towarzy szący mu mail wy jaśniał, że jeśli co*kolwiek przy trafi się mnie lub Hershey albo jeśli wy czuję, że Nieliczni próbują mnie znaleźć, zostanie upublicznione. Nie ulegało wątpliwości, że kupiłam ty m sobie ich milczenie. Obaj mieli zby t wiele do stracenia. – W naszy ch innowacy jny ch technologiach wy korzy stujemy zamiast metalu światło oraz światłowody – wy jaśniał nowy naczelny Gnosis – uodparniające nasze urządzenia na zakłócenia elektromagnety czne i pozwalające uży tkownikom goldów czy g-tabletów na korzy stanie z nich także podczas przerw w dostawie prądu. Sy stem GPS opiera się jednak, oczy wiście, na satelitach, ty ch zaś, niestety, nie jesteśmy w stanie zabezpieczy ć. Zapewniamy jednak, że jak ty lko burza słoneczna przejdzie, Lux znów będzie funkcjonował bezbłędnie. Wzdry gnęłam się. Bezbłędnie. – Dopóki to nie nastąpi – mówił dalej – zalecamy wszy stkim wstrzy manie się z korzy stania z aplikacji i pozostanie w domach aż do końca burzy. Żadnej wzmianki o robaku, którego North wpuścił im do sieci. Na szczęście dla nas wy glądało na to, że Gnosis woli zamieść sprawę pod dy wan, niż przy znać się, że padła ofiarą udanego ataku hakerskiego. – Co oni wszy scy robią? – spy tał nagle North. Zapomniałam, że jest obok. Za jego przy kładem wy chy liłam się przez poręcz balkonu. Na dole by ła teraz co najmniej setka ludzi wpatrzony ch w niebo. – Wy korzy stują szansę – powiedziałam z przekąsem. Bo taka właśnie by ła prawda: gwiaździsta noc stanowiła szansę. Na podziw i zauroczenie niepojętą nieskończonością. Na otarcie się o transcendencję. Nieliczni mieli tego świadomość i dlatego tak pieczołowicie chronili przed nią ludzi. Transcendencja sprzy jała przemianom wewnętrzny m. I to właśnie uważali za ry zy kowne. – Rory, coś się dzieje – oznajmił North, wstając. – Na ulicy są dosłownie ty siące ludzi. Mówił prawdę. Pod nami działo się coś, co wy glądało na imprezę sy lwestrową na otwarty m powietrzu, ludzie na placu stali w ścisku, jeden przy drugim. Ponieważ wraz z wy łączeniem sieci energety cznej stanęły także stacje ładowania samochodów elektry czny ch, widziało się jedy nie nieliczne pojazdy napędzane benzy ną, co akurat wy chodziło wszy stkim na dobre, gdy ż tłum wy lewał się już na ulicę. Ścisnęło mnie w dołku. To przez nas tam stali. A jeśli wy darzy ło się coś złego? Czy szy kowały się jakieś zamieszki? Nieprzewidziany skutek burzy słonecznej? Wy glądało na to, że na zewnątrz są już setki ty sięcy ludzi. I to nie ty lko na Times Square. Jak okiem sięgnąć, widziałam ludzi na cały m Broadway u, również na balkonach i dachach. To wszy stko z powodu gwiazd? Niebo, owszem, by ło piękne, ale niczy m wy jątkowy m nie zaskakiwało. Żadny ch komet, zero meteory tów, księży c nie wisiał też szczególnie nisko. Czemu więc zajęło pierwsze miejsce na listach szans wszy stkich uży tkowników? Poprzedzający tę noc zachód słońca o wiele bardziej

zapierał dech w piersiach, a Lux wy wabił wtedy z domów znacznie mniej ludzi. Przy glądałam się z góry tłumowi, masom wchodzący m w interakcje ze swy mi ekranami. Ci ludzie najwy raźniej ‒ podobnie jak ja ‒ nie rozumieli, czemu w środku nocy opuścili domy. Większość z nich już nawet nie patrzy ła w niebo. Stukali w ekrany, czekając, aż Lux odpowie, czemu wy różnił tę noc. Patrzy łam z góry na tłum, pragnąc, by rozszedł się do domów, gdy nagle poczułam mrowienie, coś w rodzaju prądu, głęboko w kościach. Trwało zaledwie sekundę, potem znikło. Stojący obok North też się wzdry gnął. Również to poczuł. Sądząc z westchnień i pomruków dobiegający ch z dołu, z ulicy, poczuli je wszy scy. – Co to by ło? – spy tał North. – Nie wiem – odparłam z roztelepany m sercem. Włoski na ramionach stawały mi dęba, a na języ ku czułam posmak miedzi. – To przez tę burzę? – Wy chy liłam się przez balkon. Po ciemku trudno by ło mieć pewność, ale chy ba z nikim nie działo się nic złego. Właśnie wtedy North gwałtownie nabrał tchu. – Och – westchnął. – Aurora. Dziwnie by ło sły szeć, jak zwraca się do mnie pełny m imieniem, lecz jeszcze dziwniejszy by ł ton, który m to powiedział. Ale już z dołu dobiegło zbiorowe westchnienie rozpoczy nające całą falę dalszy ch, w miarę jak wzrok ludzi kierował się ku niebu. Zrozumiałam już wszy stko, każdą komórką swego ciała. Podniosłam głowę. W tej samej chwili, gdy mój wzrok sięgnął widnokręgu, znów usły szałam swoje imię, ty m razem w sobie. Aurora… Zorza. Ten widok, ten niezwy kły pokaz neonowy ch poblasków, przy prawił mnie o drżenie. Bajeczny i niesamowity, elektry zujący kolorami, zajął mój umy sł na dłuższą chwilę. Schodzące ukośnie zielone smugi, biegnące w górę purpurowe, balet barw tam, gdzie oba pasma się spotkały. Zapierająca dech w piersiach zorza układająca się w niezdarny zary s gołębia z rozpostarty mi skrzy dłami. Oszołomiona z podziwu, odetchnęłam głęboko, wy pełniłam płuca chłodny m nocny m powietrzem. Przestrzeń wokół nas wy dawała się ustępować, podnosząc mnie ku nieskończoności. North wziął mnie za rękę i jej nie puszczał, wraz ze mną wpatrując się w niebo, równie oniemiały. – To dla ciebie – szepnął. Z dołu zaczął dobiegać stłumiony gwar rozmów. Oderwałam oczy od nieba i przy jrzałam się ulicy. Tam w dole zaczy nały kolejno migotać maleńkie prostokątne światełka świadczące o ty m, że handheldy przechodzą w stan czuwania. Nikt jednak chy ba nie zwracał na to uwagi. Oczy i my śli ludzi by ły gdzie indziej. Bliżej nieba. Bliżej siebie nawzajem. Po raz pierwszy od długiego czasu miejsce łączności zajęła więź. Nigdy czegoś takiego nie widziałam, nie na tę skalę.

Kontakty między ludzkie w całej swej okazałości. Ludzie patrzący sobie w twarze, nie w ekrany. Zjawisko niemające sobie równy ch. Wszy stko we mnie wy pełniło się nadzieją, a uśmiech na mojej twarzy pochodził z najtajniejszego zakątka duszy. Dobra robota, szepnął głos. Dobra robota.

EPILOG

S

zczęśliwego przesilenia letniego – mówi, stawiając na stoliku pudełko. Poznaję, że sam je opakował. – Czuję się, jakby m miała urodziny – droczę się, bo rzeczy wiście mam. Kończę dziś

siedemnaście lat. – Mam nadzieję, że ci się spodoba – sły szę głos Northa, podnosząc pokry wkę. – Bo zwrócić nie mogę. W pudełku widzę złożoną kartkę. To wy druk maila adresowanego do mnie, z wkomponowany m w tekst purpurowy m logiem NYU. Szanowna Pani Aurora Vaughn ‒ napisali. ‒ Gratulacje! Z przyjemnością informujemy, że została Pani przyjęta na pierwszy rok studiów na Uniwersytecie Nowojorskim, w ramach rocznika 2035. – Przy szło dziś rano – mówi North. Widzę w jego oczach iskierki. – To zabawne. Bo nie składałam tam papierów. – Ależ złoży łaś – odpowiada North i przechy la się przez stolik, by chwy cić mnie za ręce. – I twoje podanie by ło bardzo przekonujące. Zwłaszcza list moty wacy jny. Napisałaś w nim o osobie najbardziej cię inspirującej. – Podnosi moją dłoń do ust i całuje. – Ten facet musi by ć niesamowity. Zniża teraz głos, choć to niepotrzebne. Stoliki obok nas są puste, a kelner utknął przy sześciorgu gościach po drugiej stronie sali, odpowiadając na py tania o menu. Odkąd nie można zdawać się na Luxa, jedzenie poza domem stało się sprawą bardziej czasochłonną. Wy maga podejmowania tak wielu decy zji. – Wiem, że to nie to samo co wy walczenie tego sobie – mówi cicho North. – Ale jak już tam będziesz, cała reszta zależeć będzie od ciebie. I żaden Atwater nie wmówi im, że nie ukończy łaś w ty m roku Theden. Nie żeby m naciskał: decy zja należy do ciebie. Jeśli nie chcesz… – Kocham cię – mówię, opierając się na łokciach, żeby go pocałować. Uśmiecha się szeroko. – To pójdziesz tam? – Cóż, któreś z nas musi mieć zawód godny szacunku – drażnię go i znów całuję. Kiedy kelner przy nosi rachunek, płacimy gotówką. Pół roku temu wy trzeszczy łby oczy ze zdziwienia, dzisiaj już nie. Ludzie przestali ufać elektronice, wolą to, co doty kalne. Banknoty. Papierowe mapy. Metalowe klucze. Nie jest jednak już tak źle, jak by ło tuż po tamtej burzy, gdy większość nawet nie doty kała telefonów. Panowała wtedy powszechna paranoja. Efekt

odstawienia, mówili potem niektórzy lekarze, gdy prawda wy szła na jaw. Po wy łączeniu nanobotów, mózgi zaczęły świrować z braku tak oczekiwanego zaufania, a wy równanie naturalnego poziomu oksy tocy ny zajęło im kilka ty godni. Wtedy zaś cała sprawa nabrała rozgłosu i już nie paranoja skłaniała ludzi do pozby wania się telefonów, a nagie fakty. Naukowcy zapewniali, że sensacje, jakie odczuliśmy tuż przed pojawieniem się zorzy, nie wy rządziły nam żadnej szkody. Ludzki organizm by łby w stanie znieść nawet znacznie silniejszy impuls elektromagnety czny. To tak, jakbyśmy poddali się rezonansowi magnetycznemu ‒ wy jaśnił pewien geofizy k podczas jednej z konferencji prasowy ch NASA, w które obfitowały owe dni po burzy. ‒ Nasze organizmy ledwie go zauważyły. Co innego nanoboty w ty ch organizmach, skonstruowane na bazie tlenku żelaza, składnika wy soce podatnego na magnety zm, i specy ficznie zabezpieczone na wy padek awarii. Ich wy łączenie w takim przy padku miał gwarantować rezonans magnety czny. Lub – jak się potem okazało – impuls elektromagnety czny wy wołany przez burzę słoneczną. Pomimo niemal dwudziestu lat planowania, czegoś takiego Nieliczni nie przewidzieli. Mnóstwo w ty m wszy stkim ironii. Boskim patronem swego projektu Nieliczni uczy nili greckiego boga Hy periona. Hy periona, który władał Słońcem. I to właśnie Słońce jedny m ognisty m rozbły skiem ostatecznie zniszczy ło Nieliczny m ich Hy periona. Sądzę, że przecenili jego boską moc, tak samo jak swoją własną. Tamy pękły kilka dni później. Gdy zabrakło presji nanobotów, stu jedenastu dziennikarzy, który m wy słaliśmy notatkę Gnosis, musiało o własny ch siłach podjąć decy zję, czy opublikują tę historię. Opublikowali wszy scy. Agencja ds. Ży wności i Leków naty chmiast wy cofała z ry nku spray przeciwgry powy Sozy, a Departament Sprawiedliwości wszczął postępowanie w sprawie Gnosis, Luxa i Golda. Na ty dzień przed Boży m Narodzeniem ława przy sięgły ch sądu federalnego w Bostonie uznała winę siedemdziesięciu siedmiu osób. Gdy oglądałam w telewizji te aresztowania, by ło mi żal ty ch managerów w kajdankach. Iluż z nich, podobnie jak Griffin, nie miało pojęcia, co się tak naprawdę dzieje. Prawdziwi winowajcy nie figurowali na listach płac ty ch firm, a ich nazwiska nawet nie pojawiły się w serwisach informacy jny ch. Co do Nieliczny ch – ich nie udało się pokonać. Ani nam, ani burzy. Nie są bogami, za to bardzo spry tny mi ludźmi. I jak powiedziała doktor Tarsus ‒ są cierpliwi. Z czasem znów się czegoś podejmą. Ale przy najmniej zeszłam im z oczu. Na tę chwilę to wy starczy. Według Hershey moje zniknięcie z kampusu na jakiś dzień dostarczy ło poży wki różny m spekulacjom. Potem Theden opuścił Rudd, a jako że poszła fama o jego romansie z uczennicą, wszy scy uznali, że chodziło o mnie. Szkoła nie wniosła przeciwko niemu oskarżenia, Hershey też

nie, plotka więc pozostała plotką, a Rudd nie trafił do więzienia. Wkurza mnie, że wciąż jest na wolności, Hershey jednak zapewnia, że tak jest lepiej. – Chcesz wpaść do biblioteki? – py ta North, gdy wy chodzimy na ulicę. To głupie py tanie. Odwiedzamy ją prawie co wieczór, a teraz główna filia przy Piątej Alei pozostaje otwarta do północy. Wszy stkie biblioteki tak robią, żeby sprostać zapotrzebowaniu. W głównej filii jest ponad pięćset ogólnodostępny ch terminali komputerowy ch, mimo to kolejka ludzi czekający ch na możliwość skorzy stania z nich ‒ dziś, tak jak zresztą zawsze ‒ kończy się przed główny m wejściem, na sławny ch schodach. Ta kolejka wiele o nas mówi. Uświadamia, że bardzo nieufnie podchodzimy do naszy ch handheldów i że na ty le chronimy naszą pry watność, by nie logować się z domu. Ale mówi też, że nie chcemy palić mostów. Może i nosimy po kieszeniach zwitki banknotów, a w samochodach wozimy papierowe mapy, ale do monitorów wciąż ciągnie nas jak muchy do miodu. Gdy przy chodzi moja kolej, siadam przy terminalu i zaczy nam swój wieczorny ry tuał. Posługując się fikcy jny m profilem, loguję się na Festiwalu, który zastąpił zamknięte decy zją władz Forum, i sprawdzam, co sły chać u ludzi, który ch kocham. W skrzy nce jest wiadomość od mojego taty, ży czenia urodzinowe. Nie rozumie, czemu uży wam tego fikcy jnego profilu ani czemu nie podałam mu trady cy jnego adresu pocztowego, lecz wy daje się godzić na to, że przez jakiś czas to się nie zmieni. Nie ukry wam się – nie pozwoliłaby m sobie na to – ale jestem ostrożna. Zby t wiele mi się przy trafiło, by m igrała ze swoją wolnością. Kolej na Becka. Mój najlepszy przy jaciel otrząsnął się z wy wołanego przez Luxa otępienia, jak ty lko wy łączy ły się nanoboty, i walnął swojego golda w odmęty Kolumbii, jeszcze zanim z nieba znikła zorza. Posługuje się w zamian stary m galaxy swojej mamy i zaczął robić zdjęcia analogowe. Teraz jest wielki popy t na takie stare gadżety. Ivan niewątpliwie robi na ty m niezły interes. Dziś dowiaduję się, że jedno ze zdjęć Becka – wy konane w dniu, gdy sprawa wy szła na jaw, a ty siące mieszkańców Seattle zebrały się na Pioneer Square, by spalić swoje goldy na prowizory czny m stosie, przy całkowicie biernej postawie policji – zostanie pokazane na wy stawie w Między narodowy m Centrum Fotografii, kilka przecznic od Times Square, i że w czerwcu on sam przy jedzie tu na wernisaż. Uśmiecham się na my śl o ty m, jak go zaskoczę. Jak uściskam tę jego chudą szy ję i cały mi godzinami będziemy nadrabiać zaległości. Dochodzi północ i przez głośniki przy pomina się nam, że pora udać się do wy jścia. Biblioteka zostanie zamknięta. – Sekundkę – mówię do Northa, biorąc go za rękę i szy bko wy konując jeszcze jedno, ostatnie kliknięcie.

Profil Hershey najtrudniej mi oglądać, dlatego zawsze zostawiam go na koniec. Nadal siedzi w Theden, o czy m zawsze marzy ła, ale pogodne aktualizacje statusu i uśmiechnięte słit focie już mnie nie zwodzą. Za dobrze ją znam. Mimo to nie wy daje mi się, by m kiedy ś zrozumiała, a ty m bardziej wy baczy ła jej decy zję, którą podjęła. To, że wiedząc tak wiele, postanowiła tam pozostać. Z drugiej strony jednak, chy ba o to właśnie stoczy liśmy tę całą walkę. O straszliwe, ale i chlubne prawo do woli tak wolnej, by pozwalała na błąd.

PODZIĘKOWANIA

P

rzede wszy stkim i najgoręcej dziękuję Temu, który podsunął mi pomy sł na tę książkę, prawdziwemu parakletowi. Mam nadzieję, że zby tnio nie zarżnęłam tego pomy słu jego wy konaniem. Dziękuję niezrównanej Kristy n Keene, agentce, której entuzjazm dla tej opowieści nigdy nie przy gasł i której wrażliwość kształtowała ją i doskonaliła na każdy m etapie. A także Ky le’owi Kallmanowi, najlepszemu staży ście w dziejach ICM, któremu na ty le spodobał się mój szalony pomy sł, że informował mnie o jego losie, choć nie musiał. Przepraszam, że Twoim imieniem nazwałam jednego z ty ch zły ch. Dziękuję też mojej redaktorce, Sarah Landis z HarperTeen, której wnikliwość i troska o te stronice niejeden raz zasłuży ła na ogrom wdzięczności, jak również całemu zespołowi HarperTeen, a zwłaszcza Jen Klonsky, Mary Ann Zissimos, Christinie Colangelo, Sarah Kaufman (która jak dwa razy dwa zna się na mocny ch okładkach), Jonowi Howardowi, Kaitlin Severini i Alice Jerman, za ich ciężką pracę i za to, że w ogóle są niesamowici. Za zadziwiającą wiedzę o wszy stkim, co doty czy ło nanobotów (a zwłaszcza za podpowiedź w sprawie oksy tocy ny ) ty siączne dzięki należą się genialnej Katrinie Siffred. Scenki hakerskie zawdzięczam Mike’owi Siley owi, który hakerem nie jest, ale potrafi wczuć się w takiego skurczy by ka. Przenieś się, proszę, do L.A. A przecież jest jeszcze Alex Young z NASA, najbardziej czadowy fizy k solarny świata, który potrafił tak wy jaśnić kwestię burz słoneczny ch, że zrozumiał to mój niezby t biegły w naukach ścisły ch umy sł. Bez Twojej pomocy by ć może nigdy nie skończy łaby m tej książki, a już na pewno nie tak efektowną zielonkawą poświatą. Dziękuję również Ry anowi Dobsonowi za podsunięcie nazwy „Zwątpienie” (rany, czy coś w tej książce sama wy my śliłam?), Brentowi Robidzie, za nieustającą i niełatwą przy jaźń, ale też za przeczy tanie pierwszej iteracji tej opowieści (zapomnianego scenariusza, którego nie chciała telewizja AMC) i za podesłanie mi Wendella Berry ’ego, gdy utknęłam, Bobbi Shiflett za przeczy tanie w trzy dni pierwszego szkicu tej książki i wy bawienie mnie ty m z czarnej dziury wątpliwości, a także Jordannie Fraiberg i Natalie Krinsky za moty wowanie mnie i inspirowanie zza stołu, na który m pisałam te strony, a zarazem za przy pomnienie, że nasze pisanie nie musi by ć dziełem samotników. Te podziękowania nie by ły by kompletne bez wielkiego, wy pisanego kapitalikami DZIĘKUJĘ zaadresowanego do bajecznej Niki Castle, która przeczy tała tę książkę jeszcze szy bciej niż Bobbi i mówiła tak miłe rzeczy, że nie by łam pewna, czy mogę jej ufać. Gdy by komuś miało się udać

przekonanie mnie do przejechania na drugi koniec kraju, to ty lko Tobie, moja pani. O ile obiecasz zaopatry wać mnie w ciasteczka dy niowe i różowe vinho verde. Na koniec, choć nie mniej to ważne, dziękuję mojej rodzinie za nieustające wsparcie i miłość, a zwłaszcza mojemu mężowi, córce i będącemu obecnie w drodze orzeszkowi, który gdy ta książka trafi na półki, będzie już nie orzeszkiem, a pełnowy miarową osobą. Choć ta książka mnie ekscy tuje, to jednak nie tak bardzo, jak ty, Mniejsze Millerzątko. Oby ście Ty i Twoja siostra zawsze ufali temu wewnętrznemu szeptowi.

Lauren Miller Aplikacja - PDF Free Download (2024)
Top Articles
Latest Posts
Article information

Author: Lilliana Bartoletti

Last Updated:

Views: 6502

Rating: 4.2 / 5 (53 voted)

Reviews: 84% of readers found this page helpful

Author information

Name: Lilliana Bartoletti

Birthday: 1999-11-18

Address: 58866 Tricia Spurs, North Melvinberg, HI 91346-3774

Phone: +50616620367928

Job: Real-Estate Liaison

Hobby: Graffiti, Astronomy, Handball, Magic, Origami, Fashion, Foreign language learning

Introduction: My name is Lilliana Bartoletti, I am a adventurous, pleasant, shiny, beautiful, handsome, zealous, tasty person who loves writing and wants to share my knowledge and understanding with you.